forum.ge
reklama
FORUM.GE ... წესები  · დახმარება  · ძებნა  · წევრები  · კალენდარი  · ჩატი
Pages: (13) « პირველი ... 6 7 [8] 9 10 ... ბოლო »  ( გადავიდეთ პირველ წაუკითხავ წერილზე ) გამოხმაურება · ახალი თემა · ახალი გამოკითხვა

> გზა შინისაკენ, ამერიკელი იოგის ავტობიოგრაფია
cinemamu
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 3334
წევრი No.: 49962
რეგისტრ.: 24-December 07

გამოგზავნილია: 10 Jan 2012, 17:58  #29135736      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
მისმა სიტყვებმა დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე თავისი უბრალოებით. მომინდა, რომ უფრო მეტი გამეგო.

“და როგორაა ყველაზე უმჯობესი ღმერთის სახელების გამეორება?” – ვკითხე მე.

მოწოლილი გრძნობებისაგან თვალებზე ცრემლები მოადგა, და მან სანსკრიტული ლექსის ციტირება მოახდინა, შემდეგ კი მისი აზრი ამიხსნა:

უფალი ჩაიტანია ასწავლიდა, რომ უნდა გავხდეთ ბალახზე თავმდაბალი და ხეზე ამტანი, გამოვხატოთ გულწრფელი პატივისცემა ყველასადმი და არავითარ პატივისცემას არ უნდა ველოდეთ პასუხად: მხოლოდ ასე შეიძლება ღმერთის სახელების განუწყვეტლივ გამეორება”. მან ხელი ბალახს მოჰკიდა, რომელიც იქვე იზრდებოდა. “ხედავ ამ ბალახს? მას უხარია, როცა ყველას ემსახურება და ყველაზე უმნიშვნელო მდგომარეობას იკავებს – ჩვენს ფეხქვეშ. ყოველ ჯერზე, როცა ფეხს აბიჯებენ, ისევ სწორდება, რათა კვლავ ემსახუროს. მისგან უნდა ვისწავლოთ მორჩილება”. მან თავი ხისკენ შეატრიალა. “ხედავ ამ ხეს? ის მოთმინებით იტანს ზაფხულის მცხუნვარე სიცხეს, თვითონ კი ჩრდილს გვაძლევს. იგი იტანს ცივ ქარს, და შეშით გვამარაგებს, რომ ჩვენ გავთბეთ, მას შეუძლია რამდენიმე თვე წვეთი წყლის გარეშე იდგეს, და ამასთან ხალხს მწიფე ნაყოფები მიართვას, რათა წყურვილი დაიცხრონ – და ეს ყველაფერი ყოველგვარი თუნდაც ერთი წუწუნის გარეშე! მოთმინება ხისგან უნდა ვისწავლოთ. უფალ ჩაიტანიას უნდოდა, რომ ჩვენ გვქონოდა სწრაფვა – გავმხდარიყავით უფლის მსახურის მსახურის მსახურის მორჩილი მსახურები. ჭკუის მხოლოდ ამ მდგომარეობაშია შესაძლებელი წმინდა სახელის ნექტარის შეგრძნება”.

ბაბაჯი ფეხზე წამოდგა, უდარდელი სიცილით გადამისვა ხელი თავზე და სადღაც შორს გაეშურა, მდინარის გასწვრივ, მე კი ვიჯექი და იამუნას ღრმა, მუქ დინებას ვუმზერდი. მუსონური წყალდიდობების შემდეგ ჯერ კიდევ ფართე, მდინარეს აუჩქარებლად გადაჰქონდა თავისი წყლები ვრინდავანის ტყეებისა და მინდვრების გავლით. მისი სიტყვები – ძვირფასი ქვებია, - ვფიქრობდი მე, - და ის ისე გულწრფელად მიჰყვება ცხოვრებაში ყველა ამ მცნებას, რომ მისი სიტყვები ჩემი გულის სიღრმეში აღწევს. ამ დროს საოცარი სიმშვიდე ვიგრძენი. არანაირი ეჭვი აღარ დამრჩა, რომ იქ ვიმყოფებოდი, სადაც უნდა ვყოფილიყავი.

user posted image

მცენარე ტულასი



თავი მესამე

მსოფლიოს მეორე ბოლოში მყოფი, ვგრძნობდი, თუ როგორ ღელავდნენ ჩემი მშობლები. წელიწადნახევარი მოგზაურობაში გავატარე, ჩემს მშობლებს კი მოწერაც არ შეეძლოთ, რადგანაც ერთ ადგილას არ ვყოვნდებოდი საკმარისად დიდხანს იმისთვის, რომ წერილები გამეგზავნა უკან გამოსაგზავნი მისამართით. მთელი ამ ხნის განმავლობაში მათგან ერთი სიტყვაც არ გამიგია. მაგრამ ჩემს უკანასკნელ წერილში ვრინდავანის შესახებ მოვუყევი მათ და კონვერტზე მისამართიც მივუთითე. მხოლოდ ისღა დამრჩენოდა, პასუხს დავლოდებოდი.

ერთ მშვენიერ დღეს ასიმ კრიშNამ ერთდროულად სამი კონვერტი გადმომცა. წინასწარ ვგრძნობდი, რაც ეწერებოდა იქ, ამიტომ იამუნას ნაპირას წავედი. პირველი წერილი მამისგან იყო. ზოგიერთი სიტყვა და მთელი ფრაზებიც კი ცრემლებისგან იყო გადადღაბნილი. მის ტკივილს ვგრძნობდი უბრალოდ იმით, რომ ეს ფურცელი მეკავა ხელში. როგორ მოვექეცი ჩემს მშობლებს, რომლებმაც მთელი ცხოვრება ჩემზე ზრუნვას შეალიეს? ყოველ სტრიქონში მამა მემუდარებოდა, რომ სახლში დავბრუნებულიყავი. “ყოველდღე, - წერდა იგი, - დანაშაულის გრძნობა მაწუხებს და ადგილს ვერ ვპოულობ დარდისგან. დღე მარადისობასავით იწელება. რა დაგიშავე ასეთი, რომ უარი თქვი ჩემზე?” და შემდეგ: “როგორ უნდა ვიცხოვრო, როცა ვიცი, რომ ჩემი შვილი გამოქვაბულებში და ჯუნგლებში ცხოვრობს, სულ მარტო და უფულოდ?” და ქვემოთ ხელმოწერა: “შენი უბედური მამა”. იამუნას აუჩქარებელ დინებას ვუმზერდი და ისევე უბედურად ვიგრძენი თავი, როგორც მამაჩემი იყო.

მეორე კონვერტი გავხსენი – წერილი დედასგან. ის კითხვების ნაკადს მაყრიდა: “რატომ ხარ ამდენ ხანს საზღვარგარეთ? ნუთუ ჯერ კიდევ ვერ იპოვე რასაც ეძებდი? რა გაცვია და რითი იკვებები? როგორ გრძნობ თავს?” ყოველი სიტყვით იგი თავის სიყვარულს გამოხატავდა.

მესამე წერილი ლარისგან იყო, ჩემი უმცროსი ძმისგან, რომელთანაც ყოველთვის ვმეგობრობდი. ლარი ყოველთვის გამოირჩეოდა სამართლიანობით და პირდაპირობით, ამიტომაც ვიცოდი, რომ მისი ყოველი სიტყვა – სიმართლეა. იგი აღწერდა ულევ მწუხარებას, რომელსაც ჩემს გამო მთელი ჩემი ოჯახი განიცდიდა. დედაზე იგი წერდა: “შენ რა, დედობრივი სიყვარული არ იცი რა არის? დედა ჭკუიდანაა შეშლილი. დღისითაც და ღამითაც შიშობს, რომ რაიმე ცუდი არ დაგემართოს”. შემდეგ მამის მდგომარეობას აღწერდა: მამა თვალსა დ ახელს შუა ჭაღარავდება. ძალიან მობერდა მას შემდეგ, რაც მიგვატოვე. მთელი დღე-ღამეები ზის და თავის დარდშია ჩაფლული, კედელს უაზროდ მიშტერებული. იხსენებს, რომ შენ მარტო ცხოვრობ ჯუნგლებში და გამოქვაბულებში, და ტირის. გინდა საკუთარი მამა მოკლა? ასე გესმის რელიგია? იქნებ შენთვის სულ ერთიცაა, ცოცხალია თუ არა, მაგრამ ჩვენ გვიყვარს იგი. თუ არ დაბრუნდები, მისი სიკვდილი შენს სინდისზე იქნება”.

გული გამოჩერდა. ჩურჩულით დავიწყე ლოცვა და განგებას ვთხოვდი, რომ გზა ეჩვენებინა. იამუნას წყნარ დინებას ვუმზერდი, და მთელმა ჩემმა ცხოვრებამ თვალწინ ჩამიარა. მხურვალედ ვუხდიდი მადლობას ჩემს ახლობლებს მათი სიყვარულისთვის და ვგმობდი საკუთარ თავს იმის გამო, რომ ტკივილი მივაყენე მათ, თუმცაღა ღვთაებრივი სიყვარულის მოპოვების დაუოკებელი წყურვილი ყველაფერს ჩრდილავდა ჩემს გულში. არ ვვარაუდობდი, რომ გამიგებდნენ. გავიხსენე ისტორიები დიად წმინდანებზე, რომლებმაც ღმერთს მიუძღვნეს თავი. მათი ახლობლების გულებიც ასევე გატეხილი იყო, რაც ყველაზე აუტანელ ტკივილს ანიჭებდა მათ, მაგრამ მედგრად იტანდნენ ყველა ამ ტანჯვას. როცა უფლის ხმა გაიგო, აბრაამი მზად იყო მსხვერპლად შეეწირა თავისი საყვარელი შვილი – ისააკი. იესო, დაემორჩილა თავის ბედს, რომელიც გეთსიმანიის ბაღში გაეხსნა, და ჯვარცმის სასიკვდილი ტანჯვა მიიღო, ხოლო დედა მარიამი ჯვრის ქვეშ უნუგეშოდ დასტიროდა მას. იგივე დაემართათ მის მოციქულებსაც, რომლებმაც ყველაფერი მიატოვეს და თავიანთ მასწავლებელს გაჰყვნენ. პრინცმა სიდჰართჰა გაუტამამ, როცა იგივე შინაგანი ხმა გაიგო, მტირალი ახლობლები მიატოვა და ტყეში განმარტოვდა, რათა თავისი გზა გაევლო და ბუდა გამხდარიყო. როცა შინაგანმა ხმამ უხმო შანკარაჩარიას – ვედანტას უდიადეს მქადაგებელს, – ისიც სახლიდან წავიდა და გული გაუტეხა თავის საწყალ დედას. და უფალმა ჩაიტანიამაც ჩვენი ხსნისთვის თავისი დაქვრივებული დედა მიატოვა, რომელსაც თავისი სიცოცხლის ბოლომდე ცრემლების ნიაღვარი სდიოდა თვალთაგან.

ეს წმინდანები და ავატარები – უდიდესი პიროვნებები არიან, მე კი ვინ ვარ? და მაინც, არ შემეძლო შევწინააღმდეგებოდი ამ ხმას, ღვთაებრივისადმი წყურვილს და სევდას, რომელიც გულს მიღრღნიდა. მთელი დღე იამუნას ნაპირზე გავატარე ჩემი ოჯახისთვის ლოცვაში და ღმერთს ვთხოვდი, რომ მიმართულება მოეცა ჩემთვის.

* * *
მეორე დილით, ტაძრის ეზოში, ბონ მაჰარაჯის ტერფებთან მოვკალათდი და წერილები ვაჩვენე მას. სანამ კითხულობდა, თვალებზე ცრემლი მოადგა. დიდხანს დუმდა და ჩაფიქრებული სადღაც შორს იყურებოდა. შემდეგ შემომხედა და მითხრა: “დიდი ხნის წინ, როცა დაახლოებით შენი ასაკის ვიყავი, გადავწყვიტე სამყაროს განვდგომოდი, რამაც აუტანელი ტკივილი მიაყენა ჩემს მშობლებს. ეს სერიოზული გამოცდა იყო. ჩვენთვის ძვირფას ადამიანების გატეხილი გულები – ასეთია ხშირად საფასური, რომელიც უნდა გადავიხადოთ ღმერთისადმი ნამდვილი ერთგულების მოპოვებისთვის. მაგრამ გავა დრო, და შენ ნახავ, რომ ისინი გაიგებენ და დააფასებენ შენს არჩევანს. ისინი იამაყებენ შენით. ამასთან, იცოდე, რომ სადჰუსთვის არ არის აკრძალული საკუთარ მამასთან ან დედასთან შეხვედრა. გააკეთე ის, რასაც გულ გიკარნახებს”.

მამას ასეთი წერილი მივწერე:

ჩემო ძვირფასო მამა,

მივიღე 1971 წლის 14 სექტემბრის შენი წერილი, და გული ტკივილისაგან შემეკუმშა. მოისმინე ჩემი პასუხი, მაგრამ არა ყურებით, არამედ შენი მოსიყვარულე გულით. ის, რისიც სჯერა, ადამიანმა ყველაზე წმინდად უნდა აქციოს ცხოვრებაში და ამ გზას მისდიოს. თუ ადამიანი არ მიჰყვება იმას, რისაც მართლა სჯერა, მისი სიცოცხლე ფუჭად ჩაივლის. მე მთელი გულით და სულით მჯერა, რომ ცხოვრების უმაღლესი მიზანია – მივუძვნათ თავი ერთიან ღმერთს, რომელიც სიყვარუყლით გვხელმძღვანელობს ჩვენ ყველას. ყველანი ჩვენ – ერთი და იგივე უფლის მსახურები ვართ. მე ვთვლი, რომ ყველა კამათი და უბედურება მხოლოდ იმის გამოა, რომ ადამიანებს ავიწყდებათ ეს უდიდესი ჭეშმარიტება.

უხსოვარი დროიდან ამ სამყაროში არ ყოფილა პოლიტიკოსების, საქმოსნებისა და ომების უკმარისობა, მაგრამ მათთან ერთად ყოველთვის იყვნენ ისინიც, რომელიც ჭეშმარიტების გზით დადიოდა და სულიერ ცხოვრებას ეწეოდა. თუმცაღა დღესდღეობით ხალხი იმდენადაა ჩაფლული საკუთარი მატერიალური შიმშილის დაკმაყოფილებაში, რომ სრულიად დაივიწყეს ღმერთი.

ნუთუ მართალი არაა, რომ ყველაზე კეთილშობილ ადამიანად ის ითვლება, ვინც მოკრძალებული, პატიოსანი, კეთილი და ყველასადმი პატივისცემით განწყობილია? სწორედ ესაა რელიგიური ცხოვრება მისი ჭეშმარიტი არსით. მე მჯერა, რომ სწორედ ასეთი ცხოვრებით უნდა ვიცხოვრო. ძალიან გთხოვ, დამიჯერე: ყველაფერი, რაც მინდა, - ესაა ვეცადო ბოროტებისგან თავისუფალ ცხოვრებას. ჩემნაირი ხასიათის ადამიანისთვის ბიზნესით დაკავება ცარიელ და უსიხარულოდ დროის ფლანგვად აქცევს ჩემს ცხოვრებას. ის, ვინც თრგუნავს თავის შინაგან ბუნებას, თავად საკუთარ თავს ანგრევს. ჯერ საბოლოოდ არ ჩამოვყალიბებულვარ.
ძალიან გთხოვ – მომეცი დრო, რომ ჩემი შეხედულებების სიმართლეში დავრწმუნდე. და მაშინ აუცილებლად შევხვდებით კვლავ.

მე მოგწერთ ხოლმე. ამერიკაში ახლა მრავალი მშობელი იტანჯება შვილთან განშორების გამო. შვილი ორი, ან შეიძლება ოთხი წელიც კი მსახურობდეს ჯარში, და ის შეუძლიათ ნებისმიერ მომენტშI მოკლან, მხოლოდ იმის გამო, რომ ერთ ხალხს მეორე ხალხი სძულს. ერთადერთი, რასაც უმორჩილესად გთხოვ, - დამიჯერე: ის, რასაც ვეძებ, ყველასთვის სასიკეთოდ შემოატრიალებს ყველაფერს.

დაე, უფალმა დაგლოცოს, ჩემო ძვირფასო მამა, და სიმშვიდემ დაისადგუროს შენს კეთილ გულში!
მალე მოგიყვები ჩემი გეგმების შესახებ, ძალიან მალე.

რიჩარდი,
ვრინდავანი, ინდოეთი,
30 სექტემბერი 1971 წელი


დედას მივწერე, თუ რითი ვიკვებებოდი და რა ტანსაცმელს ვატარებდი. ასევე ვარწმუნებდი მას, რომ მშვენივრად ვგრძნობ თავს, და ავუხსენი ცხოვრების აზრის ძიების შესახებ. მადლობას ვუხდიდი სიყვარულისთვის და ვთხოვდი, არ ენერვიულა ჩემზე.

ვიცოდი, რომ ვერ გაიგებდნენ, თუ რა მამოძრავებდა. ჩემი მიამიტი სიტყვები ალბათ უფრო ატკენდნენ გულს. მაგრამ მჯეროდა, რომ ღმერთმა იცის ჩემი ზრახვები და აუცილებლად გაუწვდის მათ დახმარების ხელს.

user posted image

* * *
თავი მეოთხე

მე აშრამის სახურავზე ვიწექი და ვრინდავანის ვარსკვლავებით მოჭედილ ცას შევცქეროდი. ფარშევანგები ხანგრძლივი ყვირილით ელაპარაკებოდნენ ერთმანეთს, და ღამის გუშაგები, რომლებიც სოფელს იცავდნენ, ხმამაღლა იძახდნენ ღმერთის სახელებს. მაგრამ ღამის ამ ყველა ხმას შორის იყო ერთი, რომელსაც განსაკუთრებული გრძნობით ვაყურადებდი: სადღაც შორიდან მსუბუქი ქარის რბილი ტალღებით ჩემამდე აღწევდა ჰარე კრიშნა მანტრა, რომელსაც მონაცვლეობით მღეროდნენ მოხუცებული მამაკაცი და ქალი. მათი ხმები, ყოველ ღამე, დინამიკებით გაძლიერებულნი ვრინდავანის თავზე ისმოდა დაღამებიდან გათენებამდე. ყველა ეს ხმა – გუშაგების შეძახილები, ფარშევანგების ყვირილი, მოხუცებული წყვილის გალობა – სულიერ სიმფონიად იკვრებოდა, რომელიც ჩემს გულს აიძულებდა, რომ სასიამოვნოდ შეკუმშულიყო. მოხუცი სადჰუ გამახსენდა, რომელიც ცარცის ნაჭრით გრაფელის დაფაზე მიწერდა სიტყვებს. ნუთუ მართლა ჭკუიდან ვიშლები კრიშნას გამო აქ, ამ ჯადოსნურ ვრინდავანში?

ტრადიციულად მწირები გარს უვლიან წმინდა ადგილებს, ისეთებს, როგორიცაა ვრინდავანი; ეს ღმერთისადმი თაყვანისცემის აქტად ითვლება. ერთხელ ღამით, რაღაც უჩინარ ძალას დამორჩილებული, სახურავიდან დავეშვი და გზას გავუყევი ქვიშიანი ბილიკით ვრინდავანის გარშემო. მთვარის შუქი გზას მინათებდა, და მე მდინარის გასწვრივ, ტყისკენ გავუყევი მას. შორეული ხმები თავისკენ მიზიდავდნენ. ახლოს მივედი და გული ამიჩქარდა. ნუთუ ეს სწორედ ის მელოდიაა, რომლის ქვეშაც მოჯადოებული ყოველ ღამე ვიძინებდი? ვერ ვითმენდი გამეგო, თუ საიდან მოდიოდა ეს ხმა. რაც უფრო ახლოს მივდიოდი, მით უფრო ხმამაღლა და მკაფიოდ ჟღერდა მანტრა. დიახ, ეს სწორედ ის გალობა იყო. მალე ხანუმანის უძველეს ტაძარში აღმოვჩნდი, მაიმუნისა, რომელიც ღმერთისადმი ექსტატიურ სიყვარულს განასახიერებს. იატაკზე სამოცდაათ წლამდე ასაკის მამაკაცი და ქალი ისხდნენ, თეთრ სამოსში შემოსილნი, ისინი გარეგნულად უბრალო გლეხებს ჰგავდნენ. ნახევრადმოხუჭული თვალებით ისხდნენ და ბოლომდე ჩანთქმულნი იყვნენ გალობაში. ღამის თითქმის პირველი საათი იყო, და მე, გვერდზე მივუჯექი და ხმა ავუყოლე უკვე ნაცნობ მელოდიას. შემდეგ, დამშვიდობებისას, მათ სადილზე დამპატიჟეს.

მეორე დღეს, სადილობის დროს, ქვიშიანი ბილიკიდან ხანუმანის ტაძრისკენ გადავუხვიე. რაღაც შიგნიდან მკარნახობდა, რომ ეს-ესაა რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი უნდა მომხდარიყო. წუთიც არ გასულა, რომ უცნობი ინდოელი ყმაწვილი მომიახლოვდა, ოცდახუთ წლამდე ასაკის, და მითხრა: “შენი ნახვა მაჰარაჯის უნდა, ახლავე”.

“ჩემი?” – გამიკვირდა მე, - მაგრამ ვინაა მაჰარაჯი და საიდან მიცნობს?”

“ო, მან შენზე ყველაფერი იცის!”

“ძალიან გთხოვ, მომიყევი, ვინაა მაჰარაჯი”.

“მხოლოდ ეხლა არა. მაჰარაჯი გელოდება. ჩვენ მოგვიანებით ვისაუბრებთ”.

ხელი ჩამკიდა და მზით განათებულ ტაძრის შიგა ეზოში შემიყვანა, სადაც ხის სავარძელზე, ფეხებგადაჯვარედინებული, იჯდა მრგვალსახიანი ადამიანი, რომელსაც გახუნებული კუბოკრული პლედი მოეხურა. იგი ნეტარებით იღიმებოდა, და მე უფრო ახლოს მივედი. მისი სახე, დაფარული ჭაღარა წვერით, არამიწიერი სიხარულით ბრწყინავდა. მოჭუტული თვალების დაჟინებული მზერა, თითქოს ჩემი სულის ყველაზე ღრმა და იდუმალ კუნჭულებში აღწევდა. ეს იყო ნიმ კაროლი ბაბა. როცა ჰიმალაებში ვცხოვრობდი, არაერთხელ მსმენია მისი და მისი არაჩვეულებრივი შესაძლებლობების შესახებ. მოსწავლეები და მიმდევრები სიყვარულით “მაჰარაჯის” ეძახდნენ.

user posted image

როცა შევედი, იგი ჰინდიზე ელაპარაკებოდა რამდენიმე ინდუს მოსწავლეს, რომელიც ნახევარწრედ გარს შემოხვეოდნენ მას და მიწაზე იჯდნენ. როცა დამინახა, გადამდებად გაიღიმა და მოსალმების ნიშნად თავი დამიკრა. საჩვენებელი თითი ასწია და თარჯიმანის მეშვეობით მომმართა: “ჭეშმარიტების ძიებაში, შენ უარი თქვი სიმდიდრეზე და უზრუნველ ცხოვრებაზე. უამრავი წინააღმდეგობა გადალახე და ინდოეთში ჩამოხვედი. ახლა კი მარტო მოგზაურობ და ღმერთს ტირილით უხმობ, იმ დროს, როცა შენს მიერ მიტოვებული ოჯახი შენზე ტირის”. მან ჟესტით მიმიპატიჟა, რომ სხვებთან ერთად დავმჯდარიყავი. “არაფრის შეგეშინდეს, - განაგრძობდა იგი ისეთი სერიოზული ტონით, რომ წარბები შეეჭმუხნა, ტუჩები კი მოეკუმა. – გიხაროდეს ყველანაირი სირთულე. კრიშნამ შეისმინა შენი ლოცვები და ვრინდავანში მოგიყვანა. უბრალოდ გაიმეორე რამას და კრიშნას სახელები – ასე შეძლებ ყველა შენი სურვილი აისრულო”. – “თუმცაღა, - მან თავი შეარხია, - ადამიანებს ურჩევნიათ ჯოჯოხეთში იცხოვრონ, აკრიტიკონ ერთმანეთი და იომონ. არასოდეს განსაჯო სხვები და არ მისცე საკუთარ თავს ეგოიზმის გამოვლენის ნება”.

მეჩვენებოდა, რომ ყველაფერი იცოდა ჩემზე და სწორედ იმ სიტყვებს წარმოთქვამდა, რომლის გაგებაც აუცილებელი იყო ჩემთვის. არ ვიცოდი გამკვირვებოდა თუ აღვფრთოვანებულიყავი. “მაგრამ თითქმის მთელი მსოფლიო მოჰყვა ამ მახეში, მე როგორღა უნდა დავაღწიო თავი?” – ვკითხე მე.
მან თავი დამიქნია და გამიღიმა: "ყველა გიყვარდეს, ყველას ემსახურე და ყველა გამოკვებე. იმსახურე, როგორც ხანუმანმა, - ეგოიზმისა და სიხარბის გარეშე. ესაა გასაღები ღმერთის შეცნობისთვის”.

ბავშვივით თამაშობდა, ხელი პირთან მიიტანა, თითქოს ჭამდა და განწმენდილი საჭმლის გასინჯვა შემოგვთავაზა.

ჩვენ სპეციალურ დარბაზში შევედით პრასადის მისაღებად, და მე შევახსენე ჩემს გამცილებელს, რომ ვერ ვითმენდი, ისე მინდოდა შეპირებული ამბის მოსმენა მის გურუზე. მან დაიწყო: “წარმოშობით ჰიმალაების პატარა სოფლიდან ვარ ნანდიტალის მეზობლად. ბავშვობიდან შემიყვარდა მაჰარაჯი”. იატაკზე დავჯექით ერთმანეთის გვერდი-გვერდ. ჩამომრიგებელმა ჩვენს წინ ფოთლებისგან გაკეთებული თეფშები დააწყო და ერთი-მეორეზე უკეთესი კერძები დაგვიდო. ჩემს გამცილებელს ღილებით შეკრული თეთრი პერანგი და ამავე ფერის შარვალი ეცვა. მისი შავი, ტალღოვანი თმა აკურატულად იყო დავარცხნილი. მცირე ლოცვა წაიკითხა და თავისი მასწავლებლის შესახებ მოყოლა დაიწყო: “ჩვენი მაჰარაჯი – სიდჰა პურუშაა, ადამიანი, რომელმაც სრულყოფას მიაღწია. მე პირადად ვყოფილვარ იმის მოწმე, რომ მან იცის წარსულიც, აწმყოც და მომავალიც. მან ყოველთვის იცის, სად ვიმყოფები და რას ვაკეთებ”. მან თიხის თასიდან იოგურტის გრილი სასმელი მოწრუპა.

“კიდევ ერთ რაღაცას მოგიყვები, - დაამატა მან. – მაჰარაჯის შეუძლია ერთდროულად ორ სხვადასხვა ადგილას იმყოფებოდეს. ეს დოკუმენტურად იქნა დაფიქსირებული. ჩვენ ვიცით, რომ მას შეუძლია მოულოდნელად გამოჩნდეს და ნებისმიერ მომენტში გაქრეს. იგი გამოუცნობია. ხან გაჩნდება, ხან გაქრება; ხან უწყრება ადამიანს, ხან მოულოდნელად შეაქებს; ხა გამოცანებით საუბრობს, ხან ბრძნულ სიტყვებს ავლენს; ერთს სამყაროსაგან განდგომას მოუწოდებს, მეორეს კი პირიქით, - ცოლის მოყვანას. მაგრამ ერთი რამ ზუსტად ვიცით: იგი ყოველთვის საუკეთესოს გამოავლენს ხოლმე ყოველ ჩვენგანში და ღმერთთან გვაახლოებს”. მან ამაყად გაიღიმა: “ნიმ კეროლი ბაბა, თუმცა კი სერიოზული იოგია, ხანდახან ბავშვივით იწყებს ცელქობას. ზუსტად ხანუმანივით”.

მე ცხელი ჰალავა დამიდეს – ტკბილი კერძი მანისგან, რომელიც თავიდან ერბოში იწვება, შემდეგ კი ტკბილ სიროფში იხარშება. დარბაზი საოცარი არომატებით აღივსო. სანამ ჰალავას შევექცეოდით, შემოსასვლელში ნიმ კაროლი ბაბა გამოჩნდა. როცა დაინახა, რა ნეტარებით ვსადილობდით, იგი ღიმილად დადნა. მისი სასიხარულო განწყობა მაშინვე გადმომედო. ცხადი იყო, რომ თავად განასახიერებდა იმას, რასაც ასწავლიდა: “გიყვარდეთ ყველა, ემსახურეთ ყველას და გამოკვებეთ ყველა”. ზუსტად როგორც ხანუმანი.

მომდევნო დღეს, როცა ისევ მივედი, მაჰარაჯი კვლავ რამდენიმე მოსწავლის თანხლებით იჯდა. ვიღაც ხმამაღლა კითხულობდა ისტორიას ხანუმანის შესახებ და რამასადმი მისი ერთგულების შესახებ “რამაიანადან”. მოსმენაში ჩაძირული ნიმ კაროლი ბაბა კანკალებდა და თვალებიდან ცრემლი მოედინებოდა. მომდევნო რამდენიმე კვირის განმავლობაში ყოველდღე დაახლოებით საათს ვატარებდი მაჰარაჯის ტერფებთან. მთელი იმ ხნის განმავლობაში, სანამ იქ ვიყავი, იგი არ კითხულობდა ლექციებს, არამედ ძალდაუტანებლად საუბრობდა სხვადასხვა თემებზე თავის მოსწავლეებთან, ან კირტანებს მღეროდა. მე მხიბლავდა მისი მანერა კითხვებზე პასუხების გაცემისა – ლაკონური, მაგრამ ძალიან ტევადი და ბრძნული: “უბრალოდ ემსახურეთ ღმერთის ყველა ქმნილებას მორჩილებით, პატივისცემით და სიყვარულით”. ან: “უბრალოდ იგალობეთ რამას სახელი, დანარჩენი ყველაფერი მოგვარდება”. ერთხელ ჩემსკენ შემობრუნდა და თვალებში ისე ჩამხედა, თითქოს ჩემს სულამდე ჩაწვდომას ლამობდა. შემდეგ თითი მაღლა ასწია და წამოიძახა: “ეკ, ეკ, ეკ! ღმერთი – ერთია”.





* * *
მე არც კი ვეჭვობდი, რომ დასავლეთელ ადამიანებს გაგებული ჰქონდათ ნიმ კაროლი ბაბას შესახებ, სანამ მის აშრამში არ ვნახე ადამიანი, რომელსაც ყველა ჩემი თანატოლი იცნობდა – ბაბა რამ დასი. ერთხელ, როცა ჩვეულებისამებრ ვიჯექი მაჰარაჯის ტერფებთან, აშრამის კარები გაიღო და ზღურბლზე გამოჩნდა რამ დასი ამერიკელების და ევროპელების მცირე ჯგუფის თანხლებით. ეს კუმირი და ცნობადი სახე 1960-იანების პროტესტული კულტურისა, ადრე – ჰარვარდის უნივერსიტეტის ოდიოზური პროფესორი რიჩარდ ალპერტი, ტიმოთი ლირისთან ერთად თავის დროზე პოპულარიზაციას უწევდა ლსდ-ს, როგორც ცნობიერების გაფართოების საშუალებას.





როცა შენობაში შემოვიდა, რამ დასი მორჩილად დაიხარა გაჭაღარავებულთმიანი თავით გურუს მუხლებზე, თითქოს პატარა ბავშVი ყოფილიყოს. მასწავლებელი კი სიყვარულით ქაჩავდა რამ დასს ჭაღარა წვერზე და ალერსიანად ეფერებოდა თავზე, როგორც ლეკვს. მაჰარაჯიმ სიცილით წარმოთქვა: “ჩვენ გელოდით”. ამ სანახაობით ვტკბებოდი: სახელგანთქმული პროფესორი ჰარვარდიდან და ახალგაზრდების კუმირი ნეტარებაში იყო იმით, რომ პატარა ცელქი ბავშვივით ექცეოდნენ. მაჰარაჯი გაბრწყინებული იყო და თავის ღიმილს ჩუქნიდა ყველას. შემდეგ კი ხელი გაიქნია და წარმოთქვა: “ჯაო, პრასადამ! წადით, ისადილეთ!” ჩანდა, რომ მაჰარაჯიმ რაღაც მისტიკური სახით წინასწარ იცოდა მათი მოულოდნელი მოსვლის შესახებ, რამეთუ იმ დღეს მზარეულებმა საოცარი სადღესასწაულო სუფრა მოამზადეს, ჩვეულებრივზე მეტი რაოდენობის ადამიანებისთვის.

* * *
მე სიამოვნებით ვათვალიერებინებდი რამ დასს და მის მეგობრებს ვრინდავანის წმინდა ადგილებს. ერთხელ ანანდამაი მას კირტანზე და ქადაგებაზე მოვხვდით. მას თავისი აშრამი ჰქონდა ვრინდავანში. მას ჰიმალაებში ჩვენი შეხვედრიდან ვახსოვდი და, მრავალრიცხოვანი აუდიტორიის წინაშე გამოსულმა, შემომხედა და თავი დამიქნია, თითქოს შემიქო ის გზა, რომელიც ავირჩიე: “ყოველთვის ეცადეთ, შეინარჩუნოთ წმინდა სახელის ნაკადი. მისი სახელის გამეორება – მასთან ყოფნას ნიშნავს. თუ უზენაეს მეგობართან გექნებათ ურთიერთობა, იგი გაგიხსნით თავის ჭეშნარიტ სილამაზეს”. როცა პროგრამა დასრულდა, მე და რამ დასმა სულიერ თემებზე გავიაუბრეთ. მაგრამ საღამო დგებოდა და მან მომდევნო დღისთვის თავის ნომერში დამპატიჟა, რათა ჩვენი საუბარი გაგვეგრძელებინა.

დილით ადრე, “ჯაიპურ დჰარამშალაში”, მცირე სასტუმროში მივედი, რომელიც ხმაურიან ქუჩაზე, ბაზარის შიგნით იყო განლაგებული. ორივე მხარეს მაღაზიები იდგა. ველორიკშები ხმამაღლა ასიგნალებდნენ, რომ ფეხითმოსიარულეთა ბრბოს გზა დაეთმო მათთვის. რამ დასმა კარი გააღო, და დილის მზის სხივმა მისი გულისხმიერი სახე გაანათა. მე მის ოთახს მოვავლე მზერა: იგი სადჰუს მოკრძალებულ საცხოვრებელს უფრო წააგავდა, ვიდრე ცნობილი პროფესორის ნომერს. მან თავაზიანად შემომთავაზა ოთახში ერთადერთ ავეჯზე – ხის საწოლზე ჩამოჯდომა, თვითონ კი იქვე ჩამოჯდა, ფეხები გადააჯვარედინა და თავისი თეთრი ტანსაცმლის ნაკეცები გაისწორა. ჩვენ ერთმანეთის პირისპირ ვიჯექით. მისი თითქმის გაჭაღარავებული თმა ნახევრადგამელოტებული თმიდან მხრებამდე სწვდებოდა, და ფანჯრიდან შემომავალი ნიავი ოდნავ არხევდა მის მოწითურო წვერს. დიდი ლურჯი თვალები უბრწყინავდა, ხოლო მცირე ნაოჭები თვალის კუთხეებში, ღიმილის დროს გამოეკვეთებოდა ხოლმე. ჩვენ უსიტყვოდ ვიჯექით და თვალების გავლით ჩუმად ვიხედებოდით ერთმანეთის გულებში. ეს წამები უსასრულოდ მეჩვენებოდა. ხანგრძლივმა და დაჟინებულმა მზერამ, რომლითაც ერთმანეთს ვუმზერდით, რაღაცნაირად შეცვალა ჩემი ხედვა: რამ დასი ხან მიამიტ ბავშვად მეჩვენებოდა, ხან კი უძველეს ასკეტ-ბრძენად.

მე გამახსენდა ლექსი ბჰაგავად-გიტადან:

როგორც სული, მიწიერი სხეულით შემოგარსული, განუწყვეტლივ გადადის ბავშვობიდან სიჭაბუკეში და სიჭაბუკიდან სიბერეში, სწორედ ასევე სული გადაინაცვლებს სხვა სხეულში. გონიერ ადამიანს არ აბნევს ასეთი ცვლილება”.

ოთახი არამიწიერმა სიმშვიდემ აღავსო. არ გასულა ნახევარ საათზე ნაკლები, სანამ რამ დასმა ღრმა შესუნთქვის შემდეგ სიჩუმე “ომ!”-ის წარმოთქმით არ დაარღვია.

“შეგიძლიათ თქვენი სულიერი გზის შესახებ მომიყვეთ?” – ვკითხე მე. მინდოდა გამეგო, როგორ მოხვდა ინდოეთში და როგორ შეხვდა თავის გურუს.


--------------------
हरे कृष्ण हरे कृष्ण
कृष्ण कृष्ण हरे हरे
हरे राम हरे राम
राम राम हरे हरे
cinemamu
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 3334
წევრი No.: 49962
რეგისტრ.: 24-December 07

გამოგზავნილია: 12 Jan 2012, 16:11  #29167084      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა

რამ დასი საწოლის ხის საზურგეს მიეყრდნო და მოყოლისთვის მოემზადა. “რამდენიმე წლის წინ, - დაიწყო მან, - მე ინდოეთში ჩამოვედი. თან მქონდა ლსდ-ს მარაგი, და იმედი მქონდა, რომ ვიპოვნიდი ვინმეს, ვისაც ამ ამბებში მეტი ესმოდა, ვიდრე ჩვენ დასავლეთში. მოგზაურობის დროს ამერიკელ სადჰუს შევხვდი – ბჰაგავან დასს, რომელმაც ნიმ კაროლი ბაბასთან წამიყვანა. ეს იყო 1967 წელს. მაშინ ახლადგარდაცვლილ დედას ვგლოვობდი. მაჰარაჯი პირდაპირ ჩემს გულში სემოიჭრა და ანგელოზური თანაგრძნობით მანუგეშა. ერთი სირტყვის წარმოთქმაც ვერ მოვასწარი საკუთარ თავზე, მაგრამ ის თვითონ კითხულობდა ჩემს გულს და ჩემი წარსულის დაფარულ საიდუმლოებებს მიყვებოდა. მისმა არაჩვეულებრივმა შესაძლებლობებმა, სიყვარულმა, სიბრძნემ და იუმორის გრძნობამ ჩემი ცხოვრება შეცვალეს”.

დიახ, მეც რაღაც მსგავსი ვიგრძენი, როცა პირველად შევხვდი, - ვთქვი მე. – თითქოს ყველაფერი იცოდა ჩემზე”.

რამ დასს გაეღიმა: “ერთხელ მაჰარაჯიმ მკითხა: “სადაა წამალი?” მე ვერ მივხვდი, რაზე მეუბნებოდა, მაგრამ ბჰაგავან დასმა ივარაუდა, რომ მაჰარაჯი ლსდ-ს შესახებ მეკითხებოდა. დაინტრიგებულმა სუფთა ლსდ-ს სამი ტაბლეტ გავუწოდე, და ჩემდა გასაკვირად, მან მაშინვე ყველა ჩაყლაპა. მე მოვემზადე, რომ სამედიცინო მაჩვენებლები ჩამეწერა, მისი რეაქციისა ლსდ-ზე, მაგრამ არაფერი არ მოხდა – საერთოდ არაფერი. მისი ცნობიერება ლსდ-ზე მაღლა აღმოჩნდა!”
მე, რომელსაც საკუთარი თვალით მქონდა ნანახი ჰიმალაელი იოგების საოცარი შესაძლებლობები, გამეცინა. მასთან ერთად მიკვირდა და მიხაროდა.
რამ დასი გადაჯვარედინებული ფეხებითა და გამართული ზურგით იჯდა. ხელისგულები მუხლებზე ეწყო. “არ შემეძლო მაჰარაჯისთან განშორება და მასთან ერთად ვცხოვრობდი, სანამ ამის შესაძლებლობა მქონდა. მან თავის მოსწავლედ მიმიღო და მომცა სახელი რამ დასი, რაც ნიშნავს “უფალი რამას მსახურს”. რამდენიმე თვე გავატარე მის უჩვეულო საზოგადოებაში. იცოდა რა, როგორი გავლენა მქონდა დასავლეთში, მაჰარაჯიმ ამიკრძალა მასთან ახალი ადამიანების მიყვანა”. რამ დასმა თავი გააქნია, თითქოს თვითონაც არ სჯეროდა, რომ ასეთი რამ შესაძლებელია: მას არ აქვს არანაირი სურვილი, რაიმე მატერიალურს ფლობდეს: არ სჭირდება არც ფული, არც დიდება, არც მიმდევრები. არასოდეს შემხვედრია ასეთი ადამიანები”. იგი კვლავ შეიპყრო გურუსადმი სიყვარულის ნაკადმა, და აკანკალებული ხმით განაგრძო: “როცა მაჰარაჯის გვერდით ვზივარ, მეჩვენება, რომ ყველა და ყოველი მიყვარს ამ სამყაროში”.
იმავე 1971 წელს რამ დასმა გამოაქვეყნა თავისი სახელგანთქმული წიგნი “იყავი აქ და ახლა”.

რაც უფრო მეტად ვუზიარებდით ერთმანეთს საკუთარ გამოცდილებას, გაგებას და შთაგონებას, რაც ჩვენი სულიერი ძიების მანძილზე მოვიპოვეთ, მით უფრო ძლიერი ხდებოდა ჩვენს შორის გაჩენილი ძმობის გრძნობა. საუბარში შეუმჩნევლად ჩაიარა დღემ. გამომშვიდობების წინ, გავუზიარე ჩემი შიში გავუზიარე, რომელიც მოსვენებას არ მაძლევდა: “დედა ინდია ჩემი სულიერი სახლი გახდა. და მე კიდევ ბევრის ნახვა და გაგება მჭირდება. მაგრამ ვშიშობ, რომ ვიზას არ გამიგრძელებენ, და იძულებული ვიქნები აქედან წავიდე”.

