მამამისმა გოლი გაგვიტანა 84-ში, დინამომ ტაშკენტში 0-3 რომ წააგო:
https://fc-dynamo.ru/champ/prot.php?id=1069000* * *
ოლიმპიური ჩემპიონების სერიაში ვიქტორ კრატასიუკზე დაწერილი წიგნი:
https://geonoc.org.ge/files/books/16.ViktorKratasyuk.pdfბოლო ძნელი ცხოვრება ჰქონია. უმუშევრობა, სმა, ვალები, ოჯახიც შორს... ფოთი ყვარებია ძალიან და არ წასულა მანდედან. 54 წლისა გარდაცვლილა

"ფოთში კი იმ დროს შვიდი სანიჩბოსნო ბაზა არსებობდა; იყო "ვოდნიკის", "დინამოს", სამხედრო-საზღვაო ფლოტის და სხვა ბაზები. საქართველოსაც ჰქონდა თავისი რესპუბლიკური ბაზა. მათგან უმთავრესი იყო "ვოდნიკი" რიონზე"
შემორჩა რამე ან ბაზებიდან? ან აღდგენის შანსი ან იმედი არის?
ეს საინტერესოა: რიონს, იმის გარდა, რომ მასზე მთელი წლის განმავლობაში შეიძლებოდა ვარჯიში, ის უპირატესობაც ჰქონდა, რომ მძიმე და ნალექიანი წყლით გამოირჩევა. ასეთ პირობებში ნავარჯიშები ნიჩბოსანი შემდეგ მსუბუქ წყალზე უკეთეს შედეგებს აღწევს.
პატარ-პატარა ამონარიდები:
ექვსიოდე წლის იქნებოდა ვიქტორი, როცა დიდი განსაცდელი დაატყდა თავს. შემთხვევით მეზობლის გოგომ ჩხირით თვალი გამოსთხარა. წარმოიდგინეთ ბავშვის მდგომარეობა, მაგრამ ოჯახმა ღირსეულად გაუძლო განსაცდელს. კეთილი ხალხი იყო და შემდგომ პირდაპირ შექსპირისეული ამბავი განვითარდა, ოღონდ სხვაგვარი დასაწყისით და მსგავსი ფინალით - ორ ოჯახს შორის, შერიგება იქით იყოს, ნათელმირონობაც კი ჩამოვარდა.
ის, რომ ვიქტორ კრატასიუკი საქართველოდან პირველი ოლიმპიური ჩემპიონი გახდა ნიჩბოსნობაში, ავერი მატკავას დამსახურებაა.
ავერი იყო, რაც იყო, მთლიანად მაგაზე იყო გადამკვდარი
ვიქტორი ავერიმ გამოძერწა. ნიჩბის მოსმაც, ვარჯიშიც, ტექნიკაც მან ასწავლა, თორემ თავიდან ცოტა ზარმაცი იყო. ნიჭი კი ჰქონდა, მაგრამ ავერი ცხარე ცრემლებამდე ავარჯიშებდა. თვითონ ვიქტორიც კარგი ბიჭი იყო, სამეგობროდაც ვარგოდა და ვაჟკაცობითაც გამოირჩეოდა. სუფთა ქართულით ლაპარაკობდა, მეგრული კილოთი და ქართველობდა
ერთი ძალიან კარგი საქმე გაუკეთა ავერი მატკავამ. ვიქტორს თვალი აწუხებდა და ექიმებმა თქვეს, მისთვის ფიზიკური დატვირთვა აღარ შეიძლებაო. ფსკოვში კარგი კლინიკა იყო. იქ მიიყვანა და გააკეთებინა ოპერაცია ავერიმ თავის მოწაფეს, თორემ მისი სპორტული კარიერა აღარ იქნებოდა.
გიორგი სიხარულიძემ ... ძარღვიანი კახური გინება იცოდა
ამ წნეხის სიმძიმე თავისი მდიდარი სპორტული ბიოგრაფიის ბოლო, გადამწყვეტ ეტაპზე დააწვა ავერი მატკავას. მას ეგრეთ წოდებული მკერდის გაგანიერება დაემართა, როცა მკერდის ძვლები გახსნას იწყებს. წარმოიდგინეთ, ასეთი მშრომელი სპორტსმენი საკავშირო ნაკრების ამა თუ იმ უდიერი მწვრთნელის ხელში და შედეგი გასაგები იქნება. მაგრამ უარესი ამბებიც ხდებოდა. ერთხელ ასეთ წნეხგავლილი, თანაც სხვადასხვა "წამახალისებელი" მედიკამენტით გაჭყეპილი 300 ნიჩბოსანი ქალის შემდგომი ბიოგრაფია გამოიკვლიეს. მათგან მხოლოდ ხუთმა პროცენტმა შობა ჯანმრთელი ბავშვი. ასეთ დროს ზოგჯერ პირდაპირ საშინელებები ხდებოდა, რაზეც აქ არ უნდა ვისაუბროთ - ეს "ექსტრემალური" მედიცინისა და კრიმინალისტიკის თემაა.
მაგრამ საქართველოს სპორტსმენები ამ მხრივ სხვებზე უფრო დაზღვეულები იყვნენ. მოგეხსენებათ, ჩვენში, ძირითადად მამაკაცებს ვგულისხმობ, რა უფრო ფასდება პირველ რიგში და ბევრი მათგანი საეჭვო აბებს მალულად იშორებდა თავიდან. ამიტომ სამემკვიდრეო გართულებაც ფაქტობრივად არ ჰქონიათ. ამ მხრივ მაინცდამაინც არც ქალები დაზარალებულან.
