ფსიქოლოგიური და ფიზიკური მარტოობა

maromar

ხო ასეა და იმას ვერ გადალახავ რასაც ვერ ხედავ.
სწავლა უნდა მარტოობას და მიჩვევა. მერე ძლიერდება ფსიქოლოგიურად ადამიანი.

ეს სულ სხვა რაღაცაა. (დეტალებს რომ ჩავეძიო ძალიან პირად ცხოვრებას უნდა შევეხო და ამიტომ შევიკავებ თავს).

tenochtetlan
არ მაქვს წაკითხული და თუ მიმითითებ სად შეიძლება მოვიძიო ლიტერატურა კარგი იქნება.

არ არის ადამიანი მარტო

რატომ აბრალებთ მას სისუსტეს და მარტოობას?

პროექცია, პროექცია....

საინტერესო თემაა

არაფიზიკური მარტოობა მარტოსულობად მესმის მე. ანუ როცა მარტოობის განცდა არა რამე ნეგატიური ფონის შედეგია, არამედ ადამიანისთვის დამახასიათებელი ინდივიდუალიზმის განცდისა და ამავე დროს სოციალურობის მოთხოვნილების საფუძველზე.
ამასთანავე რაც უფრო მაღალია ინდივიდუალობის, განსხვავებულობის განცდა მით უფრო გარიყული და მარტოსულია.
ჰოდა მარტოსულია ყველა, უბრალოდ ზოგი ფიქრობს ამაზე და აცნობიერებს და აღიარებს, ზოგი არა.

ჰო და სუსტები არ ვართ, ორსახოვნები ვართ, ერთიც გვინდა მეორეც. სულ ეგაა ')

trank

იმიტომ რომ კოლექტიური ღირებულებები გააჩნია.

Emma(nuel)Kant

ორივე რა გვინდა, სოციალიზაციაც და ინდივიდუალიზმიც?
კითხვა: რატომ გვინდა სოციალიზაცია, რაში გვჭირდება?

Hushta

ელექტრო ვერსიის აზრზე არ ვარ, მე იმენა წიგნი წავიკითხე, ბაჩანა ბრეგვაძის თარგმანია მარკუს ავრელიუსი - ფიქრები
ინგლისურად: Marcus Aurelius - Meditations (რატომღაც ეგრე ჰქვია)
მე არ მინდა რეკლამად გამომივიდეს, მაგრამ ქართულად თარგმანი საკმაოდ კარგია
თვითონ ნაწარმოები კი გენიალურია... რამდენს ფიქრობდნენ ჯერ კიდევ ანტიკურ ეპოქაში სტოიციზმის მიმდევარი იყო მარკუსა

Hushta

კარგი, ვთქვათ მიხვდა ადამიანი, რომ ის მარტოა, ყველაფერი გაიაზრა, ილუზიებიც მოიშორა. რა არის მისი მიზანი? რა უნდა შესძინოს მან თავის თავს ამით?

trank

განუსაზღვრელი ცნებანი: დამოუკიდებლობა, თავისუფლება და ბოლოს - ბედნიერება.

ნუ მკითხავ რა ბედნიერებაა თავისუფლებაში; ნურც იმას მკითხავ რა არის ცუდი ურთიერთ დამოკიდებულებაში და ნურც იმას მეტყვი, რომ თავისუფლებისა და დამოუკიდებულობის გარეშეც შესაძლებელია ბედნიერება.
დღეს თითოეული ჩვენთაგანის ცხოვრება სხვისი ცხოვრებაა. სულ სადღაც გვეჩქარება, სულ რაღაც გვაბრკოლებს, სულ რაღაც გვბოჭავს და მაინც ვფიქრობთ, რომ ვიცით რა არის თავისუფლება და ვიცით რა არის ბედნიერება.
სხვისი ცხოვრებით ვცხოვრობთ, სხვისი ტკივილი გვტკივა და საკუთარი თავიც ამ საერთო ჯამში ჩაგვიფლია. ტყვეობაში გატარებული დროის საზღოდ სხვა ადამიანთა ჩვენდამი განწყობა მოგვიშველიებია და ბედნიერები ვართ მხოლოდ იმით, რომ ვიღაცამ ჩვენი მონობა და მსახური დააფასა - სულ ეს არის ის რაც მე მაბედნიერებს? მოკვდავთა ღირებულებები, მოკვდავთა თანადგომა? ეს მე ვარ?! - თუ ეს მე ის ვარ მე-ს გარეშე?!

ვიზეა დამოკიდებული თქვენი ბედნიერება ამაზე იფიქრეთ.
ვინ განაგებს თქვენს ფსიქოლოგიურ ბორკილებს და საერთოდაც - ვის ეკუთვნით?!
სიცოცხლის მარადიული ბედნიერების განცდის უნარი უნდა შეიძინოთ და არა ადამიანთა ილუზიური ხატობები, თქვენს ბედნიერებას აღმა-დაღმა რომ დააქანებენ.