რამ დასმა თვალებზე ხელი აიფარა და ჩაფიქრდა. მიუხედავად ხმაურისა, რომელიც ქუჩიდან შემოდიოდა, ოთახში ურღვევი სიმშვიდე სუფევდა. მეც დავხუჭე თვალები და მედიტაციას მივეცი თავი. გავიდა ხუთი წუთი. თვალები გავახილე: რამ დასი თბილი ღიმილით მიმზერდა. შემდეგ რბილად წარმოთქვა: “შესაძლოა, მოგიწიოს ინდოეთის გეოგრაფიული საზღვრების დატოვება, მაგრამ არასოდეს არ უნდა დატოვო ბჰარატა – სულიერი ინდოეთი შენს გულში”.

* * *
თავი მეხუთე

მალე კვლავ ლოგინად ჩამაგდო დიზენტერიამ – ყველაზე გავრცელებულმა დაავადებამ ინდოეთში უცხოელებს შორის. სისუსტე, გულისრევა და მრავალჯერადი რეიდები საპირფარეშოში, ჩემი ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილი გახდა. არ ვიცი, რით დამთავრდებოდა ეს ყველაფერი, რომ არა ჩემი მეგობრის, ასიმის თავგანწირული მზრუნველობა. იგი ხშირად მეუბნებოდა, თითქოს თავის მზრუნველობას ამართლებსო: “ბჰაკტი – ესაა მსახურება სიყვარულით და ერთგულებით”. იატაკზე ვიწექი ჩემს ოთახში, ასიმს კი მოხარშული ბრინჯი, იოგურტი და მრავალძარღვას თესლის ჩენჩო [გავრცელებული საშუალება ინდოეთში დიზენტერიის საწინააღმდეგოდ] მოჰქონდა ხოლმე. ყოველ მოსვლაზე დიდი სიყვარულით მიყვებოდა კრიშნაზე და ვრინდავანზე. ამგვარად, ჩემმა ავადმყოფობამ მხოლოდ გააძლიერა ჩვენი მეგობრობა.

ერთ დილას, მივხვდი რომ გამოვჯანმრთელდი, და ასიმმა სასეირნოდ დამპატიჟა სოფლებში, რომლებიც ვრინდავანის შემოგარენში იყო განლაგებული. მან მითხრა, რომ ვრინდავანის შემოგარენს ვრაჯა ეწოდება და რომ კრიშნა ვრაჯის სხვადასხვა ადგილებში აწყობდა თავის თამაშებს. ვრაჯას ტერიტორია მრავალ ათეულ კილომეტრზე იყო გადაჭიმული ვრინდავანისა და მათჰურას გარშემო. აქ, მინდვრებს, ტყეებსა და სოფლებს შორის კრიშნას ხუთიათასი ტაძარი დგას. ზოგიერთი მათგანი ყველაზე განთქმულია ინდოეთში, ზოგიერთის შესახებ კი მხოლოდ ადგილობრივებმა იციან. “გაოცდები, როცა დაინახავ, რა გულწრფელ სიყვარულს განიცდიან ვრაჯაბასები კრიშნასადმი, - მას ლურჯი თვალები აღფრთოვანებისგან გაუფართოვდა. – მაშ, წავიდეთ?”

* * *
უკვე რამდენიმე წუთის შემდეგ დანჯღრეული ავტობუსით მივჯაყჯაყებდით. გზის ორივე მხარეწს, სანამ თვალი სწვდებოდა, მომწიფებული ხორბლის ყანები გადაჭიმულიყვნენ, და ასევე მდოგვის ყვითელი ველები, რომლებსაც ქარი არხევდა. დროდადრო ავტობუსი ჩერდებოდა, რათა გზის პირას მდგარი ღატაკი გლეხები აეყვანა. ტანსაცმელი გლეხებს დახეული ჰქონდათ, ზოგიერთისთვის თვალი კატარაქტას გაეთეთრებინა; შეიძლებოდა ისეთების დანახვაც, რომლებსაც კანის, ან სხვადასხვა ინფექციური დაავადებები ჰქონდათ. მაგრამ ყველანი ისინი ბედნიერები იყვნენ. ავტობუსში კრიშნას შესახებ სიმღერების სიმღერა დაიწყეს, თან ტაშს აყოლებდნენ და ცეკვავდნენ. მოხუცი ქალები მუქ გაუხეშებულ სახეზე ღრმა ნაოჭებით, ადგილიდან წამოხტებოდნენ ხოლმე, ხელებს მაღლა აღაპყრობდნენ და ცეკვავდნენ, და ამასთან არ ავიწყდებოდათ, რომ მორცხვად მოეხურათ თავებზე დახვრეტილი სარები. თავისი უშუალობით და აღფრთოვანებით, ისინი ბავშვებს უფრო ჰგავდნენ, ვიდრე ცხოვრებისგან გამობრძმედილ მოხუცებს.

სოფლებში ვრაჯაბასები, მიუხედავად თავიანთი სიღატაკისა, ღიმილს ასხივებდნენ და ერთმანეთს ესალმებოდნენ სიტყვებით “ჯაია რადჰე!” – მიმართავდნენ რადჰას, კრიშნას ქალურ მოწყალე მხარეს. მათთვის ღმერთი მხოლოდ უზენაესი შემოქმედი არ იყო, არამედ ახლო ნათესავიც, რომელიც მათ გვერდით, მეზობლად ცხოვრობდა. ქალები ჭიდან იღებდნენ წყალს მრგვალ თიხის ქოთნებში და თავზეშემოდგმული მიჰქონდათ. გვერდზე ჩავლისას, ღიმილით შემომხედავდნენ ხოლმე და ამბობდნენ: წამოიძახებდნენ: “რადჰე, რადჰე!” მათი თიხის ღუმელებიდან ჰაერში გამხმარი ძროხის ნაკელის კვერების სუნი იფრქვეოდა, რომლებიც საწვავის ფუნქციას ასრულებდნენ. სოფლის მამაკაცები გადაპარსული თმით (ისინი თვეში ერთხელ იპარსავდნენ თავს ღმერთისადმი თავიანთი ერთგულების ნიშნად) ძროხებს მწყემსავდნენ, ყანებს ხნავდნენ და სოფლის ქუჩების გასწვრივ მჯდარნი თავიანთ საქონელს ჰყიდიდნენ. გამხდარი ბავშვები, თვალებგაბრწყინებულნი თამაშობდნენ ბურთით, ან ჯოხებს ატრიალებდნენ. და ყველა გარშემო – მამაკაცები, ქალები და ბავშვები – მიღიმოდნენ და ყვიროდნენ: “რადჰე, რადჰე!” მე ვაკვირდებოდი, როგორ მიდიოდა ასეულობთ სოფლის მაცხოვრებელი ტაძრებში, და საჩუქრები მიჰქონდათ კრიშნასთვის – რძე, კარაქი ან ტკბილეულობა. ტაძრებში ვიღაც ლკოცულობდა, ვიღაც გალობდა ან მღეროდა, რათა სიამოვნება მიენიჭებინა თავისი უფლისთვის. მივაბიჯებდი რა ამ ჩემთვის ახალ სამყაროში, ვფიქრობდი: ეს ადამიანები რელიგიას მხოლოდ კვირაობით ან დღესასწაულებზე არ იხსენებენ; რელიგია, რომელიც მათი არსი გახდა, მათი ცხოვრების ყველა მხარეს განმსჭვალავს.

ერთხელ, დღისით, მე და ასიმი გორაკზე ვისვენებდით მადანა-მოჰანას ტაძრის გვერდით. ქვემოთ ჩვენს წინ იამუნა მიედინებოდა. ბალახზე ვიჯექით, ჩვენს გარშემო კი მედიტატიურად ბზუოდნენ შავი ფუტკრები. ფეხები გავშალე, წითელი ქვის კედელს მივეყრდენი და ასიმს დავუსვი კითხვა, რომელიც დიდი ხანია არ მასვენებდა: “ასიმ, შეგიძლია ამიხსნა ტაძარში ღვთაების თაყვანისცემის აზრი?” მე მოვუყევი, რომ ჩემი ინდოეთში მოგზაურობის დროს ვხედავდი, რომ პრაქტიკულად ყველა ამ ქვეყანაში ღმერთის გამოსახულებებს ეთაყვანებოდა. იოგები და შივაიტები შივა-ლინგამს და უფალი შივას ქანდაკებებს სცემდნენ თაყვანს, ბუდისტები უფალი ბუდას გამოსახულების წინ ასრულებდნენ რთულ რიტუალებს. “დასავლეთში ეს კერპთაყვანისმცემლობად ითვლება, - ვთქვი მე, - თუმცა თავად ქრისტიანები ლოცულობენ ქანდაკებებთან ან ხატებთან და წმინდა ჯვარცმას ეთაყვანებიან”. მოვუყევი, როგორ მოვინახულე იტალიაში, ასიზიში წმინდა დამიანეს ეკლესია, სადაც იესომ ხის ჯვარცმიდან მოუწოდა ფრანცისკოს: “წადი და აღადგინე ჩემი ეკლესია”. მე ვთქვი: “ებრაელები თორას ეთაყვანებიან, მუსულმანები კი, რომლებიც ასევე განსჯიან კერპთაყვანისმცემლობას, მრავალჯერ ეთაყვანებიან ქააბს წმინდა მექაში”. მე მესმოდა, რომ სხვადასხვა ტრადიციები სხვადასხვაგვარად ხსნიდნენ თაყვანისცემის ამ ფორმების აზრს, მაგრამ ასევე მესმოდა საერთო იდეა: დახმარებოდა ადამიანს ხატ-სახეზე, ან ბგერაზე კონცენტრაციაში, რომელიც მის ცნობიერებას ღმერთთან აკავშირებდა. მე ძალიან მაინტერესებდა გამეგო, რას ფიქრობდა ასიმი კრიშნასადმი თაყვანისცემის თაობაზე.

ამ დროს გვერდით კრიშნადას ბაბაჯიმ ჩაგვიარა, და ჩვეულებისამებრ ხმამაღლა მოგვესალმა: “ჰარე კრიშნა!” ჩვენ კი სიხარულით მოვიხარეთ ქედი მის წინაშე.

თუმცა კითხვა ჩემგან მოდიოდა, ასიმის დუმილმა მიმახვედრა, რომ მას უნდოდა – თავად მივსულიყავი რაიმე დასკვნამდე. “იცი, ვაგრძელებდი მე, - როცა ვხედავ, რა საოცარი ერთგულებით ეთაყვანებიან ღვთაებების გამოსახულებებს ისეთი წმინდანები, როგორიცაა კრიშნადას ბაბაჯი, არ შემიძლია რომ კერპთაყვანისმცემლობას მივაკუთვნო ეს ყველაფერი. ენა არ მიტრიალდება, რომ ასეთ სულიერად ამაღლებულ ადამიანებს კერპთაყვანისმცემლები ვუწოდო. ცხადია, რომ ქანდაკებების თაყვანისცემით ისინი ღმერთისადმი სიყვარულს განიცდიან. ნუთუ იესომ არ თქვა, რომ ხეზე მისი ნაყოფებით უნდა ვიმსჯელოთ?”
ასიმი გამამხნევებლად იღიმოდა, როგორც უფროსი ძმა, შემდეგ კი, ოდნავ წინ წამოიწია და მთხოვა განმეგრძო.

მე ვაღიარე, რომ თავიდან ღვთაებების თაყვანისცემის რიტუალებმა ცოტათი უარყოფითი რეაქცია გამოიწვიეს ჩემში. ისინი უცნაურ ცრურწმენად მომეჩვენა. “მაგრამ მას შემდეგ, რაც დიდი დრო გავატარე წმინდა ადამიანებს შორის, რომლებსაც ღვთაებებთან ურთიერთობის გზით ჰქონდათ ერთიან ღმერთთან ურთიერთობა, მე დავაფასე თაყვანისცემის ამ ფორმის სილამაზე. ახლა მინდა ამ ყველაფრის იმ ფილოსოფიურ საფუძველს ჩავწვდე, რაც წმინდა წერილებშია მოცემული. შეგიძლია დამეხმარო?”

user posted image
* * *
ასიმი ახლოს გადმოჯდა, ტულასის ბუჩქებთან, ღრმად ჩაფიქრებულმა მოისვა ხელი ნიკაპზე და სანამ მიპასუხებდა, რაღაც დროის განმავლობაში ჩუმად იყო. “სინამდვილეში, მე არც ისე კომპეტენტური ვარ, რომ ასეთი რაღაცეები აგიხსნა, მაგრამ იმას გაგიმეორებ, რაც ჩემი გურუსგან მოვისმინე ან წმინდა წერილებში წავიკითხე”. გარშემო ფუტკრები ყვავილიდან ყვავილზე დაფრინავდნენ და ნექტარს აგროვებდნენ, და მეც მოვემზადე, რომ მათსავით დავმტკბარიყავი მისი სიტყვების ნექტარით.

“ღმერთი უსაზღვრო და დამოუკიდებელია, - დაიწყო ასიმმა. – ვუარყოთ მისი შესაძლებლობა, რომ ღვთაების ფორმებში გამოავლინოს თავი – მისი უსაზღვროების შეზღუდვის მცდელობაა. ვედები ასევე განსჯიან კერპთაყვანისმცემლობას. ისტორიულად ისე მოხდა, რომ აღმოსავლეთშიც და დასავლეთშიც არსებობდნენ ადამიანები, რომლებიც ცრურწმენის შედეგად იწყებდნენ მათ მიერ მოგონილი რაიმე ხატ-სახის თაყვანისცემას, ისე რომ ნათელი წარმოდგენა არ ჰქონდათ ერთიან ღმერთზე. ხშირად მათ ამ დროს ანგარებიანი ან არაკეთილი განზრახვები ამოძრავებდათ. სწორედ ამას ეწოდება კერპთაყვანისმცემლობა, რომელსაც ყველგან განიკითხავენ. ბიბლიის და ყურანის დროს კერპების თაყვანისცემა ფართოდ იყო გავრცელებული ათეისტებს შორის. მაგრამ მათ არაფერი ჰქონდათ საერთო იმ ღვთაებების თაყვანისცემასთან, რომლებიც ვედებშია აღწერილი. ვედების თანახმად, ღვთაებების თაყვანისცემა – ეს მეცნიერებაა. ერთგულების მიერ ჩატარებული განსაკუთრებული რიტუალების პროცესში, უფალი თანხმდება, რომ იმ გამოსახულებაში გამოავლინოს თავი, რომელიც მკაცრი წესების თანახმადაა შექმნილი. ამ ფორმით ის ღებულობს ჩვენს მსახურებას და გვეხმარება, რომ გვახსოვდეს იგი, რისი წყალობითაც იწმინდება ჩვენი სხეული, ჭკუა და მეტყველება. ასეთი თაყვანისცემის არსი ისაა, რომ სიამოვნება მივანიჭოთ უფალს ჩვენი ერთგულებითა და სიყვარულით”.

პეპელა მრავალფერი ფრთებით – მეწამულით, წითლით და ყვითლით – ფეხზე დააჯდა ასიმს. იგი გაშეშდა და მისი სილამაზით ტკბებოდა. “შეხედე, - თქვა მან ხმით, რომელიც ოდნავ უკანკალებდა მოწოლილი გრძნობებისგან, - სამყარო – ეს დიდი საგამოფენო დარბაზია ყოველ ნაბიჯზე შედევრებით. როგორ მინდა თავად მხატვრის დანახვა! ყველაფერი ღმერთისგან მომდინარეობს. მატერიალური ელემენტებიც ღმერთის ენერგიაა. თავისი ნებით ღმერთს შეუძლია თავისივე საკუთარ ენერგიაში გამოავლინოს თავი, ღვთაების ხატ-სახეში, რათა დაგვეხმაროს, რომ ჭკუის და გრძნობების მის მსახურებაზე კონცენტრაცია მოვახდინოთ. როგორც ელექტროდენი ავლენს თავს ნათურაში, რათა სინათლე გამოასხივოს, ასევე ღმერთს შეუძლია თავი გამოავლინოს ქანდაკებაში, და შევიდეს მასში. ელექტრო-დენის დანახვა თავისთავად შეუძლებელია, მაგრამ როცა ელექტრო-დენი ნათურაში შედის, ყველა ხედავს სინათლეს. ამის მსგავსად, უფალს შეუძლია თავი გამოავლინოს ღვთაების სახით, რათა დაგვეხმაროს მის დანახვაში და შეგრძნებაში და ჩვენს სიყვარულზე გვიპასუხოს”. ასიმმა გაიღიმა და მკითხა, გასაგებად მიხსნიდა თუ არა.

მე თავი დავუქნიე. ვგრძნობდი, როგორ ჩაიღვარა გულში სიმშვიდე.

* * *

იმ წელს წვიმებმა უხვად მორწყეს ვრაჯას მიწები, და ვრინდავანის ყველა ტყე და საძოვარი უხვი სიმწვანით დაიფარა. დადგა შემოდგომა, და ღამეები უფრო ცივი გახდა, თუმცა დღისით ისევ თბილოდა. რაღაც უჩვეულოს წინათგრძნობით შეპყრობილი, ვაკვირდებოდი, თუ როგორ ემზადებოდნენ ვრინდავანის მაცხოვრებლები თავიანთი ერთ-ერთი უსაყვარლესი დღესასწაულისთვის. ისინი, ვინც ბჰაკტის გზით მიდიან, ზეიმობენ ღმერთის სიყვარულს, პასუხობენ რამ ას საკუთარი სიყვარულის სიხარულით სავეს გამოხატულებით მისდამი. ამიტომ ბჰაკტების ყველა დღესასწაული სპონტანურობით გამოირჩევა. სადაც არ უნდა მივსულიყავი, ხალხი სულმოუთქმელად ელოდა სავსემთვარეობას. წმინდა “შრიმად-ბჰაგავატამში” ნათქვამია, რომ ამ ღამით უფალი კრიშნა რასას ცეკვას ატარებდა. ცეკვა რასა, ერთ-ერთი ყველაზე ღრმა გამოხატულებაა სულიერი სიყვარულისა, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში შთააგონებდა ინდოელ მხატვრებს, პოეტებსა და დრამატურგებს. დღესასწაულისთვის მზადების დროს მთელი ვრინდავანი გუგუნებდა, სასიხარულო აგზნებით შეპყრობილი. ხალხი ბაზრებზე ყიდულობდა მორთულობებს თავიანთი ტაძრებისთვის, ახალ სამოსს ღვთაებებისთვის და კულინარულ საშუალებებს სადღესასწაულო სუფრისთვის. სავსემთვარეობის ღამეს ყველა ხუთიათასივე ტაძარი მზად იყო ზეიმისთვის. მზის ჩასვლის წინ რამდენიმე მოსწავლე შეიკრიბა ბონ მაჰარაჯის გარშემო ტაძრის შიგა ეზოში, რათა მოესმინათ, თუ როგორ ხსნიდა იგი ცეკვა რასას არსს.

user posted image
user posted image
* * *
ამ ცეკვას არაფერი აქვს საერთო მიწიერ ცეკვებთან, რომლებშიც ადამიანები საკუთარი მატერიალური გრძნობების დაკმაყოფილებას ცდილობენ, - ამბობდა ბონ მაჰარაჯი. – თუმცა გარეგნულად გოპები – უბრალო მწყემსები არიან, ისინი განასახიერებენ სულის ღმერთისადმი უდიდეს სიყვარულს, რამეთუ ღმერთის დაკმაყოფილება – მათი ერთადერთი მისწრაფებაა. ეს ცეკვა ყველაზე სრულყოფილ სიახლოვეს გამოხატავს, რომელიც კი შესაძლებელია სულსა და ღმერთს შორის, - სიახლოვეს, თავისუფალს მატერიალური და ეგოისტური სურვილების მცირე ნასახის გარეშე, და უმაღლესი ნეტარებით სავსეს. ამ ღამით, როცა კრიშნა თავისი ფლეიტის ტკბილი ბგერებით იხმობდა გოპებს, ისინი ყველა საქმეს ტოვებენ, და მიუხედავად საფრთხეებისა, რისკის ფასად, რომ განდევნილნი იქნებოდნენ საზოგადოებიდან, ტყეს აფარებენ თავს, რათა უფალი გაახარონ. როცა ისინი უზენაესი უფალის, კრიშნას წინაშე წარსდგნენ, მან აღიარა, რომ უსასრულო ჟამის აღსასრულამდეც კი ვერასოდეს შეძლებდა საზღაური გადაეხადა მათთვის ამ წმინდა ერთგულების გამო. პასუხობდა რა სიყვარულზე, იგი მრავალრიცხოვან ფორმად ავრცელებდა თავს და მთელი ამ უსასრულოდ-ნეტარიღამის განმავლობაში ყოველ გოპისთან ცეკვავდა, რომლებიც კრიშნასთან თავიანთი მარადიული, სულიერი სხეულებით გამოცხადდნენ”. ბონ მაჰარაჯი ჩამავალი მზისკენ შებრუნდა, და მისმა თვალებმა ჩამავალი მზის ვარდისფერი სხივი დაიჭირა. “რამდენიმე წუთში ზეიმს დავიწყებთ, და ვილოცებთ, რომ ოდესმე ჩვენც შევძლოთ გოპების მაგალითის მიყოლა”.

ტულასის ბაღში ბონ მაჰარაჯის მოსწავლეები მთელი დღე რთავდნენ სავარძელს მრავალრიცხოვანი ერთმანეთში გადახლართული არომატული ყვავილებისაგან. ახლა, როცა დღესასწაულის დრო მოვიდა, მოსწავლეებმა საზეიმოდ გადააბრძანეს ღვთაება საკურთხევლიდან სავარძელზე, რომლის ქვეშაც უკვე ელაგა ჯამები ტკბილეულით და ნამცხვრებით. სავეს მწვანე მთვარე აღმოსავლეთით ამოდიოდა. ვრინდავანში რასაპურნიმას მთვარე წლის ყველაზე ლამაზ მთვარედ ითვლება. ბჰაკტები სპეციალურად ამ დღესასწაულისთვის დაწერილი სიმღერებით ხვდებოდნენ მის გამოჩენას. მთვარე სულ უფრო და უფრო მაღლა იწეოდა და ოქროსფერი სხივებით ანათებდა არე-მარეს. კრიშნადას ბაბაჯი კირტანს მღეროდა, თავის გრძნობებში ჩაძირული, დანარჩენები კი ნეტარებით ჰყვებოდნენ მას.
მე მათ შევუერთდი და რადჰასა და კრიშნას მომაჯადოებელ ფორმებზე მოვახდინე ჭკუის კონცენტრაცია. როცა მთვარე კიდევ უფრო აიწია, მისი ვერცხლისფერი სხივები ყოველ ფოთოლსა და ყვავილს მოეფინა. მარგალიტის ნაზი ნათებით გარემოცულნი, ღვთაებები, ხეები მათ გარშემო, და ჩვენ, რომლებიც ღმერთს ვეთაყვანებოდით, თავადაც თითქოს არამიწიერ შუქს ვასხივებდით. ასე ვმღეროდით თითქმის გათენებამდე, რათა სიამოვნება მიგვენიჭებინა უფლისათვის.

როგორ ღრმად შეძრა ჩემი გული ვრინდავანმა! ტკბილ წამებში, როგორიც ეს იყო, ვფიქრობდი იმაზე, რომ ღმერთის უპირობო სიყვარული – ეს უმაღლესი სულიერი გამოცდილებაა, და აღემატება ნებისმიერ მისტიკურ ძალას, რომელიც სასწაულების მოხდენის საშუალებას იძლევა. განთავისუფლებაც კი, რომელიც ყველა ტანჯვისგან და მღელვარებისგან თავისუფლებას იძლევა, ვერანაირად ვერ შეედრება ამ განცდას. ისეთ სულიერ სიყვარულში, როგორიცაა გოპების სიყვარული, ერთგული ბოლომდე უძღვნის საკუთარ თავს უფალს და ამის წყალობით ღმერთისადმი სიყვარულის მთელ სიტკბოებას გრძნობს გულში.

* * *
ერთ-ერთ ასეთ მთვარიან ღამეს, მაშინ, როცა ღამის ფრინველები გალობდნენ ტაძრის ეზოში, სვამი ბონ მაჰარაჯმა, თავის ხის სკამზე მჯდარმა, უცებ ყურადღებით შემომხედა: “მე კარგად შეგისწავლე რიჩარდ, - მან პაუზა გააკეთა, რათა მოვმზადებულიყავი იმისთვის, რასაც შემდეგ გავიგონებდი. – ამ ღამით მინდა ინიციაცია მოგცე, მოსწავლედ მიგიღო”. მან კრიალოსანი მაჩვენა, რომლის თვლებიც ტულასის ხისგან იყო გამოთლილი: “მე განვწმინდე იგი შენთვის. მზად ხარ ინიციაციის მისაღებად?”

ეზოში გრილი ქარის ნაკადი შემოიჭრა. ჩემი ჭკუა ერთბაშად მადლიერებამ და ტკივილმა შეიპყრო. მაჰარაჯი უდიდეს პატივს მომაგებდა იმით, რომ პირადად მთავაზობდა მის მოსწავლეობას! მაგრამ მისი წინადადების მიღება საკმარისი რწმენის გარეშე, რომ არასოდეს გავუცრუებდი იმედებს, არანაირად არ შემეძლო. “მე იმდენად ვარ დავალებული თქვენგან – ვუპასუხე ათრთოლებული ხმით, - იმ წყალობისთვის, რაც ასე უხვად მოიღეთ ჩემზე. მაგრამ დავიფიცე, რომ არავისგან მივიღებდი ინიციაციას, თუკი ბოლომდე არ დავრწმუნდებოდი, რომ ჩემი გურუს ერთგული დავრჩებოდი მთელი სიცოცხლის განმავლობაში. მე ვთვლი, რომ ჩემი მხრიდან უკიდურესი უპატივცემულობა იქნებოდა თქვენი მოწყალებისადმი, საკუთარ თავზე ასეთი მოვალეობის აღება მაშინ, როცა სათანადო გულწრფელობა არ გამაჩნია”.

ბონ მაჰარაჯის თვალები ცრემლებით აივსო. მან ალერსიანად გადამისვა თავზე ხელი და მითხრა: “მე მომწონს შენი გულწრფელობა. არ დავიწყებ შენს გადარწმუნებას. შენი გულის ხმას უნდა მიჰყვე. მაგრამ აშრამის ყველა ბინადარს უნდა, რომ სულიერი სახელით მოგმართოს, ამიტომ, თუ წინააღმდეგი არ იქნები, მე მაინც მოგცემ სახელს. ეს არ იქნება ინიცირებული მოსწავლის სახელი, არამედ უბრალოდ ალერსიანი მეტსახელი. შენ შეგიძლია ატარო იგი, სანამ ინიციაციის მიღებას არ გადაწყვეტ”. მე თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე. “ამიერიდან რათჰინ-კრიშნა დასს დაგიძახებთ. რათჰინ-კრიშნა ნშნავს არჯუნას მეეტლეს”, ხოლო დასი მიუთითებს იმაზე, რომ შენ – მისი მსახური ხარ”.

მადლიერებით განმსჭვალულმა ქედი მოვიხარე მის წინაშე.

“მაგრამ არსებობს ერთი პრობლემა: ყველა წუხს შენი გრძელი და ჩამოძენძილი თმების გამო. იქნებ გადაგეპარსა თმა, როგორც აშრამის დანარჩენ მობინადრეებს აქვთ?”

მე შევღაღადე: “ჩემთვის თმის გადაპარსვა ნიშნავს მოძღვრისადმი მინდობას. და სანამ ასეთ გადაწყვეტილებას არ მივიღებ, არ მინდა ამის ფორმალურად გაკეთება!”

“მაშინ, მოკლედ მაინც შეიჭერი. ჩვენი აშრამის სტუმრებს არ მოსწონთ შენი ვარცხნილობა”.

“თუ ასე გნებავთ, მაჰარაჯ, დავიმოკლებ თმას”, - ჩემმა სურვილმა, რომ სიამოვნება მიმენიჭებინა მისთვის, ყველა სხვა მოსაზრება გადაწონა.

იმავე ღამით, ცნობისმოყვარეობის გამო სარკეში ჩავიხედე. ძალიან დიდხანს არ მინახავს ჩემი თავი სრკეში და არც სავარცხალი მჭერია ხელში. დიახ, ის მართალი იყო: ჩემი ზურგის შუამდე ჩამოყრილი კოსმები არცთუ ლამაზად გამოიყურებოდა. მომდევნო დილით ბონ მაჰარაჯმა ასიმს დაავალა: “წაიყვანე ჩვენი რათჰინ-კრიშნა დალაქთან”.

მთელი გზა, სანამ სადალაქოში მივდიოდით, ასიმი სიცილისგან ხტუნავდა. სადალაქო გამომპალი და დაძველებული ხის ჯიხური აღმოჩნდა, რომელშიც ძლივს დაეტეოდა ოთხი ადამიანი. მე მასიურ ხის სკამზე დავჯექი, დალაქი კი, თვალებდაჭყეტილი უყურებდა ჩემს თმას. დალაქი – ორმოცდაათამდე წლის პატარა და გამხდარი მამაკაცი – წელზე შემოხვეულ გახუნებულ ნაჭერში იყო შემოსილი. “როგორ შევჭრა ასეთი თმა?” – ჩაილუღლუღა მან. ერთი მაკრატელი აიღო, მეორე, მაგრამ ვერაფერი ვერ იღებდა ჩემი თმის ბღუჯას. ბოლოს მან სხვა დალაქებს მოუხმო სათათბიროდ. ისინიც ოხრავდნენ და თავისი კოლეგასავით იძახდნენ: “როგორ უნდა შევჭრათ ასეთი თმა?” ხანგრძლივი დებატების შემდეგ კონსილიუმმა მიიღო გადაწყვეტილება, რომ მებაღისთვის დაეძახათ.

მოვიდა მებაღე – მსხვილი დაკუნთული ადამიანი ხშირი შავი ულვაშით. რამდენიმე წუთი ისიც ათვალიერებდა ჩემს თავს, შემდეგ კი თავის საწყობში წავიდა საჭირო ინსტრუმენტის მოსატანად. უკან გიგანტური ჟანგიანი სეკატორით დაბრუნდა, რომელსაც ტოტების მოსაჭრელად იყენებდა. ჩემი თმის შეჭრა უფრო და უფრო რთული პროექტი ხდებოდა, და მებაღემ ნებაყოფლობით აიღო საკუთარ თავზე მთავარი განმკარგულებელის ფუნქცია. აქეთ-იქით იშვერდა ხორციან თითს შავი ჭუჭყით დიდხანს მოუჭრელი ფრჩხილის ქვეშ და ბრძანებებს იძლეოდა: “დაიჭირე მისი თმა და უკან მოქაჩე, - ეუბნებოდა იგი თავის დამხმარეს. – ძლიერად, უფრო ძლიერად მოქაჩე! ასე, ახლა კი მაგრად გეჭიროს”. ვიღაც გამვლელს მოუხმო და უთხრა: “შენ კი სკამზე დააკავე ეს სადჰუ, რომ არ იმოძრაოს” შემდეგ კი დალაქს უბრძანა: “ორივე ხელი მოკიდე ხელი ქვედა სახელურს და ზემოთ აქაჩე. მე კი ზედას დავაწვები”. სრული სერიოზულობით, ამ ოთხმა თავისი სტრატეგული პოზიცია დაიკავა, და სამუშაო დაიწყო. მებაღე და დალაქი იკლაკნებოდნენ, გმინავდნენ და ოფლი სდიოდათ, და მთელი სხეულით აწვებოდნენ სეკატორს ორივე მხრიდან. უსაქმურების ბრბო მომხდარს უყურებდა. კიდევ რამდენიმე ადამიანმა მოინდომა დახმარება, ყველა მათგანი მთელი ძალით აწვებოდა სეკატორს. მე ვხვდებოდი, რომ იმის ტარება მომიწევდა საკუთარ თავზე, რაც დარჩებოდა მას შემდეგ, რაც სეკატორის სამართებლები ერთმანეთს შეეხებოდნენ. მეორე ცდა აშკარად არ იქნება.

მთელი ჯუფი წვალობდა და ოფლში ცურავდა, ცდილობდა რა ჩემი თმის ბღუჯაში შეეღწია. და აი ვიგრძენი, როგორ იჭრებოდა სეკატორის სამართებელი ჩემს კოსმებში და როგორ ეცემოდა ჩემი თმა იატაკზე. მთელი ეს დრო ჩემი მეგობარი ასიმი ხარხარებდა, მუცელი ხელით ეჭირა, თვალებიდან კი ცრემლები სდიოდა სიცილისგან.

შეუპოვარი შრომის ხანგრძლივი წუთების შემდეგ სეკატორის სამართებლები როგორც იქნა ჩაიკეტა. აღსრულდა! იატაკზე, ნაგავივით ეყარა ჩემი ძვირფასი თმა. ოდესღაც ისინი წარმოადგენდნენ ჩემი პროტესტის სიმბოლოს ომების, რასობრივი დისკრიმინაციის და საზოგადოების ფალშის წინააღმდეგ. ახლა კი დალაქები უცერემონიოდ თელავდნენ თავიანთი ფეხსაცმლით ჩემს იდეალებს და სიწმინდეებს. ის მცირეოდენი, რაც ჩემს თავზე დარჩა, ახლა უკვე ცოტათი მიფარავდა კისერს. საეჭვოა, რომ ვინმე სხვას, კაცობრიობის მთელი ისტორიის მანძილზე ეტრაბახა ასეთი “მოდური” ვარცხნილობით. მაგრამ საქმე გაკეთებული იყო. მებაღემ და დალაქმა ამაყად მომაწოდეს სარკე. “ყველაფერი მზადაა. ჩაიხედეთ გეტაყვა. მოგწონთ?” ხელისგულები შევატყუპე, მადლობა გადავუხადე, მაგრამ ვამჯობინე, სარკეში არ ჩამეხდა.



* * *
დაბრუნებისას სიურპრიზი გველოდა: აშრამში ორი საინტერესო ამერიკელი იჯდა. ერთ მათგანთან, დევიდთან, მაშნვე გამოვნახე საერთო ენა. ეს გულწრფელი და ჭკვიანი ყმაწვილი ცოტა ხნის წინ ალან უოტსის პირადი მდივანი და მეგობარი იყო, ცნობილი მწერლისა, რომლის წიგნებშიც შერწყმული იყო აღმოსავლური მისტიციზმი და დასავლური ლოგიკა. დევიდი, ისევე როგორც ასიმი, გულით საუბრობდა და სხვების მოსმენა უყვარდა. ჩვენ საათობით ვსაუბრობდით ცხოვრების აზრზე.

ერთ დღეს, აშრამში, დასავლეთ ბენგალიიდან ბონ მაჰარაჯის ხუთი უფროსი მოსწავლე გვესტუმრა. ჯგუფს ხელმძღვანელობდა ვინმე ჯაგანათჰი, მაღალი, მოვლილი მამაკაცი თავდაჯერებული სიარულის მანერით. თავის ქალაქში იგი ერთდროულად იყო სკოლის დირექტორი და ქალაქის სამმართველოს ხელმძღვანელი, თუმცა, მიუხედავად მაღალი პოსტისა, ძალიან მოკრძალებული გახლდათ. თუმცა იგი ასაკით მამაჩემზე უფროსი იყო, ჩვენ მალე დავმეგობრდით. ერთხელ, დილით, ჯაგანათჰამ თავის თანამგზავრებთან ერთად დევიდის ხელში ფოტოკამერა შეამჩნიეს. “სერ, ძალიან გთხოვთ, გადაგვიღეთ ყველას ერთად”, - თხოვა ერთ-ერთმა მათგანმა, და ისინი ტაძრის ფონზე დადგნენ, სურათის გადასაღებად მომზადებულნი.

დევიდი ჩემსკენ შემობრუნდა და მიჩურჩულა: “აქ ბოლო კადრია დარჩენილი. მეტი ფირი აღარ მაქვს. ამ კადრს რაიმე განსაკუთრებულისთვის ვინახავ. რა ვქნა? ისინი უკვე პოზიორობენ”. ჩვენ გადავწყვიტეთ თავი მოგვეჩვენებინა, თითქოს ფოტოს ვიღებდით, და ობიექტივის გახსნის ტკაცუნით ფოტოს გადაღების იმიტაცია გავაკეთეთ. შემდეგ, ვითომც აქ არაფერი, ჩვენ-ჩვენ საქმეებს დავუბრუნდით.

მეორე დღეს, გაკვირვებული ვუყურებდი, როგორ იდგა ჯაგანათჰა მოშორებით და ჩუმად ტიროდა. მის მეგობართან მივედი: “რამ დაამწუხრა ასე ჩვენი ჯაგანათჰი?”

მან მწველი მზერით შემომხედა: “შენმა საქციელმა”.

“და რა ჩავიდინე ასეთი?” – ვუპასუხე მე და არც კი ვიცოდი რა მეფიქრა.

“გუშინ, როცა ვპოზირებდით, შენ თავი მოგვაჩვენე, თითქოს ფოტოს გვიღებდი. ამას ორპირობა ჰქვია. არ გრცხვენია, ასეთი შეურაცხყოფა რომ მოგვაყენე?”

მე ჯაგანათჰას მივვარდი, რომ პატიება მეთხოვა, მაგრამ მან არაფერი მიპასუხა. მეორე დღეს კვლავ ვეხვეწებოდი, რომ ეპატიებინა ჩემი სიბრიყვე. მან თვალებში შემომხედა ხანგრძლივი სევდიანი მზერით: “შენ კრიშნას ემსახურები, - თქვა მან. როგორ შეგიძლია ასე უპ
cinemamu
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 3334
წევრი No.: 49962
რეგისტრ.: 24-December 07

გამოგზავნილია: 15 Jan 2012, 10:24  #29210528      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
მე ჯაგანათჰას მივვარდი, რომ პატიება მეთხოვა, მაგრამ მან არაფერი მიპასუხა. მეორე დღეს კვლავ ვეხვეწებოდი, რომ ეპატიებინა ჩემი სიბრიყვე. მან თვალებში შემომხედა ხანგრძლივი სევდიანი მზერით: “შენ კრიშნას ემსახურები, - თქვა მან. როგორ შეგიძლია ასე უპატივცემულოდ მოეპყრა სხვა ადამიანს? ნუთუ არ იცი, რომ უფალი ჩაიტანია ბალახის მსგავს უბრალოებას და მორჩილებას, და სხვებისადმი პატივის მიგებას გვასწავლიდა? ორპირობა – საშინელი სენია”. თვალებზე ცრემლი მოადგა, და შებრუნდა. ზემოთ აიხედა და განაგრძო: “მე გენდობოდი როგორც ერთგულს, მაგრამ მოლოდინი გამიცრუე. ამიტომაც ვტირი. შენზე ვტირი ჩემო მეგობარო, იმიტომ რომ ასე ცოტა იცი. ნამდვილი ერთგული არასოდეს მოეპყრობა სხვას ასე მდაბლად”.

იგი გადამეხვია, შემდეგ კი წავიდა.

საკუთარ თავს ვკიცხავდი, მდინარისკენ მივდიოდი და ვცდილობდი გავრკვეულიყავი, რა მოხდა.

ჩვეულებრივ ადამიანებს შორის მსგავსი წვრილმანი შეუმჩნეველი დარჩებოდა. მაგრამ ერთგულებში ყველაზე მეტად პატიოსნება და გულის სირბილე ფასდება. არც ისე ადვილია ერთგულების კულტურის ათვისება, მაგრამ მისი წყალობით ჩვენი გულის ველი ნაყოფიერი ხდება, და ნამდვილი სიყვარულის თესლი თავის აღმონაცენს იძლევა მასზე.

* * *
ორ თვეზე მეტი ასიმის, კრიშნადას ბაბაჯის და ბონ მაჰარაჯის სასიამოვნო საზოგადოებაში გავატარე. ბონ მაჰარაჯს მეტჯერ აღარ წამოუწყია საუბარი ინიციაციაზე, მაგრამ აშრამში ცხოვრობდა ერთი ბერი, რომელზეც ძალიან იმოქმედა მისი გურუსგან ინიციაციის მიღებაზე ჩემმა უარმა. ერთხელ მან თავის ოთახში მიმიხმო და ჩემდამი ზიზღის დაუფარავი განწყობით მითხრა: “მხოლოდ შეხედე საკუთარ თავს! – მლანძღავდა იგი. – შენ მატერიალური ცხოვრება მიატოვე განდეგილის ცხოვრების წესისთვის. მაგრამ მანამ, სანამ გურუსგან არ მიიღებ ინიციაციას, შენ ვერანაირი სულიერი ცხოვრება ვერ გექნება”. თვალები მოჭუტა და ხმა აუკანკალდა: “იცი, რა მოსდით მათ, ვინც ისე კვდება, რომ ვერც მატერიალური და ვერც სულიერი ცხოვრებით ვერ ცხოვრობს?” მე ჩუმად შევცქეროდი.

“იცი?!”

“არა”, - ბორძიკით ვუპასუხე.

იგი თავისი ადგილიდან წამოხტა და თითი სახეში მატაკა: “ასეთი ადამიანი მოჩვენება ხდება! მე შენ გეუბნები. შენ მოჩვენებასავით ცხოვრობ. თუკი მოულოდნელად მოკვდები, ათასობით წელი დაიტანჯები და იხეტიალებ, როგორც მოჩვენება!” იგი დაჟინებით მიყურებდა. “რატომ თვლი ჩვენი გურუს წყალობას იაფფასიანად? ან უნდა გახდე მისი მოსწავლე, ან მოშორდე აქედან!”

მე თვალები დავხარე და სევდიანად ვუთხარი: “მაპატიეთ. მე წავალ”. როცა დავბრუნდი, ჩემი ჩანთა ჩავალაგე, შესაწირის თასი ავიღე და ჭიშკრისკენ გავემართე. გამოსვლისას შიგა ეზოში მჯდარი ბონ მაჰარაჯი შევამჩნიე. მასთან მივედი, მის ტერფებს ვემთხვიე და გზის დალოცვა ვთხოვე.
მან გაკვირვებულმა შემომხედა:

“მიდიხარ ჩვენგან? რატომ?”

