forum.ge
reklama
FORUM.GE ... წესები  · დახმარება  · ძებნა  · წევრები  · კალენდარი  · ჩატი
Pages: (4) 1 2 [3] 4   ( გადავიდეთ პირველ წაუკითხავ წერილზე ) გამოხმაურება · ახალი თემა · ახალი გამოკითხვა

> ამორძალები, საინტერესო მასალები ამორძალებზე...
grindelvaldi
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Members
წერილები: 4028
წევრი No.: 120105
რეგისტრ.: 26-August 10

გამოგზავნილია: 15 Jan 2012, 13:28  #29212197      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
Obscured
ბოლო სურათზე ნამდვილი ამორძალია აეუფ lol.gif lol.gif შუა საუკუნეების აბჯრით და რამე lol.gif


--------------------
Out of every one hundred men, ten shouldn't even be there, eighty are just targets, nine are the real fighters, and we are lucky to have them, for they make the battle. Ah, but the one, one is a warrior, and he will bring the others back

Heraclitus
basa-ttt
Super Crazy Member ++


********
ჯგუფი: Members
წერილები: 25934
წევრი No.: 27414
რეგისტრ.: 25-December 06

გამოგზავნილია: 15 Jan 2012, 13:31  #29212234      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
QUOTE
ბოლო სურათზე ნამდვილი ამორძალია აეუფ  შუა საუკუნეების აბჯრით და რამე

თან მუცელი და ბარძაყები მოშიშვლებული რომ აქვს...
ყველაზე ადვილად დასაჭრელი და მნიშვნელოვანი ადგილი...

მოვძებნი მერე სადმე თუ არის ინტერნეტში ამორძალების აბჯარი (სამარხებში ნაპოვნი)..
ძალიან მძიმეს ვერ ატარებდნენ ალბათ
საინტერესოა როგორ იმოსებოდნენ....


--------------------
საყდრისი საქართველოა - საქართველოს ვერ მოკლავთ!

უჭირს ქართულ საზოგადოებას დღეს, ზრდილობაში და რაინდობაში...
[IMG]http://a.pix.ge/l/p0tzt.jpg[/IMG]
mamuka1
Super Member


****
ჯგუფი: Registered
წერილები: 226
წევრი No.: 125587
რეგისტრ.: 5-January 11

გამოგზავნილია: 15 Jan 2012, 21:17  #29219514      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
basa-ttt
Super Crazy Member ++


