სასწაული

ვინ ვარ მე? და როგორ, ვეკითხები ჩემ თავს, დასრულდება ეს ისტორია?
მზე ამოდის. მე კი ვზივარ ფანჯარასთან, რომელიც წარსული ცხოვრების სუნთქვითაა დაორთქლილი. ლამაზი სანახავი ვარ დღეს დილით! ორი პერანგი, თბილი შარვალი, ყელზე ორჯერ შემოხვეული და იმ სქელ პულოვერში ჩატანებული შალი, რომელიც ჩემმა ქალიშვილმა 30 წლის წინ დაბადების დღისთვის მომიქსოვა. ოთახში დაყენებული თერმოსტატი იმდენად მაღალ ტემპერატურაზეა აწეული, რამდენადაც შესაძლებელია, და აქვე ჩემ უკან კიდევ ერთი პატარა გამათბობელი მდებარეობს. ის ტკაცუნებს, ოხრავს და ზღაპრის ურჩხულივით აფრქვევს სიცხეს. ამის მიუხედავად, სხეული ჯერ კიდევ მიკანკალებს სიცივისგან. სიცივისგან, რომელიც არ მცილდება. სიცივისგან, რომელიც 80 წლის მანძილზე გამომუშავდა ჩემში. 80 წელი, ვფიქრობ ზოგჯერ, და მიუხედავად იმისა, რომ დიდი ხანია, ჩემს ასაკს შევეგუე, ჯერ კიდევ მაოცებს ის ფაქტი, რომ ჯორჯ ბუშის გაპრეზიდენტების დღიდან მოყოლებული აღარ ვმჯდარვარ მანქანის საჭესთან. ჩემ თავს ვეკითხები, ჩემს ასაკში ყველა ამას გადის თუ არა.

ნაწყვეტი ნიკოლას სპარკსის რომანის, "როგორც ერთადერთი დღე"-ს მიხედვით.
<ცნობილია მისი ფილმ-ვერსია "The Notebook">

სასწაული

ვინ ვარ მე და როგორ დასრულდება ეს ისტორია? ვეკითხები ჩემს თავს.
მზე ამოდის. მე კი ფანჯარასთან ვზივარ, რომელიც წარსული ცხოვრების სუნთქვითაა დაორთქლილი. ამ დილისთვის მართლაც რომ ლამაზი სანახავი ვარ! ორი პერანგი, თბილი შარვალი, ყელზე ორჯერ შემოხვეული და ჩემი ქალიშვილის მიერ 30 წლის წინ დაბადების დღისთვის მოქსოვილ, სქელ პულოვერში ჩატანებული შალი. ოთახში დაყენებული თერმოსტატი მაქსიმალურად მაღალ ტემპერატურაზეა აწეული და აქვე ჩემს უკან კიდევ ერთი პატარა გამათბობელია. გამათბობელი ტკაცუნებს, ოხრავს და ზღაპრის ურჩხულივით აფრქვევს სიცხეს. თუმცა სიცივისგან მაინც მაკანკალებს. სიცივე არ მცილდება. სიცივე, რომელიც 80 წლის მანძილზე გამომუშავდებოდა ჩემში. 80 წელი! ვფიქრობ ზოგჯერ და მიუხედავად იმისა, რომ დიდი ხანია, ჩემს ასაკს შევეგუე; ჯერ კიდევ მაოცებს ის ფაქტი, რომ ჯორჯ ბუშის გაპრეზიდენტების დღიდან მოყოლებული აღარ ვმჯდარვარ მანქანის საჭესთან. თავს ვეკითხები, ჩემს ასაკში ყველა ამას გადის თუ არა.