“მაჰარაჯ, არ მინდა, რომ შეურაცხყოფა მოგაყენოთ ჩემი აქ ყოფნით”, - და მოკლედ მოვუყევი ახლახანს მოსმენილი ქადაგება.

სახეზე აღშფოთება აღებეჭდა: “ვინ გითხრა ასეთი სისულელე?” მე სახელი ვუთხარი.

მაშინ მაჰარაჯმა მოსიყვარულე მამის სინაზით წარმოთქვა: “მე არასოდეს მიფიქრია შენზე ასე. შენ გულწრფელი ერთგული ხარ. ისე მიყვარხარ, როგორც საკუთარი შვილი. შეურაცხყოფა არ მოგიყენებია ჩემთვის. პირიქით, სიხარულს მანიჭებდი მთელი ამ ხნის განმავლობაში. დარჩი ჩვენთან, რამდენ ხანსაც გაგიხარდება. და, დარწმუნებული იყავი, რომ ამიერიდან აღარავინ ეცდება შენზე ზეგავლენის მოხდენას”.

მე მადლობელი ვიყავი მაჰარაჯისადმი მისი სიკეთის გამო. მაგრამ მაინც, ამ შემთხვევამ მიმიყვანა აზრამდე, რომ დრო მოვიდა – გზა განმეგრძო. არ მინდოდა მაჰარაჯის მოსწავლეების დამწუხრება. ბოლოს და ბოლოს, მე ჯერ კიდევ ძიებაში ვიყავი, გურუს აშრამში კი მხოლოდ მის ერთგულ მოსწავლეებს შეუძლიათ ცხოვრება. ბონ მაჰარაჯისადმი პატივისცემის და მისდამი სიყვარულისა და ბრძნული დარიგებების გამო კიდევ რამდენიმე დღით დავრჩი. შემდეგ, მივიღე რა მისი კურთხევა, ვრინდავანის ტყეებისკენ გავეშურე.

* * *
თავი მეექვსე

რა შეიძლება იყოს იმაზე უკეთესი, ვიდრე ვრინდავანის აყვავებულ ტყეში ცხოვრებაა! მდინარე იამუნა სტუმართმოყვარედ მთავაზობდა თავის ნაპირებს, და მე კვლავ უსახლკარო მოგზაური გავხდი, და ტვირთად არ მაწვა არაფერი, გარდა ორი ცალი ნაწრისა, რომელსაც სამოსელად ვხმარობდი. ყოველ ჯერზე ახალი ხის ქვეშ მეძინა, და განმარტოება კვლავ ჩემი სასურველი მეგზური გახდა.

ხშირად ვათენებდი ღამეს ჩირ-გჰატასთან, კადამბას ბებერი ხის ქვეშ. ამ წმინდა ადგილას უხსოვარი დროიდან მოდიან ისინი, ვისაც ღმერთის წმინდა სიყვარულის მოპოვების სურვილი აქვს. ისინი ლოცვებს აღუვლენენ კრიშნას, რომ უმეცრების საფარისგან გაანთავისუფლოს მათი სულები, და ტრადიციულად ამ ხის ტოტებზე ქსოვილის ნაჭრებს აბამენ ხოლმე. კადამბას ხე ვრინდავანში წმინდად ითვლება. მისი ოქროსფერი ბურთის ფორმის ყვავილები ასეულობით პაწაწინა ფურცლით, ტკბილ და დამათრობელ არომატს აფრქვევენ და მხოლოდ ტავისი სახითაც კი ახარებენ გულს. ეს ყვავილები კრიშნას ოქროსფერ კანიან რადჰას აგონებენ, ამიტომ კადამბას ხე ძალიან ძვირფასია მისთვის. ყოველ საღამოს მუხლს ვიყრიდი ამ ხის ქვეშ და კრიშნას ვთხოვდი, რომ მორჩიულება და ერთგულება მოეცა ჩემთვის. შემდეგ, მდინარის ნაპირას გაწოლილი, მთელი სხეულით შევიგრძნობდი მიწის სიგრილეს, და ასე ვიძინებდი. ჩემი ლოგინი წმინდა მიწა იყო, ზეწარი – ვარსკვლავიანი ცა, მაღვიძარა კი – ტაძრების ზართა შორეული გადაძახილი.

ყოველ დილით განთიადამდე, ოთხ საათზე ვიღვიძებდი დამ ას შემდეგ, რაც მუხლს ვიყრიდი წმინდა მიწის წინაშე, წმინდა იამუნას წყლებში შევდიოდი. ნოემბერი ახლოვდებოდა, და იამუნა სულ უფრო და უფრო ცივი ხდებოდა. ხშირად, ყელამდე წყალში შესული, ვიდექი, ვკანკალებდი და ვიხსენებდი ბავშვობის საყვარელ სიმღერას: “იორდანის მდინარეში – ყინულივით წყალია, მაგრამ სულს ის ყოველთვის ათბობს”. დანაკლისების გადატანა რაღაც ამაღლებულისთვის და ფასეულისთვის – აი ჭეშმარიტი სიამოვნება, - ვფიქრობდი მე. კვლავ და კვლავ ვიძირებოდი თავით წყალში და ვმედიტირებდი სხეულის, ჭკუისა და სულის განწმენდაზე. შემდეგ ჩუმად ვიდექი ცის ქვეშ, რომელზეც ჯერ კიდევ კიაფობდნენ ვარსკვლავები, და ჩემი გულის განწმენდისთვის ვლოცულობდი. ასეთი მედიტაციით იწყებოდა ჩემი ყოველი დღე. განსაკუთრებულ სიახლოვეს ვგრძნობდი ღმერთთან. კვლავ ნაპირზე ასული, ნაჭრის შემოსახვევს ვიხსნიდი, ვწურავდი და კვლავ ვიხვევდი. იქვე, ნაპირზე, ვიმეორებდი ჰარე კრიშნა მანტრას, ტულასის ხის ბურთულებზე. ასე გადიოდა ჩემი ყოველი დილა, და უფალს ვევედრებოდი, რომ ეს გამოცდილება არასოდეს წაშლილიყო ჩეი მეხსიერებიდან.

ორმა თვემ გაირბინა. ერთხელ, მწუხრის ჟამს, წმინდა კადამბას ხის ქვეშ დავჯექი და მამას წერილი მივწერე.

ძვირფასო მამა,

ჩემმა ხანგრძლივმა ძიებამ ვრინდავანში მომიყვანა. აქ ვიპოვე ის, რასაც, როგორც ჩანს მივიღებ ჩემს გულში, როგორც უზადო ჭეშმარიტებას. აქამდე მე მხოლოდ ვეძებდი იმ ადგილს, სადაც ჩემი გული მიხმობდა. ბოლო ნახევარ თვეში უდიადესი საგანძური გამეხსნა, რომლის გაგებაც აქ, ვრინდავანშI შეიძლება. დამიჯერე, აქ სიამოვნებისთვის ან კარგი დროსტარებისთვის არ ვარ. აქ იმისთვის ვარ, რომ ჩემი პასუხისმგებლობით და გულწრფელობით აღვასრულო მისია, რომლისგანაც არ ძალმიძს განდგომა. შენ იცი, რომ არასოდეს განზრახ არ მომიყენებია შენთვის ტკივილი. გთხოვ, გამიგე, რომ ეს მოგზაურობა ძალიან მნიშვნელოვანია ჩემს ცხოვრებაში.

სიყვარულით,
რიჩარდი
ვრინდავანი, ოქტომბერი 1971 წ.


ერთ მშვიდ საღამოს იამუნას ნაპირას მივსეირნობდი. პატარა ფეხშიშველი ბიჭუნები დახეული შორტებით და გამხდარი გოგონები კრიკეტს თამაშობდნენ, მოხერხებულად ურტყამდნენ ჯოხით ბურთს და წკრიალა ხმით იცინოდნენ. სხვა ბავშვები ჯოხებს იქნევდნენ და ძროხებს, კამეჩებს, თხებსა და ცხვრებს მწყემსავდნენ. გვერდით ქალები ჩაივლიდნენ ხოლმე ხორბლის კალათით თავზე და მორცხვად სარით იფარავდნენ პირისახეს. ჩემს მარჯვნივ კრიშნადას ბაბაჯი შევამჩნიე. იგი ხის ქვეშ იჯდა და ძლივს გასაგონად იმეორებდა ღმერთის სახელებს. როგორც კი შემამჩნია, მიწაზე დააკაკუნა ხელი, იმის ნიშნად, რომ თავისთან მიწვევდა. ჩვენ დიდხანს ვიჯექით ჩუმად და ვაკვირდებოდით, როგორ გადაჰყავდა მენავეს ხალხი ერთი ნაპირიდან მეორემდე. რაღაც დროის შემდეგ ბაბაჯიმ ნახევარი ხმით წარმოთქვა: “ამ ტამარინდის ხის ქვეშ რადჰას და კრიშნას უყვარდათ შეხვედრა”.

გადავწყვიტე ამის შესახებ დაწვრილებით გამომეკითხა. “ბაბაჯი, აქ ყველას ასე ძალიან უყვარს რადჰა… ძალიან გთხოვთ, მომიყევით მის შესახებ”.

რადჰას სახელის გაგონებისთანავე მისი თვალები ცრემლით აივსო. ქუთუთოები დაუშვა, წინ გადაიხარა და თქვა: “წმინდა წერილები და წმინდანები გვასწავლიან, რომ ღმერთი ერთია, მაგრამ ამავე დროს იგი საკუთარ თავში მამაკაცურ და ქალურ საწყისებს აერთიანებს. კრიშნა – მამაკაცური საწყისია, რადჰა კი – ქალური ენერგია. სულიერ სამყაროში ერთიან ღმერთს ყოველთვის აქვს ყველა ეს ფორმა. სიყვარული სიყვარულის ობიექტსა და შეყვარებულს – კრიშნასა და რადჰას შორის – ყველანაირი სხვა სიყვარულის ღვთაებრივი წყაროა”.

“ბაბაჯი, - ვკითხე მე, - და როგორ შეესაბამება ერთმანეთს სიყვარული ღმერთის მამაკაცურ და ქალურ საწყისებს შორის, და ის სიყვარული, რომელსაც ადამიანები მატერიალურ სამყაროში განიცდიან ერთმანეთის მიმართ?”

კრიშნადას ბაბაჯიმ მიპასუხა: “ილუზიით, მაიათი დაფარულნი, ჩვენ ვივიწყებთ ღმერთისადმი ექსტატიურ სიყვარულს, რომელიც თვით ჩვენი სულის ბუნებას წარმოადგენს. მიწიერი სიყვარული – მხოლოდ ფერმკრთალი ანარეკლია ღვთაებრივისა. ჩვენ ყველგან ვეძებთ ნამდვილ სიყვარულს, და გვავიწყდება, რომ ის ჩვენს გულში ცოცხლობს”. შეუძლებელია იმ მორჩილების აღწერა, რომლითაც ბაბაჯი ამ სიტყვებს წარმოთქვამდა. მან თავისი ჭაღარა წარბები ასწია, და ხმა აუკანკალდა: “კრიშნა ოცნებობს, რომ თავისი ერთგულის სიყვარულით იყოს დატყვევებული, და რადჰას უმიზეზო წყალობის მეშვეობით ჩვენ შეგვიძლია მოვიპოვოთ ასეთი სიყვარული. რადჰა – ეს აბსოლუტის მოწყალე ბუნებაა, სულიერი სიყვარულის თავდაპირველი წყარო”.

user posted image
user posted image


რადჰას – ღმერთის ქალური ენერგიეს იდუმალება – დიდი ხანია მიზიდავდა, და თან გამუდმებით მისხლტებოდა ხელიდან. ვერც წიგნებმა, რომლებსაც აქამდე ვკითხულობდი, ვერც სადჰუებმა, რომლებიც ჩემს გზაზე შემხვდნენ, - ვერავინ ვერ მომამზადა იოგას წმინდა საიდუმლოს გახსნისთვის: ბჰაკტის, ღვთაებრივი სიყვარულის საიდუმლოსი. და აი ახლა, მე გამეხსნა, რომ ამ საიდუმლოს შემნახველი და მატარებელი – რადჰაა. პირველად გავიგე, რომ ყველა ამ ვრინდავანელმა წმინდანმა, აბსოლუტის თავიანთ ძიებაში სულის იმ ყველაზე დაფარულ სფეროებს მიაღწიეს, რომლებიც სხვებისთვის მიუწვდომელია.

მათ მიერ გახსნილი საიდუმლო იმაში მდგომარეობდა, რომ არსებობს რაღაც უფრო მეტი, ვიდრე მიწიერი სიამოვნებანი ან ღმერთთან სულიერი შერწყმაც კი. ერთგულების გზას იქ უნდა მიეყვანა ისინი, სადაც მარადიულად გრძელდება სულის დამათრობელი ცეკვა – სიყვარულის დაუსრულებელი ზეიმი. და რადჰა – ისაა, ვინც ამ წარმოუდგენლად ტკბილ სამეფოში შესვლის საშუალებას აძლევს სულს.

ვრინდავანელ იოგებს ყოველთვის სწყურიათ, რომ რადჰას წყალობა მოიპოვონ, და მხოლოდ ამით აიხსნება მათი ღრმა, არაყალბი მორჩილება. უარს ამბობენ რა საკუთარ თავში მისტიკური შესაძლებლობების განვითარებაზე, ისინი ღვთაებრივი სიყვარულისოკეანეში იძირებიან. ბჰაკტის – უპირობო სიყვარულის იოგას – ძალიან ღრმა თეოლოგიამ დაატყვევა ჩემი გული და მონუსხა ჩემი ჭკუა. იგი შუქს ჰფენდა ჩემს მრავალრიცხოვან კითხვებს: როგორც იმათ, რომლებიც უკვე დავსვი, ასევე იმათ, რომელთა დასმაც წინ მელოდა. თუმცა მე ჯერ კიდევ ვეჭვობდი, რომელი გზისთვის უნდა მიმეძღვნა ჩემი ცხოვრება, ჩემი გული უფრო და უფრო იხრებოდა ბჰაკტისკენ.

კრიშნადას ბაბაჯიმ კურთხევა მომცა, წამოდგა და ნაპირს გაუყვა. მე კი ვიჯექი, იამუნას წყალს ვუცქერდი და ღმერთის ქალური ასპექტის მისტერიაზე ვფიქრობდი. ქრისტიანულ ეკლესიაში მარიამის, იესოს დედისადმი თაყვანისცემა, შთაგონებას აძლევდა ხალხს ღვთაებრივი სიყვარულისთვის და განხეთქილებებამდეც კი მიჰყავდა ხალხი. მარიამ მაგდალინელის გამოცანამ საიდუმლო რელიგიური ორდენები, ფარული სიმბოლიკა და მრავალრიცხოვანი ჩახლართული ინტრიგა ჩამოაყალიბა. იუდეველები შჰინას, უფლის დიდებას, ან როგორც კიდევ უწოდებენ შაბატის პატარძალს, ღმერთის ქალურ გამოვლინებად თვლიან. იგივე აზრის არიან კაბალას მიმდევრებიც. ზოგიერთი სუფისთვის ღვთაებრივ ქალურ საწყისს ფატიმა განასახიერებს. ახლა კი მე აღმოვაჩინე, რომ უძველესი ვედური ტრადიცია ყოველთვის აღიარებდა ღმერთის მოწყალე ქალურ ჰიპოსტასს.

იამუნას ვუმზერდი და ვფიქრობდი, როგორ ხშირადაა, რომ წარმოდგენა ყოვლისშემძლე და ძლევამოსილ ღმერთზე გვიფარავს სულიერების ამ მოწყალე, თანაგრძნობით სავეს მხარეს, რომელიც სულს კვებავს. იქ, იამუნას ნაპირზე, მე პირველად გამეხსნა ღვთაებრივი ბუნების ქალური ასპექტის მნიშვნელობა.





* * *
მიახლოებით მაშინვე, როცა აშრამი დავტოვე, იქიდან ჩემი მეგობარი ასიმიც წამოვიდა. როგორც ჩანს იგი სულშეხუთული იყო აშრამის დაძაბული ატმოსფეროს გამო, სადაც მას მრავალი მოვალეობა დაეკისრა, ხოლო ჩემმა ძალიან ასკეტურმა, მაგრამ თავისუფალმა ცხოვრებამ კონტრასტის გამო ძლიერი შთაბეჭდილება მოახდინა მასზე. ჩვენ ხშირად ვხვდებოდით და ვრინდავანის ტყეებში, კრიშნას მშობლიურ სახლში დავხეტიალობდით. ერთ-ერთ მზიან დღეს ბანიანის ხის ჩრდილქვეშ ვიჯექით და ვსაუბრობდით, როცა უეცრად ვიღაცის ძლევამოსილი საზოგადოება ვიგრძენით. როცა შევბრუნდით, დავინახეთ ადამიანი, რომელიც ჩვენს ზურგს უკან იჯდა. საიდან გაჩნდა? შეუძლებელი იყო მისი ასაკის განსაზღვრა: იგი ერთდროულად მოხუცსაც ჰგავდა და ახალგაზრდასაც. მისი ერთადერთი ტანსაცმელი სხეულზე შემოხვეული თეთრი ქსოვილის ნაჭერი იყო. თმის კულულები ზურგზე სცემდა, ხოლო მრგვალ, წვერით დაფარულ სახეზე უზარმაზარ თვალები უბრწყინავდა. იგი ფართოდ, ბავშვურად იღიმებოდა. “ნებისმიერი, ვინც ვრინდავანში მოდის, - წარმოთქვა მან, - მაშინვე კრიშნასთან შედის კავშირში. სხვები ღმერთს, როგორც უდიადეს მეფეს ეთაყვანებიან, მაგრამ აქ, ვრინდავანში… - მან გარშემო მიმოიხედა და ხელი ტყისკენ გაიშვირა, - აქ კრიშნა თავის საკუთარ სახლშია. და იგი აქ ისე გვიყვარს, როგორც ჩვენი მეგობარი, ბავშვი ან შეყვარებული”.

ჩვენ იმ მხარეს გავიხედეთ, საითაც ხელი გაიშვირა, და ხეებს მიღმა მოცისფრო შეფერილობის ცხოველი დავინახეთ, რომელიც ველურ ძროხას წააგავდა. ყველაფერი ეს უკვე ზღაპარს მაგონებდა. სუნთქვა შეგვეკრა. “თავდაპირველად, - აგრძელებდა იგი, - ჩვენ ვსწავლობთ გვიყვარდეს ღმერთი როგორც ყოვლისშემძლე შემოქმედი, დამანგრეველი და მხსნელი. მაგრამ ღმერთს შეუძლია ყველაზე ნაზი, ყველაზე სრულყოფილი შეყვარებულიც იყოს. წმინდა წერილებში ნათქვამია, რომ ცელქი და მოთამაშე კრიშნა ვრინდავანში – სილამაზის და სიტკბოების კვინტესენციაა”. შემდეგ სადჰუმ, რომელიც თითქოს ჰაერიდან გაჩნდა ჩვენთან, ფეხზე წამოდგა და თქვა: “წამოდით, ისეთ ადგილებს გიჩვენებთ, რომლებიც სამუდამოდ დარჩება თქვენს მეხსიერებაში”.

ჩვენ მაშინვე გავყევით. ტყე გადავიარეთ, შემდეგ მდინარის გასწვრივ მივდიოდით ერთი ტაძრიდან მეორემდე. ადგილობრივი მაცხოვრებლები და ტაძრის ქურუმები მოწიწებით ესალმებოდნენ ჩვენს გიდს. უცებ ასიმმა მკითხა: “სად გაქრა? მე მიმოვიხედე. სადჰუ გამქრალიყო და მარტონი მივეტოვებინეთ ძველ ტაძარში. ასიმმა ხანშიშესულ ღვთისმსახურს ჰკითხა: “გვითხარით, ვინ იყო ეს სადჰუ, რომელიც ჩვენთან ერთად იყო ახლა?”

ღვთისმსახუყრმა ფართოდ გააღო პირი და თვალები. სახეზე მოწიწებული გამომეტყველება გამოეხატა: “ო, თქვენ არ იცით?” მან განმარტოებულ ადგილას გაგვიყვანა და გვიჩურჩულა: “თქვენთან ერთად შრიპად ბაბა იყო. არავინ იცის რამდენი წლისაა და სად ცხოვრობს. მას არ აქვს სახლი და ყველგან დახეტიალობს ღმერთისადმი სიყვარულის ტრანსში, ხან ჩნდება და ხან ქრება”.

თითქმის ყოველდღე, როცა მე და ასიმი ვსეირნობდით, სადმე ახლოს იდუმალი გზით გაჩნდებოდა ხოლმე შრიპად ბაბა. გაუგებარი იყო, როგორ გვპოულობდა. იგი არასოდეს იტვირთავდა თავს მოსალმებით ან დამშვიდობებით. ხანდახან გვეჩვენებოდა, რომ მუდამ ჩვენს გვერდით იმყოფებოდა – ხილულად ან უხილავად.

როცა შრიპად ბაბას ვრინდავანის ტყეებში დავყავდით, იქმნებოდა შეგრძნება, რომ მან ყველაფერი იცოდა ყოველ მთაზე, ბორცვზე, ქვაზე და ქვიშის ნამცეცზეც კი ვრინდავანში და მის შემოგარენში. მრავალი დღის განმავლობაში ვხეტიალობდით მასთან ერთად, და ხდებოდა ხოლმე რომ ჩვენი ექსკურსიები ღამეებიც კი გრძელდებოდა. ზამთრის ერთ ცივ ღამეს დავინახე, როგორ შევიდა შრიპად ბაბა მხრებამდე ყინულივით ცივ წყალში. დილამდე იდგა ასე და ლოცვებს აღავლენდა.

ერთხელ დილით ვრინდავანის რომელიღაც მოხვეულში მე და ასიმს უცნობმა ხანშიშესულმა, ტრადიციულად თეთრი სარით მოსილმა ქვრივმა დაგვიძახა: “მე დავინახე, როგორ სეირნობდით ტყეში შრიპად ბაბასთან ერთად. წამოდით, რაღაცას მოგიყვებით”.

user posted image

შრიპად ბაბა
* * *
ყოველი ნაბიჯის გადადგმა მძიმე იყო მისთვის. წელში მოხრილიყო და მთელი თავისი სხეულით ბამბუკის ჯოხს ეყრდნობოდა. ქალი წინ მიგვიძღოდა თავისი ქოხისკენ და გზად გვიყვებოდა შრიპად ბაბას წარსულის შესახებ, რომელიც ცოტამ თუ იცოდა. ასიმი ჰინდიდან ყველა სიტყვას მითარგმნიდა. “ოდესღაც, დიდი ხნის წინ, როცა ბაბა პატარა იყო და სკოლაში დადიოდა, მას და მის მეგობარს საჰაერო გველის გაშვება უყვარდათ”. იგი მკვეთრად შეჩერდა, ისედაც ნაოჭიანი სახე კიდევ უფრო შეჭმუხნა, ჯოხს დაეყრდნო, წარბები მოქუფრა და ხმამაღლა დაიწყო ლაპარაკი: “ამის გამო მასწავლებელმა სილა გააწნა მათ და უკანასკნელი სიტყვებით ლანძღა”. მისი ხმა და მთელი სხეული აღშფოთებისგან კანკალებდა: “საწყალ ბავშვს ვერ გაეგო, რა არ გააკეთა სწორად. იგი ფიქრობდა: “რისთვის ვისწავლო სკოლაში, თუკი მასწავლებელმა, რომელმაც სკოლის ყველა საგანი იცის, სიყვარული მაინც ვერ ისწავლა?” მან სკოლა მიატოვა, სახლიდან წავიდა და გადაწყვიტა ამიერიდან მხოლოდ ღმერთის ძიებაში ყოფილიყო”. საკეტში გასაღები გადაატრიალა, თავისი აგურის სახლის კარი შეაღო და დამშვიდობების ნიშნად მხარს უკან მზერა გვესროლა: “დროთა განმავლობაში, იგი ერთ-ერთი ადგილობრიცი წმინდანის მოსწავლე გახდა”.

* * *
ერთხელ, გვიან საღამოს, მე, ასიმი და კიდევ ოთხი ადამიანი ერთად გავემგზავრეთ შრიპად ბაბასთან ერთად შორეულ ტყეში. დაახლოებით ათის ნახევარი იქნებოდა, და მიწაზე სიბნელე ჩამოწვა. შორიახლოს იამუნას ნაპირზე ვიღაც სადჰუ იჯდა; ზურგს უკან მას სიტარა მოუჩანდა. შრიპად ბაბამ წარმოგვიდგინა იგი, როგორც სიტარაზე დაკვრის ოსტატი და იმავე მასწავლებლის მოსწავლე, რომელთანაც ლეგენდარული რავი შანკარი მეცადინეობდა. “თუმცა რავისგან განსხვავებით ეს ადამიანი სადჰუ გახდა”.





სიტარისტმა მოსალმების ნიშნად გრაციოზულად დაგვიკრა თავი, შემდეგ კი თვალები დახუჭა. მელანივით შავ ცაზე ვერცხლისფერი მთვარე ანათებდა, ვარკვლავები განსაკუთრებულად ციმციმებდნენ, და ყველა ეს ფერი იამუნას ტალღებზე თამაშობდა. სადღაც ახლოს, კადამბას ტოტებს მოფარებულნი, ღამის ფრინველები გალობდნენ, შორიდან ფარშევანგების კივილი მოისმოდა, და მსუბუქი ქარი, რომელიც ღამის ჟასმინის არომატით იყო სავეს, ჩვენს სხეულებს ელამუნებოდა. და ამ იდილიაში ნაზად გაიჟღერა სიტარამ. უძველესი რაგის გრძელი ბგერები ვრინდავანის სიმფონიას შეერია, და ყოველ ნოტაში მესმოდა სევდა, რომლითაც მუსიკოსი ღმერთს მიმართავდა.

უჩვეულო გრძნობებმა შემიპყრო. კრიშნასგან მოწყვეტილად ვიგრძენი თავი. სიყვარულის ნასახიც კი არ იყო ჩემს გულში. მე ღატაკი, ამ სიყვარულს ვეძებდი, მოვთქვამდი და ვევედრებოდი, რომ მოსულიყო. უეცრად მთელი სამყარო ცარიელად მომეჩვენა ამ სიყვარულის გარეშე. ღამის სიჩუმეში სიტარა ოხრავდა, ტიროდა, და ჩემი გულის დაფარულ საირუმლოებებს ამხელდა.

user posted image
user posted image

This post has been edited by cinemamu on 15 Jan 2012, 13:01
cinemamu
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 3334
წევრი No.: 49962
რეგისტრ.: 24-December 07

გამოგზავნილია: 17 Jan 2012, 16:49  #29247282      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
თავი მეშვიდე

ჩემთვის ვრინდავანი სასწაულებით იყო სავსე – დიდი და პატარა სასწაულებით. ერთხელ, დღისით, როცა მარტო დავხეტიალებდი ტყის ბილიკებზე, პირდაპირ ჩემს წინ გიგანტური გააფთრებული ხარი დავინახე. მისი მასიური ტორსის გარშემო მტვერი ტრიალებდა, ნესტოებიდან კი ნაკადად მოდიოდა თეთრი ქაფი. გაცოფებულმა შემომხედა თვალებში, ფართოდ დააღო პირი და სასინელი ღრიალი ამოუშვა. მოუთმენლად თხრიდა მიწას ჩლიქებით და ჩემს გასათელად ემზადებოდა. სანამ რაიმეს მოვიმოქმედებდი, ხარი გაშეშდა, თავი დახარა, უეცრად დამეტაკა და რქა პირდაპირ მუცელში გამიყარა: თავის ერთი მოძრაობით ჰაერში ამტყორცნა, ისე რომ მის სხეულს გადავაფრინდი და მიწაზე დავენარცხე. სუნთქვა შემეკრა. ტკივილისგან ვიკლაკნებოდი და უკვე სიცოცხლესაც გამოვემშვიდობე გონებაში, ის კი ისევ აგრძელებდა მოუთმენლად ჩლიქებით მიწის თხრას, ქშინავდა და მორიგი შეტევისთვის ემზადებოდა.

ამ დროს ბილიკზე გამხდარი აკურატული მოხუცი გამოჩნდა, ა-ლა ნერუს პილოტკაში. მან ადგლობრივ დიალექტზე რამედნიმე სიტყვა დაიყვირა, რის შემდეგაც ხარმა მორჩილად დახარა თავი და იქაურობას მოცილდა.

user posted image

უჩვეულო ადამიანი წამოდგომაში დამეხმარა და მკითხა: “ყველაფერი რიგზე გაქვს? ხარი ფრიად გაღიზიანებული ჩანდა”.

დავმშვიდდი და საკუთარი თავი შევათვალიერე. ჩემდა გასაკვირად საღ-სალამათი ვიყავი, ტკივილსაც კი გაევლო. მაგრამ პირველივე ნაბიჯთან ერთად წამოვიყვირე: ფეხში ღრმად შემერჭო რაღაც ეკალი, და ეს ბევრად უფრო უსიამოვნო აღმოჩნდა, ვიდრე ხარის რქის დარტყმა. დავიხარე, რომ ეკალი ამომეძრო, და გავიფიქრე, რომ თავისი სიკეთის გამო კრიშნამ ხარის რქა ამ ეკლით შეცვალა. “ყველაფერი რიგზეა, - ვუპასუხე მე. – მადლობელი ვარ. თქვე სიცოცხლე გადამირჩინეთ”.

ეს მე არა, - გაიღიმა ხანშიშესულმა ბატონმა. – კრიშNამ გიხსნა. მე უბრალოდ ინსტრუმენტი ვიყავი მის ხელში”. მღელვარებისგან ხმა აუკანკალდა: “სიყვარული – სულ ესაა, რასაც საპასუხოდ მოითხოვს ჩვენგან კრიშნა”. მოხუცმა ყველა მხრიდან შემათვალიერა, შეამოწმა დაჭრილი ხო მარ ვიყავი და ტანსაცმლიდან მტვერი გამფერთხა. “საიდან ხარ და აქ როგორ აღმოჩნდი?” – მკითხა მან. მე მოვუყევი, მოხუცმამზეს შეხედა და განაცხადა: “მე შეხვედრაზე ვაგვიანებ. თუ გინდა ჩემთან ერთად წამოდი”.

ტყის ქვიშიან ბილიკს გავუყევით. მოხუცმა აკურატულად დავარცხნილი ჭაღარა თმიდან პილოტკა მოიხსნა და თქვა: “მე ერთ უიშვიათეს წმინდანთან მიმყავხარ, წმინდა წერილების დიდ მცოდნესთან. იგი უცნობია ფართო პუბლიკისთვის, მაგრამ ყველა სულიერად ამაღლებული ადამიანი ამ ადგილას ძალიან დიდ პატივს სცემს მას. გავბედავ ვივარაუდო, რომ ინგლისურად თქვენ “წმინდანს წმინდანთა შორის” უწოდებდით მას.

ჩვენ მივუახლოვდით ბრტყელ ქვას, რომელიც ხიდის ფუნქციას ასრულებდა ღია კანალიზაციაზე. გამონაყოფების სქელი შავი მასა ჩვენს ქვემოთYბუყბუყებდა და ბუშტებს გამოჰყოფა. საშინელი სუნისგან შეხუთული, ფრთხილად გადავედი მეორე მხარეს. სწორედ ამ დროს ღორების ოჯახი ზათქით ჩახტა არხში. ისინი სიხარულით ღრუტუნებდნენ, ხარბად თქვლეფდნენ შავ ნექტარს და ჭკუაზე არ იყვნენ ბედნიერებისგან. მათ დინგებზე ფეკალიები მოწურწურებდა, და სიამოვნებისგან აწკლაპუნებდნენ პირებს.

სულ რაღაც რამდენიმე წუთში სამოთხეში აღმოვჩნდით – მწვანე ხეებს, სურნელოვან ყვავილებს, მოზუზუნე ფუტკრებსა და ტკბილხმოვან ჩტებს შორის. კიდევ ცოტა გავიარეთ და რომელიღაც ეზოში შევუხვიეთ, სადაც პატარა კუტირი იდგა – ადგილი თაყვანისცემისთვის. “გთხოვ, შემოდი”, - მითხრა ჩემმა გამცილებელმა და ხელი ჩამკიდა. შიგნით, ხის დასაჯდომზე სადჰუ იჯდა. თავი დას ახე სუფთად ჰქონდა გაპარსული. ამ დროისთვის მე უკვე ვიცოდი, რომ გადაპარსული თავი ანგარებიანი სურვილებისგან თავისუფალი ცხოვრებისადმი სწრაფვის სიმბოლოს განასახიერებდა. თხემის მიდამოში თმის პატარა ბღუჯა ჰქონდა დატოვებული – ღმერთისადმი ერთგულების და მორჩილების ნიშანი. როგორც მითხრეს, ოთხმოც წელს იყო გადაცილებული. რბილად გაიღიმა, შეტყუპებული ხელისგულები შუბლთან მიიტანა და მოსალმების ნიშნად თავი დამიხარა: “კეთილი იყოს შენი მობრძანება ჩვენს ოჯახში”. ეს იყო ვიშაკჰა შარან ბაბა.

user posted image
* * *
მის ტერფებთან ხუთი სტარეცი იჯდა, რომლებიც ხარბად უსმენდნენ მის სიტყვებს. ვიშაკჰა შარან ბაბამ ყურადღებით შემომხედა, და ჩემსკენ მომართვით, რამდენიმე სიტყვა წარმოთქვა. ჩემმა გამცილებელმა, რომელმაც ყველამ პანდიტ-ჯი უწოდა, ჰინდიდან ინგლისურად მითარგმნიდა: “თუკი ვინმე ღმერთის სიყვარულისთვის ლოცულობს ისევე, როგორც მშიერი ლოცულობს საჭმლისთვის, მაშინ უფალი უბოძებს ადამიანს ამ უიშვიათეს განძს”. მან ხელზე ხელი მომკიდა: “ნება მიბოძეთ, გაგიმასპინძლდეთ”.

ძალიან მომეწონა მისი საზოგადოება, და ყოველდღე ოთხ საათზე დავიწყე მის კუტირში სიარული. ყოველ ჯერზე ვიშაკჰა შარან ბაბა თავად გამომიწოდებდა ხოლმე თივის დასაფენს და შინაური კვერებით, როტით, გურას – ლერწმის შაქრის ნაჭრებით მიმასპინძლდებოდა. ეს იყო სტანდარტული საკვები ღარიბი ხალხისთვის ვრინდავანში. ვიშაკჰა შარანას მიმდევრები, მისი მსახურების სურვილით ცდილობდნენ სხვადასხვა კერძი მოემზადებინათ მისთვის, მაგრამ იგი ყოველთვის უარს ამბობდა. ზრდიდა რა მორჩილებას საკუთარ თავში, იგი თავის მოხუცებულ ასაკშიც კი მოწყალებას თხოულობდა კარიდან კარზე. და ყველაფერს, რასაც აგროვებდა – როგორც წესი ეს იყო მშრალი როტი და გური, - სიხარულით მიზიარებდა ხოლმე. ეს “წმინდანი წმინდანთა შორის”, წმინდა წერილების აღიარებული მცოდნე, რომელიც ასაკით ოთხჯერ აღმემატებოდა, ისეთი თანაგრძნობით მეპყრობოდა, რომ არ ვიცოდი, რით გადამეხადა მადლობა.

* * *
ვიშაკჰა შარან ბაბა პირველად 1918 წელს ჩამოვიდა ვრინდავანში, როგორც მოხეტიალე სადჰუ და მას შემდეგ მთელი ცხოვრება დარჩა აქ. მისი წარსულის შესახებ ცოტა რამ იყო ცნობილი, და თავადაც იშვიათად საუბრობდა საკუთარ თავზე. ჰიმალაებში მე ისეთ განდეგილებს შორის ვცხოვრობდი, რომლებიც მკაცრ ასკეზებს იცავდნენ და საკუთარი თვალებით მინახავს მათი ზებუნებრივი შესაძლებლობები, მაგრამ ვიშაკჰა შარან ბაბა არასოდეს აჩვენებდა არანაირ სასწაულს და არ ტანჯავდა საკუთარ თავს. იგი უბრალოდ სიყვარულით ემსახურებოდა ღმერთს. როცა შრი რადჰას სიყვარულზე და უფალი კრიშნას მარადიულ გართობებზე საუბრობდა, იგი უმანკო ბავშვს ემგვანებოდა, და ავიწყდებოდა, რომ იმაზე არანაკლებ გავლენას და ავტორიტეტს ფლობდა, ვიდრე ეს მეფეებს ჰქონდათ. იყო რა ძალიან მორცხვი, იგი საგულდაგულოდ მალავდა თავის სულიერ ემოციებს და უბრალოდ ემსახურებოდა ყველას გარშემო. თუმცაღა მის გვერდით მყოფი, მე ჩემს გულში უჩვეულო და ყველანაირად აუხსნელ სიყვარულს ვგრძნობდი.

ერთხელ თხოვნით მივმართე მას: “ძალიან გთხოვთ, მომეცით დარიგებები, რომლებიც თქვენი შეხედულებით აუცილებლად უნდა მოვისმინო”.
მან თვალები დახუჭა და ტრანსის მდგომარეობაში შევიდა. მის ბაგეთაგან უწყვეტ დინებად გადმოიღვარა სიტყვები, რომლებიც ყველა ჩემს ეჭვს, დაუსმელ კითხვას და კრიშნასთან მიახლოების მწველ სურვილს პასუხობდნენ. პანდიტ-ჯიმაც დახუჭა თვალები და თან მითარგმნიდა, მე კი ვიჯექი და ვუსმენდი.

უფალი კრიშნას სხეული აბსოლუტურად სულიერია. მისი ხატ-სახე მარადიულია, ცოდნითა და ნეტარებითაა სავსე. ვედური წერილები და ურიცხვი წმინდანები ერთნაირად აღწერენ მის სახეს, რომლითაც სულიერი სამყაროს ბინადართა წინაშე წარდგება ხოლმე. თუმცა მისი სილამაზის აღწერა შეუძლებელია სიტყვებით, რომლებიც ჩვენს მატერიალურ გამოცდილებას ეყრდნობა, წმინდა წერილებში მოყვანილია მისი სახის ის აღწერილობა, რომელიც ადამიანის გონებისთვისაა მისაწვდომი. რა უნდა ვთქვა მასზე? იგი – ყველაფერი ლამაზის თავდაპირველი წყაროა.

სხეული მისი ფერით საავდრო ღრუბელს ჰგავს, ხოლო ხელისგულები და ტერფები ვარდისფერია, როგორც ლოტოსი. მისი ყველაფრისმხედველი თვალები გაშლილი ლოტოსის ფურცლებს ჰგავს. მისი ცხვირი ნაზი და დახვეწილია, როგორც კუნჟუტის ყვავილი, ხოლო მოწითალო ტუჩები, ბიმბის ნაყოფს მოგაგონებენ. კბილები – მარგალიტების რიგია, ლოყები და შუბლი კი სავსე მთვარის სილამაზეს ჩრდილავენ. მისი ყოვლისმსმენელი ყურები ზვიგენის ფორმის ძვირფასი საყურეებითაა მორთული. თმის კულულები – თითქოს მბრწყინავი შავი აბრეშუმი; პაწაწინა ყვავილების და ძვირფასი ქვების გირლიანდებით მორთულნი და ფარშევანგის ბუმბულით დამშვენებული, ისინი მის მთვარისდარ სახეს ამშვენებენ. ხაზები მის ყელზე – ზღვის ნიჟარის ხვეულებს ჰგავს, და მისი სხეულის ყოველი ნაწილი უფრო რბილია, ვიდრე ახლადგაქნილი კარაქი. თუმცა ხანდახან შეუძლია გაჭრას, როგორც მეხის დარტყმამ.

იგი უსაზღვრო და აბსოლუტურად დამოუკიდებელია. ყველა მატერიალური და სულიერი სამყაროები – მისი ენერგიებია, და თავად შედის ყოველი ცოცხალი არსების გულში და გამუდმებით იმყოფება იქ, როგორც ჩვენი მუდმივი კეთილისმყოფელი და ჩვენი ყველა ქმედების მოწმე.

იგი აკვირდება მატერიალურ ქმნილებას და ხანდახან მკაცრი მამაა. მაგრამ სულიერი სამყაროს უზენაეს სასუფეველში კრიშნა – უზენაესი განმცხრომელია. იქ, თავისი საოცარი თამაშებით, ხუმარა სიტყვებით და ონავრობებით იგი ყველას უზიარებს თავის ნეტარებას. როცა ფეხზე დგას, სამ ადგილას დახვეწილად გადახრილი და უკრავს ფლეიტაზე, იგი ჩვენს გულებს აჯადოებს და თავისი მოუგერიებელი სიყვარულის ძალას გვიგზავნის
”.

user posted image

ვიშაკჰა შარან ბაბა უფრო და უფრო მეტი შთაგონებით აგრძელებდა თავის მონათხრობს, მე კი სუნთქვაშეკრული ვუსმენდი მას:

შრი რადჰა – უფლის ქალური იპოსტასი – ანათებს, როგორც გამდნარი ოქრო. მოწყალე დედა ყოველივე არსებულისა, იგი თავისი სილამაზით თავად კრიშნას ატყვევებს. მე უღირსი ვარ იმისთვის, რომ მის სილამაზეზე ლაპარაკიც კი დავიწყო. მისი სიყვარული – ეს ყოვლისმომცველი რეალობაა, რომელიც სულიერ სამყაროს უსასრულო ნეტარებით აღავსებს”.

user posted image
* * *
მე ვუსმენდი და მეშინოდა, რომ ერთი სიტყვა მაინც გამომრჩენოდა, ის კი ამასობაში ღმერთის ყველაზე დაფარული გამოვლინებების აღწერის დეტალური ფილოსოფიური საფუძვლების ანალიზს შეუდგა, და ამით ბალზამს ასხამდა ჩემს რაციონალიზმით დაავადებულ დასავლურ გულზე: “ზოგიერთი ღმერთის ამგვარ აღწერას ანთროპომორფიზმად თვლის, მცდელობად, რომ ღმერთს ადამიანური თვისებები მივანიჭოთ. მაგრამ ყველაფერი ზუსტად პირიქითაა: ეს ადამიანები არიან უსუსური დონით დაჯილდოებულნი იმ თვისებებით, რომლებიც ღმერთისგან მომდინარეობს. როგორც ბიბლიაშია ნათქვამი, ადამიანი ღმერთის სახედ და ხატად არის შექმნილი”.