********
ჯგუფი: Members
წერილები: 25934
წევრი No.: 27414
რეგისტრ.: 25-December 06

გამოგზავნილია: 15 Jan 2012, 22:04  #29220489      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
mamuka1
კარგი სტატიაა
ОДЕЖДА И ВООРУЖЕНИЕ АМАЗОНОК
«Как у писателей, так и у художников не существовало особенных разногласий в отношении одежды и вооружения амазонок. На ранней стадии их истории это был короткий хитон или туника, перехваченная на талии знаменитым поясом так, что она редко доставала колен, верхняя часть ее скалывалась на левом плече, оставляя открытой правую грудь. Однако в более поздний период одежда делается более пышной и приобретает плавные очертания, что, вероятно, является следствием перехода от пешего боя к конному. Говорят, что самые ранние из хитонов представляли собой всего лишь шкуры убитых на охоте зверей. Страбон особо упоминает о том, что «они делают шлемы и одежды для тел и пояса из шкур диких животных». Конечно, сыромятные кожи использовались во всех временах и местах, по той простой причине, что предполагали некоторую защиту от дротиков и другого оружия.
Поэтому использование шкур диких зверей азиатскими амазонками и змей африканскими женщинами просто указывает на то, что могущество их оформилось в тот период, когда они находились еще на варварской стадии развития. Тем не менее, в изобразительном искусстве, за возможным исключением некоторых примитивных керамических изделий, одежда явно имеет вид тканой. В качестве оборонительного вооружения амазонки наделяются низкими нагрудными панцирями, иногда, на поздних образцах, царицы облачены в кирасы, украшенные изображением Медузы. Нижняя часть тела защищена пластинами в виде юбочки. Поножи прикрывают спереди их ноги, головы покрыты шлемами. Шлемы сначала принадлежат к типу Минервы, они высокие, снабжены защитным гребнем и плюмажем. Потом они становятся более легкими и форма их следует форме головы, а после восточных походов уступают место высоким кидариям или подобиям фригийских колпаков, иногда с остриями над ушами и на шее. К поножам добавляются сандалии, охватывающий лодыжку ремешок со шпорами, а в случае отсутствия поножей шнуровка сандалий может подниматься до половины голени. Иногда мы видим амазонок, как на интересном фрагменте терракоты из Коллекции Таунли в Британском Музее, облаченными в короткие хитоны и высокие сапоги с отогнутыми поверху голенищами, украшенными спереди изображениями львиной морды, и загнутыми вверх носками, что свидетельствует о восточном влиянии. На лучших произведениях искусства ноги амазонок неприкрыты и босы, на них виден лишь ремешок со шпорами.
После завоеваний во Фригии и походов на Персию, мы видим амазонок в персидских одеждах, состоящих из тесной облегающей туники и штанов, высоких сапог и либо облегающих голову шлемов, либо кидариев. Щиты амазонок, носящие название пельта, невелики, и либо имеют форму полумесяца либо изображены с двойным полумесяцем. При этом внешний край щита описывает почти полную окружность, в то время как внутренний вогнут, образуя две кривых и три вершины; однако часто мы видим полный круг. Все эти три формы рассматривались в качестве лунных эмблем. Наступательное вооружение амазонок состояло из лука и стрел, дротика, копья и длинной пики. Последняя являлась просто приспособлением метательного оружия к нуждам близкого кавалерийского боя. Характерным оружием для них являлся двусторонний топор, которому многие авторы приписывают символическое значение. В нем, вне сомнения, видели эмблему власти — первоначально божественной — и рассматривали как аналогию двойного громового перуна. В качестве оружия эта двойная секира имеет азиатское происхождение и, похоже, была принесена в Малую Азию страшными воинами хеттов. При первых столкновениях с восточными народами это оружие вызывало ужас в рядах греков и римлян. Квинт Смирнский пересказывает предание о том, что Геракл, похитивший священную двустороннюю секиру у царицы амазонок, отдал ее Омфале, царице Лидии. Утверждают, что подобный боевой топор являлся эмблемой царской власти вплоть до дней Кандавла, последнего из Гераклидов. В преданиях об амазонках мечи упоминаются лишь изредка, что свидетельствует об их крайней древности, или же, по меньшей мере, верности примитивным обычаям.
Об умении женщин-воительниц владеть луком и стрелами складывались легенды. Дротики их летали с быстротой взгляда или даже мысли, и солдаты Марка Красса в куда более поздние времена рассказывали о «странной разновидности стрел», которые использовали против них парфяне. Оружие это, по мнению потрясенных римлян, летало «быстрее молнии и поражало цель едва ли не раньше, чем было выпущено из руки». Далеко натягивая тетиву, варвары посылали свои стрелы с такой скоростью, что пронзали легкие панцири, а, попадая в конечности врагов, прибивали их ноги к земле, а руки к щитам. Почти то же самое нам рассказывают о женщинах-воительницах, ибо от их оружия не было защиты, кроме пропитанной магией шкуры Немейского льва или не менее волшебного щита, защищавших соответственно Геракла или Ахиллеса.
Однако, как мы уже говорили, азиатские амазонки редко применяли меч. С ранних времен конь стал спутником юных воительниц, и владение ими искусством верховой езды заслуживало восхищение всех тех, кому оно не вселяло ужас. Конница амазонок всегда была легкой, лошади практически обходились без упряжи, ограничиваясь простой уздечкой, и стихией ее являлись быстрые маневры. Сидя на коне, амазонки пользовались луком, стрелами и дротиками, а также копьем и топором. Отступая, они пускали стрелы назад, и даже делали сальто на спине животного, чтобы находиться при этом лицом к врагу. Такими изображали амазонок художники. Скульпторы также донесли до нас изображения трюков, вполне совместимых с тактикой варваров. Таким образом, греки подчеркивали происхождение воительниц, родиной которых являлись бескрайние степи. Кроме того, как нам рассказывают, что, бежав с кораблей Геракла, высадившись на сарматском берегу и превратившись в прекрасных кентавров женского пола, они без промедления напали на ничего не подозревающих местных жителей.
В трудах некоторых авторов можно найти короткие упоминания о боевом применении амазонками сетей, набрасывавшихся на врагов, которых после удавливали арканами или добивали копьями. Вне сомнения это украшение и без того живописной легенды рождено поэтической метафорой, символизировавшей либо попадание в сети женских чар, или коварные охватывающие передвижения гибких воительниц, стремившихся обойти врага, но быстро отступавших, чтобы возобновить атаку. Все войско превращалось в гибкую сеть, из которой не было выхода, которую нельзя было вспороть или разрезать. Нам известно, что варвары-гладиаторы (вооруженные трезубцами ретиарии) выступали на арене с сетями, однако об использовании таковых в боевых действиях свидетельств не осталось. С другой стороны, сети и узловатые веревки широко использовались богами и сверхъестественными созданиями из большинства мифологий мира в борьбе между собой или с человеком, тесно связывая этот процесс с чарами и магией.
Такие подробности дошли до нас из второстепенных произведений изобразительного искусства и литературы. Отмечено, что в лучших аналогах греческой культуры амазонки всегда изображаются в приятной простоте. Наряд их обыкновенно ограничивается короткой рубашкой; руки, ноги, голова и часть груди обнажены, хотя более поздние скульптуры иногда представляют нам этих женщин в длинном, спускающемся ниже колена хитоне, из-под которого выглядывают сандалии. Существует немного свидетельств об использовании ими другого защитного оружия, кроме сравнительно редкого использования шлемов и небольших щитов. Оружием их остаются лук и стрелы, копье и двулезвийный топор. Признаки усложнения наряда наблюдаются лишь во второстепенных работах. Вне сомнения, эта заученная простота во многом являлась следствием желания отобразить крайнюю давность происходивших сражений; аналогичным образом и греческие воины фигурируют или полностью обнаженными или в весьма скудной одежде, хотя головы их венчают роскошные шлемы, а в руках блистают великолепные щиты.»
Приводим эту цитату из книги «Золотой век амазонок» Г.К.Ротери, Ф.М.Беннет, М:. -Вече, 2004, с. 56-61.
В.В.Литвин,
президент Краснодарского краевого Центра ЮНЕСКО,
академик АМТН, академик КНА, академик МАНЭБ
Obscured
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Registered
წერილები: 1152
წევრი No.: 15779
რეგისტრ.: 29-December 05

