საერთოდ გადაწყვეტილებებს ფიქრის შემდეგ ვიღებ და სიმართლე რო ვთქვა აქეთ უფრო ვარ ხოლმე მრჩეველის როლში, ნაფიქრი მაქვს ყველა შესაძლებელ ვარიანტზე (ძალიან ბევრზე, ვითვალისწინებ ყველაფერს, იმასაც კი სიარულის დროს მეტეორიტი რო დამეცეს, ჩერეზ ჩერეზ როგორ გადასცემენ ამ ამბავს) და ნაკლებად მირჩევენ ხოლმე .
მაგრამ მაინც სასიამოვნოა ვინმე რო გაძლევს რჩევას

მადლობა.
დღეს დედაჩემს ვეუბნებოდი(საერთოდ ჩემი ასეთI თქმები არტისტული ჟესტებით და ოდნავი ხმის აწევით გამოიხატება რო ყველამ კარგად გაიგოს), რჩევას ნუ მაძლევ , რჩევა მოგეცა 5 წლის რო ვიყავი, ეხლა თქვენი არც რჩევა მჭირდება და რაღქც უაზრო ლაპარაკები , მშობლები რო შვილებს უწყობენ მეთქი.

ასეთი ცუდი როჟა ვარ , როცა ვხედავ რო ჩემი ბოლომდე მაინც არ სჯერათ(ანუ სჯერათ, მაგრამ ჰგონიათ რო მთლად ეგრეც არ ყოფილა).