გმირობის კომპონენტი, რა არის გმირობა

მაინტერესებს თუ არსებობს ისეთი ცნობები(ერთი მეც ვიცი) როცა, ოსმა ან აფხაზმა ომის დროს გადაარჩინა ქართველი, ან გამოაპარა ომის ველიდან ან რაღაც მსგავსი. ესეც საინტერესოა.

საბოლოო ჯამში სიბრიყვეა

ანუ არასწორი გადაწყვეტილება მიღებული არასწორ დროს რომელიც გარედან კარგად ჩანს

არადა ხშირად შესაძლებელია ბევრად უკეთესად ყველაფერის გაკეთება

მაგრამ ყოველთვის არა

მაგალითად ლიმონკის სხეულით გადაფარვა.

ან ტანკს ყუმბარით რომ ახტებოდნენ ეგ უკვე სისულელეა

ისე გააკეთე რომ ააფეთქო და ჩენც გადარჩე და მერე მეორე ააფეთქო

axalirevolucia

რაფერ შუაშია ქართველობა და არც გერმანელობა.
ომში უნდა მიდოდეს ჯარისკაცი და მეომარი, და არა დედიკოს კარაქიან პურზე გაზრდილი მამიკოს ტრაკიანი ბიჭები!!!!!
ომში გმირები და პატრიოტები ან პირველივე დღეებში კვდებიან, ან ომის შემდეგ მას მოგონებები მოკლავს.

ეგ ხო! უნდა სპეციალიზირდეს ქვეყანა. სანამ გულჩვილ ამბალს ჰგონია რომ ვაჟკაცობას ამტკიცებს გეების, ტურისტების, იეღოველების დევნით, მანამ ვაჟკაცობა იქნება დევალვირებული.

წაგებულ ქვეყანაში თუ ვაჟკაცი ხარ, უნდა იყო ჯარისკაცი (რეზერვისტი მაინც) და შეგეძლოს მტრის მოკვლა. სანამ ვაჟკაცობის ეპიცენტრი რუსთაველი და აღმაშენებელია, მანამ ჯარისკაციც იმ დონეზე იქნება გმირი, რა დონეზეცაა მოაყალმაყალე ანტიგეი ქართული ძალა ეტქ - "აი, მე გეი არ ვარ, ხე3დავ როგორ ვერ ვიტან მაგათ, არ ვაჭაჭანებ"

მე ვაყენებ საკითხს ასე - ა ნ ხარ მზად მტრის მოკვლისათვის, ან ხარ გეი/ლესბი, იეღოველი.

ფსევდოვაჟკაცობისთვის საზოგადოებამ პიჟონი უნდა დასაჯოს-გაკიცხოს.


ხო, ანუ

ჯარი უნდა იყოს რკინის და ყელის მკვნეტელი, ეს 20 000 კაცი

ხოლო
დანარჩენი 3მილიონ 680 000 კაცი უნდა ვიყოთ ჭრელი , მკვეთრი, არტიკულირებული, მრავალმხრივი საზოგადოება.
თუ გეები არ გახდნენ უ ფ რ ო გეები, ჯარისკაციც არ გახდება უ ფ რ ო ჯარისკაცი, იქნება დღევანდელივით გულჩვილი ბოთე (ვა, მეტი რა მექნა, ომში ხო ვიყავი, მართლა რემბო კი არა ვააარ).

gige
gige

უბედურ საქართველოში ეს წესი მუდამ არის მარადი
ომებს გმირები ეწირებიან და მერე ბოზებს მიჰყავთ პარადი



ახალ რევოლუციას გაზვიადებული წ არმოდგენა აქვს ქართველებზე


სამწუხაროა

შიდა ომშია ქართველი ძლიერი, მოკლავს კიარადა ჩახოცავს და იტირებს კიარა ზედ გვამებზე იქეიფებს!!!

27 საუკუნე მოიტანეს საქართველო.
ომებიც იყო და გენოციდიც, მაგრამ არ გავმწყდარვართ.
მაგრამ თუ მშობლები გააგრძელებენ მარტო შვილების გაზრდას და არა ქვეყნის მოქალაქეების, მაშინ სიქტიმი გვექნება ყველას ერთად.

ამას ვიძახი. ჩვენკიდე 9 აპრილი გვაქ საამაყო დღე და იქაური სიტუაცია გმირული თავგანწირვის აქტი. არადა ჩემი აზრით ერთერთი სამარცხვინო ფურცელია ქართველი კაცის ისტორიაში.

20 000 ჯარისკაცი ომს ვერ იგებს. ომს მთელი ერი თუ მოიგებს ამიტომ. ჯარისკაცის და მეომრის ფუნქცია ყველა ქართველში უნდა ბავშვობიდანვე ინერგებოდეს როგორც ეს საუკუნის მანძილზე ხდებოდა.

სიჭრელე კიბატონო პირად საკითხებსი მაგრამ კოლექტიური პასუხისმგებლობა უნდა არსებობდეს სადაც შენი ქვეყნის დაცვა და ამისათვის მარად მზად ყოფნა და მზადება ყველას ვალია

This post has been edited by წყკია on 17 Aug 2017, 13:41

რაც შენ აღწერე ზუსტად ეგ არის გმირობა ჩემო რევოლუციავ..



ანუ გმირი ის არის ვისაც კვლა დიდად ამწუხრებს..
უწევს მაგრამ ზუსტად დიდად ამწუხრებს..

გმირი ქვეყნის დასაცავად მიდის და არა მტრის მოსაკლავად ომში...
კვლა ზუსტად ეგრე უნდა ამწუხრებდეს გმირს.


მთელი ქვეყანა გმირებად გამოგვიყვანე და დიდი მადლობა შენ ამისთვის...