გამოგზავნილია: 16 Jan 2012, 10:46  #29227615      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
user posted image

user posted image

Hyperzet
ჰიპერზეტ


*******
ჯგუფი: Moderators
წერილები: 10803
წევრი No.: 44595
რეგისტრ.: 22-October 07

გამოგზავნილია: 18 Jan 2012, 22:19  #29269147      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
mamuka1
QUOTE
მორძალებს ალბათ მარჯვენა მკერდი უბრალოდ აკრული ქონდათ..ტყავის ნაჭრით...თუ დააკვირდებით თანამედროვე შეჯიბრს მშვილდოსნობაში ქალებს შორის..
ქალბატონებს ვისაც უშლის მკერდი სროლისას..აკრული აქვს ტყავის ნაჭრით (სპეციალური სპორტული ინვევტარია..)

გეთანხმები, აკრული ექნებოდათ და არა მოკვეთილი.


--------------------
შენი თმა კოკაინია, შენი ხმა ექოა, რომელიც ჩემამდე აღწევს და შრება...
mamuka1
Super Member


****
ჯგუფი: Registered
წერილები: 226
წევრი No.: 125587
რეგისტრ.: 5-January 11

გამოგზავნილია: 18 Jan 2012, 23:33  #29270830      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
ბერძნებს უყვართ გადაჭარბება...ველურობისათვის რომ ხაზი გაესვათ..მოიგონეს მკერდის ამოშანთვა...არაფერში საჭირო ოპერაცია..იყვნენ მსუბუქად შეიარაღებულები..
ხელჩართულ ბრძოლაში (იქ სადაც ძალა ჭირდება..ხმლის მოგერიებას..თავს არიდებდნენ..კარგად ისროდნენ..ყველანაირ სასროლ იარაღს..ქონდათ ხანჯლები..
საქართველოს ტერიტორიაზე ბევრი სამარხია მოძებნილი სადაც ქალი არის დამარხული იარაღით...შიშისაგან ვერ არქმევენ რომ არის მეომარი ქალის საფლავი...თანამედ-
როებაშიც ქალები კარგი მსროლელები არიან..
basa-ttt
Super Crazy Member ++


********
ჯგუფი: Members
წერილები: 25934
წევრი No.: 27414
რეგისტრ.: 25-December 06

გამოგზავნილია: 19 Jan 2012, 00:05  #29271530      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
QUOTE
საქართველოს ტერიტორიაზე ბევრი სამარხია მოძებნილი სადაც ქალი არის დამარხული იარაღით...შიშისაგან ვერ არქმევენ რომ არის მეომარი ქალის საფლავი.

mamuka1
უფრო ზუსტი ინფო არ გაქვს ამაზე?
პმ ნახეეეე.
Obscured
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Registered
წერილები: 1152
წევრი No.: 15779
რეგისტრ.: 29-December 05

გამოგზავნილია: 25 Jan 2012, 11:34  #29370897      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
user posted image

Obscured
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Registered
წერილები: 1152
წევრი No.: 15779
რეგისტრ.: 29-December 05

გამოგზავნილია: 26 Jan 2012, 15:36  #29391695      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
user posted image

user posted image



მიმაგრებული სურათი
qartvelebi.jpg
აბულაბას
ქუთაისელი


******
ჯგუფი: Members
წერილები: 6363
წევრი No.: 126206
რეგისტრ.: 20-January 11

გამოგზავნილია: 30 Jan 2012, 09:51  #29452251      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
ქართველი ქალი როგორც ასეთი მეომარი არასდროს ყოფილა


--------------------
Anti-intellectualism has been a constant thread winding its way through our political and cultural life, nurtured by the false notion that democracy means that "my ignorance is just as good as your knowledge

Isaac Asimov
Obscured
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Registered
წერილები: 1152
წევრი No.: 15779
რეგისტრ.: 29-December 05

გამოგზავნილია: 30 Jan 2012, 11:49  #29453190      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
QUOTE
Abulabas