ერთიანი ღმერთის მისი ხედვა უმაღლეს დონით პიროვნული გახლდათ. მის აღწერილობებში ღმერთი-პიროვნება უბრალოდ ალეგორიას ან სიმბოლოს კი არ წარმოადგენდა, არამედ სულიერ ჭეშმარიტებას, რომელიც ჩვენი გრძნობისმიერი ან ინტელექტუალური აღქმისთვის მიუწვდომელია. იგი ხსნიდა, რომ ღმერთთან მიახლოება მხოლოდ არაყალბი ერთგულებითაა შესაძლებელი. მისი მოსმენისას უფრო ღრმად ჩავწვდი მიზეზს, რის გამოც ყველა ეს ადამიანი იმეორებდა ღმერთის სახელებს, მორჩილად ემსახურებოდა ერთმანეთს და ტაძრებში ლოცვებს აღუვლენდა ღვთაებებს.

* * *
ერთხელ ვიშაკჰა შარანა ბაბას და სხვა სტარცებს იმ დროს მივუსწარი, როცა ისინი რადიომიმღების გარშემო შემოკრებილიყვნენ. ეს იყო 30-იანი წლების აპარატი ნახევრად მრგვალი ზემო ნაწილით, მეტალის გადამრთველებით და ამოსაწევი ანტენით. დინამიკებიდან ხარვეზების ფონზე დიქტორის ხმა ისმოდა, და ჩემმა მეგობარმა, რომელმაც ხარისგან მიხსნა, ახალი ამბები მითარგმნა: “ინდოეთსა და პაკისტანს შორის ომი დაიწყო”. იგი მოიქუფრა. “არმიებმა შეტაკება წამოიწყეს, მტრის თვითმფრინავები ინდოეთის ქალაქებს ბომბავენ. მრავალი ათასი ადამიანი უკვე ჩართულია ბრძოლაში. ვერც ერთი ადგილი ვერ ჩაითვლება უსაფრთხოდ. სახელმწიფო მოუწოდებს ყველას, რომ დააბნელოთ ფანჯრები. მოსახლეობის დაბომბვისგან თავდაცვის მიზნით ღამით ელექტროენერგია გამოირთვება”. იგი კვლავ განაგრძობდა რადიომიმღების ხრინწიანი ხმების მოსმენას: “ამერიკა ურჩევს თავის მოქალაქეებს, დაუყოვნებლივ დატოვონ ინდოეთის ტერიტორია”.

რაღაც პერიოდს აქეთაა, ინდოელ სადჰუდ უფრო ვგრძნობდი თავს, ვიდრე ამერიკელად, ამიტომ უცებ ვერ მივხვდი, რომ ეს გაფრთხილება მე მეხებოდა. თუმცა ომის შესახებ ცნობას შესაძლოა ჩემი მშობლები აეღელვებინა. მათ დასამშვიდებლად წერილი დავწერე. წერილზე თარიღად 1971 წლის 7 დეკემბერი ეწერა – ჩემი ოცდამეერთე დაბადების დღე.

ჩემი ძვირფასებო,

ყველა ომი დედამიწაზე – ადამიანის ჭკუაში მიმდინარე ბრძოლის გამოხატულებაა.
ჩვენ იმ დროს ვერთვებით ომში, როცა ღმერთი გვავიწყდება.
ომი მიდის ვიეტნამში, ისრაელში, და აი ახლა ომი დაიწყო ინდოეთსა და პაკისტანს შორისაც.
სანამ ჩვენი ჭკუის ვნებების ტყვეებად ვრჩებით, ყოველთვის ბრძოლების ველებზე ვიქნებით.
მაგრამ ჩემზე არ იდარდოთ – მე უსაფრთხოდ ვარ.

დამლოცეთ,
თქვენი რიჩარდი


მსოფლიოს ერთ მხარეში ვიეტნამის ომი ანადგურებდა ჩემს თანატოლებს. თავიდან ავიცილე რა იგი, მოულოდნელად შეიარაღებული კონფლიქტის სხვა ზონაში აღმოვჩნდი. რატომ გაჩაღდა ეს ომი? 1947 წელს ინდოეთი რამდენიმე სახელმწიფოდ დაიშალა. მის ორივე მხარეს ჩამოყალიბდა დასავლეთ და აღმოსავლეთ პაკისტანი. 1971 წლის 3 დეკემბერს დასავლეთ-პაკისტანის სამხედრო თვითმფრნავები ინდოეთის საჰაერო სივრცეში შეიჭრნენ. ეს იყო დასავლეთ პაკისტანის ქმედება დახმარების პასუხად, რომელიც ინდოეთმა აღმოსავლეთ პაკისტანის განცალკევების მხარდამჭერ პოლიტიკურ ძალებს აღმოუჩინა. ასე დაიწყო ინდოეთსა და დასავლეთ პაკსტანს შორის სრულმასშტაბიანი ომი. სასტიკი შეტაკებები მიმდინარეობდა მიწაზე, ჰაერში და ზღვაში, რის შედეგადაც ათასობით ადამიანი დაიღუპა, ათიათასები კი დასახიჩრდნენ. განუწყვეტელი ბრძოლების ორი კვირის შემდეგ დასავლეთ პაკისტანმა კაპიტულაცია გამოაცხადა, ხოლო აღმოსავლეთ პაკისტანი დამოუკიდებელ ქვეყანად – ბანგლადეშად იქცა.

user posted image
user posted image

ვიშაკჰა შარან ბაბა სხვა სტარეცებთან ერთად საღამოობით რადიოს შემოუსხდებოდნენ ხოლმე და როცა გაიგებდნენ ახალი სისხლისღვრის შესახებ, ტიროდნენ. ახალი ამბების დამთავრებისას რადიომიმღებს გამორთავდნენ ხოლმე და ისევ ღმერთის შესახებ საუბრებშI იძირებოდნენ. გადიოდა 2-3 წუთი და ისინი კვლავინდებურად ბრწყინავდნენ სიხარულისგან. საოცარია: დასტიროდნენ რა ადამიანების ტანჯვას ამ ქვეყნად, მათ ამავე დროს შეეძლოთ განეცადათ იმ სულიერი რეალობის ნეტარება, რომელიც დაბადებისა და სიკვდილს მიღმა იმყოფება.

ეს იყო გაკვეთილი სულიერი წონასწორობისა – ხელოვნებისა, რომელშიც მთავარ როლებს სიმწიფე და მდიდარი სულიერი გამოცდილება თამაშობენ. ვიშაკჰა შარანა ბაბას და მის მიმდევრებს ვაკვირდებოდი და ერთ მნიშვნელოვან რამეს მივხვდი: შესაძლებელია ნატიფი რეაგირება მოვახდინოთ მსოფლიოს პრობლემებზე და ადამიანტა ტანჯვებზე, და ამავე დროს არ დაგვავიწყდეს სულიერი რეალობა. ამ აღმოჩენამ გამაოგნა. საკუთარი თვალით დავინახე, როგორ დააჯილდოვა ღმერთისადმი სიყვარულმა ეს ადამიანები საუკეთესო ადამიანური თვისებებით და როგორ გააღვიძა მათ გულებში ყველა ცოცხალი არსებისადმი თანაგრძნობა.


* * *
თავი მერვე

უზარმაზარი გაავებული მაიმუნების ჯოგი ღრენითა და ყიჟინით შემოეხვა გარს ახალდაბადებულ ხბოს. პატარა არსება კანკალებდა, ტიროდა, და უმწეო ბღავილით უხმობდა თავის დედას. გვერდზე გავიარე და ამ სცენის მოწმე გავხდი. სანამ მაგარ ჯოხს ვეძებდი, რათა მივშველებოდი, დედა – ძროხა გამოჩნდა. ხმამაღალი ღმუილით, იგი შემთხვევის ადგილისკენ გამოქანდა. სიყვარულით შეპყრობილმა უშიშრად დაიწყო მაიმუნების რქებით მოგერიება და მალევე გააქცია ისინი. ამის შემდეგ, თვალებგაბრწყინებულმა და სინაზით სავსე ძროხამ თავის შვილს ლოკვა დაუწყო, სანამ იგი ბოლოს და ბოლოს არ დაწყნარდა და დედის ჯიქნიდან რძის წოვა არ დაიწყო.

როცა მათ ვაკვირდებოდი, გამახსენდა უფალი ჩაიტანიას სიტყვები. ის ასწავლიდა, რომ ღმერთის სახელი უნდა გავიმეოროთ ჭკუის მორჩილ მდგომარეობაში, და ისე მოვუხმოთ მას, როგორც ბავშვი ეძახის დედას. ჩემთვის, იმ საზოგადოებაში გაზრდილისთვის, სადაც მორჩილება როგორც წესი სისუსტედ ითვლებოდა, ძნელი იყო იმის გაგება, თუ რა არის ნამდვილი მორჩილება და როგორ იქცევა ჭეშმარიტად მორჩილი ადამიანი. ვერც კი ვიფიქრებდი, რომ ძალიან მალე მივიღებდი გაკვეთილს ამ თემაში, და იგი მთელი ცხოვრება დამამახსოვრდებოდა.

ერთხელ შრიპად ბაბამ მე და ასიმი წითელი ქვიშისგან ნაშენებ რომელიღაც ძველ ტაძარში მიგვიყვანა. როცა შიგნით შევიხედეთ, დავინახეთ ცარიელი, გამოქვაბულისმაგვარი დარბაზი, მაღალი გუმბათისებური ჭერით. ზემოთ, ამ დიდი ხნის მიტოვებული ტაძრის გუმბათზე, თავით ქვემოთ ეკიდნენ უზარმაზარი შავი ღამურები. ქვის იატაკზე მათი ექსკრემენტები მოჩანდა. აქვე, ნახევრად-წყვდიადში მაიმუნებს ეძინათ. ჩვენ ტაძარს შემოუარეთ და ძველ საცალფეხო ბილიკს გავუყევით. უცებ გზა მკვეთრად შეწყდა და ღია საკანალიზაციო არხის წინ აღმოვჩნდით. შრიპად ბაბამ სიცილით გვიბიძგა: “მიდით-მიდით, მინდა განსაკუთრებული ტაძარი გაჩვენოთ”. ქვის მეშვეობით, რომელიც არხის შუაში იყო, მეორე მხარეს გადავედით და მალე უბრალო, არაფრით გამორჩეულ სახლში აღმოვჩნდით. მთელს სახლში დარბოდნენ და დახტოდნენ ბავშვები, მათი დედა კი, მუხლებზე მჯდარი, სადილს ამზადებდა. ეს რანაირი ტაძარია? – მიკვირდა მე.
როგორი იყო ჩემი გაოცება, როდესაც ამ სახლის ჩვეულებრივ “ჩულანში” დავინახე საკურთხეველი, რომელზეც დაბრძანებულნი იყვნენ დიდი, სამოც სანტიმეტრამდე სიმაღლის კრიშნას და რადჰას ღვთაებები. კრიშნას ქანდაკება შავი ქვისგან იყო, რადჰასი კი – მბრწყინავი ბრინჯაოსგან. ღვთაებები, როგორც ჩანდა ძველნი იყვნენ. უცნაურია, მაგრამ ოჯახი, როგორც მე მომეჩვენა ყურადღებას არ აქცევდა თავის სხივმფენ სტუმრებს. როცა ახლოს მივედით, სამოცდაათ წლამდე ასაკის არამაღალი გამხდარი მოხუცი დავინახეთ. იგი ჩამარით უნიავებდა ღვთაებებს და მის უბრალო თვალებში სიყვარულის ცრემლები იდგა. თავი და პირისახე გაპარსული ჰქონდა, თვითონ კი უჩვეულოდ გამხდარი იყო. როგორც კი დაგვინახა, მაშინვე შესახვედრად გამოვარდა და ყოველი ჩვენგანის წინაშე დაიწყო ქედის მოხრა. ისე, რომ მუხლებიდან არ დგებოდა, კვლავ და კვლავ გვესალმებოდა მადლიერების ცრემლებით.

“მე თქვენი მორჩილი მსაური ვარ, - დარცხვენილი ამბობდა იგი. – გთხოვთ, მაკურთხეთ”. მან ჟესტით მიუთითა ღვთაებებზე: “ძალიან გთხოვთ, მიდით რადჰასთან და კრიშნასთან. კრიშნამ დღეს აქ დაგიძახათ, იმიტომ რომ მისი საუკეთესო მეგობრები ხართ. მე კი მისი უსუსური მსახური ვარ. მხოლოდ ერთი ბედნიერება მაქვს ცხოვრებაში – მსახურება. გთხოვთ, მომეცით ნება, რომ გემსახუროთ”. ასე შევხვდი პირველად განაშიამს.

user posted image
* * *
შრიპად ბაბამ მოუყვა მას, თუ რა შორიდან მოვედით ვრინდავანში, და განაშიამი აღტაცებული დარჩა ამით: “კრიშნამ შორეული ქვეყნიდან გიხმოთ, და თქვენ გამოეხმაურეთ რამ ის ძახილს, ოკეანეები და კონტინენტები გადმოლახეთ. ის ისე დიდხანს გელოდათ, და აი ახლა თქვენ მოხვედით”. განაშიამს ხმა აუკანკალდა. “დიახ, თქვენ უკვე მოხვედით”. მისი ხმელი, ბებრული სახე უბრალოებით ბრწყინავდა, ხოლო მისი პატარა, ბურუსით მოცული თვალები, მომრგვალებული ცხვირი, თხელი ტუჩები და ნაოჭების ბადე სევდიან გამომეტყველებას აძლევდნენ მის სახეს. მის დაბალ ხმაშიც კი სევდა გამოსჭვიოდა. მაგრამ გული და სული ექსტატიური სიყვარულით ჰქონდა სავსე, რომელსაც ყველა გრძნობდა, ვინც კი მასთან ერთად იმყოფებოდა. ჩვენ მოწიწებით ვიდექით მისი ღვთაებების წინაშე. მხოლოდ ესეც კი საკმარისი იყო იმისთვის, რომ აღტაცებაში მოეყვანა განაშიამი.

იმ დღის შემდეგ დიდ დროს ვატარებდი ამ წმინდა ადამიანთან. ყოველ დილით ცხრა საათზე ვუხვევდი ნაცნობი ბილიკისკენ და მასთან მივდიოდი საკუჭნაოში, რომელიც ტაძრად ქცეულიყო. იგი მაგნიტივით მიზიდავდა. ყოველ ჯერზე სიხარულით მხვდებოდა ერთი და იგივე ფრაზით: “მე – შენი მორჩილი მსახური ვარ”. და ეს არ იყო უბრალოდ სიტყვები. იგი მზად იყო სიხარულით მოეცა უკანასკნელი რაც გააჩნდა, და საპასუხოდ არაფერს ითხოვდა. როგორ მინდოდა მისი მსგავსი ვყოფილიყავი!

ერთხელ, დილით, როცა მე და განაშიამი განმარტოებით ვიჯექით, ვკითხე მას, თუ როგორ მოხვდა პირველად ვრინდავანში. მან თავი დახარა და წარმოთქვა: “რა აზრი აქვს ჩემი ცხოვრების ისტორიების მოსმენას?” მაგრამ მაშინვე გაუნათდა სახე: “თუმცა ალბათ ღირს იმის მოსმენა, როგორ გამოავლინა კრიშნამ თავის წყალობა ამ ცოდვილზე”. თავისი ჩუმი ხმით მან დაიწყო მოყოლა, თუ როგორ იზრდებოდა მდიდარ ოჯახში. “როცა ყმაწვილი ვიყავი, ჩვენმა ოჯახმა მწირობა შეასრულა ვრინდავანში. აქ ჩემი გული ღმერთის წყალობის ბადეში გაეხვა. ვეღარ შევძელი აქედან წასვლა”. თავის თავზე თხრობისას განაშიამი დარცხვენილი იკუმშებოდა. მან მომითხრო, თუ როგორ იყო მისი მთელი ოჯახი გაოგნებული მისი მტკიცე გადაწყვეტილებით, რომ უარს ამბობდა იმედისმომცემ კარიერაზე და ვრინდავანში რჩებოდა. “ისინი მემუქრებოდნენ, რომ მემკვიდრეობის გარეშე დამტოვებდნენ, მაგრამ ჩემთვის სულ ერთი იყო. კრიშნამ უკვე მოიტაცა ჩემი გული”, - ამბობდა განაშიამი. მას შიშველ მიწაზე ეძინა, გამომშრალ პურის კვერებს ჭამდა, რომლითაც ვრაჯაბასები უმასპინძლდებოდნენ, და ერთხელაც კი არ მოსვლია თავში, რომ თავისი დაკარგული სიმდიდრის გამო ენანა. “მე მადლობელი ვიყავი, რომ კრიშნას მსახურება შემეძლო მისსავე სახლში”.


This post has been edited by cinemamu on 17 Jan 2012, 17:52
cinemamu
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 3334
წევრი No.: 49962
რეგისტრ.: 24-December 07

გამოგზავნილია: 19 Jan 2012, 14:16  #29278818      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
ამ სიტყვებით განაშიამმა, შეცბუნებულმა გვერდზე გასწია თავისი მუქი თვალები, როგორც ამას მორცხვი ბავშვები აკეთებენ: “დიდი ხანი ვოცნებობდი, რომ ღვთაებისთვის მეცა თაყვანი. და აი, მოვიდა დღე, რომელიც არასოდეს დამავიწყდება. აქედან არც თუ ისე შორს, ხის ქვეშ ვიჯექი ბაღში, და თითით ქვიშაზე დავწერე შრი რადჰას სახელი. მთელი დღე ვეთაყვანებოდი მიწაზე გამოსახულ მის სახელს; ჩემი ძღვენი ყვავილები, სიმღერები და ლოცვები იყო. ბოლოს, დაისის ჟამს, ხელისგულით წავშალე მისი სახელი”.

განაშიამი გაჩუმდა. შეყვარებული თვალებით უცქერდა ღვთაებებს და ცდილობდა გრძნობებს მორეოდა. ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ მან კვლავ განაგრძო: “როცა ასოებს ვშლიდი, დავინახე, რომ სწორედ იმ ადგილას, სადაც რადჰას სახელი ეწერა, რაღაც ოქროსფერმა გაიბრწყინა. მე დამაინტერესა. “რა შეიძლება ეს იყოს? – გავიფიქრე მე. – მოდი მაშინ დავბრუნდები, როცა გარშემო არავინ იქნება”. მეორე დღეს, დილით ადრე დავიწყე მიწის თხრა იმ ადგილას, სადაც რადჰა მოვიდა თავისი წმინდა სახელის სახით”.

განაშიამი დანებდა: უკვე აღარ შეეძლო თავის შეკავება – ცრემლები წამოცვივდა თვალებიდან და ხმა უკანკალებდა, სანამ თავისი სიყვარულის ისტორიას ჰყვებოდა. “ოქროს საგანი, რომელიც მიწის ქვეშ გამოჩნდა, ჩემი რადჰას თავის თხემი აღმოჩნდა. ასე მომევლინა მისი ღვთაება. ხოლო მის გვერდით, იქვე მიწაში, შავი ღვთაება – კრიშნა იმყოფებოდა. მის პოსტამენტზე ეწერა: “გოპიჯანა ვალაბჰა” – “მწყემსების შეყვარებული””.

ხმა ჩაუწყდა: “მაგრამ მე არაფერი არ მქონდა, საერთოდ არაფერი. რა უნდა გამეკეთებინა მათთვის?” განაშიამმა სიყვარულით შეხედა ღვთაებებს და სუსტი ხმით განაგრძო: “არ ვიცი რატომ, მაგრამ მათ მომანდეს თავიანთი თავი, რომ მეზრუნა მათზე. დღე და ღამე ვემსახურებოდი. თავიდან გამვლელები ცოტა საჭმელს მაძლევდნენ, რათა ღვთაებების გამოკვება შემძლებოდა. დიდი ხანი ხის ქვეშ ვეთაყვანებოდი მათ. მაგრამ ისე მოხდა, რომ ამ ოჯახის წინაპრები თანაგრძნობით განეწყვნენ უსახლკარო რადჰასა და გოპიჯანა-ვალაბჰას წინაშე და საკუჭნაო შემომთავაზეს თავიანთ სახლში, სადაც ვეთაყვანები მათ უკვე ორმოცდაათ წელზე მეტია”.

კვირები ერთი-მეორეს მიყოლებით გადიოდნენ, მე კი უფრო და უფრო აღტაცებული ვიყავი განაშიამით. “მე – შენი მორჩილი მსახური ვარ, მე – შენი მორჩილი მსახური ვარ”, - ყოველ ჯერზე იმეორებდა იგი და ცდილობდა მოეცა ყველაფერი, რაც კი გააჩნდა. ჩვენ ერთად ვმღეროდით გოპიჯანა ვალაბჰასთვის ან ფარშევანგის ბუმბულებიანი მარაოთი ვუნიავებდით ღვთაებებს. ყოველდღე იგი დაჟინებით მთხოვდა, რომ უფლის პრასადი მეჭამა – სამი უბრალო პურის კვერი, ვრაჯა-როტი. ეს ყველაზე გავრცელებული საჭმელია ვრინდავანის მკვიდრთათვის. თუმცა, ჩვეულებრივი თვალთახედვით, ვრაჯა-როტი – ეს უბრალოდ უხეში ფქვილისგან დამზადებული გამხმარი კვერებია, მათთვის, ვისაც რწმენა აქვს, ისინი შეუფასებელი წყალობა ხდება. გაკეთებულნი ხორბლისგან, რომელიც ვრინდავანის წმინდა მიწაზე მოდის, გამომცხვარნი და შეთავაზებულნი კრიშნასადმი ერთგულის მიერ, ვრაჯა-როტი ადგილობრივ მაცხოვრებლებში ერთგვარ წმინდა ზიარებად ითვლება, და მე მადლიერებით მივირთმევდი ყველა ვრაჯა-როტის, რომლითაც განაშიამი მიმასპინძლდებოდა.

ერთხელ, დღისით, როცა მდინარეში ვბანაობდი, ნაპირს ერთი ჩემი ნაცნობი სადჰუ მოუახლოვდა. ჩვეულებრივ ეს ბაბა კურთხევას მაძლევდა ხოლმე, ამიტომ მისგან მოსალმების ნაცვლად ლანძღვის მოსმენამ დამზაფრა. “შენს გამო, - მიყვიროდა იგი ნაპირიდან, - განაშიამი შიმშილობს!”

“რაზე ამბობთ? ვერ ვხვდები!” – ვუყვირე პასუხად.

იგი თავისი მზერით ჩამაფრინდა: “ყოველდღე ვრაჯაბასებს სამი როტი მიაქვთ მისთვის. ესაა მისი მთელი საჭმელი. შენ კი მის ყველა კვერს ჭამ. როგორ არ გრცხვენია!”

მეორე დღეს განაშიამმა, როგორც ყოველთვის თავისი უბრალო საცხოვრებლის იატაკზე მომათავსა, წინ ფოთლების თეფში დამიდგა და სიყვარულით დამიდო მასზე სამი ვრაჯა-როტი. მე თეფში გვერდზე გავწიე: “გმადლობ, არ მშია. დღეს არ შევჭამ”.

ჯობდა ეს არ მეთქვა. განაშიამი გაფითრდა: “შენ უნდა ჭამო. ეს გოპიჯანა ვალაბჰას საჭმელია. მან ის სპეციალურად დატოვა შენთვის”. მე უარი ვთქვი. მაშინ ხელებშეტყუპებულმა შემომღაღადა: “ჩემი ცოდვების გამოა, რომ ჩემს მსახურებას არ ღებულობ. ძალიან გთხოვ, შეჭამე ჩემი როტები!”

მე გული მისკდებოდა. შევეცადე გადამერწმუნებინა: “განაშიამ, შენ შიმშილობ იმის გამო, რომ სამივე როტის გიჭამ. მე შემიძლია სადაც მინდა იქ ვჭამო როტი, შენ კი არასოდეს გადიხარ აქედან!”

“მაგრამ მე ბევრი როტი მაქვს! – წამოიძახა განაშიამმა. – საიდან მოიტანე, რომ ვშიმშილობ?” და კვლავ მომიწია თეფში: “ძალიან გთხოვ, გემუდარები, მიირთვი!”
მე კვლავ გავწიე თეფში და ვთქვი: “კარგი, თუ შენ ბევრი როტი გაქვს – მანახე ისინი”.

“რატომ? რად გინდა ეს? – წამოიძახა მაღალი, აკანკალებული და სასოწარკვეთილი ხმით. – ისინი იქაა, სხვა ოთახში”.

“მე უარს ვამბობ შენი ერთადერთი საჭმლის ჭამაზე, სანამ არ მაჩვენებ, რომ კიდევ გაქვს”.

პასუხად კიდევ უფრო ხმამაღლა გაიმეორა: “რად გინდა? რად გინდა ეს?”

მე წამოვხტი და ოთახი დავათვალიერე, მაგრამ რა თქმა უნდა ვერაფერი ვიპოვე. “განაშიამ, არ არის აქ არანაირი როტი. ჩემს გამო შენ შიმშილობ. ძალიან გთხოვ, თვითონ შეჭამე ეს როტები!”

განაშიამს თვალებიდან ცრემლები წამოსცვივდა: “შენ – გოპიჯანავალაბჰას მეგობარი ხარ, მე კი – მხოლოდ და მხოლოდ მისი მსახურების მსახური ვარ. ჩემი ცხოვრების ერთადერთი ბედნიერება – ერთგულების მსახურებაა. გემუდარები – შეჭამე ეს როტები! გთხოვ, არ დამაკარგვინო ერთადერთი ბედნიერება, რაც გამაჩნია”. მისი უანგარო სიყვარულით და მადლიერი გულით გაოგნებულმა, ტირილი დავიწყე. იმისთვის, რომ გამეხარებინა ჩემი ძვირფასი განაშიამი, მისი ყველა როტი შევჭამე.

მეორე დღეს ჩვეულებრივზე რამდენიმე საათით გვიან მივედი იმის იმედად, რომ ამ დროისთვის უკვე შეჭმული ექნებოდა თავისი როტი. განაშიამი სიხარულისგან გადაირია: “კრიშნადას, რადჰინ კრიშნადას, როგორც იქნა მოხვედი! გოპიჯანა ვალაბჰა დაიღალა შენი ლოდინით”. ჩემ თვალებს ვერ ვუჯერებდი: როტები ჯერ ისევ საკურთხეველზე იდო. განაშიამმა ამიხსნა:

“ჩემი უფალი არ ღებულობს ჩემგან ძღვენს, სანამ მისი მეგობარი არ მოვა. კრიშნამ სპეციალურად შენთვის დატოვა ეს როტები!” ამ სიტყვებით თეფში პირდაპირ ჩემს წინ დადგა. “შრი რადჰა მხოლოდ მაშინ მაღიარებს თავის მსახურად, როცა შენ ჭამ”. მე კვლავ დამარცხებული ვიყავი.

ერთხელ ვიღაც კეთილისმყოფელმა ახალი ტანსაცმელი აჩუქა განაშიამს. მან მორცხვად გასწია გვერდზე თვალები და აღიარა: “ეს სხეული მხოლოდ ერთგულების ნაცვამ ძველ ტანსაცმელს ღებულობს”. განაშიამი უძვირფასესად თვლიდა ძველ ტანსაცმელს, რადგანაც მანამდე მას რომელიმე სადჰუ ატარებდა.

ერთ საღამოს იმ დროს მივუსწარი, როცა ღვთაებრივ რაგებს მღეროდა პატარა ფისგარმონიის აკომპანიმენტით. ღმერთზე ფიქრებში ჩაძირულმა ვერც კი შეამჩნია როგორ შევედი. სიმღერის სიტყვები არ მესმოდა, მაგრამ ყველაფერი ისედაც ნათელი იყო. ყოველ ნოტაში მისი სიყვარული და ერთგულება ჟღერდა. მისი ხმა ხან მაღლა ადიოდა სიხარულისგან, ხან კი გამოუთქმელი სევდით ივსებოდა თავის შეყვარებულთან განშორების გამო. გამახსენდა, რომ მიყვებოდნან, თითქოს ახალგაზრდობაში განაშიამი კარის მუსიკოსი იყო.

საათი გავიდა, ვიდრე სიმღერაში ჩანთქმული განაშიამი ჩემს იქ ყოფნას შეამჩნევდა. როცა დამინახა, სიხარულისგან განათდა: “კრიშნადას, შენ მოხვედი!” მკითხა, ხომ არ მინდოდა დავხმარებოდი. ორმოცდაათი წლის განმავლობაში ყოველ საღამოს მოსასვენებლად ამზადებდა ღვთაებებს, მაგრამ რაც მოხუცდა, ძალიან დასუსტდა იმისთვის, რომ დამოუკიდებლად აეწია ისინი. მე სიხარულით დავთანხმდი და დიდ პატივად ჩავთვალე მისი დახმარება.

როცა უკვე წასვლა გადავწყვიტე, მან მკითხა: “კრიშნადას, სად უნდა გაათენო ეს ღამე?”

“იამუნას ნაპირზე, როგორც ყოველთვის”.

მან ხელზე ხელი მომკიდა და მზრუნველი მამასავით თავზე გადამისვა ხელი:
“უკვე ცივა. ზამთარი კარზეა მომდგარი. დღეს აქ უნდა გაათენო”.

“კი მაგრამ, განაშიამ, მე ყოველ ღამ ეასე მძინავს”.

“დღეს ჩემთან დაიძინე. გთხოვ”.

ჩვენ ვიწრო კორიდორში შევედით. განაშიამი იქ პირდაპირ იატაკზე იწვა, და სახლის პატრონები, როცა გავლა სჭირდებოდათ, გადააბიჯებდნენ ხოლმე მას. როგორც კი დავწექი, განაშიამმა თავისი ერთადერთი ზეწარი გადამაფარა.

ესღა მაკლდა! ძველი ზეწარი მოვიძვრე და განაშიამს დავუბრუნე სიტყვებით:

“ეს შენი ზეწარია. შენ თვითონ უნდა დაიფარო იგი”.

“რატომ? არ გინდა! არ გინდა!” – ხმამაღლა გააპროტესტა მან და უარი თქვა ზეწრის უკან მიღებაზე.

“შენ – მოხუცი ხარ, მე კი ახალგაზრდა. შენ უნდა დაიფარო”, - და კვლავ შევეცადე, რომ ზეწარი დამებრუნებინა.

იგი გვერდზე გაიწია: “არ გინდა. არ გინდა”.

კამათი გაჩაღდა. იგი აგრძელებდა დაჟინებით თხოვნას, და მე ბოლოს და ბოლოს დავემუქრე, რომ იამუნას ნაპირზე დავიძინებდი. ზეწარი გვერდზე გადავაგდე და მიზანმიმართულად გავეშურე კარებისკენ.

“არ გინდა! არ გინდა! – დამმორჩილდა იგი და ზეწარი აიღო. – კარგი, მე თვითონ დავიფარებ”.

მე მის გვერდით მოვთავსდი და მოხრილმა დავიძინე, რომ ზამთრის ცივ ღამეს სითბო შემენარჩუნებინა. რაღაც დროის შემდეგ უცნაურმა შეგრძნებამ გამაღვიძა: თბილად ვიყავი. განაშიამს შევხედე:მ იგი მთელი სხეულით კანკალებდა, როგორც ვერწვის ფოთოლი ქარში. ზეწარი არ ეფარა. მაშინ მივხვდი, რომ ზეწრის ქვეშ მე ვიწექი. ის დაელოდა, სანამ დავიძინები, და შეუმჩნევლად გადამაფარა ზეწარი. ვეცადე რომ არ მეხმაურა, ისე გადავაფარე იგი ისევ განაშიამს.

მაგრამ როგორც კი ზეწარი შეეხო, ფეხზე წამოხტა და დაიყვირა: “არ გინდა! არ გინდა! შენ კრიშნას მეგობარი ხარ. კარგად უნდა გამოიძინო”.

“გასაგებია. იამუნაზე მივდივარ!” – ვიყვირე მე და კარებისკენ გავვარდი.

და იგი კვლავ დამთანხმდა თავისი ზეწრის გადაფარებაზე, მაგრამ რაღაც დროის მერე კვლავ გამეღვიძა სითბოს და სიმყუდროვის შეგრძნებით, ჩემი ძვირფასი განაშიამი კი მთელი თავისი გამხდარი სხეულით კანკალებდა სიცივისგან. და კვლავ შევეცადე გადამეფარებინა მისთვის, რომ კვლავ მომესმინა მისგან: “არ გინდა! არ გინდა!”

* * *
განაშიამს უყვარდა ყველას მსახურება, ვინც არ უნდა მისულიყო მასთან. მთელი ორმოცდაათი წლის მანძილზე იგი თავისი პატარა ტაძრიდან მხოლოდ იმისთვის გადიოდა, რომ წყალი მოეტანა თავისი უფლისთვის. იგი ფიქრებშიც კი ვერ დაუშვებდა, რომ სადმე წასულიყო თავისი ღვთაებებისგან, რომელთა მსახურებასაც მთელი თავისი ცხოვრება მიუძღვნა.

ერთხელ, ადრიანი დილით, მდინარიდან ვბრუნდებოდი და ერთ მოსახვევში განაშიამის მოხრილი ფიგურა შევნიშნე. ის ბორძიკობდა და ეცემოდა, უკანასკნელი ძალებით მოჰქონდა რა იამუნადან წყლიანი ვედრო ღვთაებებისთვის. ყოველ რამდენიმე ნაბიჯში დაქანცული ჩერდებოდა და ისვენებდა. მაშინვე დასახმარებლად მივვარდი.

“განაშიამ, გთხოვ, მომეცი უფლება, რომ წყალი წამოვიღო!”

მან მკაცრად შემომხედა და მიპასუხა: “არ გინდა! არ გინდა!”

ჩემთვის აუტანელი იყო იმის ნახვა, თუ როგორ იტანჯებოდა. “ძალიან გთხოვ, მე ხომ ახალგაზრდა ვარ. ჩემთვის სულაც არაა ძნელი წყლის შენს ტაძარში წამოღება – ეს ხუთი წუთის საქმეა. შენ კი უკვე მოხუცებული და სუსტი ხარ. ამისთვის ნახევარ საათზე ნაკლები არ გეყოფა. ძალიან გთხოვ, წამაღებინე ვედრო”.

პასუხად პატარა მოხუცებულმა განაშიამმა ახალშობილის სხივმფენი ღიმილით დამაჯილდოვა. “შენ – გოპიჯანა ვალაბჰას ახალგაზრდა მეგობარი ხარ, - თქვა მან. – შენ უნდა ისიამოვნო. მე კი მისი მოხუცი მსახური ვარ. ჩემი ცხოვრება – მისი მსახურებაა. წადი და დატკბი ვრინდავანით. ამით გამხდი ბედნიერს”.

მისმა მორჩილებამ ერთდროულად თან გაალღო ჩემი გული და ააფორიაქა ჭკუა: “გთხოვ, ძალიან გამიხარდება, თუ ამ ვედროს წამოვიღებ”. მე ვედროს სახელურს ვტაცე ხელი და ჩემსკენ მივიზიდე იგი, მაგრამ საპასუხოდ განაშიამი მთელი სხეულით დაიჭიმა და გახევებული ხელებით მთელი ძალით ჩააფრინდა სახელურს. იგი ეჭიდებოდა მას, როგორც კლდიდან მოწყვეტილი ალპინისტი ეჭიდება მაშველ თოკს.

სასოწარკვეთილმა თვალებში ჩამხედა და მითხრა: “მე – საწყალი მოხუცი ვარ. ჩემი ერთადერთი სიმდიდრე – მსახურებაა”. თვალები ცრემლებისგან გაუწითლდა:

“თუკი წამართმევ ჩემს მსახურებას, ამით სიცოცხლესაც წამართმევ. გთხოვ, მომეცი ნება, რომ ვიცოცხლო. ძალიან გთხოვ”.

გული ჩამიწყდა. არაფერი დამრჩენოდა გარდა იმისა, რომ ვედროსთან ერთად სიცოცხლე დამებრუნებინა მისთვის. მაგრამ როცა შეამჩნია, რომ გავნაწყენდი, სულგრძელად შემომთავაზა, რომ ერთად გვეტარებინა ვედრო, და სანამ სახლისკენ მივდიოდით, ყოველ წუთში მეკითხებოდა, მძიმე ხომ არ იყო ვედრო ჩემთვის.
ერთ საღამოს განაშიამმა მირჩია, რომ მეზობელი სოფელი ვარშანა მომენახულებინა, რადჰას სამყოფელი. მან ჩუმად მითხრა: “კრიშნადას, მას შემდეგ რაც ვარშანას ატმოსფეროს შეიგრძნობ, შენი ცხოვრება შეიცვლება”. როცა ჩემს თვალებში ანთებული ცეცხლი შეამჩნია, მორცხვად დაამატა: “როცა იქ მიხვალ, გთხოვ, გადაეცი შრი რადჰას, რომ მის უსუსურ მსახურს ძალიან უნდა მისი ნახვა”.

ეს პატარა მოხუცებული ადამიანი, რომელიც უსახელოდ ცხოვრობდა, ღრმად შეეხო ჩემს გულს. იგი არ იყო წმინდა წერილების დიადი მცოდნე, ცნობილი გურუ ან მისტიკოსი-იოგი. მაგრამ ეს ოდნავაც ვერ აკნინებდა მის სიწმინდეს – მისი არაყალბი სიყვარული ღმერთისადმი ვლინდებოდა მის უკიდურეს მორჩილებასა და უბრალოებაში.

იყო დრო, როცა მე, სხვა დასავლეთელი ადამიანების მსგავსად, ვთვლიდი, რომ მორჩილება – ეს საკუთარი თავის დაკნინების აქტია, სისუსტე, რომელიც არასაკმარის თავდაჯერებულობაზე და საკუთარი თავის უპატივცემულობაზე მიუთითებს, ან ავადმყოფურ თვითუარყოფაზე, რომელსაც არასრულფასოვნების კომპლექსამდე და დეპრესიამდე მივყავართ. მაგრამ ისეთი ადამიანების გვერდით, როგორიც განაშიამი იყო, მე მივხვდი, რომ ნამდვილ მორჩილებას არაფერი აქვს ამ ყველაფერთან საერთო. ჭეშმარიტი მორჩილება – ესაა თვისება, რომელიც წყალობის ულევ წყაროსთან გვაკავშირებს, რომლისგანაც შეგვიძლია მივიღოთ ძალები, და ეს ძალები ყველა ჩვენს შესაძლებლობას აღემატება. ჭეშმარიტი მორჩილება – ესაა სიამაყე ღმერთის სიდიადის გამო და შესაძლებლობა, რომ ნამდვილად დავაფასოთ სხვისი ღირსებები.

მე თანდათანობით ვხვდებოდი, რომ მორჩილება არ წარმოადგენს რეალური ცხოვრებისგან ლაჩრულად გაქცევას. პირიქით, ნამდვილი მორჩილება მეხმარება ყველა ჩემი ძალის მობილიზებაში იმისათვის, რომ გადავლახო ნებისმიერი სირთულე, და უარი არ ვთქვა ჩემს იდეალებზე, არ დავკარგო პატივისცემა, მადლიერება და სიყვარული, და ამგვარად, რამდენადაც ეს შესაძლებელია ღვთაებრივი ნების ინსტრუმენტი გავხდე.

ნამდვილ მორჩილებაში გაცილებით მეტი სიდიადეა, ვიდრე ჩვენს საცოდავ მოთხოვნილებაში, რომ სხვებზე მაღლა დავაყენოთ თავი. მორჩილება გვიფარავს სიამაყისგან და დამამცირებელი დამოკიდებულებისგან მათდამი, ვისაც ჩვენზე მდაბლებად ვთვლით. ისვე გვიცავს შურისგან მათდამი, ვინც რაღაცით აღგვემატება. მორჩილი ადამიანი არ მიაწერს საკუთარ თავს არანაირ დამსახურებას – ყველა მიღწევისთვის ღმერთს უხდის მადლობას, და მათ, ვისგანაც თანადგომა მიიღო. მორჩილი გული საშუალებას გვაძლევს იოლად ვაღიაროთ ჩვენი შეცდომები და ახლის მიღებისთვის აღებს გულს. ჩვენში მორჩილების გაზრდით, ჩვენ არ ვანადგურებთ ჩვენს “მეს”, არამედ პირიქით, ვანთავისუფლებთ ჩვენს ჭეშმარიტ “მეს”, რომელიც მარადიულად ასხივებს სიყვარულს ღმერთისადმი და ყველაფერი არსებულისადმი.

მე გამეხსნა ერთ-ერთი ყველაზე ღრმა საიდუმლო: რაც უფრო მეტად ანვითარებს ადამიანი საკუთარ თავში ამ ამაღლებულ თვისებებს, მით უფრო ნათლად შეიგრძნობს იგი თავს ღმერთის პაწაწინა ნაწილაკად, ყველას და ყველაფრის მსახურად. განაშიამის ერთადერთი სიხარული სხვების უანგაროდ მსახურება იყო. განაშიამ ბაბა ერთ-ერთი ყველაზე ბედნიერი და მდიდარი ადამიანი იყო მათგან, რომლებიც ჩემს გზაზე შემხვედრია, - უბრალო ადამიანი, რომელსაც უბრალოდ უყვარდა ღმერთი.

user posted image

This post has been edited by cinemamu on 19 Jan 2012, 15:56
Serg1us
PriesT


***
ჯგუფი: Registered
წერილები: 72
წევრი No.: 136992
რეგისტრ.: 15-October 11

გამოგზავნილია: 20 Jan 2012, 02:06  #29289223      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა · ვებგვერდი · aim
ძალიან საინტერესო წიგნია და ბევრის სწავლა შეიძლება მისგან მგონი რომ განაშიამის მორჩილება მაგალითად უნდა დაისახოს ყველა ღვთის მოყვარულმა ადამიანმა არა აქვს მნიშვნელობა ვაიშნავი ხარ თუ ქრისტიანე მთავარია ეძებო ესეთი მარგალიტები და პირად ცხოვრებაში გაატარო. ადამიანებს ღიმილი და ერთმანეთისადმი წრფელი, უანგარო სიყვარული თუ უშველით...

