სიყვარული

აღარ გვინდა მეტი ლაი-ლაი ჩემო ....მნათეუსი
მივადექით შემაჯამებელ ფორმულას:

. სიყვარულის ამბის დიმპიტაური =
ვერტიკალურ-ბრუნვადი + ფენილოფლამინური + ღვთიური!


This post has been edited by Stalker2005 on 7 Oct 2008, 23:21

სხვადასხვა მსოფლმხედველობის ადამიანების კამათი ნებისმიერ კონკრეტულ საკითხზე მსოფლმხედველობებს შორის დაპირისპირებაში გადაიზრდება ხოლმე....
ერთი რამ ფაქტია -
ჰუმანიტარებს არ უყვართ როცა საბუნებისმეტყველო მეცნიერებები "მათ სფეროებში" იჭრებიან...

რა შეიძლება ადამიანს გქონდეს იმის საწინააღმდეგო რომ სიყვარულის, როგორც უმნიშვნელოვანესი ფენომენის მეცნიერული შეწავლა მოხდეს იმდენად, რამდენადაც ამის საშუალებას იძლევიან მეცნიერული მეთოდები ამ ეტაპზე...
სიყვარულის გავლენა ადამიანზე ძალიან დიდია და არამხოლოდ დადებითი, ის ხდება სულიერი ტრამვების და ხშირად დანაშაულების მიზეზიც...
ამიტომ მისი შესწავლა მნიშვნელოვანია, თავი რომ ავარიდოთ გაუგებრობებს ან მომზადებული შევხდეთ მათ.
ამით სიყვარული არ მცირდება და არც არაფერი არ აკლდება, რამდენი ინფორმაციაც არ უნდა მივცეთ ადამიანებს ისინი მაინც შეიყვარებენ ერთმანეთს, უბრალოდ უკეთესად ეცოდინებათ ზოგიერთი პერსპექტივების შესახებ...

მეცნიერების მიზანი, რაც იმ ფილმიდანაც ჩანს ძალიან კეთილშობილურია. ძალიან კარგი რომ ფარდა ეხდება სიყვარულის ქიმიურ ბუნებას, ეს საშუალებას აძლევს მეცნიერებს რომ სწორი რეკომენდაციები მისცენ ადამიანებს (და არა მარტო ისინი რაც ამ ფილმშია). ისინი კარგად აცნობიერებენ თუ რა მნიშვნელობა აქვს გრძნობის სიმტკიცისთვის საერთო ინტერესებს და მსოფლმხედველობებს (განსაკუთრებით მას შემდეგ რაც რომანტიკული ფაზა გაივლის) და სთავაზობენ საიტს cybersuiters.com მათ, ვინც ხანგრძლივი ურთიერთობით არის დაინტერესებული...

და რას გვთავაზობენ ზოგიერთი მსოფლმხედველობის ადამიანები ამის საპასუხოდ? დავტკბეთ "ღვთიური ფენომენების ხელთუქმნელობით"...
Stalker2005

ის რომ სიყვარული ინდივიდუალურად განიცდება სულაც არ ნიშნავს იმას რომ სხვადასხვა ადამიანების სიყვარულს საერთო არაფერი აქვს...
სექსუალური ვნებები, რომანტიზმი, ერთმანეთის გაიდეალება, ერთმანეთზე დამოკიდებულება და მიჩვევა ყველა სიყვარულს ახასიათებს...
ზოგში ერთი გრძნობა სჭარბობს, ზოგში მეორე, და თითოეულ ამ გრძნობას თავისი წამყვანი ჰორმონი აქვთ...
გრძნობების დიაპაზონზე მნიშვნელოვანი სიყვარულში საკუთარ თავთან დამოკიდებულებაა...
სწორედ ამ გრძნობაზე აირეკლება სხვის მიმართ გრძნობებიც...
გრძნობების ფართო დიაპაზონი თვითშეფასებას გიმაღლებს და ამითაც მოქმედებს სიყვარულზე...

ის რომ სიყვარული მთლიანობაა ესეც არ ნიშნავს იმას რომ მისი ანალიზი შეუძლებელია...
სიყვარული არის გრძნობათა სპექტრი, ამ გრძნობებს შორის დამოკიდებულებაზე და ზოგიერთი მათგანის ხანგრძლივობაზე პასუხს ქიმიური გამოკვლევებიც იძლევიან...

არათუ ფასეულობათა სისტემა, სიყვარულიც კი არ დაიყვანება ერთ ჰორმონზე...
ხოლო სიკეთის (ე.ი. ალტრუიზმის) ერთერთი გენი უკვე აღმოჩენილია...