QUOTE
ქართველი ქალი როგორც ასეთი მეომარი არასდროს ყოფილა


მაია წყნეთელი?? მებრძოლი არ იყო???
user posted image


XVIII საუკუნის მებრძოლი ქალები

მაია წყნეთელი

ხალხური

გლეხის ქალს, მაია წყნეთელს, მეფე ერეკლეს დროს უცხოვრია (XVIII საუკუნის მეორე ნახევარი). უასაკო ყოფილა, როცა ბატონს ძალით მიუყვანია სახლში და ნამუსი აუხდია. მაიას მშობლებს ვერ აუტანიათ ეს მწუხარება და მალე გამოსალმებიან წუთისოფელს. მამას ტყეში ჩამოუხრჩვია თავი, დედას შიმშილით თავი მოუკლავს. ერთ ღამეს ჩაუცვამს მამამისის ტანისამოსი, შემოურტყამს ხმალი, ხანჯალი, მხარზე მამის თოფი გადაუკიდია და ჩასულა თბილისში. ასე ვაჟურად გამოწყობილი მისულა მეფე ერეკლეს კარზე და მფარველობა უთხოვია. მეფეს მიუღია იგი. მაიას სახელად მათე დაურქმევია. არ გასულა დიდი ხანი, რომ კახეთის მხარეს დასცემიან ლეკები. მეფეს შეუყრია საჩქაროდ ჯარი და თან გაუყოლებია შინაყმანიც. მათრიცხვში ყოფილა მაიაც. ყველანი კარგად გარჯილან მტერთან ბრძოლაში, მაგრამ მაიასებრი ვაჟკაცობა ვერავის გამოუჩენია. ამ დროს მაია ოცი წლისა ყოფილა. მეფე გაუკვირვებია მის მხნეობას, სიმარდესა და ვაჟკაცობას. გახარებული გადახვევია, ორთავ თვალებში უკოცნია და უთქვამს:

- აი, შენ კი გენაცვალე! კაციც შენა ყოფილხარ და ქუდიც შენ გხურებიაო!

თბილისში რომ დაბრუნებულან, მეფეს კიდევ მოსვლია ამბავი, სომხებს თათრის ჯარი შემოესიაო. მაშინ მდევარი შეუგროვებიათ. შემდგარა რჩეული ბიჭების დასტა, რომელიც პირველად უნდა შებრძოლებოდა მტერს. მათეც იქ ყოფილა. ომი ყოფილა სოღანლუღს ქვევით. ხმალამოღებულ მაიას შეუჭენებია ცხენი მტრის გუნდში და მეთაურისათვის ანაზდად გაუგდებინებია თავი. არეულა მტრის ჯარი და ქართველებს ისე დაუმარცხებიათ, რომ ამბის წამღები კაციც აღარ დარჩენილა.

მაია თურმე თავზარს სცემდა გარეშე და შინაურ მტერს. მისი დროის პირშავ კაცებს თორმეტი გოგო-ბიჭი მიუყიდიათ სპარსელებისათვის. ამ ამბის შესატყობინებლად მეფესთან ერთი მოხუცებული კაცი წამოსულა. მეფის კარზე მაია დახვედრია, მოხუცს თავისი გასაჭირი უთქვამს თუ არა, მაიას მაშინვე შეუკრებია თავისი ამხანაგები, შემსხდარან ცხენებზე და გამოსდგომიან ყიზილბაშებს. მისწევიან ლილოსთან, დაუხოცავთ, გაუთავისუფლებიათ დაყიდული გოგო-ბიჭები, მერე მეფის კარზე მობრუნებულან. მაია წამდგარა მეფის წინაშე და უთქვამს გლეხობის მძიმე მდგომარეობის შესახებ:

- გლეხობა განადგურდა და გაწყდა, ბოროტმოქმედ კაცთაგან აოხრდა სოფლები. ბატონებმა დაჰყიდეს მთელი სოფლის გლეხობა; ვინც გადარჩა, იმათ კიდევ გუთანში, ურემსა და კალოში სულს აძრობენ. მეფევ გთხოვთ, მოსპოთ ასეთი ავკაცობა და ბოროტმოქმედებაო..

მეფეს მეორე დღესვე მოუწვევია სასახლეში მღვდელმთავრები და ჯვარითა და სახარებით შეუჩვენებიათ ავნი კაცნი. ამგვარი საჩივრებით ისე შეუწუხებია მაიას ბოროტმოქმედნი, რომ მათ გადაუწყვეტიათ მაიას მოკვლა.

ერთ დღეს მეფეს მაია სადღაც გაუგზავნია. ეს შეუტყვიათ მის მტრებს და გამოსდგომიან უკან; მაგრამ მაიას მდევარი დაუხოცავს. ერთ მათგანს #####უებია: ერეკლეს ნებავს შენი სიკვდილიო. მაიას თავზარი დასცემია, ეჭვი გასჩენია, იქნებ მართლა უნდა მეფეს ჩემი სიკვდილიო, თან გული სტკენია, გადაუწყვეტია: - გავშორდები და ყაჩაღად გავალო. თრიალეთისაკენ გადასულა და დაბინავებულა ერთ თყეში, რომლისთვისაც ხალხს “მაიას საბუდარი” დაურქმევია. აქედან გამოდიოდა თურმე გზებზე, უსაფრდებოდა გამვლელ-გამოვლელ თავგასულ კაცებს, ხოცავდა და ძარცვავდა მათ. ბოლოს შეუტყვიათ მტრებს მისი ბინა და დაუწყიათ დევნა. მაშინ მაიას დაუტოვებია თავისი საბუდარი და წასულა სომხეთისაკენ. დასახლებულა სოფლად და თავისი ვინაობა დაუფარავს.