მამუკა შენ გახარებას დამდე პატივი ცოტა მეტი დრო დაუთმე ხოლმე ამის თარგმნას ყოველ დღე შემოვდივარ ფორუმზე მხოლოდ ამ ერთი თემისათვის smile.gif


--------------------
ოდეს წარმართნი უსჯულოებდნენ, მომიხმე მე უფალო წმიდათა შორის შენთა..
cinemamu
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 3334
წევრი No.: 49962
რეგისტრ.: 24-December 07

გამოგზავნილია: 20 Jan 2012, 06:32  #29290412      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
Serg1us
QUOTE
ძალიან საინტერესო წიგნია და ბევრის სწავლა შეიძლება მისგან მგონი რომ განაშიამის მორჩილება მაგალითად უნდა დაისახოს ყველა ღვთის მოყვარულმა ადამიანმა არა აქვს მნიშვნელობა ვაიშნავი ხარ თუ ქრისტიანე მთავარია ეძებო ესეთი მარგალიტები და პირად ცხოვრებაში გაატარო. ადამიანებს ღიმილი და ერთმანეთისადმი წრფელი, უანგარო სიყვარული თუ უშველით...


აბსოლუტურად გეთანხმები smile.gif

QUOTE
მამუკა შენ გახარებას დამდე პატივი ცოტა მეტი დრო დაუთმე ხოლმე ამის თარგმნას ყოველ დღე შემოვდივარ ფორუმზე მხოლოდ ამ ერთი თემისათვის


ვცდილობ sad.gif
* * *
თავი მეცხრე

საღამო ახლოვდებოდა. მობინდებული ცის ქვეშ მდინარის ნაპირზე კოღოები წუოდნენ. უცებ იმ ქვის ქვეშიდან, რომელზეც ვიჯექი, უხმაუროდ, ენის სისინით გამოძვრა შავი გველი, ძალიან შემეშინდა. როცა საკუთარი თავი დავიჭირე ამაზე, მაშინვე დავფიქრდი. შიში განაგებს ჩვენს ყოფას. დაავადების, წარუმატებლობის, გაკოტრების, სხვების იმედგაცრუების შიში. ჩვენ გვეშინია მტრების, ქურდების, თაღლითების და ცხოვრებისეული გზისადმი ეჭვებისაც კი. როცა ვიგრძენი, როგორ დაეწაფა კოღო ჩემს სისხლს, გავიფიქრე, რომ ნებისმიერ ამ პაწაწინა მწერს შეუძლია მომკლას, იმით რომ მალარიით დამაავადოს. და სად გაქრა ის გველი? რა თქმა უნდა, - ვფიქრობდი მე, - უნდა ვიზრუნო ჩემს უსაფრთხოებაზე, მაგრამ ზედმეტი შიში შესაძლოა ან წინააღმდეგობად იქცეს ჩემს სულიერ გზაზე, ან მწუხარების ქარიშხალში ჩააგდოს ჭკუა. დედის ხელებში ბავშვს ყველანაირი შიში უქრება. მას სჯერა, რომ ამ დროს არაფერი ემუქრება. ერთნი მსგავს რწმენას სამყაროს მეცნიერული შესწავლის ან ფილოსოფიის მეშვეობით ინვითარებენ, სხვებს კი უბრალო გულის გამო სჯერათ. მაგრამ ნებისმიერ შემთხვევაში, რწმენას სიმშვიდე და გაწონასწორებულობა მოაქვს. ჭეშმარიტი რწმენა, - განვაგრძობდი ფიქრს, - ჩნდება ან უმაღლეს რეალობასთან შეხებისას, ან მათთან ურთიერთობის შედეგად, ვისაც ასეთი რწმენა უკვე გააჩნია. მალე მორიგი თავგადასავალი მელოდა, რომელმაც დაადასტურა ეს ჭეშმარიტება და მნიშვნელოვანი საყრდენი გახდა ჩემი საკუთარი თავის შიგნით მოგზაურობაში.

ერთ მშვენიერ დღეს კრიშნადას ბაბაჯიმ ბონ მაჰარაჯთან და ასიმთან ერთად რეკომენდაცია მომცეს ვარშანაში წასვლაზე. მე მაშინვე განაშიამის თხოვნა გამახსენდა. ჩვეულებრივ განაშიამი არაფერს თხოვდა სხვებს. ეს მის წესებში არ შედიოდა. ამიტომ, როცა განაშიამმა ვარშანას მონახულება მთხოვა, მივხვდი, რომ ამ სახით, იგი დამახასიათებელი დელიკატურობით, უბრალოდ გზას მიჩვენებდა სულიერი ძიების უფრო ღრმა საიდუმლოებებისკენ.

კრიშნადას ბაბაჯიმ მირჩია, რომ ერთ წმინდა ადამიანთან გავჩერებულიყავი, რომელიც განდეგილად ცხოვრობდა ვარშანას გორაკებზე. ვარშანა – მცირე ქალაქია, ვრინდავანიდან ოცდაათი კილომეტრიც მოშორებით. ეს ადგილი დაკავშირებულია რადჰას სახელთან, და აქ ყველა მრავალრიცხოვანი ტბა, ბაღი, სასახლე და ტაძარი მისადმია მიძღვნილი. იმისთვის, რომ განდეგილ-სადჰუსთან მოვხვედრილიყავი, თავიდან მომიწია დიდხანს მევლო ფართო კიბეზე, რომელიც მთის გარშემო მიემართებოდა. მწვერვალზე ტაძარი იდგა, მრავალრიცხოვანი გუმბათებით და თაღებით. გზას უფრო შორს მივყავდი, და მე ციცაბო აღმართის შემდეგ ცოტა შევისვენე, შემდეგ ტაძრის ეზო გადავკვეთე და ყვავილებში ჩაფლულ ბაღამდე მივედი. შემდეგ კიდევ ერთი ტაძარი გავიარე, რომელიც სასახლეს უფრო ჰგავდა, და რამდენიმე წუთში აღმოვჩნდი ბილიკზე, რომელიც ტყეზე გადიოდა. ტყეში მაიმუნები დახტოდნენ, მედიდურად დააბიჯებდნენ ფარშევანგები და გალობდნენ ველური ფრინველები.

user posted image
user posted image
* * *
მე მივდიოდი და წყნარად ვიმეორებდი ჰარე კრიშნა მანტრას. სულიერი მადლით ავსებული ჰაერი, თითქოს მეხვეოდა, და მანტრა ჩემი სხეულის ყოველ უჯრედში ჟღერდა. ნეტარებამ მომიცვა შიგნიდანაც და გარედანაც, და მშვენიერმა, მანამდე უცნობმა გრძნობამ აღავსო ჩემი ცნობიერება. აქ, რადჰას ტყეში, სულიერი სიყვარულის მკაფიო აფეთქებამ პირველად გაანათა ჩემი გული. ვიგრძენი, როგორ იღვრებოდა მთელს სხეულში დამათრობელი ნექტარი. თვალებზე ცრემლი მომადგა. თვალები დავხუჭე და თითქოს დავინახე, როგორ მჩუქნიდნენ რადჰა და კრიშნა თავიანთ სიყვარულს და და შესახვედრად მიხმობდნენ ჩემს გულში. სხეულში აღტაცების ჟრჟოლამ დამიარა. ტყე, რომელშიც ახლა ვიდექი, სხვა სამყაროში იმყოფება, დედამიწისგან მილიარდობით კილომეტრიც მოშორებით.
cinemamu
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 3334
წევრი No.: 49962
რეგისტრ.: 24-December 07

გამოგზავნილია: 21 Jan 2012, 08:41  #29306510      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
მადლიერებით აღვსილმა, გზა განვაგრძე და ნელა ვიმეორებდი ჰარე კრიშნა მანტრას. ვხვდებოდი, რომ უბრალოდ უფლება მომცეს წამით შემეხედა ღვთაებრივ სამყაროში და რომ ეს ყველაფერი მალე გაქრებოდა. ამ სულიერი განცდის შენარჩუნების და გაძლიერების სურვილმა შემიპყრო. იმ დღეს, რადჰას ტყეში, მე მივხვდი, რომ სულიერი სიყვარულის სურვილმა, მანტრათი გაღვიძებულმა, გაცილებით უფრო ღრმა და ნათელი განცდები მომიტანა, ვიდრე ყველაფერმა, რაც აქამდე გამომიცდია.

ბილიკმა, რომელიც ჯადოსნურ ტყეში მიიკლაკნებოდა, ბედნიერებით აღვსილი, საბოლოოდ წმინდა მთამდე მიმიყვანა, რომელზეც სადჰუ ბინადრობდა. საღამო ახლოვდებოდა, და მე დიდხანს ვუყურებდი ჩემს წინ გადაშლილ ციცაბო აღმართს. უკანასკნელი ძალებით ავდიოდი ცუდად გამოკვეთილ ქვის წითელ კიბეებზე განდეგილის სახლამდე, რომელიც მწვერვალზე იყო განლაგებული.

ზემოთ როცა ავედი, მიტოვებული ტაძარი აღმოვაჩინე. რაღაც დროის განმავლობაში ტაძრის შესასვლელთან ვიჯექი, სანამ ცნობისმოყვარეობამ არ მაიძულა, შიგნით შემეხედა. როგორც კი ზღურბლს გადავაბიჯე, ჩემგან რამდენიმე სანტიმეტრში გრძელმა გველმა ჩაისრიალა და კედლის ხვრელში შეძვრა. კიდევ ერთი ნაბიჯი გადავდგი, რომ ნახევრად-წყვდიადში რამე გამერჩია. როცა თვალები ცოტათი შეეჩვივნენ სიბნელეს, ხის საკურთხეველი დავინახე, რომელზეც გახუნებული ლითოგრაფია იდგა. თიხა კედლებზე თითქმის ჩამოცვენაზე იყო და აგურის მესერს აშიშვლებდა. სადღაც სიბნელიდან უეცრად დაბალი ხმა გაისმა: “შენ აქ შორიდან გულის ძახილმა მოგიყვანა. კეთილი იყოს შენი მობრძანება”.

მე შემოვტრიალდი. ბნელ კუთხეში, ნანგრევებს შორის იჯდა ორმოც წლამდე ასაკის მამაკაცი გადაპარსული თავით და დიდი მრგვალი მუცლით, რომელიც ცუდად მოჩანდა მისი თხელი ხელების და ფეხების ფონზე. მას არანაირი ტანსაცმელი არ ემოსა, გარდა ბარძაყებზე შემოსახვევი ნაჭრისა. განჯაჭვული მზერით, იგი სადღაც შორს იყურებოდა, თითქოს სხვა სამყაროს ჭვრეტდა, ჩვენი მზერისთვის მიუწვდომელს.

მე თავი წარვუდგინე და ვკითხე: “შეგიძლიათ მითხრათ, რა ადგილია ეს?”

მან თვალები დახუჭა და საკუთარი თავის სიღრმეში ჩაიძირა. რამდენიმე წუთში წარმოთქვა: “შენ მან-გარჰზე ამოხვედი, სასიყვარულო რისხვის მთაზე. ამ ტყეში შრი რადჰა თავს აჩვენებს, თითქოს ბრაზობს კრიშნაზე. ასე გამოხატავს თავის განსაკუთრებულ სიყვარულს მისადმი, და კრიშნა მოდის აქ ამ სიყვარულის ძიებაში”. განდეგილის თვალებმა მთლიანად განმჭოლეს. “სიყვარული ატყვევებს უფალს. მას თვითონ, თავისი ნებით სურს, რომ იყოს დატყვევებული. როცა რადჰა კმაყოფილი იქნება ჩვენი გულწრფელობით, მაშინვე ღვთაებრივ სიყვარულს გვიბოძებს”. მტვრიან იატაკზე ხელი დაატყაპუნა და დაჯდომა შემომთავაზა.

იგი უნაკლო ინგლისურით საუბრობდა. “რადჰა ჩარან დას”, - წარმომიდგა ჩემი თანამოსაუბრე. ეს სწორედ ის ბრძენი იყო, რომელსაც ვეძებდი. “მაგრამ ხალხი რამეშ ბაბას მეძახის”, - დაამატა მან. ჩვენ კიდევ ცოტა ვილაპარაკეთ და გარეთ გავედით. მზე ჩადიოდა, და დაისის ცა გორებს და ველებს ოქროსფერ სხივებს ჰფენდა. როცა უღრუბლო ცის თაღზე ვარსკვლავები გამოჩნდნენ, ჰაერი კი გრილი გახდა, ათამდე ბავშვი მოცვივდა მეზობელი სოფლიდან ამ ძველი ტაძრის ნანგრევებზე. პატარები და გამხდრები, გაცვეთილ ტანსაცმელში, ყველა მხრიდან გარს შემოეხვივნენ რამეშ ბაბას, მან კი ფისგარმონია აიღო და მისი აკომპანიმენტის ქვეშ დაიწყო კლასიკური რაგების სიმღერა. ღვთაებრივი ბგერები მოედინებოდნენ მის ბაგეთაგან, ბავშვებიც ჰყვებოდნენ სიმღერაში და თავშეუკავებლად ცეკვავდნენ, ემორჩილებოდნენ რა მუსიკის თანდათან აჩქარებად რიტმს. ერთი ბიჭი ხის ორი ჯოხით ურტყამდა ბარაბანის მსგავს რომელიღაც ხალხურ ინსტრუმენტზე, მეორე ლითონის გონგზე ურტყამდა ხის ჩაქუჩით, სხვები კი ლატუნის თეფშების წკრიალით ჰყვებოდნენ რიტმს. ისინი ვარსკვლავიანი ცის ქვეშ ცეკვავდნენ ამ ცარიელ მთაზე და მაღალი, წკრიალა ხმებით ადიდებდნენ უფალს. როცა მათმა ენთუზიაზმმა უმაღლეს წერტილს მიაღწია, ბაბა თავისი ადგილიდან წამოდგა და თვითონაც გრაციოზულად ცეკვას მისცა თავი. ჩანდა, რომ ტრანსში იყო. მას შემდეგ, რაც კირტანი ფინალს მიუახლოვდა, რამეშ ბაბა დაჯდა და ნელი, სულის გამალხობელი სიმღერა დაიწყო. მისი უკანასკნელი სიბნელეს შეერია, მაგრამ ყველა ჩუმდად იყო, გაშეშებული, რათა წმინდა სიჩუმე არ დაერღვიათ.

შვიდი წლის ბიჭუნამ ხელზე თავისი პაწაწუნა ხელი ჩამკიდა და სახურავზე ამიყვანა, სადაც მას თავის მეგობრებთან ერთად საკუთარი საკურთხეველი მოეწყოთ. შიგნით სურათი იდგა: უფალი კრიშნა ხბოს ეხვეოდა. ბავშვის გუდრონივით შავი თვალები სიხარულისგან ბრწყინავდნენ მთვარის შუქზე. ამაყი ღიმილით, მან აღტაცებისგან აკანკალებული ხმით განმიცხადა: “ეს – ჩემი ღმერთია!” მე გამაოგნა იმან, თუ როგორი თავდაჯერებულობით იყო ეს სიტყვები წარმოთქმული. ხუმრობით მომქაჩა ხელზე და სხვა ბავშვებთან გაიქცა სათამაშოდ, მე კი დიდხანს ვიდექი ასე გაოცებული. ამ ბიჭუნას სიტყვები გულის სიღრმიდან მოდიოდა, და მათში არ იყო ჩრდილიც კი ამპარტავნებისა, ეჭვიანობისა ან მედიდურობისა. იშვიათ სულებსაც კი, რომლებმაც მთელი თავისი ცხოვრება სულიერ პრაქტიკას და წმინდა წერილების შესწავლას მიუძღვნეს, შეუძლიათ მხოლოდ იოცნებონ ასეთ რწმენაზე. მე გამახსენდა იესოს სიტყვები: თუ არ გახდებით როგორც ბავშვები, ვერ შეხვალთ ცათა სასუფეველში. ამ ბავშვის გვერდით საკუთარ თავს საუკეთესო შემთხვევაში აგნოსტიკად ვგრძნობდი. დარცხვენილი, კრიშნას გამოსახულებას ვუცქერდი და ვლოცულობდი: ო, ჩემო უფალო, ვიქნები კი ოდესმე ღირსი ასეთი რწმენის მოპოვებისა?

user posted image

რამეშ ბაბა

* * *
საკჰი შარან ბაბა, რამეშ ბაბას ერთადერთი მეზობელი, მისი ცხოვრების შესახებ მიყვებოდა. რამეშ ბაბა ალაჰაბადში დაიბადა, ქალაქში, სადაც კუმბჰა-მელა ტარდება. ჯერ კიდევ ბავშვმა, მან ბრწყინვალედ შეისწავლა სანსკრიტი და ფილოსოფია, თორმეტი წლის ასაკში კი ნაციონალური პრემია მიიღო ინდოეთის საყოველთაო მუსიკალურ კონკურსში, დაიპყრო რა ყველას გულები თავისი ხმით. მაგრამ მიუხედავად ბრწყინვალე პერსპექტივებისა, სულიერებისადმი სწრაფვამ სურვილი აღუძრა, რომ სახლიდან გაქცეულიყო და სადჰუს ცხოვრებით ეცხოვრა. ყოველ ჯერზე, როცა გარბოდა, ნათესავები პოულობდნენ და სახლში აბრუნებდნენ. მოზარდობის ასაკში ისე კარგად იცოდა წმინდა წერილები და ისე საინტერესოდ შეეძლო საუბარი, რომ მისი ქადაგებების მოსასმენად ათასობით ადამიანი მოდიოდა. “მაგრამ მან მიატოვა ყველაფერი, რათა ამ უკაცრიელ ადგილას დასახლებულიყო”, - დაამთავარა თავისი თხრობა საკჰი შარანმა.

ერთ მშვიდ საღამოს, როცა ნავთის ლამპის მოციმციმე შუქთან ვიჯექით, რამეშ ბაბას ვკითხე, რატომ მიატოვა თავისი ოჯახი და მქადაგებლის წარმატებული კარიერა. პასუხად მან მხოლოდ თვალები აღაპყრო ზეცისკენ და მთელი თავისი გამომეტყველებით მაჩვენა, რომ არ აინტერესებდა საკუთარ თავზე ლაპარაკი. “მაგრამ რადგანაც მკითხე, - თქვა მან, - უნდა გიპასუხო”. მან თვალები მოხუჭა: ”ჩემს ქადაგებებს ათასობით ადამიანი ესწრებოდა, მაგრამ ჩემი გული შრი რადჰასადმი სიყვარულს იყო მოწყურებული. ის მეძახდა”. რამეშის სახეზე ლამპის ოქროსფერი ცეცხლის მოციმციმე შუქი ეცემოდა. ცეცხლის ალს დააცქერდა და განაგრძო: “ამიტომ მქადაგებლის კარიერა მივატოვე და ვრინდავანში გავემგზავრე, სადაც გოვარდჰანას მთაზე ჩემი გურუ ვიპოვე. შემდეგ აქ მოვედი. ეს იყო 1950 წელს. მაშინ თექვსმეტი წელი შემისრულდა. იმ დროს აქ ჯუნგლები იყო, ველური მხეცებით დასახლებული, ამ მთის მწვერვალზე კი, სადაც ახლა ვზივართ, მკვლელები და ქურდები იმალებოდნენ. ოცდაერთი წელია აქ ვცხოვრობ და შრი რადჰას სახელზე ვმედიტირებ”.

წლებთან ერთად რამეშ ბაბასთან სახელი და დიდებაც მოვიდა. ხალხი პატივს მიაგებდა, როგორც ერთ-ერთ ყველაზე წმინდა ადამიანს მთელს ვრინდავანში. მისი დედა, დაქვრივების შემდეგ ქოხში გადავიდა საცხოვრებლად, ამ მთის ქვეშ, რათა უფრო ახლოს ყოფილიყო თავის ერთადერთ ვაჟთან. მკაცრი ცხოვრებით ცხოვრობდა დამ თელ ცხოვრებას ღმერთისადმი თაყვანისცემას უძღვნიდა.

მთაზე, სადაც რამეშ ბაბა ცხოვრობდა, არ იყო არც ელექტროობა, არც კანალიზაცია, არც წყალგაყვანილობა და არც საჭმელი. წყალს მე და საკჰი შარანა ქვემოთ, წყაროდან ვეზიდებოდით. უკანა გზა სავსე ვედროებით, მცხუნვარე მზის ქვეშ, ციცაბო აღმართზე ძალიან დიდ ძალისხმევას მოითხოვდა, და ყოველ საფეხურზე ვჩერდებოდით სული რომ მოგვეთქვა. მას შემდეგ, რაც ვედროებს მწვერვალზე ავიტანდით ხოლმე, როგორც წესი მთის მეორე მხარეს ვეშვებოდით ქვემოთ პატარა სოფელ მანპურში, სადაც კარიდან კარზე დავდიოდით და მოწყალებას ვთხოულობდით.

ერთხელ, როდესაც რომელიღაც კარზე დავაკაკუნეთ, ოჯახის დედამ ნიჟარაში ჩაჰბერა და მთელს ოჯახს მოუხმო, რომ დაბრუნებულიყვნენ ყანებიდან, სადაც ისინი შრომობდნენ. მალე მთელი ოჯახი მოგროვდა, და ჩვენდა საპატივცემულოდ ქოროთი შეასრულეს შესანიშნავი კირტანი. მამა ფისგარმონიაზე უკრავდა და კირტანი მიჰყავდა, მისი ათი წლის ვაჟი ოსტატურად უკრავდა დოლაკზე, ორმხრიან ბარაბანზე, მეორე ბავშვი თეფშებზე უკრავდა, ხოლო მთელი ქალთა მხარე ტაშით და მხიარული სიმღერით ჰყვებოდა. ოცი წუთის შემდეგ, როცა კირტანი დასრულდა, მათ ჩემი მეგობრის წინ წმინდა წერილი დადეს და თხოვეს, რომ რაიმე წაეკითხა ამ წიგნიდან. საკჰი შარან ბაბა დაახლოებით თხუთმეტი წუთი ლაპარაკობდა ადგილობრივ დიალექტზე. მთელი ოჯახი ყურადღებით უსმენდა და ყოველ სიტყვას იჭერდა. შემდეგ ოჯახის დედამ ჩვენს მოწყალების შესაგროვებელ თასებში მსხვილი ვრაჯა-როტები ჩააწყო, და ჩვენ მწვერვალზე დავბრუნდით, რათა ტრაპეზა რამეშთან ერთად გაგვეზიარებინა.

მაგრამ სამყარო ისეა მოწყობილი, რომ რაც უფრო მეტად ვუყვარვართ და პატივს გვცემენ ერთნი, მით უფრო ვძულვართ სხვებს. შორიახლოს სასტიკი ბანდიტების ჯგუფი დაბანაკებულიყო, და ზოგიერთმა ადგილობრივმა მაცხოვრებელმა, რომლებსაც არ მოსწონდათ რამეშ ბაბას მზარდი პოპულარობა და მისი ხმამაღალი კირტანები, ბანდიტები წააქეზეს მის წინააღმდეგ. ერთ წყნარ ღამეს სახურავზე ვიჯექით, როცა უეცრად დავინახედ ადამიანები, რომლებიც მთაზე მოიპარებოდნენ. ყველა შეიარაღებული იყო თოფებით და დანებით და პირდაპირ ჩვენსკენ მოემართებოდნენ. მე ვიცოდი, რომ ასეთ უკაცრიელ ადგილებში ადამიანის სიცოცხლე გროშიც კი არ ღირდა, კანონს კი აინუნშიაც არ აგდებდნენ. სიბოროტისგან დამახინჯებული სახეებით ბანდიტებმა ალყა შემოგვარტყეს და არაორაზროვნად გვაგრძნობინეს, რომ მზად იყვნენ ყელები გადაეჭრათ ჩვენთვის. მათი წინამძღოლი წინ გამოვიდა – ბანჯგვლიანი, საშიში გარეგნობის გოლიათი თავზე შემოხვეული შავი შარფით, ხშირი წვერით და დამპალი კბილებით.

“ამ ადგილებში ჩვენ ვართ კანონი, - დაიყვირა მან. – შეწყვიტეთ სიმღერა, ან დაემშვიდობეთ სიცოცხლეს! თქვენი მოკვლა იგივეა, რაც კოღოს გასრესა!”
ბაბა მშვიდად იჯდა და არანაირ ინტერესს არ ამჟღავნებდა მომხდარისადმი, სანამ ბანდიტების ჯგრო უკან არ გაბრუნდა. მეორე დღეს ბაბას ერთ-ერთმა მიმდევარმა მოგვიყვა, რომ ბანდიტები მის ოჯახსაც ემუქრებოდნენ ამოჟლეტით. მე ვიცოდი, რომ ასეთ უღრან ტყეებში მკვლელობა – ეს ჩვეულებრივი ამბავია. მაგრამ რამეშ ბაბა არანაირ მღელვარებას არ ამჟღავნებდა. “მე ღმერთის სახელებს ვიმეორებ, კირტანს ვმღერივარ და ამით წმინდანებისა და წმინდა წერილების ნებას ვასრულებ, - მითხრა მან. – მთავარია ღმერთი იყოს ჩემით კმაყოფილი. ისე კი სულ ერთია, რას მიზამენ”. ბაბა, თითქოს აქ არაფერიო, ყოველდღე ჩვეულებისამებრ მღეროდა კირტანებს. მივხვდი, რომ მსგავსი თვითდარწმუნებულობა – ესაა თვისება, რომელიც ჩემში უნდა განვავითარო, რათა ჭურჭელი გავხდე ყველაფერი იმისთვის, რისთვისაც ვლოცულობდი. დიახ, რამეშ ბაბას ჰქონდა იდეალი, რომლისთვისაც ცხოვრობდა და რომლისთვისაც მზად იყო სიცოცხლე შეეწირა.

ჩვენ პირდაპირ ვარსკვლავიანი ცის ქვეშ გვეძინა, ცემენტის მოედანზე, ტაძრის გვერდით. ერთხელ შევნიშნე, რომ რამეში დასაძინებლად დაწვა და გვერდზე მეტრამდე სიგრძის ჯოხი დაიდო. ცნობისმოყვარეობით შეპყრობილი წამოვჯექი და ვკითხე: “ადრე არასოდეს მინახავს, რომ ჯოხთან ერთად დაგეძინოთ, ბაბა. მოხდა რამე?”

მან უშფოთველი ხმით მიპსუხა: “დიახ, სოფლიდან შეგვატყობინეს, რომ შორიახლოს კაციჭამია-ლეოპარდი დაძრწის. მან უკვე რამდენიმე ძროხა და ადგილობრივი მცხოვრები დაგლიჯა”. შემდეგ ცოტა მოიქუფრა და ჯოხი აღმართა. “ამ საღამოს ხალხმა დაინახა, როგორ ამოდიოდა ლეოპარდი ჩვენს მთაზე. ჰოდა ეს ჯოხი თავდაცვისთვის მაქვს მომარჯვებული.” ამ ყველაფერს ისეთი გამომეტყველებით ამბობდა, თითქოს საუბარი ხვალინდელ ამინდის პროგნოზს შეეხებოდა.
კვლავ მოვიდა ჩემი გაკვირვების ჯერი: “და როგორ უნდა დაგიცვათ ველური ლეოპარდისგან ამ პატარა ჯოხმა?”

“ვერანაირად, კრიშნადას. დაცვა მხოლოდ უფალს შეუძლია, - მან ტკბილად დაამთქნარა და უკვე თვალდახუჭულმა და ნახევრადმთვლემარემ დაასრულა თავისი აზრი. – მიუხედავად ამისა ჩვენი მოვალეობაა – ვანახოთ კრიშნას, რომ ყველაფერს ვაკეთებთ, რაც ჩვენზეა დამოკიდებული”. მისი რწმენით დამშვიდებულს, ღრმად მეძინა იმ ღამით. და უფალმა მართლაც დაგვიცვა.

მალე მან-გარჰი დავტოვე, თუმცა დროდადრო ვბრუნდებოდი ხოლმე იქ, რათა რამეშ-ბაბასთან ერთად მეცხოვრა. ცხელი ინდური ზაფხულის პერიოდში ჰაერის ტემპერატურე იმ მთაზე, რომელზეც ბაბა ბინადრობდა, ორმოცდაათ გრადუსამდე აღწევდა ცელსიუსით. ზამთარი კი ცივი იყო, ყინვებით. რამეშ ბაბას არ ჰქონდა არც ვენტილიატორი, არც გამათბობელი, მაგრამ ის მშვიდად განაგრძნობდა უფლის წმინდა სახელის გამეორებას, დად ღე და ღამე კრიშნაზე მედიტირებდა. მთაზე არანაირი კომფორტი არ იყო, და ბუნებრივი მოთხოვნილებების დაკმაყოფილება კი ტყეში წყლით სავსე მცირე რკინის თასით გასეირნებას ითხოვდა. მუხლებზე ჩამჯდარი ვიკმაყოფილებდით ბუნებრივ მოთხოვნილებას, შემდეგ კი მოტანილი წყლით ვიბანდით. მთელი პროცესი ტბაში სრული განბანვით სრულდებოდა. ასე იქცეოდა პრაქტიკულად ყველა სადჰუ, რომელსაც ინდოეთში შევხვედრივარ. უმეტეს შემთხვევაში ადგილობრივი ღორები, სანიტარული სამსახურის ერთგვარი წარმომადგენლები, ხარბად დაეტაკებოდნენ ხოლმე ფეკალიებს და სიამოვნებით შეექცეოდნენ.

შემოდგომის ერთ დღეს, დიზენტერიის შემოტევებისგან დატანჯული, ბუჩქებში ვიყავი ჩაცუცქული, რათა ბუნების სასტიკ მოთხოვნაზე მეპასუხა. ციებ-ცხელება მქონდა, და ავადმყოფობა მთელ ძალებს მართმევდა, და ამ დროს, ამ ყველაფერთან ერთად უზარმაზარი გველი დავინახე, რომელიც ბუჩქებიდან პირდაპირ ჩემსკენ მოდიოდა. გველი – ყვითელი, მწვანე ლაქებით – ორ მეტრამდე სიგრძის და ხუთ სანტიმეტრამდე დიამეტრიც იყო. მისი თავის სამკუთხა ფორმაზე მივხვდი, რომ შხამიანი იყო. რეპტილიან დაუხამხამებელი მზერით მომაშტერდა, და ცოტა ხნის ფიქრის შემდეგ თავისი ცივი სხეულით ფეხზე შემომეხვია. დასასვენებლად მოეწყო ასე და გაშეშდა. მეც გავშეშდი. შესუნთქვის მეშინოდა და საკუთარ თავს ვეუბნებოდი: დასასრული შესაძლოა ნებისმიერ მომენტში დადგეს. მაგრამ ნუთუ ასეთი უსახელო სიკვდილით უნდა მოვკვდე? რამეშ ბაბასგან განსხვავებით, რომელიც არ განიცდიდა შიშს სიკვდილის წინაშე, მე მეშინოდა მისი. ცოფიანივით აძგერებულმა გულმა და მოწრიალე ჭკუამ დამანახეს, რამდენად შორს ვარ იმისგან, რომ ნამდვილად მივენდო ღმერთს.

user posted image

ფიქრებში იმ დღეს დავუბრუნდი, როცა განგას მძლავრი დინება უმოწყალოდ მიმაქანებდა სიკვდილისკენ. ისტორია მეორდებოდა. ძალა მოვიკრიბე და ჩუმდა დავიწყე გამეორება: ჰარე კრიშნა, ჰარე კრიშნა, კრიშნა კრიშნა, ჰარე ჰარე / ჰარე რამა, ჰარე რამა, რამა რამა, ჰარე ჰარე. ლოცვა თავისით იღვრებოდა ჩემი გულიდან. და მაშინ, ისევე როგორც იმ დღეს, როცა განგამ წამიღო, თანდათანობით სიმშვიდის შეგრძნება დავიწყე, რომელიც მანტრას გონებით მიუწვდომელი ძალისგან მოდიოდა, და ჩემს შიგნით განჯაჭვულობამ გაიღვიძა. მე შევძელი, რომ შემეხედა ამ გველისთვის არა როგორც მტერისთვის, არამედ როგორც ძმისთვის. ღმერთის სახელმა ყველა ჩემი შიში გაფანტა. ძალიან გამიხარდა. რამდენიმე წუთი გავიდა. გველმა თვალებში ჩამხედა, შემდეგ კი ნელა გასრიალდა უკან, ბუჩქებისკენ. დარცხვენილმა გავიფიქრე:

დღეს უფალმა მაჩვენა, რომ სულიერი თვალსაზრისით მე პაწაწინა ახალშობილი ვარ. როცა ბავშვი საფრთხეშია, მას მხოლოდ ის შეუძლია, რომ დედას ან მამას მოუხმოს საშველად. დღეს ამ ბავშვის დედა და მამა თავისი წმინდა სახელების სახით მოვიდნენ და გადამარჩინეს.

* * *

საღამოს მე და რამეშ ბაბა ფანარის მქრქალ შუქზე ვიჯექით მტვრიან იატაკზე და როტის მივირთმევდით. როგორღაც ერთხელ კითხა: “რომელ ქალაქში გაიზარდე ამერიკაში?”

“პატარა ქალაქში ჩიკაგოს ქვეშ”, - ვუპასუხე მე.

მან საჭმლის ღეჭვა შეწყვიტა და თვალები თანაგრძნობის ცრემლებით აევსო: “ო, კრიშნადას! ჩიკაგო – ეს ქალაქია, სადაც ძროხებს კლავენ!” ღრმად ჩავისუნთქე, თვალები დავხუჭე და სევდით გავიხსენე ბავშვობის სურათები: მყრალი სუნი და ცხოველების ღმუილი, რომელიც იმ სასაკლაოებიდან მოდიოდა, რომლებსაც მანქანით ჩავუვლიდით ხოლმე. გაუგებარია, როგორ გაიგო ეს რამეშ ბაბამ, რომელიც სრულ იზოლაციაში, თავის მთაზე ცხოვრობდა და მსოფლიოს ყველა მოვლენისგან იყო მოწყვეტილი უკვე რამდენიმე ათეული წელია. მაგრამ ეს სიმართლე იყო. სამოცდაათიანი წლების დასაწყისამდე გაერთიანებული სასაკლაოები (United Stockyards) ჩიკაგოს სამხრეთში ყველაზე მსხვილ ხორცისგადამამუშავებელ საწარმოებად და ხორცის ყველაზე მსხვილ ამერიკულ მიმწოდებლად რჩებოდნენ მსოფლიოში. რამეშ ბაბას თანაგრძნობა ძროხებისადმი, რომლებიც მისგან ათიათასობით კილომეტრიც მოშორებით იმყოფებოდნენ, სიღრმემდე შეეხო ჩემს გულს.

რამეშ ბაბა მთელი ჩემი ცხოვრების მანძილზე ჩემს მეგობრად და შთაგონების წყაროდ დარჩა. მისი ქცევები და სიტყვები არასოდეს ეწინააღმდეგებოდნენ იმ იდეალებს, რომლებისაც სჯეროდა, და მისთვის სულ ერთი იყო, რას ფიქრობდა მასზე ხალხი. იგი ისეთივე პირობებში ცხოვრობდა, როგორშიც ჰიმალაელი ბრძენები ცხოვრობენ, მაგრამ ამასთან არასოდეს გადაუკვეთავს ვრინდავანის საზღვრები. ძალიან მხიბლავდა მასში ასკეტურობისა და ძალიან ღრმა განათლების შერწყმა. მთელი თავისი ცხოვრება, იგი მოწყალებას თხოულობდა, როგორც გლახაკი, და გამუდმებით ლოცულობდა, რომ რადჰასა და კრიშნას ღვთაებრივი სიყვარულის ინსტრუმენტი გამხდარიყო. როცა რაგებს მღეროდა ან ღმერთს ემსახურებოდა, ეს სიყვარული ცხადი ხდებოდა. დიახ, - ვფიქრობდი მე, - ბჰაკტის გზა ძალიან ღრმაა. ისეთი მოწყალე სულებს, როგორებიც რამეშ ბაბა და სხვები არიან, უფრო და უფრო ღრმად მივყავარ ჭეშმარიტების ძიებაში, და აღვივებენ ჩემს გულში საკუთარი გურუს პოვნის წყირვილს. ახლა გულწრფელად მჯეროდა, რომ ჩემი მასწავლებელი სწორედ იმ მომენტში გამოჩნდებოდა, როცა მზად ვიქნებოდი.



This post has been edited by cinemamu on 21 Jan 2012, 12:12
cinemamu
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 3334
წევრი No.: 49962
რეგისტრ.: 24-December 07

გამოგზავნილია: 24 Jan 2012, 20:21  #29362186      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
თავი მეათე

ვრინდავანის ერთ-ერთ ბაღში ბავშვები სპექტაკლს თამაშობდნენ კრიშნას გართობებზე. ბრწყინვალე გვირგვინებში და ნაირფერ კოსტუმებში, თავიდან ფეხებამდე სამკაულებით მორთულნი, ისინი მღეროდნენ, ცეკვავდნენ და განასახიერებდნენ გმირებს, რითაც ახდნენდნენ დრამატურგიული ხელოვნების წვრილმანი ნიუანსების დემონსტრირებას ასეულობით ადგილობრივი მაცხოვრებლის წინაშე. მსგავსი თეატრალური დადგმები მთელს ვრინდავანში ტარდებოდა, და მე და ასიმი ხანდახან ვესწრებოდით ხოლმე ამ წარმოდგენებს. დღეს კრიშნამ და მისმა მეგობარმა მწყემსებმა, განასახიერებდნენ რა გადასახადების ამკრებებს, გზა გადაუჭრეს რადჰას და მის მეგობარ გოპებს, რომლებსაც თავზე შემოდგმული თიხის ქოთნებით მიჰქონდათ კარაქი. ასიმი ჰინდის ადგილობრივი დიალექტიდან მითარგმნიდა.

მომხიბვლელმა პატარა ბიჭუნამ, რომელიც კრიშნას როლს თამაშობდა, მიმართა რადჰას: “თქვენ არ შეგიძლიათ გავლა, სანამ გადასახადს არ გადაიხდით თქვენი სილამაზისთვის, მომხიბვლელობსთვის და უტკბილესი სიყვარულისთვის. ფასი იქნება ის კარაქიანი ქილები, რომლებიც თავზე გაქვთ შემოდგმული”.

ლამაზმა გოგონამ, რომელიც ლალიტას – რადჰას მეგობარს თამაშობდა, უპასუხა: “რატომ უნდა გადაგიხადოთ გადასახადი? ჩემი რადჰა – ვრინდავანის დედოფალია. ეს თქვენ უნდა გადაიხადოთ იმ ბალახისთვის, რომელსაც ყოველდღე მიირთმევენ თქვენი ძროხები!”

ყველა სახუმარო შეტაკებაში შრი რადჰას სიყვარული იმარჯვებდა ცელქ კრიშნაზე, და ჩვენ, სუნთქვაშეკრულნი ვადევნებდით თვალყურს შეყვარებულთა თამაშების პერიპეტიებს, რომლებიც იუმორით, სიხარულითა და სულიერი ემოციებით იყო გაჟღენთილი. ეს ცნობილი ისტორიები იყო, მაგრამ სიმღერები და ცეკვები არაჩვეულებრივ მომხივვლელობას ანიჭებდნენ მათ. ჩემი მოგზაურობების მანძილზე შევძელი გამეგო, რომ იოგას არსია – ბოლომდე მოვახდინოთ კონცენტრაცია უზენაესზე, და ახლა გაკვირვებული ვიყავი, რამდენად ბევრი საშუალება არსებობს ამისთვის.

* * *
განთიადის პირველი სხივები ფართე შიგა ეზოზე ჩამოწვა, რომელიც მაღალი აგურის კედლით იყო შემოღობილი. კედელი ლიანებით იყო გაწყობილი, და მის გარშემო საქმიანად ზუზუნებდნენ ფუტკრები. მის უკან უძველესი ტაძარი აღმართულიყო. ჩიტები, რომლებიც ტოტებს მიღმა მიმალულყვნენ, ერთხმად აჟრიამულდნენ და ასე შეხვდნენ ამომავალ მზეს. ადგილობრივ სადჰუებს უყვარდათ ამ მშვიდ ადგილას ჯდომა და ლოცვა. კრიშნადას ბაბაჯიმ მომიყვა ოდესღაც, რომ ამ ეზოს ცენტრში დგას შამადჰი (განსასვენებელი) უდიადესი წმინდანისა, სახელად რუპა გოსვამი. ის და მისი უფროსი ძმა სანატანა პირველი მინისტრების პოსტებს იკავებდნენ მუსულმანური მმართველობის დროს ბენგალიაში. ეს ახალგაზრდა, ლამაზი და უაღრესად განათლებული არისტოკრატები სასახლეებში ცხოვრობდნენ და აურაცხელი საგანძურის მფლობელნი იყვნენ. ყველა უყვარდა ძმები გულუხვობის გამო, მაგრამ ისინი ოცნებობდნენ, რომ ხალხი უდიადესი აგანძურით – ღმერთისადმი სიყვარულით დაესაჩუქრებინათ. გულის ძახილით მათ გაჭირვებულებს დაურიგეს მთელი თავიანთი ავლა-დიდება და ვრინდავანში მოვიდნენ, სადაც ხის ტყეში, ხის ქვეშ დასახლდნენ. უფალი ჩაიტანიას სწავლებით შთაგონებულებმა, მათ მრავალი წიგნი დაწერეს, რომლებშიც სულიერი სიყვარულის საიდუმლოებები გაუხსნეს მსოფლიოს. არიან რა ამ სიყვარულის განსახიერება, ისინი უკვე ხუთას წელზე მეტია შთაგონების წყაროს წარმოადგენენ თავიანთი მრავალრიცხოვანი მიმდევრებისთვის. რუპას და სანატანას ერთგულებამ იმდენად გამაოცა, რომ შემეძლო საათობით მესმინა მათ შესახებ.

user posted image
user posted image

მუხლებზე დავეშვი რუპა გოსვამის განსასვენებლის წინაშე და ჩუმად ვლოცულობდი. იმ ადგილის თავზე, სადაც წმინდანის სხეულია დასვენებული, აშენებული იყო მცირე კვადრატის ფორმის ნაგებობა გუმბათისებური სახურავით. სხვადასხვა რელიგიური ტრადიციების წიგნებში, რომლებიც კი წამიკითხავს, ახსნილი იყო, თუ რამდენად ძლევამოსილია წმინდანების ენერგია მათი დასაფლავების ადგილას. მაგრამ ადრე წაკითხულიდან არაფერს არ მოვუმზადებივარ იმ განცდისთვის, რომელიც იმ დღეს განვიცადე. ლოცვის სიტყვების წარმოთქმისას, მე უეცრად შევიგრძენი რაღაც ენერგია – არამიწიერი, მაგრამ ცხადად აღსაქმელი. იგი განსასვენელიდან ჩემზე გადმოედინებოდა. მე მომეჩვენა, თითქოს უჩინარი, უსაზღვროდ კეთილი არსება ჩამეხუტა და სიყვარულით ამავსო. საკუთარ წონას ვეღარ ვგრძნობდი – ჩემი სხეული და ჭკუა ჩემგან შორს აღმოჩნდნენ. ხელ-ფეხი ამიკანკალდა, ზურგზე ჟრუანტელმა დამიარა, ხოლო ჩემს შიგნით მადლიერების ტალღები აღიძრა. მზერა ქვიშიან მიწაზე დავუშვი და გავიფიქრე, რომ არ ვიყავი ასეთი გამოცხადებების ღირსი. იყო ეს იმ ღვთაებრივი სიყვარულის მორიგი გამობრწყინება, რომელზეც ასე ვოცნებობდი? გამობრწყინება, რომელიც მაიძულებდა უფრო მეტი მონატრების სევდა გამჩენოდა ამ სიყვარულისადმი? შიგნით რაღაც მკარნახობდა, რომ ასეც იყო. ჩემი უფალი მიბიძგებდა, რომ კიდევ ერთი ნაბიჯი გადამედგა საკუთარი ბედის შესახვედრად.