ავერი მატკავა, უბრალოდ, გადაიღალა, ანუ გადაღალეს მოუზომავი წვრთნით და ოლიმპიადაზე - მის ბოლო იმედზე ფიქრიც აღარ შეიძლებოდა. საკავშირო ნაკრების ექიმმა მას საბოლოო განაჩენი გამოუტანა. მაშინ კი დღის წესრიგში დადგა ვიქტორ კრატასიუკისთვის ახალი მეწყვილის შერჩევის საკითხი.
დიდი სურვილის მიუხედავად, არც სამუშაო მაქვს და არც მისი შოვნის პერსპექტივა. ნახევრად მშიერი დავდივარ. არადა, ჯანი და ენერგია არ მაკლია. ოღონდ ფული იყოს და, არანაირ სამუშაოს არ ვთაკილობდი. მართალი გითხრათ, ვერ წარმოვიდგენდი, რომ აქამდე მივიდოდა ჩემი საქმე. მე ხომ ჩემი ახალგაზრდობა, ჩემი შესაძლებლობა სამშობლოს, ჩემი რესპუბლიკის, ჩემი მშობლიური ქალაქის დიდებას შევწირე.
ვიქტორი საქართველოს ნაკრების უფროსი მწვრთნელი იყო. სპარტაკიადამდე ნახევარი წლით ადრე ჩააბარეს მობაიდარეთა გუნდი. ეს ძალიან მცირე დროა და შედეგებს ვერ მიაღწიეს. ამის გამო მოხსნეს და მისი კარიერაც, როგორც მწვრთნელისა, ამით დამთავრდა. მაშინ დაეცა სულით. მანამდეც სვამდა, მაგრამ ჩვეულებრივად, როგორც სხვა კაცები. მუშაობაც შეეძლო, მაგრამ შემდეგ...
ოლიმპიურმა ჩემპიონმა ცეცხლფარეშად დაიწყო მუშაობა. ეს ალბათ პირველი ასეთი შემთხვევა იყო მსოფლიოში. ორი წელი იმუშავა "კაჩეგარად".
"ფოთი უყვარდა ძალიან და ეს მაცოფებდა. იმ დროს შეეძლო საბჭოთა კავშირის ნებისმიერ ქალაქში გადასვლა. საკმარისი იყო თითით ეჩვენებინა და ყველგან კარგად მიიღებდნენ - ბინა, მანქანა, კარგი სამსახური გარანტირებული ექნებოდა. მაგრამ მე ფოთელი ვარ, "ოსტროველი", აქ დავიბადე და აქ მოვკვდები, ვერსად წავალო, - არაერთხელ გამომიცხადა," - მეუბნება ელენა კრატასიუკი.
ფოთში მისი ოჯახის მიმართაც გამოთქვამენ საყვედურს. ფოთი კი პატარა ქალაქია და ყველამ ყველაფერი იცის. გარდა ამისა, მისი მეუღლე და ქალიშვილი ოქსანა 2000 წელს, შემდეგ კი, 2002 წელს, პეტრეც უკრაინაში, დნეპროპეტროვსკში გაემგზავრნენ და ვიქტორი მარტო დარჩა თავის სახლში.
ოქსანა ქუთაისშია გათხოვილი მირზა მშვილდაძეზე. ვიქტორს ორი შვილიშვილი ეზრდება, ოთხნახევარი წლის მარიანა და ორი წლის დავით მშვილდაძეები. ვისაც კი ფოთში ველაპარაკე, ყველა კარგად ახასიათებდა ვიქტორის ქალიშვილს, ყოველთვის კარგი გოგო იყოო.
სულ 1,2 კილოგრამი წონის მედლები წაუღიათ მუზეუმის სახელით და ახლობლებს ძალიან უნდათ გაიგონ, სად არის ჯილდოები.
ოლიმპიური ჩემპიონი განგრენით გარდაიცვალა. ბოლოს სულ ფეხებს იტკივებდა. შესთავაზეს ფეხი მოეჭრა, რომ გადარჩენილიყო, მაგრამ კატეგორიული უარი თქვა. რაც არ უნდოდა, იმას არაფრით არ გააკეთებდა. "თუ მოვკვდები, ფეხიანად უნდა მოვკვდეო. ბოლო კვირა ვეღარ ლაპარაკობდა. ძილში გარდაიცვალა. აქ მხოლოდ მე და მეზობლები ვიყავით. ოჯახი მერე ჩამოვიდა
ცოტა საფლავის საქმე გართულდა. უნდოდათ კუნძულის უბნის სასაფლაოს ცენტრალურ ნაწილში დაეკრძალათ, მაგრამ იქ თურმე ვიღაც ქურდი განისვენებდა და ახლოს საფლავი არ გაათხრევინეს. მხოლოდ განაპირას მოხერხდა. მას შემდეგ ოთხი წელი გავიდა და საფლავზე ჯერ კიდევ არაფერია. არც ბიუსტი. ალბათ ეს მაინც დაიმსახურა ფოთის XX საუკუნის საუკეთესო სპორტსმენად აღიარებულმა ვიქტორ კრასატიუკმა.