ერთ დღეს მეფე ერეკლე მისულა იმ სოფელში, სადაც მაია ყოფილა. ერთი სოფლიდან მეორეში აცილებდნენ თურმე მეფეს სოფლელები, მაიაც გაჰყოლია. იმჟამად უკვე მოხუცებული ყოფილა და მეფეს ვეღარ უცვნია. ხმა იყო გავარდნილი, რომ მაია დიდი ხანია რაც მოკვდაო. გზაში მეფეს მტერი შემოხვდა. მაიას მეტს თოფ-იარაღი არავის ჰქონია მზად. იმან კი თურმე ჯერ თოფი ესროლა მტერს, მერე კი ხმალდახმალ მიუხდა. ამის მხილველი სხვებსაც გული მისცემიათ, გამხნევებულან, შებმიან მტერს და გაუმარჯვიათ. მეფეს უკითხავს მაიასათვის: შენ ძმობილო, ვინა ხარ ეგეთი გმირიო?

- ბატონისაგან გამოდევნილი მათე გახლავარო. ... ამასთანავე ვაცხადებ დიდებული მეფის წინაშე, რომ მე ვარ დედაკაცი და არა მამაკაციო.

ამის შემდეგ, მაიას გაუხდია კაცური ტანისამოსი და ჩაუცვამს ქალური; მაგრამ დიდხანს აღარ დასცლია სიცოცხლე. სპარსელები შემოსევიან საქართველოს, მაიაც გარევია ქართველთ ლაშქარში, ქალური ტანსაცმელი სცმია. სპარსელებს გაჰკვირვებიათ მისი მამაცობა და ხანებს უბრძანებიათ ცოცხლად მისი დაჭერა. მართლაც, დაუტყვევებიათ და თან წაუყვანიათ; მაგრამ მაია გზიდან გამოპარულა და ერევნის ბოლოს მოუკლავთ.

1959 წელს გადაიღეს ფილმი “მაია წყნეთელი”, სადაც მაიას როლს ასრულებს ქართველი მსახიობი ლეილა აბაშიძე.


თამრო ვაშლოვნელი

ხალხური

თამროს დედა მალე მოუკვდა. მამაც რომ გამოესალმა ამ წუთისოფელს, ბატონმა თამრო ვიღაც გადამთიელს მიჰყიდა, მაგრამ თამრომ თვითონვე დაიხსნა თავი. მამის ოჯახში რომ ბრუნდებოდა, გამოიარა ერთ ტყეში, სადაც დათვი დახვდა წინ და დაეჭიდა, მაგრამ უშიშარმა გმირმა ქალმა მოკლა დათვი და დაიხსნა თავი მეორე განსაცდელისაგან. თამრო ცხოვრობდა სოფელ ვაშლოვანში. ყოფილა სასტიკი და გაუტეხელი, მეხი დედაკაცი, რის გამოც მისი სახელი განთქმულა საქართველოში. სოფელში უიმისოდ არა კეთდებოდა რა. ერთხელ ვაშლოვანს თათრები დასცემიან, აუკლიათ სოფელი, დაუნგრევიათ ეკლესიები და მცხოვრებნი ტყვედ წაუყვანიათ. თამრო გამოსდგომია თათრებს, დასწევია თავისი რაზმით და საკვირველი გმირობა გამოუჩენია. მტერი დაუმარცხებია და გაუთავისუფლებია ქართველი ტყვეები. ეს ამბავი ერეკლე მეფეს რომ შეუტყვია, ძლიერ დიდის მადლობით უთქვამს თამროსათვის:

- ოჰ, შვილო! შენ გენაცვალოს ჩემი მოხუცი თავი, რომ შენის მაგალითით კაცებიც გამხნევდნენო.

მეფეს მიუცია მისთვის და მისი ამხანაგებისატვის ტყვია-წამალი და ერთ ზარბაზანსაც დაჰპირებია.

თამროს თავის რაზმში ბევრი მეომარი ქალიც ჰყოლია. თამროს და მის რაზმს ბევრჯერ გადაურჩენია ვაშლოვანის მცხოვრებნი ლეკებისა და თათრების თარეშისაგან.

ერთ ავ აზნაურს მისი დიდება და ქება შეშურებია და ქვეყნის ღალატი დაუბრალებია. მეფეს პირზე დაუყენებია მაბეზღარი თამროსათვის. თამროს დაუმტკიცებია თავისი ერთგულება სამშობლო ქვეყნისა და მტრობა და ღალატი თვით იმ მაბეზღარი აზნაურისა. მაშინ მეფეს უთქვამს თამროსათვის:

- წადი შვილო თამრო, ეცადე შენი მაგალითით მამაკაცებიც გაუერთგულო სამშობლოსო.