ჰორმონთა კომბინაციებიც საკმაოდ ბევრია, თან არც ყველა ჰორმონი და მათი წარმოებულია აღმოჩენილი...
ქიმიის გარეშე არცერთი ფსიქიკური პროცესი არ მიმდინარეობს, ყველა გრძნობას თავისი ჰორმონთა კოქტეილი შეესაბამება, მაგრამ არც არავის სჭირდება ყველა გრძნობისთვის ქიმიური ფორმულის მიწერა და არცაა ეს შესაძლებელი, თუნდაც იმიტომ რომ გრძნობები გაცილებით მეტია ვიდრე მათი აღმნიშვნელი სიტყვები...
როგორ დავიჯერო რომ მაინცდამაინც ადრეული გარდატეხის ასაკში პოულობენ ადამიანები თავიანთ ერთადერთს და განუმეორებელს , თუ არა ეს ავადსახსენებელი ჰორმონები რომლებიც ამ დროს აქტიურდებიან???...
დაუზიანე ადამიანს რომელიმე ენდოკრინული ჯირკვალი და მისი გრძნობათა სამყარო მნიშვნელოვნად შეიცვლება...

საიდან ასეთი უტრირება?
შექსპირს არ სჭირდებოდა ფენილოფლავინის ცოდნა იმისთვის რომ მარადიული სიყვარულის მითი არ მოეჩეჩებინა. რომეო და ჯულიეტაში სიყვარული აიყვანა უმაღლესი ფასეულობის რანგში და კიდევ კარგი არ გაწირა მათი სიყვარული ასეთი ჰეფი ენდისთვის -
ობოლ-ქვრივნი დაამდიდრეს და გლახაკნი არ ითხოვდეს,
ავთა მქმნელი დააშინეს, კრავნი ცხვართა ვერ უწვოდეს,
შიგან მათთა საბრძანისთა თხა და მგელი ერთად სძოვდეს...

სადღაც მესმის რობერტ სტურუასი...

რუსთაველს არ ვაკნინებ, მის ეპოქაში რაინდული სიყვარულის გაგება იყო გავრცელებული, როცა სატრფოსგან სიყვარულის მოპოვებას საგმირო საქმეებით ცდილობდნენ, (თან ძალიან დესტრუქციულით) ან თავად სატრფო ითხოვდა ამას...
შექსპირი კი რეფორმაციის პერიოდში იყო, მისეული სიყვარული სხვაა, უფრო ადამიანურია, მისი პერსონაჟები არიან ჩვეულევრივი ადამიანები, არაბუნებრიობა არ ახასიათებთ...
თან რომეო და ჯულიეტა მისი ადრეული ნაწარმოებია, შემდგომში თავად შექსპირსაც უკვე აღარაფრის აღარ სწამს (ჰამლეტი), არათუ სიყვარულის...

მათზე დაკვირვებით ადამიანური სიყვარულის ყველანაირ გამოვლინებებს ვერ ჩავწვდებით.
უბრალოდ ტარაკნებს და ჭიანჭველებს ერთმანეთის დანახვაზე გულყრები არ ემართებათ...

კარგად ირთობთ თავს აი....
ასეთი აგდებული დამოკიდებულება რომ გაქვთ ევოლუციური თეორიის მიმართ იმიტომ გრჩებათ სიმართლე გვერდზე...
ასეთი ანთროპოცენტრისტული შეხედულებებით ვერასოდეს გაიგებთ "ღმერთის ხატად შექმნილი" ადამიანის ჭეშმარიტ ბუნებას, რომლის არაცნობიერიც სავსეა ცხოველობის პერიოდში და ადამიანობის ადრეულ ეტაპზე შემუშავებული ინსტინქტებით და პროგრამებით...

როცა გენეტიკური კოდი გაშიფრეს, შედეგების პრეზენტაცია 12 თებერვალს, დარვინის დაბადების დღეს მოაწყვეს და განაცხადეს - დარვინის თეორია მოლეკულარულ დონეზე დამტკიცდაო...

სად წაუხვალთ იმ ფაქტს რომ ადამიანის და შიმპანზეს გენები 95%_ით ემთხვევა ერთმანეთს...
(არადა არ ამტკიცებენ რომ ადამიანი მაიმუნისგან წარმოიშვა, საერთო წინაპარი ყავდათ... )

რამდენიც არ უნდა ილაპარაკოთ ჰუმანიტარებმა ქარავანი მაინც თავისი გზით წავა, შემეცნებას ვერაფერი შეაჩერებს,
მეცნიერები კიდევ ბევრჯერ გაისეირნებენ "აკრძალულ ბაღებში"...

