Imaginary friends , რატომ იჩენენ ბავშვები წარმოსახვით მეგობრებს?

Internet_Contraband
რაღა ბავშვები

ნეტა ეგეთი მეგობარი მაინც მყავდეს.
რამდენჯერაც ეგეთი "დავინახე"
იმდენჯერ მივხვდი რომ ისიც მე ვარ , ანუ დაჟე "წარმოსახვით მეგობარს" ვერ ვქმნი

სელინჯერს უმაგრესი მოთხრობები აქვს, მათ შორის "კონექტიკუტელი კუტი ძია"..

მეც მყავდა ბავშვობაში ეგეთი მეგობარი ოგონდ გულში ველაპარაკებოდი, კიდო ჩემ ბიძასშვილს ყავდა ეგეთი მეგობარი მაგრამ 1 წელია რაც აღარ შემიმჩნევია მის თავს რო ელაპარაკებოდეს

olive oly

ვუი... ეს ხო არ იყო cocolina

მეც ეგრე ვიყავი ზუსტათ რაღაც უცნაური სახელი დავარქვი, და ვთხზავდი ისტორიეს, ერთხელ ავარიაშიც მოვაყოლე D:
, მეც ვამტკიცებდი რომ მართლა მყავდა ესეთი მეგობარი. დავჯდებოდი და ველაპარაკებოდი. მაგრამ მერე გადამავიწყდა მაგრამ ეხლაც კარგათ მასოვს .
თუ დავიძახებდი ეგრევე ჩემთან ჩდებოდა

This post has been edited by rati_terora on 10 Aug 2009, 11:30

ერთი წამი და

თუ ეგეთი მეგობარი გყავს ე.ი. მაგარია?
ეგ რაღაც ვერ გავიგე.
მარა
ბავშვებს იგივე მიზეზის გამო უიოლდებათ შინაურ ცხოველებთან დამეგობრება. სირთულეების/challenges მიმართ სენსიტიურები არიან და ურჩევნიათ კომფორტულად იყვნენ მათთან ვინც არ აბრაზებს, ვინც ყველაფერში უგებს, ვინც სასაცილო და მაგარ რაღაცეებს აკეთებს და არასოდეს ტუქსავს.


მეგობარი არ ვიცი მაგრამ,
თინეიჯერი ვიყავი როცა დამეწყო მე. წარმოსახვითი სიტუაციები მქონდა. სულ მარტო ვიყავი ოთახში ხოლმე და რაღაცეები ხდებოდა. ოღონდაც ყველაფერი იყო ინგლისურად. ...1 წლის მერე გამართულად ვლაპარაკობდი ინგლისურს.
რამდენჯერ დედაჩემს შემოუსწრია როლში რო ვიყავი შეჭრილი. მაგრად დარდობდნენ ჩემზე.

ისე ეხლაც მაქვს ხოლმე, მცირე დოზით იგივე რაღაცეები.

აუფ ეხლა მივხვდი ეგ რაცაა კიდევ კარგი მე არ მქონია

მე საერთოდ ვერ წარმომიდგენია როგორ შევქმნა
* * *

მე მეგონა ეგ მარტო მე მემართებოდა და მეშინოდა მაგრამ მე ვახერხებ დაბალანსირებას და უცებ გაცერებას ვირაცამ რო გამაბრაზოს და შეტრიალდეს შეიძლება ხელით რამე გავაკეთო ვითომ ვახრჩობ და რამე თუ მითხრა ხანდახან ჩემით გულში რამეს ვამბობ და ზუსტად ინგლისურად,არც რუსული,არც ქართული,იმენა ინგლისური!
კიდევ კარგი მივხვდი რო მარტო მე არ ვარ