ამ დროს მეფესთან ყოფილან თავადები და რადგან მოსწონებიათ თამროს ახოვანება, უთხოვიათ, აი იმ ფალავანს დაეჭიდეო, თამროს უარი არ უთქვამს, დასჭიდებია და დაუმარცხებია ეს ფალავანი.

ფალავნობამ თამროს ბევრი მტერი გაუჩინა. ამიტომ დამალულა და არავის ეჩვენებოდა. იგი იცავდა გლეხების ოჯახებს ბოროტმოქმედი ბატონებისაგან, რის გამოც ბატონები გადაემტერენ. ერთ დღეს დაუჭერიათ და მდინარე მტკვარში გადაუგდიათ. თამროს ბევრი უწვალია და ერთ ბურჯზე ასულა, მაგრამ იქიდან სისუსტის გამო ვეღარ ჩამოსულა და მშიერ-მწყურვალს სული განუტევებია. მისი გვამი დიდი პატივით დაუსაფლავებიათ თრიალეთის ეკლესიაში.



თინა წავკისელი

ხალხური

თინა წავკისელი გაბაშვილის ყმა ყოფილა. ისეთივე გმირობა და გულშემატკივრობა გამოუჩენია გლეხებისადმი, როგორც მაია წყნეთელს. სიყმაწვილეშივე შეურაცხყოფისათვის მოუკლავს თავისი ბატონი, მაგრამ თინაზე ეჭვი არავის მიუტანია.

ამის შემდეგ გასულა ხანი. თინა და კიდევ სხვა გოგო-ბიჭები ბატონის ნათესავებს მიუყიდიათ სპარსელებისათვის. გზაზე მყიდველთ მოუნდომებიათ მათზე ძალადობა. თინას შეუტყვია მათი განზრახვა, დაურიგებია თავისი ამხანაგები, წაურთმევიათ სპარსელებისათვის ხანჯლები და დაუხოცავთ ყველანი, შემსხდარან მათ ცხენებზე, წამოსულან მეფე ერეკლესთან და ყველაფერი დაწვრილებით უამბიათ. მეფეს გაკვირვებია მათი მხნეობა. სხვა ქალები დაუთხოვნია, თინა კი სასახლეში შეუნახავს. სასახლეში ყოფნისას თინას კარგად შეუსწავლია თოფის სროლა, ხმლისა და ხანჯლის ხმარება და ცხენზე ჯდომა. მას არა ერთხელ უსახელებია თავი მამაცობით, მხნეობითა და ხმლის ხმარებით.

ერთ ომში თინას და ერთ გლეხს ისე მამაცურად უომიათ, რომ მეფეს ძლიერ მოსწონებია ისინი, მიუწვევია თავისთან ორივენი და უბრძანებია მათთვის შეუღლება. მათ აღუსრულებიათ ბატონის ბრძანება და დასახლებულან წავკისს. თინას შესძენია ორი ვაჟი, მაგრამ მაინც არ მოუკლია ქვეყნისათვის სამსახური: ის ყოფილა თავისი სოფლის, წავკისის მცველი მტერთაგან.

თინას აღა-მახმად-ხანის წინააღმდეგ ბრძოლაშიც მიუღია მონაწილეობა (1795 წ.). გადმოცემით, იგი ბოლნისის მხარეს მოუკლავთ და ერეკლემ იქვე, ბოლნისის სიონთან, დაასაფლავებინა ქმრის გვერდით, საფლავის ქვაზე მათი სახე ამოაჭრევინა, მათ ობლებს კი სასახლეში ზრდიდა.

აბულაბას
ქუთაისელი


******
ჯგუფი: Members
წერილები: 6363
წევრი No.: 126206
რეგისტრ.: 20-January 11

გამოგზავნილია: 30 Jan 2012, 12:11  #29453486      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
Obscured
QUOTE
მაია წყნეთელი?? მებრძოლი არ იყო???

კიდე?
Obscured
Crazy Member


*****
ჯგუფი: Registered
წერილები: 1152
წევრი No.: 15779
რეგისტრ.: 29-December 05

გამოგზავნილია: 30 Jan 2012, 14:02  #29455054      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
QUOTE
კიდე?

QUOTE
თამრო ვაშლოვნელი

QUOTE
თინა წავკისელი

ყველგან იყვნენ ასეთი ქალები: ბაბილონში, ჩინეთში, ვიეტნამში, აფრიკაში, დაგომეაში და ნიგერიაში. საფრანგეთში – ჟანა დარკი და ჟანა დე ბოლევილი (რომელიც მოგვიანებით მეკობრე გახდა). საქართველოში კი, ძველად, ხელჩართული ბრძოლების შემდეგ ბრძოლის ველზე ძალიან ხშირად პოულობდნენ მოკლულ მეომარ ქალებს, რაც ყოველთვის მტრების გაოცებასა და აღფრთოვანებას იწვევდა.