უეცრად საოცრად მკაფიოდ მივხვდი, რომ სწორედ ბჰაკტი გახდებოდა ჩემი გზა და რომ დროთა განმავლობაში კრიშნას სახელი გამიხსნიდა მის სიყვარულს ჩემდამი. ყველა ჩემი ეჭვი გაიფანტა, უკვე აღარაფერი მიშლიდა ხელს ამ გზის მიღებაში, მაგრამა ამასთანავე ვაცნობიერებდი, რომ მთელი გულწრფელობით უნდა გავყოლოდი ამ გზას და ჭეშმარტ გურუსთან უნდა მეპოვა თავშესაფარი. მასწავლებელთან, რომელთანაც ვიმედოვნებდი რომ კრიშნა მალე მიმიყვანდა.
ბჰაკტი. ერთგულების გზა. ჩემი გზა გამეხსნა. როგორც იქნა გულით მივიღე იგი.
* * *
ყველაფერი კარგისთვის ცხოვრებაში თუ მეტი არა ისეთივე რაოდენობის სირთულეების საფასური უნდა გადაიხადო. ამ ჭეშმარიტების სამართლიანობაში უკვე მრავალჯერ დავრწმუნდი ინდოეთში გატარებული ერთი წლის განმავლობაში. რამდენიმე თვის წინ მე მორჩილად მოვინახულე საიმიგრაციო სამსახური მათჰურაში, რათა ვიზა გამეგრძელებინა. ჩინოვნიკმა ჩემი განცხადება ნიუ-დელიში გადაგზავნა და თქვა, რომ სანამ პასუხი არ მოვიდოდა, ოფიციალური დოკუმენტი, რომელიც ინდოეთში ყოფნის უფლებას მაძლევდა, იქნებოდა კვიტანცია განაცხადის შეტანის შესახებ.

შემოდგომამ ჩაიარა და ზამთარი მოვიდა. პასუხი კიდევ არ იყო მოსული. ყოველ შემთხვევაში ასე ვფიქრობდი. სინამდვილეში კი მათჰურას ოფისიდან შეტყობინება მოვიდა, რომელშიც მთხოვდნენ დაუყოვნებლივ დავკავშირებოდი საიმიგრაციო სამსახურს. ეს წერილი რომელიღაც აშრამში მოხვდა, სადაც ის კეთილსინდისიერად დაკარგეს, მე კი სიტყვაც კი არ მითხრეს. რაღაც დროის შემდეგ ჩინოვნიკი, რომელიც ჩემი საქმით იყო დაკავებული, არც თუ სახუმაროდ გაბრაზდა, რადგან ჩათვალა, რომ მე უარი ვთქვი მისი განკარგულების შესრულებაზე. მე კი ჩვეულ ცხოვრებას ვაგრძელებდი და ეჭვიც კი არ მქონდა, როგორ იქუფრებოდნენ ღრუბლები ჩემს თავზე.

ერთხელ ქუჩაში ნაცნობ მღვდელმსახურს შევხვდი; იგი შეშფოთებული სახით მთელი ძალით გამოიქცა ჩემსკენ. “შენ სახელმწიფო ჩინოვნიკი გეძებს, - შემატყობინა მან, - ის თვლის, რომ იგნორირებას უკეთებ მას”.

“რაზე ამბობ? – ვუპასუხე შეშინებულმა. – რა ჩავიდინე ასეთი?”

“არ ვიცი. ის დილით მოვიდა და შენ გეძებდა. ცოფიანი ძაღლივით ყეფდა და ყველანაირი სასჯელით გემუქრებოდა”.

სახეზე მღვდელმსახურს ზიზღის გრიმასა გამოესახა, და ხმას დაუწია: “მე ვიცნობ ამ ადამიანს. ის სასტიკი და ძალიან გაფუჭებულია. მისი უფრო მეტად გვეშინია, ვიდრე ადგილობრივი ყაჩაღების. ყველაფერზეა წამსვლელი”.

“რა უნდა ვქნა?” – გული ცოფიანივით მიცემდა.

“ფრთხილად იყავი”.

ყველგან, სადაც კი მივიდოდი, ხალხი მატყობინებდა, რომ საიმიგრაციო სამსახურის ჩინოვნიკი მეძებდა. მრავალი ვრაჯაბასი და სადჰუ ლოცულობდა, რომ უფალს დავეცავი.

იმ დღეებში მე შრიპად ბაბასთან და ასიმთან ერთად ხანდახან მოვინახულებდით ხოლმე შეკრებას ერთი შეძლებული ქალბატონის სახლში დელიდან, სახელად იოგამაია. ვრინდავანში მას ოროთახიანი მცირე ბინა ჰქონდა, სადაც საღამოობით ერთგულები კირტანებს მღეროდნენ, ის კი ვახშამს ამზადებდა ყველასთვის. ერთ-ერთ ასეთ საღამოზე გავიცანი ადამიანი ნიუ-დელიდან, რომელსაც ყველა ინჟინერს ეძახდა. ეს იყო შუახნის მაღალი მამაკაცი აკურატულად დავარცხნილი შავი თმითა და კოხტად შეკრეჭილი ულვაშით. იგი მართლაც ინჟინერ-მექანიკოსად მუშაობდა და ისევე, როგორც ყველა სხვა სტუმარი იოგამაიას სახლში, კეთილი სული და კრიშნას გულწრფელი ერთგული გახლდათ. გაიგო რა ჩემი გასაჭირი, დაარწმუნა ყველა, რომ დელიში თავისი კავშირების მეშვეობით შეეცდებოდა ჩემი საიმიგრაციო სტატუსის მოგვარებას. ყველა შეკრებილი გვარწმუნებდა, რომ დაუყოვნებლივ წავსულიყავით იქ.

ღამის საფარქვეშ, ვრინდავანის ვიწრო ქუჩებით მივდიოდით მე და ინჟინერი ავტობუსის სადგურისკენ. მზად ვიყავით ბილეთი გვეყიდა და რიგში ვიდექით, როცა უეცრად მეხისებური ხმა გაისმა: “დააპატიმრეთ იგი!” ავტობუსის სადგურზე სიჩუმემ დაისადგურა. მანამ, სანამ რამეს მივხვდებოდი, ვიღაცის ხელი მწვდა და აგურის კედელს მიმანარცხა.

* * *
მე პირისპირ აღმოვჩნდი თავად სახელმწიფო ჩინოვნიკის წინაშე. “შენ მე მემალებოდი! – დაიყვირა მან. – მაგრამ ახლა ვერ გამექცევი!” თვალებს რისხვისგან აკვესებდა. ინჟინერმა სახელოზე მოჰკიდა ხელი და შეეცადა აეხსნა, რომ გაუგებრობა მოხდა, მაგრამ არგუმენტები ჩინოვნიკზე არ მოქმედებდნენ. მას მხოლოდ ძალის ენა ესმოდა. რამდენჯერმე სახეში გაარტყა ინჟინერს და კედელს მიაბჯინა ჩემს გვერდით. “როგორ ბედავ შეწინააღმდეგებას?! – დაიღრიალა მან. – კიდევ ერთი სიტყვა და შენც ისევე გცემ და დაგაპატიმრებ, როგორც ამას!” ამ დროს დიდი აურზაური ატყდა: ქალებმა ყვირილი დაიწყეს, მამაკაცებმა ლანძღვა, ხოლო ბავშვებმა – ტირილი. ორი პოლიციელი ორივე მხრიდან იცავდა ჩინოვნიკს და ხელკეტები ჰქონდათ მომარჯვებული, რომ არავინ ჩარეულიყო. ჩინოვნიკმა კისერში წამავლო ხელი და წამათრია. ადგილობრივი მაცხოვრებლები შეშფოთებულნი უყურებდნენ ამ სცენას და ყვიროდნენ: “ის – სადჰუა! არ აწყენინოთ მას! არ შეეხოთ ამ ყმაწვილს!”

ჩინოვნიკმა მათჰურასკენ მიმავალ ავტობუსში შემათრია. კარებთან მდგარი, პოლიციელებს მიუბრუნდა: “უკვე თქვენს გარეშეც მივხედავ. დამნაშავე უკვე ჩემს ხელთაა”. მან წინა სავარძელზე დამაგდო, თვითონ კი გვერდით მომიჯდა. ახლა შემეძლო კარგად შემეთვალიერებინა: მოკლე თმა, მოკლე წვერი და მსხვილი აღნაგობა ჰქონდა, როგორც სამხედროს. მხრებში მაჯანჯღარებდა და მიყვიროდა, თან ნერწყვს პირდაპირ სახეში მაფრქვევდა: “მე შენ მათრახით გაგჯორავ და შიმშილით მოგკლავ! ინანებ, რომ საერთოდ დაიბადე ამქვეყნად!” მე სახე მოვიწმინდე. როგორც ჩანს სადისტის ხელში აღმოვჩნდი. ეს ადამიანი შეშლილია. რა უნდა ვქნა ახლა? თვალები დავხუჭე და ჩუმად დავიწყე მანტრის გამეორება, გადაჭედილი ავტობუსი კი ბიძგებით დაიძრა წინ.

რაღაც მანძილი გავიარეთ, და მოულოდნელად ავტობუსის უკანა ნაწილში რაღაც ჩოჩქოლი ატყდა. ორი გლეხი რაღაცას ვერ იყოფდა და ამის გამო ჩხუბი ატეხეს. ჩემმა მტანჯველმა გადაწყვიტა, რომ თავისი უნარის გამოვლენის შესაძლებლობა ხელიდან არ გაეშვა. ადგილიდან წამოხტა, მძღოლს უბრძანა ჩემთვის ყურადღება მოექცია, თითქოს მიმავალი ავტობუსიდან გადახტომა შემეძლო, თვითონ კი ღრიალით მიარღვევდა ბრბოს სალუნის უკანა ნაწილისკენ. აურზაურის სიღრმეში შევარდა და უმოწყალოდ დაუწყო ცემა ჩხუბის ამტეხ გლეხებს. ამ დროისთვის თავში აზრი დამებადა: ეს რამდენიმე წამი, ჩემი ერთადერთი შანსია გადარჩენისთვის. ღმერთს შევღაღადე, რომ ეკარნახა ჩემთვის, როგორ გამეკეთებინა ეს.

უეცრად თავში გამინათდა. ადგილიდან წამოვხტი და მძღოლს დავუყვირე: “პანი, პანი, პანი!” [პანი (ჰინდი) – წყალი] – ვგულისხმობდი რა, რომ მოთხოვნილების დაკმაყოფილება მესაჭიროებოდა. მძღოლმა ხელი გაიქნია და ადგილზე დაბრუნება მიბრძანა, მაგრამ მე არ ვჩერდებოდი. ხტუნვა დავიწყე პატარა ბავშვივით, რომელიც ეს-ესაა შარვალში ჩაისვრიდა: “პანი! პანი!” მან კვლავ დაჯდომა მიბრძანა. გაქცევის ერთადერთი შანსი ხელიდან მისხლტებოდა. ამ მომენტში ყურადღება მივაქციე, რომ მძღოლი ფეხშიშველი იყო. ის, რაც შემდეგ გავაკეთე, უნდა აიხსნას, როგორც გადამწყვეტი ზომა განსაკუთრებულ შემთხვევაში. მე მუხლებზე ჩავჯექი მძღოლის ადგილის გვერდით, პირდაპირ ავტობუსის იატაკზე დავიწყე მოშარდვა და საგულდაგულოდ ვუმიზნებდი, რომ ნაკადი რიკოშეტით მისი შიშველი ფეხებისკენ წასულიყო. თბილი შარდი მისი ფეხებისკენ დაიძრა. ასეთს ნამდვილად არ ელოდა. თვალები დაუმრგვალდა, ყბა ჩამოუვარდა, მაშინვე მუხრუჭს მიაჭირა, კარი გააღო და დამიღრიალა: “გარეთ ქენი ეგ!”

მე ქარივით გავვარდი. ჩემდა გასაკვირად ავტობუსი დაიძრა და წავიდა. როგორც ჩანდა, მძღოლი მოხარული იყო, რომ სამუდამოდ მომიცილა თავიდან. მინდვრისკენ გავიქეცი, ბუჩქებს ამოვეფარე და გზას ვაკვირდებოდი. კიდევ ორმოცი მეტრის გავლის შემდეგ ავტობუსმა მკვეთრად დაამუხრუჭა და უკანა სვლით დაიძრა. მე მხოლოდ ვარაუდი შემეძლო, რა ალიყური მოხვდებოდა მძღოლს მოხელისგან! ჩინოვნიკი სიბნელეშI გადმოხტადა ფანარით ხელში დაიწყო გზაზე სირბილი, მაგრამ რა თქმა უნდა უკაცრიელი გზის გარდა ვერაფერი აღმოაჩინა. გაავებული, უკან აბრუნდა ავტობუსში და მათჰურაში წავიდა. ამ დროს მე ჯერ ველები და ტყეები, შემდეგ კი ბნელი ქუჩები გადავლახე იოგამაიას სახლისკენ მორბენალმა.

ინჟინერი იქ იყო. ერთგულები, გაიგეს რა ჩემი ამბავი მისგან, მთელი საღამო ლოცულობდნენ და მღეროდნენ, თხოვდნენ რა კრიშნას ჩემს დაცვას. არ იცოდნენ, სხვანაირად როგორ დამხმარებოდნენ. როცა კარებში გამოვჩნდი, ყველა წამოხტა ადგილიდან და კითხვებით მომვარდნენ.

“როგორ მოახერხე გაქცევა?”

“კრიშნას წყალობით”. წვრილმანები არ მომიყოლია. უხერხული იყო მათთვის განთავისუფლების იმ არასტანდარტული მეთოდის შესახებ მოყოლა, რომელსაც მე მივმარტე.

მოგვიანებით ავტობუსის სხვა მგზავრებმა მომიყვნენ, თუ რა მოხდა ჩემი გაქცევის შემდეგ. ჩინოვნიკი ადგილზე ვერ ჩერდებოდა ბრაზისგან და ერთმა ხანშიშესულმა ქვრივმა საცინრად აიგდო იგი: “ვინ დაიტრაბახებს, რომ ასეთი მაგარი და ძლიერია? ჰა-ჰა-ჰა! შენ ამ პატარა გამხდარმა სადჰუმ დაგამარცხა!” ყველა მგზავრი ახარხარდა. გულში ღრმად დაჭრილმა, მან საჯაროდ დაიფიცა, რომ რადაც არ უნდა დაჯდომოდა, შურს იძიებდა ჩემზე. იმ ღამიდან დაწყებული, მთელ თავის დროს მხოლოდ ერთ საქმეს უთმობდა – თავისი მსხვერპლის, ანუ ჩემს ძებნას.

ვრაჯაბასები ცრუ კვალზე აყენებდნენ ხოლმე მას, მე კი ფაქტიურად ყველა ადგილი შევისწავლე ვრინდავანში და ვერ ვბედავდი მთავარ გზაზე გამოჩენას. გაქცეული კატორღელივით ვცხოვრობდი, რომელსაც კვალდაკვალ მიჰყვება შურისძიების წყურვილით შეპყრობილი კანონის წარმომადგენელი.

ერთხელ, დილის ხუთის ნახევარზე, რადჰა-რამანას ტაძარში ვლოცულობდი და ჩემი რთული სიტუაცია კრიშნას წარვუდგინე: “თუ ინდოეთიდან წასვლას ვეცდები ვადაგადაცილებული ვიზით, არასოდეს მომცემენ ამ ქვეყანაში უკან დაბრუნების უფლებას. ხოლო თუ აქ დავრჩები, ადრე თუ გვიან მაინც დამიჭერენ და სამუდამოდ მომაშორებენ ვრინდავანიდან. ძალიან გთხოვ, ისე მომექეცი, როგორც შენ გსურს”.

განთიადისწინა გარიჟრაჟზე ტაძრიდან გამოვედი და ვიწრო ქუჩას გავუყევი. უეცრად სიბნელიდან გულისგამყინავი ღმუილი მომესმა. შიშისგან ადგილზე გავშეშდი, და მაშინვე მარჯვენა ფეხში რომელიღაც მხეცის ეშვები შემესო. უზარმაზარი ყბები ჩამაფრინდნენ და მაიძულეს, რომ წავქცეულიყავი. უარესისთვის მოვემზადე, მაგრამ მოულოდნელად ყბები გაიხსნენ. აქეთ-იქით მიმოვიხედე, მაგრამ ბნელი ქუჩის მეტი ვერაფერი დავინახე. უჩინარი მხეცი ისევე მოულოდნელად გაქრა სიბნელეში, როგორც გამოჩნდა. ფეხი ტკივილისაგან მიხურდა. წონასწორობა დავკარგე და პირდაპირ საკანალიზაციო არხში ჩავვარდი. შავი მასიდან როგორღაც ამოვძვერი და რადჰა-ვალაბჰას ტაძრისკენ წავლასლასდი, სადაც სულგრძელად შემხვდნენ ტაძრის მთავარი მღვდელმსახური და მისი ვაჟი, რადჰეშ ლალა გოსვამი. ისინი დამეხმარნენ დაბანაში და ამ შესანიშნავი ადამიანების გვერდით, სიყვარულის და ზრუნვის გარემოცვაში, თანდათანობით დამავიწყდა ფეხის ტკივილი.

მოგვიანებით, იმავე დილით განაშიამთან და ორ სხვა სადჰუსთან ერთად ვიჯექი მის ტაძარში, და განაშიამმა შეამჩნია, რომ ჩემი ფეხიდან სისხლი მოედინებოდა. ამით შეშფოთებულმა, გულკეთილმა მოხუცმა წარბები ასწია და მაღალი ხმით მკითხა: “კრიშNადას, რა გჭირს?” მე ავუხსენი. ყველა თანაგრძნობის ნიშნად აქნევდა თავს, ისმენდა რა ჩემს მონათხრობს. ერთ-ერთმა მოხუცმა სადჰუმ ამოიოხრა: “კრიშნადას, ძაღლები, რომლებიც უმიზეზოდ ესხმიან თავს ადამიანს, ცოფით არიან ავად. დაუყოვნებლივ ექიმთან უნდა წახვიდე”.

მე მოქუფრულმა ვუპასუხე: “მირჩევნია ვრინდავანში მოვკვდე, ვიდრე აქედან წავიდე.”

ისინი აწრიალდნენ და დარწმუნება დამიწყეს: ცოფის გამო ჭკუიდან გადახვალ. ჩვენ დაჟინებით გთხოვთ, რომ იმკურნალო!”

* * *
უფასო სამედიცინო დახმარების პუნქტი წარმოადგენდა ხის ჯიხურს, მთავარი გზის პირას. ჩინოვნიკი უწინდებურად ნადირობდა ჩემზე, ამიტომ იქ გამოჩენა ძალიან სახიფათო იყო, მაგრამ მაინც გავრისკე. რიგში რამდენიმე ათეული ღატაკი იდგა, გარშემო კი ბუზები ბზუოდნენ. ექიმს პრაქტიკულად არ ჰქონდა წამლები და ინსტრუმენტები. დავინახე, როგორ გაუკეთა ნემსი ერთ ავადმყოფს, შემდეგ კი სპირტიან ჭურჭელში ჩაყო და იგივე ნემსი სხვა ავადმყოფს უჩხვლიტა, შემდეგ კიდევ სხვას. ჩემი ჯერიც დადგა. ექიმმა ჭრილობა დაათვალიერა და წარბები მოქუფრა: “როგორც ჩანს ცოფით დაავადდით. შეგიძლიათ აღწეროთ ცხოველი, რომელმაც გიკბინათ?”

“არა, ექიმო, სიბნელე იყო, - ვუპასუხე მე, - წარმოდგენა არ მაქვს, რა ცხოველი იყო”.

მან მთხოვა, რომ ხის მაგიდაზე ზურგზე დავწოლილიყავი. ხის ყუთი მოჩხრიკა და უზარმაზარი ნემსი ამოიღო – გაღუნული და ჟანგიანი. ჩემს თვალწინ სპირტში ამოავლო იგი. შემდეგ ნელ-ნელა შეიყვანა ხსნარი შპრიცში. “არ შეგეშინდეთ, მაგრამ ჩხვლეტა ძალიან მტკივნეული იქნება. ის მუცელში კეთდება”, - ამ სიტყვებით ექიმმა მუცელში მატაკა ბლაგჰვი ნემსი, მაგრამ ნემსი არ შევიდა. ის კვლავ და კვლავ მთელი ძალით ცდილობდა, რომ ღრმად შეეყვანა ნემსი, მე კი ხალხის თვალწინ მაგიდაზე ვიკლაკნებოდი ტკივილისგან. თავისი წარუმატებელი მცდელობებით განრისხებულმა დაიყვირა: “თუ ამ ხსნარს არ შეგიყვანთ, თქვენ მოკვდებით! განსაკუთრებულ შემთხვევებშI ჩვეულებრივი მეთოდები არ ჭრის.” ამ სიტყვებით მთელი ძალით დამარჭო ნემსი მუცელში ისე, რომ ჩემი სხეული მაგიდაზე შეხტა. ტკივილი აუტანელი იყო. სამაგიეროდ ნემსი შევიდა. მეჩვენებოდა, რომ შუაზე მგლეჯდნენ. ექიმს ნელ-ნელა შეჰყავდა ხსნარი კუნთოვან ქსოვილში, ჩემი მუცელი კი ტკივილისგან სივდებოდა.

სასოწარკვეთილს მინდოდა გავქცეულიყავი და აღარასოდეს მოვბრუნებულიყავი. როცა უკვე მივდიოდი, ექიმმა განმიცხადა: “მომდევნო ოცდაათი დღის განმავლობაში თქვენ ყოველდღე უნდა მოხვიდეთ ნემსის გასაკეთებლად”.

მივხვდი, რომ კიდევ ერთ ასეთ წამებას ვეღარ გადავიტანდი.

“მე არ მაქვს ამის შესაძლებლობა”, - ვუთხარი მე.

“თუ მკურნალობის კურსს არ გააგრძელებთ, ცოფით დაავადდებით. კრუნჩხვები შეგიპყრობთ და მოკვდებით”.

მე ჩემი რთული მდგომარეობა ავუხსენი: “თუ ყოველდღე გამოვჩნდები მთავარ გზაზე, აუცილებლდა დამიჭერენ და ციხეში ჩამსვამენ”.

რაც უფრო მეტი მოვუყევი, მით უფრო მეტი თანაგრძნობით განიმსჭვალა ჩემს მიმართ. ბოლოს და ბოლოს თქვა: “მე ვარ ექიმი – სახელმწიფო სამსახურში. მე დავწერ წერილს, დამოწმებულს ოფიციალური ბეჭდით. თქვენ თავად წაიღებთ მას დელიში, და ისინი მოვალენი იქნებიან, რომ ვიზა გაგიგრძელონ”.

მეორე დღეს ჩემი მუცელი გაიბერა და ერთ დიდ მოიისფრო-მომწვანო მასად გადაიქცა. არადა ნემსების არ-გაკეთებაც არ შეიძლებოდა. ნებისმიერ ფასად უნდა გამევლო იგივე მტანჯველი პროცედურა მომდევნო ოცდაათი დღის განმავლობაში. საწყალი ექიმი გულწრფელად ცდილობდა ყველაფერი გაეკეთებინა იმ საშუალებებით, რაც გააჩნდა. იმასაც კი შემპირდა, რომ უკეთეს ნემსს მოძებნიდა. მისი რჩევის თანახმად შინაგან საქმეთა სამინისტროს მივმართე დელიში, სადაც რომელიღაც მაღალი წოდების ჩინოვნიკთან მიმიყვანეს. ჩემი საქმე განიხილებოდა, როგორც განსაკუთებული შემთხვევა, და მხოლოდ მას შეეძლო გადაწყვეტილების მიღება. ჩინოვნიკი გულმოდგინედ კითხულობდა ექიმის წერილს, სადაც ეწერა, რომ მე ცოფით ვარ ავად და სათანადო მკურნალობის გარეშე მოვკვდებოდი. შემდეგ ექიმი მოთხოვდა, რომ ვიზა გაეგრძელებინათ ჩემთვის, რათა მკურნალობის გაგრძელება შემძლებოდა.

ჩინოვნიკმა კითხვა დაამთავრა და თვალებშi შემომხედა: “მე ვერ დავიძინებ მშვიდად, თუ თქვენი სიკვდილის მიზეზი გავხდები”. განკარგულება გასცა, რომ ჩემი დოკუმენტები მოეტანათ და სათანადოდ გააფორმა ჩემი საიმიგრაციო სტატუსი. “მორჩა. ახლა უკვე აბსოლუტურად ლეგალურად იმყოფებით ინდოეთში. მეტი პრობლემა აღარაა”, - ამ სიტყვებით მან ჩემს პასპორტში ახალი ვიზა ჩააწება.

მე ვრინდავანში დავბრუნდი და ვგრძნობდი, რომ კიდევ ერთი აუცილებელი განსაცდელი, რომელმაც განმწმინდა და მორიგი მოვლენებისთვის შემამზადა. ხოლო ჩინოვნიკს მათჰურადან მეტჯერ აღარ შევუწუხებივარ – მასთან დაკავშირებით საგამოძიებო საქმე აღიძრა და მალე დაითხოვეს უფლებამოსილების გადაჭარბების გამო. ამის შემდეგ შემეძლო მშვიდად დავრჩენილიყავი იმ ადგილას, რომელიც ასე ძალიან შემიყვარდა. არ მტოვებდა წინათგრძნობა, რომ მალე რაღაც შესანიშნავი უნდა დამმართნოდა.


This post has been edited by cinemamu on 24 Jan 2012, 20:24
cinemamu
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 3334
წევრი No.: 49962
რეგისტრ.: 24-December 07

გამოგზავნილია: 26 Jan 2012, 14:00  #29390258      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
ერთ ცივ საღამოს, ნოემბრის უკანასკნელ რიცხვებში, იამუნს ნაპირას ვიჯექი, კადამბას ქვეშ და ყურადღებით ვუსმენდი მდინარის დინებას და ჩუხჩუხს. გარშემო კაციშვილი არ იყო. მთვარის შუქი წყლის ზედაპირზე ცეკვავდა, და ღამის ფრინველები ნაზად უსტვენდნენ ერთმანეთს. ჩემი ჭკუა პროექტორად იქცა, ხოლო მდინარე იამუნა – კინემატოგრაფის ეკრანად, რომელზეც კადრი კადრზე მიედინებოდა ჩემი ცხოვრების ყველა მოვლენა. ჩემი გონებრივი მზერის წინ ჩაიარეს შორეული ბავშვობის სიხარულებმა და სიმწარეებმა და მოზარდობის ასაკის უაზრო გამოვლინებებმა. დავინახე ჰარი და საკუთარი თავი, რომლებიც ყმაწვილური ენთუზიაზმით ვტოვებდით მშობლიურ მხარეებს ცხოვრების აზრის ძიებაში. ევროპაში მოგზაურობის დროს ვათვალიერებდით ღირსშესანიშნაობებს, ვიძენდით ახალ მეგობრებს და ხარბად ვისრუტავდით ყველაფერს, რაც წილად გვხვდებოდა. მაგრამ ყველაფერ ამას წითელ ძაფად გასდევდა ღმერთის ძიების დაჟინებული სურვილი, რომელიც თითქმის შეპყრობილობაში გადადიოდა. საიდან გაჩნდა ეს სწრაფვა? პასუხი ამაზე არ მქონდა.

ჩემს ძიებებში სხვადასხვა რელიგია და ფილოსოფია შევისწავლე. ბავშვობიდან ლოცვით მივმართავდი ღმერთს – თავიდან სინაგოგებში, შემდეგ მონასტრებში, ტაძრებში, მეჩეთებში. მდინარის წყალს ვუმზერდი და ფიქრებით დავუბრუნდი იმ საბედისწერო დაისს კრეტაზე, როცა მტკიცედ გადავწყვიტე ინდოეთში გამგზავრება. გადავლახე ახლო აღმოსავლეთი, სადაც მივიღე მრავალი გაკვეთილი, რომლებმაც ჩემი ცხოვრება შეცვალეს. ხიფათები და ავადმყოფობები ყოველ ნაბიჯზე მხვდებოდნენ, მაგრამ ამ მოგზაურობამ საშუალება მომცა, რომ წმინდა ყურანი შემესწავლა. უფრო ღრმად ჩავიხედე წყალში და დავინახე ძლევამოსილი, მბრწყინავი ჰიმალაები. უდიადესმა რიშებმა, მისტიკოსებმა, განდეგილებმა, იოგებმა და ლამებმა, რომლებისგანაც ასეთი მოწადინებით ვსწავლობდი, თვალწინ ჩამიქროლეს. ყველანი ისინი კეთილნი იყვნენ ჩემს მიმართ, და ჩემს გულში მადლობა გადავუხადე ყოველ მათგანს. შემდეგ ჩემს თვალწინ გაჩნდა სურათი, რომელშიც მე და ჰარი საოცრად შევხვდით ერთმანეთს ნეპალის ბრინჯის ყანებში. ძალიან მინდოდა გამეგო, სად იმყოფებოდა ახლა და კვლავ რატომ დაგვაშორა განგებამ. აქ, მდინარის ნაპირას, კვლავ მომესმა ყველა ჩემი ლოცვა, რომელშიც ღმერთს ვევედრებოდი, რომ სულიერი გზა გაეხსნა ჩემთვის. გავიხსენე, როგორ გამოეცხადა უფალი რამა სიზმარში რამა-სევაკა სვამის და ჩემზე უთხრა: “ეს ყმაწვილი – კრიშნას ერთგულია. ვრინდავანი მისი თაყვანისცემის ადგილი გახდება”. იმ დროს ყურადღება არ მიმიქცევია ამ სიტყვებისთვის, მაგრამ ახლა, მას შემდეგ რაც ხუთი თვე გავატარე ვრინდავანში, მივხვდი, რომ გულწრფელად მინდოდა კრიშNასადმი მინდობა. აქ საბოლოოდ ავირჩიე ბჰაკტი ჩემს სულიერ გზად.

მაგრამ ჩემი გული კვლავ ცარიელი იყო. ვიცოდი, რომ უნდა მიმეღო გურუ, რომელსაც მთლიანად მივუძღვნიდი თავს. ტრადიციაც, რომელსაც მე მივყვებოდი, და წმინდა წერილების სიტყვებიც მიბიძგებდნენ ამისკენ. უხსოვარი დროიდან გასხივოსნებული სულები თავიანთ ცხოვრებას აზრით ავსებდნენ და თავიანთი გურუს დარიგებებს ემსახურებოდნენ, და მე, იამუნას მუქ ტალღებს ვუმზერდი და ღმერთს ვევედრებოდი, რაიმე ნიშანი მოეცა.

უკვე შუაღამე იყო. ამ ფიქრებში ჩაძირულმა იქვე ნაპირზე და დავიძინე. უცნაური სიზმარი ვნახე. სიზმარში ამერიკაში აღმოვჩნდი, რომელიღაც მყუდრო სახლში. უკანა პლანზე ტელევიზორი ხმაურობდა, ხალხი კი ჩემს გარშემო უაზროდ საუბრობდა. შიშისგან შევკრთი და გამეღვიძა. რატომ წავედი ვრინდავანიდან? – წამოვიყვირე მე. ნახევრადმძინარე ნაპირზე დავრბოდი და ერთი და იგივე კითხვას ვუსვამდი საკუთარ თავს: რატომ წავედი ვრინდავანიდან? რატომ წავედი ვრინდავანიდან? თანდათანობით მეხსიერება დამიბრუნდა და ვიცანი იამუნა და კადამბას ხე. მე ვრინდავანში ვარ! “მე ჯერ კიდევ ვრინდავანში ვარ!” – ამოხეთქა ჩემი მკერდიდან სიხარულის ყვირილმა. ცივ მიწას ჩავეხუტე და ვიგრძენი, რომ აქედან არსად წასვლა არ მინდოდა. ცოტათი დავმშვიდდი და ფიქრი დავიწყე. ვრინდავანის მდინარის ეს ცივი და მტვრიანი ნაპირი გაცილებით უფრო ძვირფასი იყო ჩემთვის, ვიდრე კომფორტული სახლი მშობლიურ ქვეყანაში.

მოგვიანებით, იმავე დღეს, ერთ ვიწრო ქუჩაზე მძინარე ძროხას გადავაწყდი, რომელიც ისე გაწოლილიყო, რომ მთელ გზას კეტავდა. ფრთხილად შემოვუარე წმინდა ცხოველს, თავი ავწიე და უეცრად ორმოცდაათიოდე მეტრში ევროპული გარეგნობის ახალგაზრდა მამაკაცი შევამჩნიე, ინდოელი ბერების ზაფრანისფერ სამოსში. იგი სწრაფად მოდიოდა ჩემსკენ, ხელებს იქნევდა და ყვიროდა: “რიჩარდ! რიჩარდ!” როგორც ჩანდა ვიცნობდით ერთმანეთს. როცა მომიახლოვდა, მასში ის ერთგული ამოვიცანი, რომელსაც ცხრა თვის წინ შევხვდი ბომბეიშI, ჰარე კრიშნას ფესტივალზე. აქამდე არასოდეს მინახავს ვრინდავანში შრილა პრაბჰუპადას დასავლეთელი მოსწავლე. ვთქვა, რომ ამ შეხვედრამ გამახარა, ნიშნავს რომ არაფერი არ ვთქვა. მე უბრალოდ ჭკუაზე აღარ ვიყავი სიხარულისგან.

“ხვალ შრილა პრაბჰუპადა ჩამოდის!” – წამოიძახა მან, და მე აუხსნელმა მღელვარებამ შემიპყრო. მზე ჩადიოდა. ცაში ჩიტები ჟღურტულებდნენ. ძროხა ზლაზვნით წამოდგა, ძილის ნარჩენი შეიფერთხა, და ჩლიქების ბაკუნითა და ბღავილით გაუდგა გზას. “შენ ალბა თარ იცოდი, რომ შრილა პრაბჰუპადა – ვრინდავანის მცხოვრებია. ახლა, მას შემდეგ, რაც მთელს მსოფლიოში გაავრცელა ბჰაკტის რელიგია, იგი სახლში ბრუნდება”. ზურგზე ხელი შემომიტყაპუნა და გამიღიმა: “პრაბჰუპადას გაუხარდება აქ რომ გნახავს. გიხსენებდით ხოლმე, და ვმარჩიელობდით, სად შეიძლებოდა ყოფილიყავი. ასე რომ, ძალიან გთხოვ, მოდი!”

user posted image
* * *



თავი მეთერთმეტე

1971 წლის 26 ნოემბერი. მე გზის პირას ვიდექი, როცა ინდური წარმოების ავტობუსი ხმაურით შემოვიდა ვრინდავანში და გაჩერდა. კარი გაიღო, და კიბეებზე დაეშვა არამაღალი ხანშიშესული ადამიანი ზაფრანისფერ ტანსაცმელში, ხელში ხის ხელჯოხით. ეს იყო შრილა პრაბჰუპადა, ვრინდავანის ელჩი მთელს მსოფლიოში. ყველა მხრიდან მასთან მიცვივდნენ მოხუცები და ახალგაზრდები. როცა კვლავ დავინახე ეს ადამიანი, რომელიც ოდესღაც ასე კეთილად მომექცა, ვიგრძენი, როგორ ლღვებოდა ჩემი გული სიხარულისგან.

იმან, რაც შემდეგ მოხდა, კიდევ უფრო მეტი აღტაცება გამოიწვია ადგილობრივ მაცხოვრებლებში. იმავე ავტობუსიდან გადმოვიდა ორმოცი ადამიანი, კრიშნას ერთგულები – სრულიად სხვადასხვა ეროვნებისა და რასის ქალები და მამაკაცები: ევროპელები, ამერიკელები, ლათინოამერიკელები, აფრიკელები, აზიატები, ინდოელები. პირველად, ვრინდავანის ისტორიაში, აქ უცხოელების ამხელა ჯგუფი ჩამოვიდა. როცა ავტობუსიდან გადმოდიოდნენ, ტაძრის მსახურები და მწირები აღტაცებულნი აქნევდნენ თავებს, ბავშვები აღტკინებულნი იღიმებოდნენ, ხოლო უბრალო გლეხები გაკვირვებით უცქერდნენ ამ ყოველივეს.
ასეულობით მილიონი ინდოელი ეთაყვანება კრიშნას და ვრინდავანს ყველაზე წმინდა ადგილად თვლის დედამიწაზე. ხედავდნენ რა, რომ ყველაზე განსხვავებული ეროვნების ხალხი იზიარებდა მათ რწმენას, ვრინდავანის მცხოვრებლები სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით გაიბერნენ სიამაყისგან. დაიწყო ცერემონია, რომლის დრსაც მაღალჩინოსანმა სახეებმა მერის, სახელმწიფო ჩინოვნიკების, მღვდელმსახურებისა და რელიგიური თემების მეთაურთა ჩათვლით შრილა პრაბჰუპადას სახლში დაბრუნებას მისალმებითა და ზეიმით შეხვდნენ. ოდესღაც ეს ხანშიშესული სადჰუ, თავისი ოცნებით წარმართული, ვრინდავანიდან გაემგზავრა ისე, რომ გროშიც კი არ ჰქონდა ჯიბეში. ახლა კი მსოფლიოში სახელგანთქმულ მასწავლებლად დაბრუნდა სახლში.

შრილა პრაბჰუპადა დაიბადა 1896 წელს კალკუტაში. მას აბჰაი-ჩარანი დაარქვეს. მისი მშობლები ღრმადმორწმუნე ადამიანები იყვნენ. 1922 წელს ახალგაზრდა აბჰაი შრილა ბჰაკტისიდჰანტა სარასვატის შეხვდა, რომელიც მისი გურუ გახდა. ამის შესახებ ჯერ კიდევ ბომბეიში წავიკითხე. მათი პირველი საუბრის დროს შრილა ბჰაკტისიდჰანტამ თქვა: “შენ განათლებული ახალგაზრდა ხარ. რატომ არ უნდა გაავრცელო მთელ მსოფლიოში უფალი ჩაიტანიას მოძღვრება?”

აბჰაიმ იფიქრა, რომ მოესმა ეს ყველაფერი. ისინი თითქმის არ იცნობდნენ ერთმანეთს და სადჰუმ კი მთელი ცხოვრების მისია დაავალა! იმ დროს აბჰაი აქტიურ მონაწილეობას იღებდა მაჰატმა განდის მოძრაობაში ინდოეთის დამოუკიდებლობისთვის. “ვინ მოგვისმენს ჩვენ? – შეეპასუხა აბჰაიუ. – როგორ გავავრცელებთ ინდურ კულტურას, თუ თავად ჩვენ თვითონ ინგლისელები გვმართავენ?”

შრილა ბჰაკტისიდჰანტამ უპასუხა: “ყველანაირი ძალაუფლება დროებითია. მარადიული ჭეშმარიტება მდგომარეობს იმაში, რომ ჩვენ არაფერი გვაქვს საერთო სახელწოდებებთან, რომლებსაც ჩვენი სხეულები ატარებენ. ჩვენ – მარადიული სულები ვართ, ნეტარებით აღვსილნი. თუ გვინდა, რომ კაცობრიობას, საზოგადოებას ან ქვეყანას სიკეთე მოვუტანოთ, უნდა დავეხმაროთ ადამიანებს, რომ მათი მარადიული ურთიერთობები აღადგინონ უმაღლეს რეალობასთან – უფალ კრიშნასთან”.

