Hyperzetგამარჯობა
არის ადამიანი,რომელიც მიყვარს და ვუყვარვარ, ( 100 % ით დარმწუნებული ვარ ) მაგრამ არის ესეთი პრობლემა,როდესაც ვნახულობდი მას ყოველთვის მინდოდა,რომ რაც შეიძლება მალე დამთავრებულიყო ჩვენი შეხვედრა,მერჩივნა რომ ჩემს მეგობრებთან წავსულიყავი,რომელთა გვერძეც უფრო კარგად ვგრძნობ თავს და შესაბამისად უფრო დიდ დროს ვუთმობ მათ,ამის გამოა,რომ დღესდღეობით ერთად აღარ ვართ,მიზეზს ვეძებდი,რომ დავშორებოდი და რამდენჯერმე მოხდა ესე და მერე მინანია კიდეც.''ბოლოჯერ'' როცა დავშორდით უკვე მისი ინიციატივით, გავიფიქრე,რომ ჩვენ შეიძლება ერთად ვეღარ ვყოფილიყავით და ამის გამი მცირე დოზით დეპრესიაც კი ''ავიკიდე" . დღე არ გავა,რომ არ გამახსენდეს,მაგრამ მე მგონი გვიანია უკვე

ნუ არის რაღაც შანსი ჩვენი შერიგების,მაგრამ ჩემ თავს ვეკითხები ხოლმე,ღირს თუ არა? დღემდე პასუხგაუცემელია ეს კითხვა ჩემთვის.არ ვიცი რა ვქნა,როგორ მოვიქცე

იქნებ დამეხმაროთ ..