ჩვენს ერამდე მეექვსე–მეოთხე საუკუნეების სამარხებში პოულობენ ბევრ საფლავს, სადაც ქალები დამარხულნი არიან სრული საბრძოლო ამუნიციით, იარაღით, ხოლო ზოგიერთ მათგანს ძლიერი ჭრილობები აღენიშნება, მათ სხეულებში ისრების ნარჩენებიც კია აღმოჩენილი. ერთ–ერთი მათგანი, 14 წლის გოგო ასევე იარაღთან ერთად იპოვეს და უკვე ამ ასაკში მისი ფეხები დეფორმირებული იყო ცხენზე გამუდმებული ჯდომისაგან. იმავე ეპოქის მამაკაცებს კი საბრძოლო იარაღის გარეშე პოულობენ, ხოლო ერთ–ერთ სამარხში აღმოჩენილია მამაკაცი ჩვილი ბავშვით ხელში. სწავლულები თვლიან, რომ ეს პერიოდი მატრიარქატი იყო: ქალები იბრძოდნენ, ხოლო კაცები ბავშვებს უვლიდნენ და მეურნეობას ეწეოდნენ. მაგრამ მეოთხე საუკუნის შემდეგ მხოლოდ მამაკაცი მეომრების სამარხებს პოულობენ, რაც იმაზე მეტყველებს, რომ ქალებმა შეწყვიტეს ბრძოლა. მაგრამ რამ აიძულა ისინი გადასულიყვნენ ცხოვრების სულ სხვა ყაიდაზე? აი ეს არის სწორედ გამოცანა...



ამორძალები – ყველა დროისა და ხალხის მებრძოლი ქალები
არსებობს ლეგენდა, რომ საუკუნეების წინათ მატრიარქატი იყო, ხოლო შემდეგ დადგა პატრიარქატის ეპოქა. მაგრამ სინამდვილეში ეს მართალია თუ გამონაგონი არავინ იცის. ვინ არიან ქალები და მამაკაცები, რაშია მათი განსხვავება გარდა ფიზიკური სქესობრივი განსხვავებისა, შეიძლება თუ არა მამაკაცმა შეცვალოს ქალი, ხოლო ქალმა მამაკაცი? არსებობს თუ არა პროფესიები, რომლებიც მხოლოდ განსაზღვრული სქესისათვის გამოდგებიან? თუ ეს მითია? აი რამდენი შეკითხვა იბადება მაშინვე, როგორც კი სიტყვა "ამორძალი" გვესმის. მებრძოლი ქალებისათვის არ არსებობს საზღვრები და ნაცია, მათთვის არ არსებობს განსაზღვრული ისტორიული თარიღები.

ამორძალები ლეგენდის თანახმად სასტიკი, ვერაგი ღმერთისაგან არესისაგან და ჰარმონიისაგან წარმოიშვნენ და თაყვანს სცემდნენ ომის ღმერთს არესს და ნადირობის ღმერთს არტემიდას. არსებობს ვერსია, რომ ისინი მცირე აზიაში ბინადრობდნენ, შავსა და აზოვის ზღვებს შორის და ასევე კავკასიაში (!). მათ შესახებ ჯერ კიდევ ჰეროდოტე წერდა. გადმოცემის თანახმად მათი აშენებულია ეფესი, სმირნა და დედაქალაქი – ფემისკირა.

ითვლება, რომ სიტყვა "ამორძალი" წარმოიშვა სიტყვისაგან – "უმკერდო". მკვლევარები ვარაუდობენ, რომ შესაძლოა ეს მებრძოლი ქალები იდაღავდნენ ერთ ძუძუს, რათა უკეთესად ესროლათ მშვილდ–ისარი, თუმცაღა არცერთ ძველ გამოსახულებაზე ისინი მკერდის გარეშე არ არიან გამოსახულნი. არის კიდევ ერთი ვერსია – ისინი ბავშვებს ძუძუთი არ კვებავდნენ. წელიწადში ერთხელ ამორძალები მეზობელი ტომის მამაკაცებთან, ან უბრალოდ მათ მიერ დატყვევებულებთან ატარებდნენ ღამეს, ხოლო შემდეგ, თუ გოგონა იბადებოდა, იტოვებდნენ მას და მებრძოლად ზრდიდნენ, ხოლო თუ ბიჭი – ან კლავდნენ, ან მამას გადასცემდნენ. გადმოცემის თანახმად, ამორძალების უძველესმა დედოფალმა თავისი თავი ალექსანდრე მაკედონელს შესთავაზა შესანიშნავი მებრძოლი ქალის გაჩენის მიზნით. მოგვიანებით კი გაჩნდა ორი ვერსია იმის შესახებ, რომ ამორძალების ჯგუფი ებრძოდა ამ დამპყრობელს და ეს ბრძოლა მაკედონელისათვის ძალიან მძიმე იყო, ან პირიქით, შეუერთდა მას და მის გვერდით იბრძოდა. ერთი რამ კი ზუსტადაა ცნობილი: აღმოსავლეთის უძველეს ქვეყნებში და გერმანულ ტომებში ქალები მამაკაცების მხარდამხარ იბრძოდნენ და მათ სიამოვნებით იღებდნენ ჯარში. ინდოეთში, ცნობილი მეფე აშოკის დროს იყო დაცვის მთელი არმია, რომელიც მხოლოდ ქალებისაგან შედგებოდა და მშვილდ–ისრით იყო შეიარაღებული. ეს იყო მეფის პირადი დაცვა.