ბჰაკტისიდჰანტას სიტყვები ლოგიკური და ამასთან ერთად თანაგრძნობით აღვსილი იყო. როცა მოისმინა, თუ როგორ ხსნიდა იგი წმინდა წერილებს, აბჰაიმ დამარცხებულად აღიარა თავი. მთელი გულით მიიღო მან ბჰაკტისიდჰანტა სარასვატი სულიერ მოძღვრად და მისი სურვილის შესრულებას მთელი ცხოვრება მიუძღვნა.

user posted image

ბჰაკტისიდჰანტა სარასვატი

user posted image

შრილა პრაბჰუპადა და მისი მოსწავლეები (უკან და მარცხნივ რადჰანათჰა სვამი)
* * *
“მეგობარო!” – მომესმა უეცრად. გვერდზე მივიხედე და დავინახე მომღიმარი ბრგე ახალგაზრდა თეთრ ტანსაცმელში, რომელიც ხელებგაშლილი მოიჩქაროდა ჩემსკენ. ეს გურუდასი იყო. სწორედ მან, ცხრა თვის წინ ბომბეიში მიმიყვანა სცენასთან, სადაც პირველად ვნახე ახლოდან შრილა პრაბჰუპადა. იგი აღტაცებისგან აკვესებდა თავის მწვანე თვალებს. გადამეხვია და მითხრა: “ჩვენ კვლკავ შევხვდით, და თანაც ასეთ წმინდა ადგილას!” მოგვიანებით, იმავე დღეს ვიწრო ქუჩებით წამიყვანა სადღაც. ჭიშკარი გავიარეთ და შუასაუკუნეების დროინდელ ტაძართან მივედით. იქ, ვიწრო გვერდითა ოთახში მან მომიყვა შრილა პრაბჰუპადას ცხოვრების შესახებ.

“1945 წელს შრილა პრაბჰუპადა მოსწყდა თავის საქმეებს და ვრინდავანში დაფუძნდა. სწორედ ამ პატარა ოთახში, სადაც ახლა ვზივართ, მან გაატარა ექვსი წელი, ემზადებოდა რა თავისი მისიისთვის”. ქვის იატაკზე ვიჯექი და ყურადღებით ვათვალიერებდი პაწაწინა ნაგებობას. მწვანე ხვლიკი, რომელიც სწრაფად იქნევდა გრძელ კუდს, ცოტა ხნით შეყოვნდა და სწრაფად მიირბინა თიხით გალესილ აგურის კედელთან. დაბალი მაგიდა და საწოლის ხის რამა გადაჯვარედინებული თოკით მატრასისთვის, ერთადერთი ავეჯი იყო ოთახში. “ზუსტად აქ, - თქვა გურუდასმა, - იგი სანსკრიტიდან ინგლისურად თარგმნიდა წმინდა წერილებს”.
მე თავი დავუქნიე და ამით თხრობის მოსმენის გაგრძელების სურვილი დავუდასტურე.

“1959 წელს მან სანიასობა მიიღო, სვამი გახდა. მას მიანიჭეს ტიტული “ბჰაკტივედანტა სვამი”, - თქვა გურუდასმა. – ხოლო 1965 წელს, სამოცდაცხრა წლის ასაკში, მან დატოვა თავისი სახლი ვრინდავანში, რათა თავისი ცხოვრების მისია აღესრულებინა. მიიღო რა უფასო ბილეთი, იგი სატვირთო გემით, სახელწოდებით “ჯალადუტა” ამერიკის ნაპირებისკენ გაემართა. ჯიბეში დაახლოებით შვიდი დოლარი ჰქონდა ინდურ ვალუტაში. გემი არაერთხელ მოჰყვა ქარიშხალში, და გზაში მან ორი გულის შეტევა გადაიტანა. თავის სამოცდამეატე დაბადების დღეს ღია ზღვაში შეხვდა. პირველი პორტი, რომელსაც “ჯალადუტა” მიადგა, ბოსტონი იყო, რომლის შემდეგაც გემი ნიუ-იორკთან მიცურდა”.

user posted image
user posted image
user posted image

* * *
ოთახში ზამთრის ქარის ცივი ნაკადი შემოიჭრა. ტაძარში მსახურება იწყებოდა: ზარებმა დარეკეს, და მღვდელმსახურებმა სპილენძის გონგს შემოჰკრეს ხის ჩაქუჩებით: ბომ-ბომ, ბომ-ბომ, ბომ-ბომ. სანამ ადამიანთა ნაკადები ტაძრის ეზოს ავსებდნენ მსახურების დაწყების მოლოდინში, გურუდასი თხრობას აგრძელებდა: “შრილა პრაბჰუპადა ნიუ-იორკის პორტში ჩამოვიდა. იქ ერთ ადამიანსაც კი არ იცნობდა, და თავიდან მარტოკას უხდებოდა ბრძოლა. იგი მიყრუებულ რაიონში დასახლდა ბაუერი-სტრიტზე, შემდეგ კი ქვემო ისტ-საიდში. ნელ-ნელა მისი საოცარი თვისებები და ღრმა განსწავლულობა გულწრფელ მაძიებლებს იზიდავდა მისკენ ჰიპებს შორის. მან მრავალი ახალგაზრდა ამერიკელისა და ევროპელის გული შეცვალა. მე 1967 წელს, სან-ფრანცისკოში გავხდი მისი მოსწავლე. ჩვენ სიყვარულით ვეძახით მას შრილა პრაბჰუპადას, რაც ნიშნავს “ვის ტერფებთანაც ზიან უდიადესი მასწავლებლები”. გაატარა რა ინდოეთის გარეთ სულ რაღაც რამდენიმე წელი, მან დააფუძნა მსოფლიო მოძრაობა და ახლა პირველად ჩამოიყვანა თავის მოსწავლეთა ჯგუფი თავის მშობლიურ სახლში – ვრინდავანში”.

გაკვირვებულმა თავი გავიქნიე. მეც გავიარე მარტოკამ მრავალი ქვეყანა – ფულისა და ნაცნობობის გარეშე. მაგრამ მე ახალგაზრდა და ჯანმრთელი ცხრამეტი წლის ყმაწვილი ვიყავი. მან კი თავისი მოგზაურობა სამოცდაათ წლის ასაკში დაიწყო და უცხო ქვეყანაში ისე ჩავიდა, რომ არც საარსებო საშუალება გააჩნდა, არც ნაცნობები ჰყავდა, და ყველაფერი ეს მხოლოდ იმისთვის, რომ ღმერთის თანაგრძნობის ინსტრუმენტი გამხდარიყო.

* * *
საღამოს იმავე ტაძარში დავბრუნდი, რათა შრილა პრაბჰუპადას ლექცია მომესმინა. იატაკზე დავჯექი გადავსებულ დარბაზში, რომელშიც ჭერის ქვეშ ვენტილიატორები ტრიალებდნენ. შეკრებილებმა რელიგიური სიმღერების გალობა დაიწყეს, ხოლო ფანჯრებს მიღმა ჩიტები ჟღურტულებდნენ. როგორც კი შრილა პრაბჰუპადა გამოჩნდა, მაშინვე სიჩუმე ჩამოწვა. მოსწავლეებმა მოწიწებით თაყვანი სცეს, ძველი მეგობრები გადაეხვივნენ, ხოლო დანარჩენი სტუმრები პატივისცემის ნიშნად გაშეშდნენ. მას ეცვა ბერის ზაფრანისფერი სამოსი – უნაკლოდ სუფთა, აკურატული ნაკეცებით. იგი დარბაზის შორეულ ბოლოში, წითელი ქსოვილით გაწყობილ შემაღლებულზე დაჯდა ფეხებგადაჯვარედინებული. მრავალრიცხოვან ფანჯრებს მიღმა ჩამავალი მზე რბილი სხივებით ანათებდა მის მუქ-ოქროსფერ სახეს. მან სიყვარულით მოათვალიერა დარბაზი თავისი ყავისფერი თვალებით – ბრძნულით, მაგრამ ამავე დროს უმანკოთი, როგორც ახალშობილს აქვს. ის მაღალი არ იყო. მეტრი და სამოცდაათზე მეტი არ იქნებოდა, მაგრამ მისგან უჩვეულო ძალა მოდიოდა. თავი დახარა, შეტყუპებული ხელები მკერდთან მიიდო ყველასადმი მისალმების ნიშნად, შემდეგ კი ჩაახველა და ღრმა ხმით დაიწყო მიკროფონში ლაპარაკი.

ცხოვრების მთავარ კანონს ვინმეს სიყვარულის საჭიროება წარმოადგენს, - დაიწყო მან. – შეუძლებელია ცხოვრება ისე, რომ არავინ არ გვიყვარდეს. ეს მოთხოვნილება ყველა ცოცხალ არსებაშია. მაგრამ არის ერთი უზუსტობა: ჩვენ არ ვიცით, ვისზე უნდა იქნეს მიმართული ჩვენი სიყვარული, რათა მან ყველა მოიცვას და ყველას მოუტანოს ბედნიერება”. იგი გაჩუმდა და სერიოზული მზერით შეხედა მსმენელებს: “ჩვენს დროში საზოგადოება ასწავლის ადამიანს სამშობლოს, ოჯახის და საკუთარი თავის სიყვარულს, მაგრამ არავინ იცის, საით უნდა იყოს წარმართული სიყვარულის ჩვენი მოთხოვნილება ისე, რომ ყველა ბედნიერი გახდეს”.

მოწოლილი გრძნობებისგან ხმა ოდნავ აუკანკალდა. ეს მხოლოდ დარიგება არ იყო. იგი თითქოს გვემუდარებოდა ყველა იქ მყოფს, რომ გაგვეცნობიერებინა იმ ყველაფრის დიდი მნიშვნელობა, რისი მოტანაც ჩვენამდე უნდოდა. დახმარების მისი სურვილი იმდენად თვალნათლივი იყო, რომ ყველა ხარბად იჭერდა მის თვითოეულ სიტყვას: “ჩვენ მარცხი განვიცადეთ ჩვენს მცდელობებში, რომ შეგვექმნა მშვიდობიანი და ჰარმონიული საზოგადოება. ვერც გაერთიანებული ერების ორგანიზაციამ, ვერც ეკონომიკურმა განვითარებამ, ვერც მეცნიერულმა პროგრესმა ვერ მოგვიტანა ადამიანებს მშვიდობა და ბედნიერება – და ყველაფერი იმის გამო, რომ მხედველობიდან ყველაზე მთავარი გავუშვით”. ამას ისე ამბობდა, თითქოს მთელი ქვეყნიერების ტანჯვას განიცდიდა. დანამული თვალები დახუჭა და თითქოს ტრანსის მდგომარეობაში განაგრძო: “ეს დანაკლისი შეგვიძლია შევავსოთ, თუკი ჩვენს გულებში კრიშნასადმი თავდაპირველ სიყვარულს გავაღვიძებთ. თუკი კრიშნას სიყვარულს ვისწავლით, მაშინ ყველა ცოცხალ არსებას შევიყვარებთ. კრიშნას სიყვარული – იგივეა რაც ხის ფესვების მორწყვა; ამით ხის დანარჩენი ნაწილებიც მიიღებენ კვებას. საჭმლის კუჭში გაგზავნით, სხეულის ყველა ორგანოს ვკვებავთ. თუკი მტკიცედ გავითავისებთ ამ გაკვეთილს, ჩვენი ცხოვრება ნეტარებით აივსება”.

ამ დროისთვის ჩემი სულიერი ძიებები იმდენად ინტენსიური გახდა, რომ მისმა სიტყვებმა ღმერთისადმი ოდესღაც დაკარგული სიყვარულის აღდგენის სასწრაფო აუცილებლობაზე სულის სიღრმემდე შემძრა.

user posted image

პრაბჰუპადას მოსწავლეებმა მათთან დაბინავება შემომთავაზეს, მაგრამ მე თავაზიანად ვუთხარი უარი. ისევ იამუნას ნაპირას, ხის ქვეშ ძილი ვამჯობინე. თუმცაღა ყოველ დილით, განბანვისა და მედიტაციის შემდეგ, მისი ლექციის მოსასმენად მივდიოდი. უნდა ვაღიარო, პრაბჰუპადას მოსწავლეებმა არც თუ ისე კარგი შთაბეჭდილება დატივეს ჩემზე. მრავალ მათგანს ჰქონდა ფოტოაპარატი და მაგნიტოფონი – საგნები, რომლებიც არასოდეს მინახავს, რომ სადჰუს ჰქონოდეს. მაგრამ ამავე დროს უფრო და უფრო მხიბლავდა შრილა პრაბჰუპადას განსწავლულობის სიღრმე და საოცარი ადამიანური თვისებები. საოცარი იყო, რა უბრალოდ და მსუბუქად ხსნიდა ყველაზე რთულ ფილოსოფიურ ჭესმარიტებებს. ყოველ დილით, ლექციის შემდეგ შრილა პრაბჰუპადას თავად დავყავდით ვრინდავანში. ვნახულობდით იმ ადგილებს, სადაც უკვე ბევრჯერ ვყოფილვარ, მაგრამ მისი თანდასწრებით სულ სხვა გრძნობები და ფიქრები მიჩნდებოდა, თითქოს იგი რეალობის უფრო ღრმა პლასტს მიხსნიდა. როცა ამა თუ იმ ადგილის ისტორიას ყვებოდა, მე თითქოს ვხედავდი, რასაც ამბობდა. სადილის შემდეგ, როგორც წესი მის ოთახში რამდენიმე საათს ვატარებდი და ვისმენდი, როგორ ძალდაუტანებლად საუბრობდა სხვადასხვა თემებზე თავის სტუმრებთან. მე ძალიან მორცხვად ვიყავი მისი თანდასწრებით და არანაირ კითხვას არ ვუსვამდი, მაგრამ სიხარულით ვუსმენდი ყველაფერს, რაზეც თავის სტუმრებთან საუბრობდა.

ერთხელ, როცა ოთახში ვიჯექი, შრილა პრაბჰუპადას ერთ-ერთი ძველი მოსწავლე შემოვიდა და მკაცრი მზერით გამოემართა ჩემსკენ. “აქ ყოფნის უფლება მხოლოდ სტუმრებს აქვთ, - თქვა მან. – გთხოვთ გარეთ გაბრძანდით. ახლა ყველა ერთგული რაიმე მსახურებითაა დაკავებული. გეყო უსაქმურობა”. მიუხედავად იმისა, რომ პრაბჰუპადას სხვა მოსწავლეებისგან განსხვავებით გრძელ თმას ვატარებდი, ერთადერთი დასავლეთელი ადამიანი აღმოვჩნდი ოთახში. ცხადი იყო, რომ თავისიანად მიმიღეს.

ჩემი გრძელი თმა ვაჩვენე და ვუთხარი: “შეხედე, რანაირი ერთგული ვარ?”

უარით აღშფოთებულმა, მოსწავლემ შრილა პრაბჰუპადას შეხედა და ელოდა, რომ ის მოგვარიგებდა. მე ძალიან მინდოდა დარჩენა და აღელვებული ველოდი გადაწყვეტილებას. შრილა პრაბჰუპადამ წარბები ასწია და ღიმილით შემომხედა, შემდეგ კი გაეცინა: “დაე დარჩეს. ის არაა ერთგული”. მოსწავლე გაკვირვებული წავიდა, ხოლო შრილა პრაბჰუპადამ ძალიან სერიოზულად და გულშიჩამწვდომად მითხრა: “მე მომწონს შენი მწველი სურვილი, რომ მოისმინო”. იგი თითქოს შეთქმულებაში შემოვიდა ჩემთან, და მისი თბილი სიტყვებისგან გული გამილღვა.

* * *
მეორე დღეს შემთხვევით შევხვდი ქუჩაში კრიშნადას ბაბაჯის. “ჰარე კრიშნა!” – მიყვირა მან. მეც მივესალმე და შრილა პრაბჰუპადას ჩამოსვლის შესახებ შევატყობინე. მას თვალები გაუბრწყინდა: “ნუთუ მართლა! ძალიან გთხოვ, წამიყვანე შენთან ერთად. მინდა ვნახო ჩემი ძვირფასი სულიერი ძმა”. ერთად გავუყევით გზას ვრინდავანის ვიწრო ქუჩებში. კბით მეორე სართულკზე ავედით, სადაც შრილა პრაბჰუპადა ცხოვრობდა. იგი იატაკზე იჯდა, დაბალ მაგიდასთან და ათიოდე სტუმარს ესაუბრებოდა. ორი დიადი სულის თვალები ერთმანეთს შეხვდნენ, და სახეები ბედნიერებისგან გაუბრწყინდათ. კრიშნადას ბაბაჯი ღიმილად დადნა და დაიყვირა: “ჰარე კრიშნა!” შრილა პრაბჰუპადას სახე ისეთი ნეტარებითა და აღტაცებით განათდა, რომელიც ჯერ არც ერთი ადამიანის სახეზე არ მინახავს. ფართე ღიმილით, თვალზე ცრემლებით მანაც დაიყვირა: “ჰარე კრიშნა!” – და თავისი ადგილიდან წამოხტა, რათა ბაბაჯის შეგებებოდა. ერთმანეთს მოეხვივნენ, და თვალებიდან ორივეს სიხარულის ცრემლები მოსდიოდათ. შემდეგ შრილა პრაბჰუპადამ ბალიშებთან მიიყვანა ბაბაჯი, რომლებზეც თავად იჯდა და გვერდზე მოისვა იგი. მომდევნო საათის განმავლობაში ისინი მშობლიურ ბენგალიურზე იცინოდნენ და საუბრობდნენ, თითქოს ოთახში მათ გარდა არავინ იყო. მე სულ რაღაც რამდენიმე მეტრში ვიჯექი მათგან და აღტაცებული ვუცქერდი ამ სანახაობას. რა საოცარი სულიერი ურთიერთობები აკავშირებდა ამ ორ ადამიანს! ცხოვრებაში ჯერ არასოდეს მენახა ისეთი სიყვარული და ისეთი პატივისცემა, როგორსაც ეს ორი ადამიანი ავლენდა ერთმანეთის მიმართ. რაღაც მომენტში მომეჩვენა, რომ სულიერ სამყაროს ვუმზერდი.

* * *
ერთი კვირაც არ გასულა, როცა შრილა პრაბჰუპადას ზოგიერთმა მოსწავლემ დაჟინებით მთხოვა, რომ გავრკვეულიყავი ჩემს არჩევანში. “ეს არაა სწორი, რომ ვრინდავანში ცხოვრობ, - ამბობდნენ ისინი. – ჩვენს მოძრაობას უნდა შემოუერთდე და ჩვენთან ერთად იმოგზაურო”. თუმცა არაერთხელ გამომივლია მსგავსი დამოკიდებულება, მათმა ძალდატანებამ გამამწარა. თუკი ჩემი გული ოდესმე აირჩევს მასწავლებელს, რომელსაც მთლიანად მივუძღვნი საკუთარ თავს, ჩემი გადაწყვეტილება ნაკარნახები იქნება ღრმა რწმენითა და შთაგონებით, და არა ვინმეს ზეწოლით.

ერთხელ, დღისით, ბაღისკენ მივიჩქაროდი, სადაც შრილა პრაბჰუპადას უნდა ელაპარაკა. მაგრამ დავაგვიანე. ძროხების ნახირი მშვიდად ძოვდა ბალახს, ხშირ ფოთლებს მიღმა ტკბილად გალობდნენ ჩიტები, და რამდენიმე ასეული ვრაჯაბასი, მკრთალი ზამთრის მზის ქვეშ რიგებად დაწყობილნი, შრილა პრაბჰუპადას აცილებდნენ. ხალხი მოწიწებით ეთაყვანებოდა მას, და მეც ვეცი თაყვანი, ისე რომ შუბლით მტვრიან მიწას შევეხე. როცა თავი ავწიე, ჩემგან რამდენიმე სანტიმეტრში მისი ტერფები დავინახე, უბრალო შლოპანცებით მოსილი. მუხლებზე მდგარმა ზემოთ ავიხედე და მის სერიოზულ მზერას შევხვდი.

“რამდენი ხანია, რაც ვრინდავანში ცხოვრობ?” – მკითხა მან.

“მე ყველაფერი გამიცივდა შიგნით: შემეშინდა, რომ ისიც გამლანძღავდა იმის გამო, რომ აქ ვცხოვრობ. ვუპასუხე: “თითქმის ნახევარი წელია, შრილა პრაბჰუპადა”.

მისი დიდი მუქი თვალები დიდხანს დაჟინებით უყურებდნენ ჩემსას. მეჩვენებოდა, რომ გარშემოარაფერი იყო გარდა ამ მზერისა. უცებ მივხვდი, რომ ჩემზე ყველაფერი იცოდა. ჩემი ძლიერი და სუსტი მხარეები, ღირსებები და ნაკლოვანებები, ყველაფერი, რისკენაც ვისწრაფვოდი და ყველაფერი, რისგან განთავისუფლებასაც ღმერთს შევთხოვდი. ჩუმად ვიყავი. ასე გავიდა, ალბათ ერთი წუთი. მოულოდნელად მისი სახე სულგრძელი ღიმილით განათდა. “ძალიან კარგი, - თქვა მან, და ნაზად გადამისვა თავზე ხელი. – ვრინდავანი – შესანიშნავი ადგილია”.

მის მზერაში და მის მოკლე რეპლიკაში მარადიული მეგობრის სიყვარული ვიგრძენი, მზრუნველი მშობლის სიყვარული, სიყვარული თავად ღმერთისა. იგი ნელა შეტრიალდა და წავიდა, ყოველ ნაბიჯზე მიწაზე აბჯენდა თავის ხის ხელჯოხს, მე კი თვალები დავხუჭე და ფიქრებს მივეცი თავი.

ის დაკავებული ადამიანია: ათიათასობით ადამიანი მთელს მსოფლიოში ელის, როდის დაუთმობს იგი ყურადღების თუნდაც ერთ წუთს. რატომ გაჩერდა ჩემთან სასაუბროდ? მე არაფერი მაქვს, რომ შევთავაზო, მე ღატაკი მაწანწალა ვარ, რომელიც ხის ქვეშ ათენებს ღამეებს.

ამ მცირე ყურადღებამ მისი მხრიდან ძალიან იმოქმედა ჩემზე – გაცილებით უფრო მეტად, ვიდრე მრავალმა იმ სასწაულთაგან, რომლებიც მანამდე მინახავს. არც მესმოდა და ვერც ვხსნიდი ჩემს შეგრძნებებს. შესაძლოა, - ვფიქრობდი მე, - სიკეთის მატარებლების მსახურებაა სწორედ ყველაზე დიდი სასწაული სასწაულთა შორის.

* * *
დიდი ხნის განმავლობაში მოსვენებას არ მაძლევდა ერთი ფილოსოფიური კითხვა: წარმოადგენს საბოლოო ჯამში ღმერთი პიროვნებას, თუ უპიროვნოა? ზოგიერთი იოგი და ფილოსოფოსი ამტკიცებდა, რომ თავის უმაღლეს გამოვლინებაში ღმერთი უპიროვნოა, რომ მას არ აქვს ფორმა, თუმცა მოდის რა მატერიალურ სამყაროში როგორც ავატარი, იგი დროებით ღებულობს მატერიალურ ფორმას. თავისი მისიის შესრულების შემდეგ, იგი კვლავ ითქვიფება თავის უფორმო ყოფიერებაში. ფორმა და ინდივიდუალობა, იმპერსონალისტებს სწავლების თანახმად, მატერიალური ილუზიის დროებით გამოვლინებას წარმოადგენს. თავის უმაღლეს მდგომარეობაში განთავისუფლებული სული თავისუფლდება ამ ილუზიისგან, ღმერთს ერწყმება და ყოვლისგამჭოლ სულიერ ყოფიერებაში იძირება.
სხვა იოგები და ფილოსოფოსები ამტკიცებდნენ, რომ ღმერთი – ეს უზენაესი პიროვნებაა და რომ მისი სულიერი ფორმა მარადიულია, და ცოდნითა და ნეტარებით სავსეა. განთავისუფლების შემდეგ სული ღმერთის სასუფეველში შედის, სადაც მარადიულად სიყვარულით ემსახურება ყოვლისმიმზიდველ უფალს.


მე ხშირად ვფიქრობდი ამ წინააღმდეგობაზე. ამ ორიდან ერთ-ერთი შეხედულება მცდარი უნდა ყოფილიყო. ღმერთი შეიძლება იყოს ან პიროვნება, ან უპიროვნო ყოფიერება. მე ყველა ჩემს მასწვალებელს პატივს ვცემდი, და არ მინდოდა, რომელიმე მათგანი არასწორად ჩამეთვალა. ზოგიერთი შეურიგებბლად იცავდა თავის შეხედულებას, სხვები, პირიქით, თავს იკავებდნენ კამათისგან და ბურუსით მოცული ფრაზებით შემოიფარგლებოდნენ. აღმოვაჩინე, რომ მრავალი სულიერი მოძღვარი ინდოეთში არ განსხვავდებოდა ერთმანეთისგან მანამ, სანამ ეს საკითხი არ აღიძვრებოდა.

რომელი მიზნისკენ უნდა ვისწრაფო? – ვფიქრობდი მე. უნდა ავმაღლდე ორმაგობაზე, რათა უპიროვნო და უფორმო ღმერთს შევერწყა, თუ საკუთარი გული უნდა გავწმინდო, რატა უპირობო სიყვარულით ვემსახურო ღმერთ-პიროვნებას მის მარადიულ სასუფეველში?

ერთხელ, რომელიღაც სტუმარმა სწორედ ეს კითხვა დაუსვა შრილა პრაბჰუპადას: ”უფორმო და უპიროვნოა ღმერთი, თუ მას აქვს ფორმა და ინდივიდუალობა?” ჩიტების ხმა, მაიმუნების ყვირილი და რიკშების საყვირის ხმა ფანჯრებს მიღმა – ყველაფერი ერთბაშად მიჩუმდა ჩემს ცნობიერებაში. მთლიანად სმენად ვიქეცი და პასუხს ველოდი. შრილა პრაბჰუპადა იატაკზე იჯდა ფეხებგადაჯვარედინებული. მის წინ დაბალი მაგიდა იდგა, რომელსაც იდაყვებით ეყრდნობოდა და ნიკაპი გადაჭდობილ ხელებში ჰქონდა ჩარგული. როცა კითხვა მოისმინა, ცოტა წინ წამოიწია; მისი სახე, ძირს დაწეული ტუჩის კუთხეებით, აბსოლუტურ სიმშვიდეს ასხივებდა. სერიოზული გამომეტყველებით, მან ციტატა მოიყვანა ვედებიდან და შემდეგ ახსნა: “უპირველეს ყოვლისა, უნდა გავიგოთ, რომ ღმერთის ბუნება მიუწვდომელია. უზენაესი უფალი თავის თავში მოიცავს პიროვნების თვისებებსაც და უპიროვნო ყოფიერებისაც. მარადიული ჭეშმარიტება მდგომარეობს იმაში, რომ მას არა აქვს ხატ-სახე და ფორმა და ამავე დროს მას გააჩნია მარადიული ყოვლადნეტარი ფორმა”.

ჩემს მკერდში თბილი სიმშვიდე ჩაიღვარა. შრილა პრაბჰუპადამ საჩვენებელი თითი ასწია და განაგრძო: “ღმერთის უპიროვნო ყველგანმყოფ ენერგიეს ბრაჰმანი ეწოდება. ხოლო მისი პიროვნული ფორმა – ეს ბჰაგავანია, ყველა ენერგიეს წყარო, რომელიც თავად არასოდეს ექცევა ილუზიის გავლენის ქვეშ. მაგალითად ავიღოთ მზე. მზე პლანეტის სახით და უფორმო მზის ნათება არ განსხვავდბიან ერთმანეთისაგან – ისინი ერთდროულად არსებობენ. ერთიც და მეორეც – ერთი და იგივე მზის ასპექტებს წარმოადგენენ. სწორედ ასევე, არსებობს ტრანსცენდენტალისტების ორი სკოლა. ისინი ერთი და იმავე ჭეშმარიტების სხვადასხვა ასპექტებზე ახდენენ კონცენტრაციას. იმპერსონალისტები ისწრაფვიან უპიროვნო განთავისუფლებისკენ უფლის უფორმო ნათებაში, ხოლო პერსონალისტებს კი სურთ, რომ მარადიულად და სიყვარულით ემსახურონ ღმერთის ყოვლადმიმზიდველ ფორმას. აქ არავითა
პროგრესიუსი
Super Crazy Member


******
ჯგუფი: Members
წერილები: 7341
წევრი No.: 132677
რეგისტრ.: 18-June 11

გამოგზავნილია: 27 Jan 2012, 15:47  #29407960      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა





.................
cinemamu
აი, შეგიძლია გააგრძელო smile.gif

This post has been edited by პროგრესიუსი on 27 Jan 2012, 15:48
cinemamu
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 3334
წევრი No.: 49962
რეგისტრ.: 24-December 07

გამოგზავნილია: 27 Jan 2012, 16:11  #29408420      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
პროგრესიუსი

გაიხარე! "ლოსტი" რა შუაში იყო biggrin.gif

ვაგრძელებ:






ჩემს მკერდში თბილი სიმშვიდე ჩაიღვარა. შრილა პრაბჰუპადამ საჩვენებელი თითი ასწია და განაგრძო: “ღმერთის უპიროვნო ყველგანმყოფ ენერგიეს ბრაჰმანი ეწოდება. ხოლო მისი პიროვნული ფორმა – ეს ბჰაგავანია, ყველა ენერგიეს წყარო, რომელიც თავად არასოდეს ექცევა ილუზიის გავლენის ქვეშ. მაგალითად ავიღოთ მზე. მზე პლანეტის სახით და უფორმო მზის ნათება არ განსხვავდბიან ერთმანეთისაგან – ისინი ერთდროულად არსებობენ. ერთიც და მეორეც – ერთი და იგივე მზის ასპექტებს წარმოადგენენ. სწორედ ასევე, არსებობს ტრანსცენდენტალისტების ორი სკოლა. ისინი ერთი და იმავე ჭეშმარიტების სხვადასხვა ასპექტებზე ახდენენ კონცენტრაციას. იმპერსონალისტები ისწრაფვიან უპიროვნო განთავისუფლებისკენ უფლის უფორმო ნათებაში, ხოლო პერსონალისტებს კი სურთ, რომ მარადიულად და სიყვარულით ემსახურონ ღმერთის ყოვლადმიმზიდველ ფორმას. აქ არავითარი წინააღმდეგობა არაა. ამის მსგავსად, სული უფლის განუყოფელ ნაწილაკს წარმოადგენს, ერთდროულად მისი მსგავსია და თან განსხვავდება მისგან. ხარისხობრივად ჩვენ ერთიანი ვართ ღმერთთან: ვართ მარადიულები, ცოდნითა და ნეტარებით სავსენი, ისევე როგორც იგი. მაგრამ რაოდენობრივად ჩვენ – მხოლოდ მისი ნაწილაკები ვართ, მსგავსად მზის სხივისა, რომელიც სინათლის მხოლოდ პაწაწინა კორპუსკულას წარმოადგენს, თუმცა კი იგივე თვისეებს ატარებს, რასაც მზე. ჩვენ ერთდროულად ერთიანნი ვართ ღმერთთან და ამავე დროს განვსხვავდებით მისგან. ღმერთი – დამოუკიდებელი უფალია, მაგრამ როცა სული ბოროტად იყენებს ღმერთის მიერ ბოძებულ თავისუფლებას, მას ავიწყდება თავისი მარადიული ურთიერთობები ღმერთთან და ექცევა ილუზიის გავლენის ქვეშ, რომელიც ტანჯვაში აგდებს მას”.

იგი კედელს მიეყუდა, თავი ოდნავ დახარა და პირდაპირ მე შემომხედა თვალებში: “ეს ორი სკოლა – პერსონალისტებისა და იმპერსონალისტებისა – ერთი და იმავე ღმერთის სხვადასხვა ასპექტებს აღწერენ”. იგი აგრძელებდა ახსნას, რომ კრიშნა, მისი ფორმა, თვისებები, პიროვნება და სამყოფელი – უსაზღვროა, რომ მსოფლიოს ყველა ჭეშმარიტი რელიგია ერთი და იმავე ერთიან ღმერთს ეთაყვანება და რომ ღმერთი უბრალოდ სხვადასხვაგვარად ეხსნება სხვადასხვა ადამიანს სხვადასხვა დროში.

რა ლამაზი პასუხია!~ რამდენიმე უბრალო, მაგრამ ბრძნული სიტყვით შრილა პრაბჰუპადამ შეარიგა ორი, ერთი შეხედვით ურთიერთსაწინააღმდეგო თვალსაზრისი. ვუსმენდი და თვალებიდან მადლიერების ცრემლები მომდიოდა. დიახ, ახლა ყველაფერი გასაგებია. ეჭვები, რომლებიც ჩემს გზაზე იდგნენ, უკანმოუხედავად წავიდნენ. ბედიერი ვიყავი და სიხარულით გავიღიმე, და შრილა პრაბჰუპადამაც გაიღიმა საპასუხოდ – ბრძნენივით და უდრტვინველად.
სტუმართაგან ვიღაცამ ჰკითხა: “მართალია, რომ თქვენ მთელი მსოფლიოს გურუ ხართ?”

შრილა პრაბჰუპადა იატაკს დააცქერდა და უპასუხა. “მე – ყველას მსახური ვარ. უბრალოდ მსახური”.

განცვიფრებული ვიყავი. ამ სიტყვებში, და საერთოდ ყველაფერში, რასაც ამბობდა და აკეთებდა შრილა პრაბჰუპადა, სიყალბის ნატამალიც კი არ იყო. იგი ყოველთვის ძალდაუტანებელი და ბუნებრივი რჩებოდა. გამახსენდა მორჩილება ჩემი ძვირფასი განაშიამისა, რომელიც ორმოცდაათი წლის განმავლობაში კორიდორში ცხოვრობდა, საკუჭნაოს გვერდით. შრილა პრაბჰუპადა ღრმად განათლაბული მეცნიერი იყო, ბრწყინვალე ორატორი და ძლევამოსილი იოგი; მან დააარსა მსოფლიო მოძრაობა ათასობით მიმდევარით, და ყოველდღე მის თაყვანსაცემად მრავალი მაღალჩინოსანი ადამიანი მოდიოდა. მიუხედავად ამისა, იგი სწორედ ისეთივე არაყალბ მორჩილებას ფლობდა: “მე – არავინ ვარ. ღმერთი – ყველაფერია”. ყველაზე საოცარი იმაში მდგომარეობდა, რომ ეს მორჩილება უსაზღვრო თავდაჯერებულობას და სიმტკიცეს ანიჭებდა მას.

შეხვედრის შემდეგ შრილა პრაბჰუპადასთან მივედი და ვარდი გავუწოდე. მან დაყნოსა და მადლობის ნიშნად თავი დახარა. ქუჩაში გავედი და იამუნასკენ გავემართე. პრაბჰუპადას უბრალო სიტყვებმა გადაწყვიტა თავსატეხი, და ჩემს გონებაში შეარიგა პერსონალიზმი და იმპერსონალიზმი. უფრო და უფრო აღფრთოვანებული ვიყავი მისი თვისებებით და საქციელებით. საინტერესოა, ვინაა ეს საოცარი ადამიანი? – ვფიქრობდი მე. – როგორია იგი ყოველდღიურ ცხოვრებაში?

user posted image



თავი მეთორმეტე

დეკემბერში დღეები სულ უფრო და უფრო მოკლდებოდა, და მზის ჩასვლის შემდეგ ნამდვილი სიცივე იყო. ერთ საღამოს, თავზე ქსოვილის ნაჭერი მქონდა დაფარებული და იამუნასკენ გავემართე, მწირების მიერ გაკვალული ბილიკით. გარშემო სიცოცხლე ჩქეფდა: ფარშევანგები და სხვა ფრინველები თავის დაისისწინა სიმღერებს მღეროდნენ, გლეხები ყანებიდან სახლში ბრუნდებოდნენ, ხოლო ვრაჯაბასი ქალები ფორთოხლისფერ, მწვანე და ყვითელ სარებში გამოწყობილნი ნარნარად მიაბიჯებდნენ ბილიკზე, თავზე კი წყლით სავსე უზარმაზარი ქოთნები ჰქონდათ შემოდგმული. მოულოდნელად ჩემს წინ ნაცნობი ფიგურა აღიმართა. ეს სიამასუნდარა იყო – სწორედ ის ერთგული, რომელმაც პრასადით დამაპურა ამსტერდამში, შემდეგ კი ბომბეიში ზრუნავდა ჩემზე. ზურგიდანაც კი ვიცანი ეს მაღალი ამერიკელი, შრილა პრაბჰუპადას პირადი მდივანი. მისი მარჯვენა ხელი კრიალოსანიან ტომარაში იყო ჩაყოფილი – იგი მდინარისკენ მიდიოდა და თან მანტრას იმეორებდა. ნაბიჯს ავუჩქარე, რომ დავწეოდი და სახელით მივმართე.

შიამასუნდარა შემობრუნდა და როცა მიცნო ღიმილად დადნა:

“აჰ, ეს შენ ხარ, რიჩარდ! ან რა გქვია ახლა?”

“ზოგიერთი კრიშნადასს მეძახის”.

იგი გადამეხვია: “კრიშნადას, გავიგე, რომ რამდენიმე თვეა ვრინდავანში ცხოვრობ. ძალიან მოხარული ვარ, ისევ რომ გხედავ”.

სანამ ბილიკზე ვიდექით და ვსაუბრობდით, გამიჩნდა წინათგრძნობა, რომ რაღაც დროის შემდეგ ეს ადამიანი განსაკუთრებულ ადგილს დაიკავდებდა ჩემს გულში. მეჩვენებოდა, რომ დიდი ხანია ვიცნობდით ერთმანეთს. “შენ ძალიან მოეწონე შრილა პრაბჰყუპადას, - შემატყობინა შიამასუნდარამ. – ის ხშირად გკითხულობს ხოლმე”.

“როგორ გაგიმართლა, რომ მასთან ერთად მოგზაურობ! – ვუთხარი აღტაცებით. – ყოველი დღე მასთან ერთად – ამის წარმოდგენაც კი მიჭირს…”

“დიახ, - ცოტა შეცბუნებულმა გაიცინა მან. – ხანდახან ვჩქმეტ ხოლმე საკუთარ თავს, რათა დავრწმუნდე, ხომ არ მესიზმრება ეს ყველაფერი. მასთან ერთად ვიმყოფები თითქმის ოთხი წელია უკვე, მაგრამ ყოველდღე ის თითქოს უფრო ახალგაზრდა და ლამაზი ხდება. ყოველთვის საღად და ფხიზლადაა, მაგრამ არასოდეს მინახავს, რომ ეძინოს!”

“როგორ შეხვდით ერთმანეთს?” – დავინტერესდი მე. ძალიან მინდოდა, რაც შეიძლება მეტი შემეტყო პრაბჰუპადას შესახებ, რათა გამეგო, თუ რატომ გადაწყვიტა მრავალმა ადამიანმა კარდინალურად შეეცვალა თავისი ცხოვრება გაჰყოლოდა მას.
* * *
ჩვენ მდინარის პირას ჩამოვჯექით. შიამასუნდარამ ფეხები გადააჯვარედინა და ტანის ნელი რწევით დაიწყო მოყოლა: “ეს მოხდა სან-ფრანცისკოში, ჰეიტ-ეშბერზე, 1967 წლის იანვარში. მეგობრებთან ერთად გრანდიოზული საღამო მოვაწყვეთ ავალონის საცეკვაო მოედანზე. ამ წარმოდგენას “მანტრა-როკ-დანსი” დავარქვით. ხალხი შეიკრიბა, რათა სვამის შეხვედროდა დასავლეთ სანაპიროზე მის ჩამოსვლასთან დაკავშირებით. ავალონზე იმ საღამოს ფაქტიურად ყველა უკრავდა: Grateful Dead, ჯენის ჯოპლინი, Jefferson Airplane, Canned Heat, Quicksilver, Moby Grape. ალენ გინზბერგი, ტიმოტი ლირი და კენ კიზიც კი ჩამოვიდნენ. მოკლედ ჰიპების ყველა გმირი შეიკრიბა”. მღელვარებისგან შიამასუნდარა კიდევ უფრო ძლიერად ირწეოდა: “წარმოიდგინე: გარშემო ყველაფერი სინათლის პულსირებადი ნაკადებით ნათდება, გრიალებს როკ-ენ-როლი, დარბაზში ტევა აღარაა, გარშემო ველური გრძელთმიანი ბიჭები არიან, უმეტესობა – კაიფის ქვეშ. და აი, შუაღამისკენ ბნელ სცენაზე მშვიდად ადის შრილა პრაბჰუპადა. ის სპეციალურ დასაჯდომზე ჯდება და ფეხებს გადაჯვარედინებულად ალაგებს. მთელი ხალხი ჩუმდება. ხოლო შრილა პრაბჰუპადა მორჩილად იწყებს ჰარე კრიშნა მანტრას გალობას. პროჟექტორი პოულობს მას, ანათებს და ნელ-ნელა მთელი ბრბო ყვება გალობაში. შემდეგ, ერთი-მეორეს მიყოლებით სცენაზე ადიან ეს როკ-ჯგუფები და უერთდებიან მას. ორი საათის განმავლობაში შრილა პრაბჰუპადას მიჰყავდა ყველაზე საოცარი კირტანი, რომლის წარმოდგენაც კი შეიძლება. ხოლო როცა იგი წამოდგა და ხელებაპყრობილმა ცეკვა დაიწყო, ათასობით ადამიანის გული დაპყრობილი იქნა. როგორც თვითონ გამოხატა მოგვიანებით: “მე ჰიპებისგან შევქმენი ჰეპები” [სიტყვების თამაში: ინგლ. happy ნიშნავს “ბედნიერს”]



შევეცადე წარმომედგინა შრილა პრაბჰუპადა ჰეიტ-ეშბერზე – ჰიპების მსოფლიო მოძრაობის დედაქალაქში. 1968 წელს მე და ჰარიმ რაღაც პპერიოდი დავყავით იქ. ეს იყო განსაკუთრებული სამყარო, დასახლებული პაციფისტი-ჰიპებით, ანთებულ თვალებიანი მეოცნებეებით, ნარკო-მოვაჭრეებით, ნარკომანებით, ტურისტებით, ანტერპრენერებით და ბაიკერებით – “ჯოჯოხეთის ანგელოზებით”, რომლებიც ბღუილით დადიოდნენ მთელ ჰეიტ-სტრიტზე თავიანთ ქრომირებულ “ჰარლეებზე”. როგორც არ ვეცადე, ვერაფრით შევძელი წარმომედგინა პატივცემული სადჰუ ვრინდავანიდან, მცხოვრები ამ აურზაურში. “და რამდენ ხანს გაჩერდა იქ?” – ვკითხე მე.