This post has been edited by Anorexia on 14 Oct 2008, 10:28

ისეთ ადამიანებს დაენგრათ ოჯახი აღარ მჯერა რომ სიყვარული არსებობს
ისეთივე შოკი იყო როგორც 9/11
* * *
ადამიანებს აღარ ჭირდებათ ერთმანეთი, ეზარებათ ერთმანეთისთვის 'დახარჯვა' და მერე ანტიდეპრესანტებს სვამენ ცარიელი სულის ამოსავსებათ .....

შეუძლებელია ჯიბის სისავსემ სულის სისავსე მოგანიჭოს

..............ამიტომ არის განვითარებად ქვეყნებში უფრო მეტი სიყვარული ვიდრე დასავლეთში
მოკლედ დანარჩენზე თქვენ იფიქრეთ მეზარება ცხადის შესახებ კაკუნი.....................

Anorexia

quite enough.....I've not any comment !

P.S.....მართლაც ...სად წაუვალთ იმ ფაქტს, რომ შიმპანზიდან ადამიანამდე შემარეთებელი სწორი ხაზი უძირო უფსკრულზე წყდება.....

Anorexia

კარგი ფორმულირებაა, ზედმატად კარგი... მაგრამ იგრძნობა მისი ამოწურვის სურვილი, პლანეტის უდიდესი ნაწილისთვის კი ეს მცდელობა სასაცილოა, რამდენადაც ადამიანებს უკვე აღარ სურთ ნეირო-დეტერმინული ცხოვრება საკუთარ ბუნებად მიიღონ და თავი გენებისა და შემთხვევითობის წყალობით დაწერილ რეალობად აღიარონ, ეს ხომ ფატალიზმთან მიბრუნებაა

ეხლა აქ რაზე საუბრობთ არ ვიცი, არ გადამიკითხავს, აშკარად გეტყობათ რაღაც ძალიან რთულ თემებზე და რთული ტერმნებით ცდილობთ სიყვარულის განმარტებას
მე კი დავაფიქსირებ ჩემს აზრს,,, სიყვარული უბრალოდ მიჯაჭვულობაა მეორე ადამიანთან, ამას პლიუს ვნება და ამას რა ბიოლოგიური ცვილლებები ახლავს თან ნამდვილად ვერ გეტყვით

gvantsuli

ფსიქოლოჰიაში ვართ, ჰან
მიჯაჭვულობა და ვნება რომ არის ყველამ ვიცით ეგ
ბიოლოგია არ გვინდა
ფსიქოლოგიური განმარტებებია საჭირო

იმოდერატორა

ხო რა

იმოდერატორა

rules

100 %-იანი ხარ

ისეთი რამ უნდა დაიჭირო და შეიყვარო ადამიანში, რაც აღარ შეიცვლება.. : ) ანუ, ის ხასიათი, რაც ბუნებრივად ააქვს მას..
მერე ცხოვრებაში ბევრი რამ იცვლება, ვითარდება ადამიანი და ა. შ. მაგრამ ის, რაც შენ გიყვარდა მასში, არ იცვლება : ) გამოცდილებიდან მიღებული ცვლილებებით ბევრ რამეს შეიძენ.. თუ ადამიანი გიყვარს, ბუნებრივს შეუთავსებ იმ შეძენილს, ე.წ. "ხელოვნურს" და გამოვა ნამდვილი გრძნობა.. ბოლომდე ვერავინ გაიგებს რა არის რეალური სიყვარული და საერთოდ, დღესდღეობით თუ არსებობს ღრმა კავშირი REALOBASA და SIYVARULS შორის..

თუ მთავარი სულია, მაშინ ხორციელს რატომ ექცევა ყურადღება ? ვისთვის როგორ..ჰო?

და იმას ვუარყობთ რომ ფსიქოლოგიას ბიო-ფიზიო-ანატო-ანტროპოლოგიური კანონზომიერებები განსაზღვრავენ ანუ საფუძვლად უდევს ფსიქოლოგიას?