ამორძალები ათენსაც კი დაესხნენ თავს, მაგრამ დამარცხდნენ, თუმცა ჰეროდოტე ამბობს, რომ ეს ტომები ძალიან ხშირად იმარჯვებდნენ. ერთ-ერთ მითში ნათქვამია, რომ თესევსმა მოიტაცა ამორძალების დედოფალი ანტიოპა, ჩამოიყვანა საბერძნეთში და დაქორწინდა მასზე. ხოლო მისმა ერთგულმა ამორძალებმა გადაწყვიტეს, რომ ანტიოპა ცუდად ცხოვრობდა და მის დასახმარებლად წამოვიდნენ. ყველაფერი იმით დამთავრდა, რომ დედოფალი დაიღუპა, ამორძალები წავიდნენ ქალაქიდან, ხოლო თესევსი უნუგეშო მდგომარეობაში ჩავარდა. ამ მითის მეორე ვერსიის თანახმად, თესევსმა თავისთან წაიყვანა ანტიოპა, მაგრამ შემდეგ ცოლად სხვისი მოყვანა გადაწყვიტა და როცა გაბრაზებული ქალი ცდილობდა ხელი შეეშალა ქორწილისათვის, ჰერაკლემ, თესევსის მცველმა, მოკლა უბედური, შეყვარებული ამორძალი. სად არის სიმართლე? ჩანს თუ არა მითის მეორე ვერსიაში მამაკაცის სურვილი, მიუჩინოს ქალს თავისი ადგილი – ისტორიის დამახინჯების ხარჯზე? მითებში, ლეგენდებში, "ილიადაში" – ყველგან შეხვდებით ამორძალებს. ისინი მონაწილეობას ტროას ომშიც კი იღებდნენ.

მაგრამ მხოლოდ ამორძალები არ იყვნენ მეომრები. იმავე საბრძნეთში ამასტისმა ჰერაკლურიიდან ააგო თავისი მეგაპოლისი, დაიპყრო რა ოთხი ქალაქი და შეაერთა ისინი. მეორე ბერძენი ქალი – არტემისია 1 (480 წ.ჩვ.წელთაღრიცხვამდე), გალიკარნასის სახელმწიფოს მმართველი – საბრძოლო ხომალდის მმართველი იყო. ხოლო თელესილამ ჩვ.წ. მე–5 საუკუნეში გააერთიანა ქალთა ჯარები ოკუპირებულ არგოსში და გაიყოლა ისინი სამშობლოს დასაცავად მტრების წინააღმდეგ.

ძველ სპარტაში პატივს სცემდნენ ქალებს და თავისუფლებას ანიჭებდნენ მათ. ამის მაგალითებია ორი პრინცესა ჩვ,წ–მდე მესამე საუკუნეში: არაქიდამია, რომელიც ქალთა რიგებს ხელმძღვანელობდა და ჰელიდო–ნისი – მშობლიური ქალაქის კედლების დამცველი. ხოლო ძველ რომში ქალი–გლადიატორებიც არსებობდნენ. კალიგულას დედამ აგრიპინამ კი საკუთარი ქალიშვილი საბრძოლო კარავში გააჩინა, როცა ჰერმანიკასთან ერთად საბრძოლო ლაშქრობაში მიდიოდა.

ბრიტანული კუნძულებიდან 61 წელს ბოუდიკამ, კელტმა მებრძოლმა ქალმა, ქალებისაგან შემდგარი ჯარით განდევნა რომაელები საკუთარი მიწიდან. ისინი არასოდეს იყვანდნენ ტყვეებს. მოგვიანებით ამ ჯარში მამაკაცებიც შევიდნენ.
mavina
Super Member


****
ჯგუფი: Registered
წერილები: 187
წევრი No.: 141900
რეგისტრ.: 20-January 12

გამოგზავნილია: 31 Jan 2012, 14:59  #29473270      · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა
ამორძალი ქალები ყოველთვის იყვნენ და დღესაც არიან, რა დღეს არ იბრძვიან ომებში ,,სნაიმპერი" ქალები, ან მთელი ისრაელის ქალები რა ჯარისკაცი–ამორძალები არ არიან?
0 წევრი ათვალიერებს ამ თემას (0 სტუმარი და 0 უჩინარი წევრი)
0 წევრი:
Topic Options Pages: (4) 1 2 [3] 4  გამოხმაურება · ახალი თემა · ახალი გამოკითხვა

 



ფორუმის ინტერნეტთან კავშირს უზრუნველყოფს: კავკასუს ონლაინი
[ Script Execution time: 0.3112 ]   [ 12 queries used ]   [ GZIP Disabled ]