“ოთხი თვე. ის ჩვენთან ერთად ცხოვრობდა, ახალგაზრდა ამერიკელებთან. თითქმის არ გვესმოდა, რაზე გველაპარაკებოდა სვამი. ერთადერთი, რაც ნათელი იყო ჩვენთვის – ის იყო რომ ჩვენ აღფრთოვანებულნი ვიყავით ამ შესანიშნავი ადამიანისგან, რომელიც იჯდა თავისთვის ციცქნა ბინაში თვითმომსახურების სამრეცხაოს ქვეშ და სიხარულით ხვდებოდა ყველას, ვინც მასთან შედიოდა. განსაკუთრებით იმან მომხიბლა მასში, რომ გამუდმებით ხუმრობდა. ხანდახან ისე იცინოდა, რომ თვალებიდან ცრემლები მოსდიოდა”.

მდინარის ნაპირზე ბნელდებოდა. აცივდა. სოფლიდან სახლის კერებიდან წამოსულმა კვამლმა მოაღწია, რომლის ცეცხლზეც ადგილობრივი მაცხოვრებლები ვახშამს ამზადებდნენ. შიამასუნდარას შევთავაზე, რომ მდინარის ნაპირს გავყოლოდით კეში გჰატას მიმართულებით.

აღმართს ავუყევით. შიამასუნდარამ მტვერი შეიბერტყა. სანამ მივდიოდით, მიყვებოდა, როგორ დაიპყრო პრაბჰუპადამ “ბიტლების” გულები, განსაკუთრებით ჯორჯ ჰარისონის. ერთგულები ისე დაუახლოვდნენ საზოგადოების ამ კუმირებს, რომ თვეობით ცხოვრობდნენ ჯონ ლენონის სახლში. “ნუთუ მაღალი ძალების ჩარევის გარეშე ასეთი რამ შესაძლებელი იქნებოდა?” – მკითხა შიამასუნდარამ.

პასუხად უბრალოდ გავუღიმე.

“მთავარი ისაა, რომ პრაბჰუპადას არაფერი არ სჭირდებოდა ამ ბიჭებისგან. მას უბრალოდ უნდოდა, რომ ცხოვრების საიდუმლო გაეხსნა მათთვის. ჯონთან და ჯორჯთან პირველივე შეხვედრაზე პრაბჰუპადამ პირდაპირ მათ გულში ჩაიხედა. შეუძლებელი იყო გული არ გალღობოდა კაცს, როცა იგი ძალიან უბრალოდ ყვებოდა, რომ კრიშნა – ეს უზენაესი პიროვნებაა, აღწერდა, როგორ გამოიყურებოდა, რას ამბობდა და რას აკეთებდა, როგორ უყვარდა კრიშნას მუსიკა, სიმღერები და ცეკვები. შემდეგ კი შრილა პრაბჰუპადა შეპირდა მათ, რომ ერთ მშვენიერ დღეს ისინიც შეხვდებოდნენ კრიშნას პირისპირ”.

მიჭირდა დაჯერება, რომ აქ, ვრინდავანში, იამუნას ნაპირზე ვსეირნობდი და ვისმენდი ამბებს “ბიტლებზე”. მხოლოდ ისღა დამრჩენოდა, რომ გამცინებოდა.

შიამასუნდარა, აღელვებული, გაჩერდა, რომ კიდევ ერთი ისტორია მოეთხრო. ცრემლი ჩამოუგორდა ყვრიმალზე და განაგრძო: “მახსოვს, პრაბჰუპადას ოთახის შესასვლელთან, მასთან პირველი შეხვედრის წინ, ჯორჯმა მიჩურჩულა, რომ უფრო მეტად ღელავდა, ვიდრე ედ სალივანის შოუზე გამოსვლისას, ან ელვისთან შეხვედრისას. მაგრამ აი, ის აღებს კარს და თაყვანს სცემს მას. და პრაბჰუპადაც მხიარუულად ეგებება. გარედან ისე ჩანდა, თითქოს ორი ძველი მეგობარი შეხვდა ერთმანეთს და თავიანთი ძველი საუბარი განაგრძო. შეხვედრის შემდეგ ჯორჯს ვაცილებდი. იგი მომიბრუნდა და მითხრა: “დიახ, პრაბჰუპადა – მაგარი ვინმეა!””

უკანასკნელად როკ-ენ-როლს წელიწადზე მეტი ხნის წინ მოვუსმინე. სახლიდან ათასობით კილომეტრიც მოშორებით, შორეულ ინდურ სოფელში, თითქმის დამავიწყდა, თუ რა არისე ს. მაგრამ ძალიან მომეწონა, რომ ჯორჯ ჰარისონი ასეთი სერიოზულობით მოეკიდა სულიერ ცხოვრებას. მაშინვე სიმპათიით განვეწყვე მის მიმართ, როგორც ძმისადმი, რომელთანაც საერთო იდეალებს ვიზიარებდი. რა ვიწროა ეს სამყარო და რა მშვენიერი! – გავიფიქრე მე.




user posted image

user posted image

ჯორჯ ჰარისონი და შიამასუნდარა (შუაში)
* * *
კეში-გჰატას საფეხურებზე ვიჯექი ჩემს ახალ მეგობართან ერთად და დავინახე, როგორ ჩაიქროლა ცაში, ჩრდილოეთ მხარეს, მეტეორმა. შიამასუნდარამ ზეცისკენ აღაპყრო თვალები და მომიყვა შრილა პრაბჰუპადას რუსეთში გამგზავრების შესახებ. იმ წლებში არავის შეეძლო რკინის რადრის გადაკვეთა, მაგრამ კრიშნა კვლავ გამოეხმაურა თავისი ერთგულების სურვილს და გზა გაუკვალა.

“ჩვენ არ ვიცოდით, როგორ განვითარდებოდა ყველაფერი. ნორმალური საჭმელიც კი არ გვქონდა. ვიწრო, ცუდად განათებულ სასტუმროს ნომრებში ვჩერდებოდით, და ყველაფერი გარშემო შიშით იყო გაჟღენთილი. ხალხი დათრგუნული და მოღუშული დადიოდა. მე ვფიქრობდი: “რა უნდა ვაკეთოთ აქ მთელი ხუთი დღე?””

შიამასუნდარა იხსენებდა, როგორ დახეტიალობდა წითელ მოედანზე და პირდაპირ ქუჩაში გაიცნო ინდოეთის ელჩის ვაჟი და რუსი ყმაწვილი ანატოლი, რომელიც დათანხმდა, რომ სასტუმროში წამოსულიყო გურუსთან შესახვედრად.

“ანატოლიმ სამი დღე გაატარა პრაბჰუპადასთან, დილიდან საღამომდე ღრუბელივით იწოვდა ყველაფერს, რასაც შრილა პრაბჰუპადა ასწავლიდა. პრაბჰუპადამ მისთვის დამახასიათებელი მომხიბვლელობით და რბილი იუმორით მოუყვა ანატოლის კრიშნას ცნობიერების პრაქტიკის შესახებ. ამასთან ერთი წვრილმანი დეტალიც კი არ გამოუტოვებია. შემდეგ მე და პრაბჰუპადა მოსკოვიდან წამოვედით. მაგრამ მის მიერ დათესილმა თესლმა ნაყოფების მოცემა დაიწყო, და ახლა, კრიშნას სწავლება, როგორც ტყის ხანძარი, ისე ვრცელდება იატაკქვეშეთში რკინის ფარდის მიღმა”.

ჰორიზონტს გავცქეროდი და ვიხსენებდი, როგორ გვასწავლიდნენ ამერიკაში ბავშვობიდან, რომ რუსების გვშინებოდა. ჩვენს სკოლებში სასწავლო განგაშს აწყობდნენ ხოლმე, რომლის დროსაც მერხების ქვეშ ვიმალებოდით, იმ შემთხვევისთვის, თუ რუსეთი ამერიკას დაესხმებოდა თავს. ზოგიერთმა ჩვენმა მეზობელმა, ვინც უფრო მდიდარი იყო, ეზოებში ნამდვილი ბომბსაცავი მოიწყვეს პროდუქტების მარაგით. ადამიანები ამერიკაში ყოველ წამს ელოდნენ საბჭოთა კავშირისგან თავდასხმას. და აი, ცივი ომის პიკზე, შიამასუნდარა და შრილა პრაბჰუპადა მოსკოვში მიდიან, სადაც, ვითომც აქ არაფერიო, რუს ყმაწვილს ბჰაკტი-იოგას გზაზე უყვებიან.

user posted image
user posted image
user posted image
* * *
“და რატომ ჩამოგიყვანათ პრაბჰუპადამ თქვენ, დასავლეთელი მოსწავლეები, ინდოეთში?” – ვკთხე მე.

სანამ მიპასუხებდა, შიამასუნდარამ ჩაფიქრებულმა შორს გაიხედა: “პრაბჰუპადა ხშირად გვეუბნებოდა, რომ ჭეშმარიტი რელიგია ამ ქვეყანაში გაქრობის პირასაა; ადამიანები აღარ ისწრაფვიან ღმერთისკენ, მათ ტელევიზორები და ავტომობილები სჭირდებათ. (მე მაშIნვე გამახსენდა ის ცრუ-გურუ ჯანაკპურიდან, რომელიც ოცნებობდა, რომ მდიდარი ამერიკელი გამხდარიყო.) ამიტომ, ვფიქრობ, რომ პრაბჰუპადა აქ თავის რამდენიმე მოსწავლესთან ერთად დაბრუნდა, რათა ეთქვა ინდოეთის მაცხოვრებლებისთვის: “შეხედეთ, ამ დასავლეთელ ვაჟებს და ქალიშვილებს ყველაფერი აქვთ – ტელევიზორებიც, ავტომობილებიც, და ისეთი რაოდენობით, თქვენ რომ არც დაგსიზმრებიათ. მაგრამ ისინი არ იყვნენ ბედნიერნი, სანამ კრიშნა არ იპოვეს. თქვენ ხომ გყავთ კრიშნა, და ეს ისაა, რაც მათ სჭირდებათ. ამიტომ აჩუქეთ კრიშნა მთელს მსოფლიოს”. პრაბჰუპადა ხშირად ამბობს, რომ ინდური ფილოსოფია ამერიკულ სიმდიდრესთან შეთანხმებული, მთელს მსოფლიოს მოუტონს სიკეთეს. იგი ჩვენ, თავის დასავლეთელ მოსწავლეებს, “მოცეკვავე თეთრ სპილოებს” გვეძახის!

მე გამეცინა და დავფიქრდი ამ საოცარ იდეაზე: შევაერთოთ აღოსავლური ფილოსოფია დასავლურ კაპიტალთან და ტექნოლოგიებთან. მივხვდი, რომ ამ მომენტამდე ღმერთის ჩემმა საკუთარმა ძიებამ იმდენად დამაკავა, რომ თავშიც არ მომდიოდა, გამეზიარებია სულიერი საგანძურები სხვა ადამიანებისათვის.
“და როგორ აღგიქვამენ ინდოელები?”

“აქ, ინდოეთში, სადაც არ უნდა ჩავიდეთ, ყველგან ხელებგაშლლნი გვხვდებიან. მაგრამ ყველას არ ესმის შრილა პრაბჰუპადასი. ვიღაც განიკითხავს მას, ან მოკვლითაც კი ემუქრება იმის გამო, რომ იგი სულიერ ნათლობას აძლევს დასავლეთელ ხალხს ისე, რომ იგნორირებას უკეთებს კასტურ სისტემას, ან იმის გამო, რომ შრილა პრაბჰუპადა საშუალებას აძლევს ქალებს საკურთხეველზე იმსახურონ ტაძრებში”.

ამ სიტყვებმა დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე. ინდოეთშI ჩემი მოგზაურობის დროს სამწუხაროდ ვხედავდი, რომ დაბალი კასტის წარმომადგენლები და ქალები ხშირად იყვნენ დამცირებების ქვეშ. ამიტომ შრილა პრაბჰუპადას ბრძოლამ წარსულის ამ გადმონაშთებთან აღტაცებაში მომიყვანა.

შიამასუნდარამ დასკვნა გააკეთა: “შრილა პრაბჰუპადა – ნამდვილი რევოლუციონერია”. მდინარიდან პეშვით წყალი ამოიღო, სახე გაიგრილა , წამოდგა და გაიზმორა: “კრიშნა დას, ძალიან მიხარია, რომ შევხვდით. მითხარი, კიდევ რა შემიძლია გავაკეთო შენთვის?”

“მე არაფერი არ მინდა, - ვუპასუხე და მეც წამოვდექი, - ძალიან მადლობელი ვარ შენი”. ხელი მხარზე დავადე: “მაგრამ ამდენი დრო წაგართვი. ხვალ შევხვდეთ ლექციაზე”.

შიამასუნდარამ გაიღიმა: “გმადლობ. შენ მართალი ხარ. დროა დავბრუნდე. შრილა პრაბჰუპადას გაუხარდება, როცა ჩვენი შეხვედრის შესახებ გაიგებს”.
მზერით ვაცილებდი და გულის სიღრმეში უზარმაზარ მადლიერებას ვგრძნობდი, და ამასთან ერთად უფრო და უფრო მეტად მზარდ ცნობისმოყვარეობას.

* * *




თავი მეცამეტე

უძვირფასეს წყნარ წუთებში განთიადის დადგომამდე, იამუნას ნაპირზე, მეჩვენებოდა, რომ ღმერთი სადღაც ძალიან ახლოსაა. წამოვდექი და დილის ლექციაზე წავედი.

ყველაფერი ჩვენს გარშემო შესაძლებელია განსურიელებულ იქნას, - დაიწყო შრილა პრაბჰუპადამ, თითქოს გაღვიძებისას ჩემთან მოსული ფიქრები გამოიცნოო. – ყველაფერი ღმერთის ენერგიაა. მაგრამ როდესაც გვავიწყდება კავშირი, რომელიმე ობიექტისა ღმერთთან – ამას ეწოდება მატერიალური ცნობიერება. ხოლო როცა ჩვენ ვხედავთ, რომ ყველაფერი მერთთანაა დაკავშირებული, და ყველაფერს მისი მსახურებისთვის ვიყენებთ – ასეთ ცნობიერებას სულიერ ეწოდება”. თავისი სიტყვების ილუსტრაციისთვის შრილა პრაბჰუპადამ მიკროფონზე დააკაკუნა: “მაგალითად ავიღოთ ეს მიკროფონი. თუ მას ვიყენებთ მიწიერი სიყვარულის შესახებ სიმღერებისთვის, იგი მატერიალურია. მაგრამ თუ ღმერთის სადიდებლად გამოვიყენებთ მას, იგი განსულიერდება. ეს ცნობიერების საკითხია. ჩვენ გვინდა გარშემო ყველაფერი სულიერი მიზნებისთვის გამოვიყენოთ.ბჰაკტი-იოგა – ესაა მატერიალური ენერგიეს სულიერად გარდაქმნის ხელოვნება. ბჰაკტი, ღმერთისადმი ერთგულება, სულად აქცევს მატერიას”.

პრაბჰუპადას სიტყვებმა სიღრმემდე შეძრა ჩემი სამყარო. მომეჩვენა, რომ ფეხქვეშ მიწა მეცლებოდა. ეს ნამდვილი რევოლუციაა, - გავოცდი მე. – საგნებზე ასეთი შეხედულება უკუაგდებს ჩემთვის ჩვეულ შეხედულებას მიწიერისგან გამდგომაზე. მე ვვარაუდობდი, რომ მიწიერისგან განდგომა ნიშნავდა – ყველაფერზე უარის თქმას და მხოლოდ ყველაზე აუცილებლით დაკმაყოფილებას, რათა სული შევინარჩუნოთ სხეულში. მაგრამ როცა გულწრფელად ჩავიხედე ჩემს გულში, იძულებული ვიყავი მეღიარებინა, რომ იქ შეუმჩნევლად სიამაყემ დაისადგურა. მე ვამაყობდი იმით, თუ როგორ ვცხოვრობდი მთელი ამ ხნის განმავლობაში ინდოეთში, და იდუმალად საკუთარი ცხოვრების წესს იმაზე უკეთესად ვთვლიდი, ვიდრე იმას, როგორც დასავლეთში ცხოვრობდა ხალხი. ნუთუ მთელი ჩემი განდეგილობა სამყაროსგან სხვა არაფერი იყო, თუ არა ეგოიზმის მორიგი გამოვლინება, რომელიც აიძულებს ადამიანს, რომ საკუთარი თავი მოატყუოს, და ეხმარება, რომ სხვებზე უპირატესობა შეიგრძნოს? მე თითქოს ნიადაგი გამომაცალეს ფეხქვეშ. რა თქმა უნდა ადვილია სულიერად ჩავთვალოთ ვრინდავანის ლამაზი ბუნება, ან ტაძრები ღვთაებებით. მაგრამ მიკროფონი? გამახსენდა, როგორ განვიკითხავდი პრაბჰუპადას დასავლეთელ მოსწავლეებს იმის გამო, რომ ისინი ფოტოაპარატებს და მაგნიტოფონებს იყენებდნენ.

რა სიბრიყვე იყო ჩემი მხრიდან მათზე ზემოდან ყურება და საკუთარი თავის უკეთესად ჩათვლა მხოლოდ იმის გამო, რომ ცხოვრების ასკეტურ წესს ვეწეოდი. ახლა მესმის, რომ სამყაროსგან განდგომა ბუნებრივია მხოლოდ იმ დონით, რა დონითაც იგი მორჩილებას, პატივისცემასა და სიყვარულს აღვივებს ადამიანში.
სულ რაღაც რამდენიმე სიტყვით შრილა პრაბჰუპადამ დაანგრია ჩემი ილუზია. ჩემი ეგო მხილებულ იქნა, მაგრამ მე მადლიერებას ვგრძნობდი.


ნათქვამია, რომ წმინდა ადამიანს შეუძლია ვარდზე ნაზი და მეხზე მკაცრი იყოს. იმ დილით ერთ-ერთმა სტუმარმა თავის გამართლება დაიწყო, იცავდა რა საკუთარ უპრინციპობას და სულიერ სისუსტეს. შრილა პრაბჰუპადა დიდხანს უსმენდა, შემდეგ ხმას აუწია და ელვასავით დაიჭექა: “თუ სუსტი ხარ, გახდი ძლიერი! სიმტკიცის გარეშე ჩვარს ემსგავსება. მაშინ რა აზრი აქვს, რომ ადამიანი გერქვას?” სტუმარი საჰაერო ბუშტივით დაიჩუტა, თითქოს უჩხვლიტესო. ქედი მოიხარა პრაბჰუპადას წინაშე და შეჰპირდა, რომ მომავალში აღარ გააკეთებდა სისულელეებს. შრილა პრაბჰუპადას შეეძლო ძალიან მკვეთრი და უხეში ყოფილიყო, რათა შთაეგონებინა ადამიანისთვის გამოსწორების სასწრაფო აუცილებლობა. მისი სიტყვები, ბასრი, როგორც სკალპელი გამოცდილი ქირურგის ხელში, ჭრიდნენ მხოლოდ იმისთვის, რომ განეკურნათ. თვითონ ამის შესახებ ასე ამბობდა: “სულიერ მოძღვარს უნდა ჰქონდეს ბრიტანელი გენერლის გამბედაობა და ბენგალელი დედის გული”.

შრილა პრაბჰუპადამ განაგრძო ყველასადმი მიმართვა, და მის ხმაში მუდარა ჟღერდა: “ციდან ჩამოვარდნილი წვეთი გამჭვირვალეა. მაგრამ ჭუჭყთან შეხებისას, ის კარგავს თავის გამჭვირვალობას. წყლისთვის თავისი პირვანდელი სისუფთავის დაბრუნება შესაძლებელია, თუკი ჭუჭყს გავფილტრავთ მისგან. ამის ანალოგიურად, ჩვენი ცნობიერება თავდაპირველი ბუნებით სუფთაა, მაგრამ მატერიალურ ენერგიასთან შეხებისას, მან დაკარგა თავისი გამჭვირვალობა. ღმერთის სახელების გამეორებით ჩვენ შეგვიძლია აღვიდგინოთ ჩვენი ბუნებრივი, ნეტარი მდგომარეობა”. მან ახსნა, რომ უარი უნდა ვთქვათ სექტანტურ შეხედულებებზე და გავიგოთ, რომ ღმერთს მრავალი სახელი აქვს, და ყოველ მათგანში მან თავისი ღვთაებრივი ენერგიები ჩადო. “სახელი კრიშნა ნიშნავს “ყოვლის-მიმზიდველს”. ის ყოვლისმიმზიდველია, იმიტომ რომ ის თავდაპირველი წყაროა ყველანაირი სილამაზისა, ცოდნისა, ძალისა, სიმდიდრისა, სახელისა და განდეგილობისა. თუ ადამიანს პაწაწინა ნამცეცი მაინც აქვს ამ ყველა თვისებიდან, მას დიდებულად თვლიან. ღმერთი – დიდებულია, რადგან იგი – ყველა ამ ნიჭის წყაროა და უსაზღვრო დონით ფლობს ყოველ მათგანს. აირ ას ნიშნავს, იყო ღმერთის უზენაესი პიროვნება”.

შემდეგ მან ახსნა, რომ ეს ძალიან ბუნებრივი მეთოდია. რაც მეტს ვისმენთ კრიშნაზე, მით უფრო მეტად იღვიძებს ჩვენში მისადმი მიძინებული სწრაფვა. ბჰაკტის პრაქტიკის საფუძველს კრიშნას შესახებ საუბრების მოსმენადა მისი წმინდა სახელების გალობა წარმოადგენს. რა დონითაც იღვიძებს ჩვენში სიყვარული, იმავე დონით ჩნდება მსახურების სურვილი. მე ხშირად მესმოდა სიტყვები: “ღმერთი დიადია”, - მაგრამ ახსნამ, რომელიც შრილა პრაბჰუპადამ მოგვცა, იმდენად გამაოგნა, რომ მთელ სხეულში ჟრუანტელმა დამიარა.

user posted image
* * *
საღამოს იმ გორაზე ვიჯექი, სადაც მადანა-მოჰანას უძველესი ტაძარი დგას. ზემოდან იამუნას დავცქეროდი და ვკითხულობდი ლოცვას, რომელიც შრილა პრაბჰუპადამ დაწერა იმ დღეს, როცა სატვირთო გემით ამერიკის ნაპირებს მიადგა. იგი თითქმის სამოცდაათი წლის იყო, და გემზე რამდენიმე მძიმე გულის შეტევა გადაიტანა. თან მხოლოდ შვიდი დოლარი ჰქონდა ინდურ ვალუტაში, და მანამდე არასოდეს გადაუკვეთავს ინდოეთის საზღვრები. ოცდაათი დღის შემდეგ გემი ბოსტონის პორტს მიადგა, და იქ, ბოსტონის ჰავანში, შრილა პრაბჰუპადამ დაწერა წერილი, მიმართული უფალი კრიშნასადმი. რამდენიმე წლის შემდეგ მისმა მოსწავლეებმა შემთხვევით იპოვეს ეს ჩანაწერები ძველ ჩემოდანში.

გორის თავზე, სადაც ვიჯექი, სიწყნარე იყო. ხეების ფოთლებს ქარი აშრიალებდა, შორიდან მენავეების გადაძახილი მოისმოდა, სადღაც ძროხები ბღაოდნენ. ღრმა კონცენტრაციით ვმედიტირებდი იმ რამდენიმე სტროფზე ლოცვიდან, რომელიც ახლა ცნობილია, როგორც ლოცვა “ჯალადუტაზე”:

ჩემო ძვირფასო უფალო კრიშნა, შენ არაჩვეულებრივად კეთილი ხარ ამ უვარგისი სულისადმი, მაგრამ არ ვიცი, რატომ მომიყვანე აქ. ახლა შეგიძლია ის გამიკეთო, რაც გსურს.

თუმცა მე ვხვდები, რომ აქ რაღაც საქმე გაქვს, წინააღმდეგ შემთხვევაში რატომ მომიყვანდი ამ ადგილას?

ასეა თუ ისე, უფალო, შენ მომიყვანე აქ, რათა ხალხს მოვუთხრო შენს შესახებ. და ახლა, ჩემო უფალო, მხოლოდ შენზეა დამოკიდებული, რით დასრულდება ეს მცდელობა – წარმატებით თუ წარუმატებლობით. ყველაფერი შენი ნებაა.

ო, ყველა სამყაროს სულიერო მოძღვარო! მე შემიძლია მხოლოდ გავიმეორო შენი სიტყვები. ჰქმენ, თუ ეს გსურს ისე, რომ მათ გამიგონ.

მხოლოდ შენი უმიზეზო წყალობით მოიპოვებენ ჩემი სიტყვები სიწმინდეს. დარწმუნებული ვარ, რომ შეაღწევს რა ადამიანების გულებში, ეს ცოდნა სიხარულით აღავსებს მათ და ყველა ტანჯვისგან იხსნის.

ო, უფალო, მე – მარიონეტი ვარ შენს ხელებში. და რადგანაც მომიყვანე აქ საცეკვაოდ, მაშ მაიძულე, მაიძულე ვიცეკვო, ო უფალო, მაიძულე ვიცეკვო ისე, როგორც ეს შენ გინდა.

მე არ მაქვს არც ერთგულება, არც ცოდნა, მაგრამ მტკიცედ მჯერა კრიშნას წმინდა სახელის. მე ბჰაკტივედანტა დამარქვეს, და ახლა, თუკი შენი ნება იქნება, შეგიძლია გაამართლო ამ სახელის ჭეშმარიტი არსი.

ყველაზე უვარგისი და უმწეო გლახაკი, ა.ჩ. ბჰაკტივედანტა სვამი,
გემის - “ჯალადუტას” ბორტი,
ბოსტონი, მასაჩუსეტსის შტატი, აშშ.
1965 წლის 18 სექტემბერი.


* * *
გორაკის მწვერვალიდან ვაკვირდებოდი, როგორ მიჰქონდა იამუნას თავის წყლები დაბლობზე. შრილა პრაბჰუპადას სიტყვებზე ვფიქრობდი და უნებურად პარალელების გავლება დავიწყე მე არც თუ ადვილი გზა გამოვიარე ამერიკიდან ინდოეთამდე, მასწავლებლების ძიებაში, რომლებიც ღმერთის შესახებ ცოდნას გამიხსნიდნენ, ხოლო შრილა პრაბჰუპადამ ინდოეთიდან ამერიკამდე გადმოცურა – მოსწავლეების ძიებაში იმისთვის, რომ ღმერთის შესახებ ცოდნა გადაეცა მათთვის.

როგორც ჩანს, - ვფიქრობდი მე, - ღმერთი მსოფლიოს ჭეშმარიტ სიყვარულს მათი მეშვეობით უხსნის, ვისაც იყვარს იგი. პრაბჰუპადას ლოცვაში მორჩილება გამოსჭვიოდა, და ეს მორჩილება მოდიოდა იმ ადამიანის გულიდან, რომელმაც ყველაფერი მიატოვა სხვათა სულიერი კეთილდღეობისთვის. მოხუცებული ადამიანი, გადატანილი ინფარქტებით, ფულის გარეშე, მარტო, უცხო ქვეყანაში – იგი ღმერთს მხოლოდ ერთ კურთხევას ევედრებოდა: ყოფილიყო მისი თანაგრძნობის ინსტრუმენდი.


This post has been edited by cinemamu on 27 Jan 2012, 16:57
cinemamu
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 3334
წევრი No.: 49962
რეგისტრ.: 24-December 07

გამოგზავნილია: 28 Jan 2012, 16:23  #29424602      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
მომდევნო დღის ადრიან დილას, შორეული ტაძრის ზარების გადაძახილით გაღვიძებული, დიდხანს ვიწექი მდინარის ნაპირზე, ცისკრის ვარსკვლავს ვუმზერდი და წინა საღამოს წაკითხულ წერილს ვიხსენებდი. დღეს დადგა მერვე – და ბოლო – დღე ვრინდავანში შრილა პრაბჰუპადას ყოფნისა.

ჩვეულებისამებრ შევედი ყინულივით ცივ წყალში მხრებამდე და ლოცვები აღვავლინე. მთვარის რბილ შუქზე შორეული ტაძრების მწვერვალების სილუეტები მოჩანდა. ცა ღრმა მდუმარებას ინარჩუნებდა. მარტოობა ჩემი ერთადერთი მეგზური იყო ამ დროს. სიცივისაგან აკანკალებულმა ხელები შევატყუპე და შევთხოვე შრი რადჰას და კრიშნას, რომ დამხმარებოდნენ. შემდეგ ნაპირზე გამოვედი, ტანსაცმელი გავწურე და აკანკალებულმა კვლავ ჩავიცვი ისინი. დავჯექი და ხის კრიალოსანზე უფლის წმინდა სახელების გამეორება დავიწყე. თან შრილა პრაბჰუპადას ვრინდავანიდან გამგზავრება მედგა თვალწინ.

საათით გვიან ვრინდავანის ბნელ ქუჩებს მივუყვებოდი მწველი სურვილით, რომ შრილა პრაბჰუპადას უკანასკნელი ლექცია მომესმინა. გარშემო ყველგან ზარები რეკავდნენ და სადჰუები გალობდნენ. ნახევრადმძინარე ვაჭრები მაღაზიებს აღებდნენ. ადგილზე მივედი და იატაკზე დავჯექი. დარბაზი სავსე იყო მოსწავლეებით და სტუმრებით, რომლებიც ხმადაბლა მღეროდნენ მაჰა-მანტრას თიხის ბარაბნების და ხელის თეფშების აკომპანიმენტის ქვეშ. ზოგიერთი ბექვის ქუდით და სვიტერით იყო შემოსილი ან პლედი ჰქონდათ შემოსხმული, სხვები სიცივისგან კანკალებდნენ. შენობაში ტკბილი სანდალის კეთილსურნელების სუნი იდგა, მაგრამ მის სიტკბოს არ შეეძლო ჰაერში მდგარი განშორების სიმწარის გადაფარვა: არავის არ უნდოდა, რომ შრილა პრაბჰუპადა ვრინდავანიდან წასულიყო.
როცა შრილა პრაბჰუპადა დარბაზში შემოვიდა, კირტანი უფრო ხმამაღლა და სწრაფად აჟღერდა, მაგრამ მაშინვე მიჩუმდა, როგორც კი ის თავის ადგილზე დაჯდა. ამომავალი მზის სხივები ფანჯრებში აღწევდნენ და რბილი შუქით ანათებდნენ მის ფიგურას. გარეთ თუთიყუშები მღეროდნენ, და ჩიტების ამ სიმფონიას დაემატა მცირე ლატუნის თეფშების ჟღერა, რომლითაც შრილა პრაბჰუპადა რიტმს ქმნიდა. თვალდახუჭულმა, ლამაზი გალობა შეასრულა: “ჯაია რადჰა მადჰავა კუნჯაბიჰარი, გოპიჯანა-ვალაბჰა გირივარა-დჰარი”. იგი მღეროდა უფალსა და მის ერთგულებს შორის არსებული სიყვარულის შესახებ, მე კი ჩემი გულის ხმას ვუგდებდი ყურს. შრილა პრაბჰუპადას სიყვარული ღმერთისადმი იმარჯვებდა ჩემზე.



შრილა პრაბჰუპადას ხმა ჩემს ყურებში შედიოდა და გულის სიღრმემდე აღწევდა. უცებ მივხვდი, რომ ჩემი ცხოვრების ყველა მოვლენა დღევანდელი დღის ჩათვლით მხოლოდ იმისთვის იყო გამიზნული, რომ ამ მომენტამდე მივეყვანე. ცნობიერების სიღრმეში თავდაჯერებულობა განმტკიცდა: დიახ, ღმერთმა როგორც იქნა მაჩვენა ჩემი გურუ. ვგრძნობდი, როგორ იწეოდა და ტრიალებდა ჩემი სული რწმენის უზარმაზარ ტალღაზე, შემდეგ კი მსწრაფლად ეშვებოდა მადლიერების ოკეანეში. ასეთი რამ აქამდე არასოდეს განმიცდია. სიხარულმა დატბორა მთელი ჩემი გული.

გამახსენდა ჩემი პირველი შეხვედრა შრილა პრაბჰუპადასთან ბომბეიში. უკვე მაშინ შინაგანი ხმა ჩამჩურჩულებდა: “ეს შენი გურუა!” მაგრამ იმ მომენტში ჯერ კიდევ არ მქონდა თავდაჯერებულობა და მზაობა, რომ ამ ხმას დავმორჩილებოდი. ამიტომ, სანამ ჭკუა გულს ებრძოდა, განვაგდე ჩემგან ეს გრძნობა და განვაგრძე ძიება. ამ ძიებამ ვრინდავანში მომიყვანა, კრიშნასთან. და ახლა ძალამ, რომელიც უსაზღვროდ აღემატებოდა ჩემი ჭკუისა და გულის ძალას, ერთიც და მეორეც ჰარმონიაში მოიყვანა. კი, კი, - ხმამაღლა მიცემდა გული. ჩემი ძიებებმა, დაწყებულმა მსოფლიოს მეორე კუთხეში – ჰეილენდ პარკში, ბოლოს და ბოლოს მომიყვანეს ჩემი გურუს ტერფებთან. ამ მომენტში მე მივხვდი, რომ ჩემს ცხოვრებაში არ შეიძლებოდა ყოფილიყო სხვა მიზანი, გარდა შრილა პრაბჰუპადას დახმარების სურვილისა ღმერთისადმი სიყვარულის მთელს მსოფლიოში გავრცელებაში. მომინდა გავმხდარიყავი თუნდაც ყველაზე უსუსური, მაგრამ ინსტრუმენტი თანაგრძნობით სავსე ამ მისიისა.

გონებაში ჩემი ცხოვრების სხვა მოვლენები ამოტივტივდა. გამახსენდა ეგვიპტელი მისტიკოსი ჰიმალაებში, რომელმაც მიწინასწარმეტყველა: “მოთმინებით განაგრძე ძიება. მაღალი ძალები დაგეხმარებიან იმის ცნობაში, ვისაც ეძებ. დამიჯერე. ეს ბედია. შენი მასწავლებელი აუცილებლად მოვა შენთან”. ახლა მისი წინასწარმეტყველება აღსრულდა.

ღმერთმა ჩემი მასწავლებლისადმი რწმენის მარცვალი ჩადო ჩემში, და თავს ისე ვგრძნობდი, თითქოს ნეტარების ტალღებში ვცურავდი. მაგრამ რაღაც მომენტში მომიწია, რომ მიწაზე დავბრუნებულიყავი და ალალად შემეხედა თვალებშI სინამდვილისთვის.

შევძლებ, რომ ჩემი გურუს სწავლების ერთგული დავრჩე? მსოფლიოში – ცდუნებების უსაზღვრო რაოდენობაა. საკუთარი მასწავლებლის შერცხვენა შავი უმადურობის აქტი იქნებოდა. ამას გარდა მე ისე ცოტა მაქვს საერთო მის დასავლეთელ მოსწავლეებთან, თუმცა კი დავიწყე მათდამი პატივისცემით მოპყრობა. შევძლებ მათთან ერთად ცხოვრებას? მე ძლიერი რწმენა მაქვს შრილა პრაბჰუპადას მიმართ, მაგრამ საკუთარი თავის მცირედ მჯერა. შემიძლია, მთელი გულწრფელობით ვთქვა, რომ ღირსი ვარ მისი მოსწავლეობისა?

თვალებზე ცრემლები მომადგა, ფეხები დამიბუჟდა, ხოლო გული მღელვარებით ამიძგერდა. მივხვდი, რომ არ ვიმსახურებდი ამას, მაგრამ გადავწყვიტე, რომ რადაც არ უნდა დამჯდომოდა დროთა განმავლობაში შემეძინა აუცილებელი თვისებები.
Serg1us
PriesT


***
ჯგუფი: Registered
წერილები: 72
წევრი No.: 136992
რეგისტრ.: 15-October 11

გამოგზავნილია: 28 Jan 2012, 16:45  #29424936      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა · ვებგვერდი · aim
სულ კაი კაი მომენტებში რატო წყვიტავ კაცო ბრაზილიური სერიალივით sad.gif
cinemamu
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 3334
წევრი No.: 49962
რეგისტრ.: 24-December 07

გამოგზავნილია: 28 Jan 2012, 17:18  #29425448      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
Serg1us
QUOTE
სულ კაი კაი მომენტებში რატო წყვიტავ კაცო ბრაზილიური სერიალივით


მეგონა გაბრაზდი, ცოტ-ცოტას რომ ვდებ და პროტესტის ნიშნად აღარ კითხულობდი. biggrin.gif


* * *
მზემ დილის სუსხი განდევნა და ხალხის უზარმაზარი ბრბო გაანათა, რომლებიც ისევე როგორც მე, შრილა პრაბჰუპადას და მისი მოსწავლეების გასაცილებლად შეკრებილიყვნენ. უეცრად ბრბომ გამიტაცა და თან წამიყოლა. გამორკვევაც კი ვერ მოვასწარი, რომ შრილა პრაბჰუპადას პირისპირ აღმოვჩნდი. მე მის უძირო ყავისფერ თვალებს ვუმზერდი, ის კი – ჩემსას. იდუმალი შეგრძნება მომაწვა – მომეჩვენა, რომ თავად უფალი, შრილა პრაბჰუპადას გზით ჩემს სულში იხედებოდა. გარშემო ყველაფერი გაქრა. შრილა პრაბჰუპადა მშვიდად იდგა და ელოდა, როდის დავილაპარაკებდი. სუნთქვა შემეკრა და თავბრუ დამეხვა ემოციებისგან და მადლიერების გრძნობისგან. შეცბუნებულმა წარმოვთქვი: “შრილა პრაბჰუპადა, მინდა მთელი ჩემი სიცოცხლე მოგიძღვნათ”.

დამდგარ სიჩუმეში დრო გაჩერდა. წამები საუკუნეებივით იწელებოდა. როგორც იქნა მსუბუქი მოძრაობით იგი თითის წვერებით ჩემს შეტყუპებულ ხელებს შეეხო და რბილად გამიღიმა. მისი თვალები, ცრემლებისგან დანამულნი, იყვნენ თვალები მამისა, რომელიც უძღები შვილის დაბრუნებას ეღირსა განშორების ხანგრძლივი წლების შემდეგ. მის მზერაში დავინახე სიბრძნის უსაზღვრო ოკეანე, რომელიც დროს არ ემორჩილებოდა. სიყვარული ვიგრძენი – უძირო, მაგრამ ძალიან პიროვნული, რის გამოც მანამდე განუცდელი სიმყუდროვის შეგრძნება გამიჩნდა. თავი ოდნავ დამიქნია და წარმოთქვა: “დიახ, შენ სახლში დაბრუნდი”.
მადლიერების მოწოლილი ტალღა ცრემლების სახით გადმოიღვარა ჩემი თვალებიდან, მთელი ძალით ვცდილობდი თავი შემეკავებინა თავს დამტყდარი გრძNობებისგან და თაყვანი ვეცი. შრილა პრაბჰუპადამ თავისი ხელჯოხი ჩემს მეგობარს, შიამასუნდარას გადასცა, დაიხარა და ავტომობილში ჩაჯდა. ის იღიმებოდა და თავს უქნევდა თავის მეგობრებსა და თაყვანისმცემლებს, და ყველამ ტირილი, ხელების ქნევა და ხმამაღლა ყვირილი დაიწყო. ასე ვიდექით, სანამ ავტომობილი, რომლითაც შრილა პრაბჰუპადა მიდიოდა, წერტილად არ იქცა ჰორიზონტზე.

უძრავად ვიდექი და მოწმენდილ ცისფერ ცას ვუყურებდი. დღეს, ვგრძნობდი მე, ჩემი ჭკუის ბნელი ღრუბლებიდან რწმენის მზემ გამოანათა. და ეს მზე, ვიმედოვნებდი, რომ აღარასოდეს ჩავიდოდა.

მადლიერების ტალღები იღვრებოდა ჩემი გულიდან. ამ კურთხევის გულისთვის გადავიტანე მთელი ეს სირთულეები და განსაცდელები ჩემს გზაზე. სწორედ ამ საგანძურისთვის იყო გამიზნული ჩემი მოგზაურობა. ამ ჯადოსნური წამისთვის ტიროდა ჩემი სული. ღმერთმა ჩემი გზა გამიხსნა. ეჭვებისა და შიშის ბურუსი გაიფანტა, და აი, სულიერი მოძღვრის პირისპირ აღმოვჩნდი – ნამდვილი გასხივოსნებული გურუს წინაშე, რომელსაც შემიძლია მთელი სიცოცხლე მივუძღვნა. მოხდა ის, რისთვისაც ათასჯერ მილოცია და რისთვისაც ცრემლები მიღვრია. სასწაული, რომელსაც ასე ველოდი, აღსრულდა!

ჩემი სიხარული საზღვრებს ვერ პოულობდა. შრილა პრაბჰუპადას პიროვნება განასახიერებდა ყველა ტრადიციის მცნებას, რომელიც მოგზაურობის მანძილზე შევისწავლე. მისი სიტყვები წმინდანთა მთელი დასის უსასრულო სიყვარულსა და სიბრძნეს მიხნიდნენ და ყველა ჩემს ეჭვს ანადგურებდნენ. მან მოიტანა სწავლება, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში ინახებოდა და სათუთად გადაეცემოდა მასწავლებლების უწყვეტი ჯაჭვით, სწავლება იმის შესახებ, თუ როგორ განვივითაროთ ურთიერთობა ყოვლისმიმზიდველ შეყვარებულთან. ჩემს გულში აინთო რწმენა იმისა, რომ ამ მოკრძალებულ წმინდა ადამიანს, არამაღალს და გამხდარს, მართლა უყვარს კრიშნა, და კრიშნასაც, უზენაეს უფალსაც უყვარს იგი.
0 წევრი ათვალიერებს ამ თემას (0 სტუმარი და 0 უჩინარი წევრი)
0 წევრი:
Topic Options Pages: (13) « პირველი ... 6 7 [8] 9 10 ... ბოლო » გამოხმაურება · ახალი თემა · ახალი გამოკითხვა

 



ფორუმის ინტერნეტთან კავშირს უზრუნველყოფს: კავკასუს ონლაინი
[ Script Execution time: 0.1049 ]   [ 12 queries used ]   [ GZIP Disabled ]