სამწუხაროდ ჩვენს კინო ლიტერატურაში დღეს გმირები არ აინტერესებთ აღსაწერად არამედ ზუსტად ანტიგმირები.. შესაბამისადაც დგას მუზების დუმილი მთელ ქვეყანაში..
რადგან გმირობისკენ მიდრეკილ მოსახლეობას კაციჭამიების ვნებები და ცხოვრება დიდად არ აინტერესებს ...
დამატებით შედეგად მკითხველის და მაყურებლის დეფიციტიც გვაქვს.

This post has been edited by sulo on 20 Aug 2017, 13:32

რამდენადაც მე ვიცი აფხაზეთში მოხდა მსგავსი ამბავი და არა ერთი ან ორი.
აი ოსებიდან კი რაღაც არ მახსენდება.
აფხაზზე უფრო ადრე ოსი სეპარატისტი უნდა განადგურდეს!

გმირობაა ის, დაჭრილ და უსუსურ მტერს რომ მოუვლი და გადაარჩენ. ახლა მთლად რაღაც არადამიანური და
საშინელი თუ არ აქვს ჩადენილი.

This post has been edited by Lаki on 20 Aug 2017, 13:58

pfff
პრივილიგირილებული (a.k.a. მმართველი) კასტა მიზანმიმართულად ნერგავს სიძულვილს.
პრიჩომ მიზანი არის პრიმიტიული, ლენჩი თუ არაა ადამიანი შეამჩნევს.

სოფლად თუ გინახავთ პატარა გოჭუნები გეცოდინებათ, უსაყვარლესი ცხოველია. მიუხედავად ამისა პრაქტიკულად ნებისმიერი ზრდასრული ადამიანი შიმშილის შემთხვევაში ულაპარაკოდ, ყოველგვარი სიძულვილის, სინდისის ქენჯნის და სხვა დრამატურგიული ქვეჟანრების გარეშე გამოუსმევს დანას. განსაკუთრებით ლენჩებისათვის - განავრცეთ ეგ აზრი და მიხვდებით რატომ გჭირდებათ სიძულვილი. :]

საინტერესოდ დაიწყო თემა და მერე როგორც ფორუმზე ხდება ხოლმე მალევე "გაბანძდა"...

დღევანდელი ამბავია. (დამთხვევა არ გინდა?) ომის დროს გატეხილმა ჩემმა ძმაკაცმა დამიძახა საშველად (ზაპოი), მაღაზიაში გამოლასლასდა და რაღაცეებს ვყიდულობთ, გვერდზე ქალმა გაიხმო და უსაყვედურა, ღამე ყვირი და გვაშინებო, ჩემი ქმარი თავს იკავებს, თორემ მოგხედავდაო, ამან მერე შემოვიდეს და მომხედოს, იქნებ ვკვდები და გადამარჩინოსო. მინდოდა გამეცნო ეს ჩემი ძმაკაცი მისი მეზობლისთვის, ბრედპიტს ისედაც ჰგავს და ორ სიტყვას ვეტყვი აფხაზეთზე მეთქი, მაგრამ ვერ ვუთხარი. ან კი რა უნდა მეთქვა. პაბეძიწელეი ნი სუძიატ, წაგებულებს კი კეთროვანებივით უფრთხიან. მერე გამომიტყდა, ღამე ვყვირივარ, სიკვდილის მეშინიაო.


და ასეთი მინიმუმ 2000 ადამიანია საქართველოშI.


sulo

რაღაც პონტში ხო, მაგრამ მ ა ს ა ს გმირის დასანახად გამარჯვება უნდა და თავგანწირვას არ აფასებს.

/axalirevolucia

არაფერი ახალი არაა იმაში რაც აღწერე.
ყველა ტაობას რომელმაც ომში მიიღო მონაწილეობა ანალოგიური პრობლემები ქონდა ათაბიდან დაწყებული.
რემარკს აქვს კარგად არწერილი '' დასავლეთის ფრონტი უცვლელია'' ზუსთად ვერ ვთარგმნი ეხლა სახელს.
მთავარი გმირი ჰოსპიტალში დგას მომაკვდავი ამხანაგის საწოლთან რომელიც ტანჯვით კვდება, და ამბობს ნეტა მთელი მსოფლიო გამატარებინა ამ საწოლთან რომ ნახონ ეს ტანჯვა და გაიგონ რა საშინელებაა ომიო. თუმცა მერე დაგა და საომრად წავიდა.
ომის შემდგომი სინდრომებია ეგ. ვინცაა ნამყოფი მაგას ვერასდროს მოიცილებს. თავისით ამოტივტივდება ხლმე.
ქართველიც მოსაკლავად მიდიოდა ომში. სამშობლოს აბა ომში სხვანაირად ვერ დაიცავ. ამ სისხლზე შეიძლება წუხდე როგორც ადამიანი მაგრამ სასირცხვილო და სინდისის ქეჯნა არ გექნება.
მთავარი ეგ არაა ახალორევოლუციავ, მთავარის ხვა რამეა.
მთავარია ომშიც ადამიანი დარჩე და არა ცხოველი. მტერი ბრძოლაში უნდა მოკლა.
სამოქალაქოებს ახლოსაც არ უნდ გაეკარო, ტყვეს და დაჭრილს ღირსეულად მოექცე. არ იმარადიორო.
პირველი გასროლა ადამოანზე.
ნაომარი კაცია სტოუნი. იცის რასაც იღებდა.


This post has been edited by მაოძედუნი on 20 Aug 2017, 20:29

მანდ მთელი საიდუმლო იმაშია რო ომის დროს არცერთი წამით არ დაკარგო ადამიანის სახე.
ვისაც სძულს, მარადიორობს და ა.შ. კაკრაზ იმათ აწუხებთ.