ეტოლოგიას (რომლესაც სიყვარულზე საბოლოო ვერდიქტი აქვს გამოტანილი თავის თავში) ხშირად უფრო მეტი საერთო აქვს ფსიქოსთან ვიდრე ბიოსთან თავის კვლევა-დასკვნებში

- ტეხს, უკვე ტეხს... 2008 წელი!



love_princess
შენთვის აქ პოსტვა არ შეიძლება
ნიკიდან გამომდინარე მიუკერძოვებელი ვერ იქნები

სიყვარული უძლურებაში აღსრულებული ძლიერებაა
სისავსეა
განცდების დაკავშირებისა და დაშორების უნარია

ღმერთო ჩემო, როგორი უსიყვარულო ვარ

პ.ს არავინ მომაწვდის მუთაქას? ფსიქოლოგიის განყოფილებას ასეთი არაფამილარული მოდერები როგორ ყავს

აფექტური მიჯაჭვულობა ერთი ადამიანისა მეორეზე


ვოტ ფსიქოლოგიური განმარტება

ჩემი აზრით როცა არ გაქვს შემდეგი განცდა ,, მე შენში მიყვარს ოცნება ჩემი" ე.ი. გ ი ყ ვ ა რ ს ვიმეორებ არ გაქვს

This post has been edited by tustusa_gogo on 26 Oct 2008, 13:18

tustusa_gogo

ისა , ავატარი რო გაქ , სექსმა რა დაგიშავა ?

იიფ იფ კაი რამეა

მართლალია




და ისა მარტო სულიერი არაა მთავარი სდა საკმარისი , იმიტო რო ძირითადად ხორციელს მოაქვს ხოლმე პრობლემები ურთიერთობებში

This post has been edited by jonjoli on 26 Oct 2008, 14:43

არ ვიცი როგორი ფსიქოლოგიური განსაზღვრება შეიძლება მიეცეს სიყვარულს. არ მიფიქრია ამაზე და ეხლაც მეზარება ტვინის ჭყლეტა, მაგრამ მე მინდა ზოგიერთი პოსტის შეშინებულ ავტორს ვუთხრა რაღაც, რა თქმა უნდა თუ წაიკითხავენ მერე ჩემს ნაწერს.
ნუ გეშინიათ ხალხნო!
ღირს ის 3 წელიც იმად, რომ მერე იტანჯო. იმიტომ, რომ იმხელა სიამოვნებას იღებს ადამინი ნამდვილი სიყავრულისგან, რომელიც ალბათ მერე მთელი ცხოვრება კვებავს იმას, ნუ მე ჯერ მთელი ცხოვრება არ მაქვს გავლილი, მაგრამ ისე მოგნია, რომ ეგრე უნდა იყოს. არ ღირს იმის შიშით, რომ სიყვარულს მერე ტკივილი მოსდევს, თავი დავიცვათ ამისგან. ეს ხომ უდიდესი ბედნიერების მოკლებაა, სხვა რა უნდა მოხდეს ჩვენს ცხოვრებაში ესეთი ძლიერი. ვერც ერთი წარმატება კარიერაში, ან ნებისმიერ სხვა სფეროში ვერ შეედრება იმ კმაყოფილებას, რაც სივარულს მოაქვს. კმაყოფილება კიდე რბილად ნათქვამია.
ძალიან კარგი ფრაზა ეწერა ტოლსტოის ანა კარენინაში. დახლოებით ესე ჟღერდა (დიდი ხნის წინ მაქვს წაკითხული და ზუსტად ვერ აღვიდგენ მეხსიერებაში): "მისთვის იმ მომენტიდან ქალები 2 კატეგორიად დაიყო: ის და ყველა დანარჩენი"

TETISA

რომ არ გაქვს გავლილი, იმიტომაც ამბობ...
მე ვიტყოდი, რომ არ ღირს.. არ ღირდა... არავინ არ ღირს იმად, რომ მერე ერთი დღეც კი გაიმწარო მის გამო.. ვისტვის როგორ, და ჩემს შემთხვევაში, არანაირი სიხარული არ მოუტანია დაშორების მერე, ახლა მიკვირს კიდეც, რომ ერთ დროს შემეძლო შემეყვარებინა, ვინც მაშინ მიყვარდა და ბოლოს ინდიფერენტულობა დარჩა, მეტი არაფერი...
თუმცა ერთსაც ვიტყოდი, შეყვარება არ ეტაკება ადამიანს, თვითონ მართავს თავიდან (მერე ვეღარ) და ამიტომ სანამ გადაეშვებოდეს და შორს წავიდოდეს, ჯობია გაიცნოს და დაახლოებით მაინც ივარაუდოს, რა ტიპაჟია..


მაგრამ ამით იმას არ ვამბობ, რომ არ უნდა შეიყვარო, ეს ცხოვრების ნაწილია და ესეც თავისთავად ხდება ხოლმე, ჩაპროგრამებულია ადამიანში , რომ ვიღაც უყვარდეს..