Hushta
იცი რა არის, ადამიანის ტვინი ამ ეტაპზე ასე ვთქვათ, ზედმეტად განვითარდა ბედნიერებისთვის, კერძოდ, ბუნებას აქვს ასეთი წესი: ჭამე, სვი, გაანაყოფიერე, შთამომავლობა დატოვე და გარდაიცვალე ბოლოს. მე მგონია, რომ ჩვენი ტვინი არის უნიკალური რამ, ჩვენი ერთადერთი განძი, ფაქტობრივად ჩვენ ვართ რა, ისიც არ ვართ ბოლომდე (ვერ განვსაზღვრავთ ყველა ქიმიურ პროცესს ჩვენივე ტანში). მოკლედ ცოტა გადახვევა მომივიდა, მაგრამ ალბათ გაიგე მთავარი აზრი... ჩვენ ბუნება ვეღარ გვატყუებს, რადგან მასზე დავიწყეთ სათანადოდ ფიქრი, ეს კარგიცაა და ცუდიც.... კარგი იმ მხრივ, რომ ინტელექტუალური სიამოვნება მოაქვს საგნებზე დაკვირვება-გაზომვაზე, ხოლო ცუდი იმით, რომ გააჩინა ახალი "ცუდი ტიპები": დეპრესია, მასობრივი ხოცვა (ჩვენ თვითონაც რომ არ ვიცით რისთვის) და ასე შემდეგ... აი ამ მარტოობაზე თუნდაც... ნებისმიერ სხვა ორგანულ არსებას დედამიწაზე არ კიდია ეგ თემა? ის იკვებება და ანაყოფიერებს, თანაც ყველაფერი, რადგან თითქოს ეს მისიაა ჩვენი, რომ დედამიწა ვაცოცხლოდ მუდამ... აი რისთვის კი -- > იწყება დეპრესიული აზრები...
მაგრამ ბუნება რაღაცით მაინც გვიმორჩილებს... გოგონებთან ურთიერთობა გვინდება, საუკეთესო საჭმელების ჭამა და ასე შემდეგ... ეეჰ, ნეტა როდის დადგება დრო, რომ ადამიანის ტვინს სრულიად გავაკონტროლებთ... ჩემი აზრით, ევოლუცია აქეთკენ მოდის სწორედ...აბა რატომ არი, რომ ეპოქების ცვლასთან ერთად გვიხვედება ტექნოლოგიები და მეცნიერებები? ნუ სხვა ფაქტორებიც იქნება მაგრამ მე ვერ ვიტყვი დაბეჯითებით...

tenochtetlan

ჭამა და სმა რომ გვეყო, იმიტომ დავიწყეთ ილუზიების შექმნა. ჰედონიზმი რყვნის დედამიწის ნებისმიერ არსებას.
არ გვყოფნის ჭამა და სმა იმიტომ, რომ ილუზიებში და შიშებში ვართ. წარსულის ინსტინქტური შიშები განაგებენ ჩვენს აწყმო და მომავალ ცხოვრებას.
სანამ არ მოხდება მავნე წარსულის ინფორმაციის გაუნებელყოფა, მანამ ასე იქნება ადამიანი.

ეს წარმოდგენა მცდარია. ისე გვატყუებს რომ არც კი გვესმის

პირიქით.
ჩვენი მისიაა რაც შეიძლება სწრაფად გარდავქმნათ ენერგია და ამას ვემსახურებით კიდეც წარმატებულად.

ინტელექტმა გააუბედურა ადამიანი ფსიქოლოგიურად.

Hushta

რას გულისხმობ?

და რად გვინდა მერე ეგ ენერგია?

თანდათან ვიწყებთ გამოსვლას

ნუ ხო, მაგრამ რაც გვაქვს ეხლა ამ გადმოსახედიდან ჭამა-სმა და ქალები რომ გეყოფა ადამიანს ბედნიერებისთვის ისეთ ადამიანს რა ვუთხარი მე...
ახალი ტიპის ბედნიერებაა მოსაძებნი და აი მერე კი ამოვისუნთქავთ მოფილოსოფოსო ხალხი...

tenochtetlan

მაგ. ერის გადაგვარების შიში

უკეთესი კეთილდღეობისთვის

მასეთი ადამიანები უფრო ბედნიერები არიან
სხვა მოთხოვნები არც აქვთ და მაგიტომ
.....................................................

ჰუშტა მაპატიე
თუ რამეა დაამატე ან გადაასწორე

This post has been edited by Magdala on 5 Feb 2013, 16:44

Magdala

ვერ მივხვდი... რა კეთილდღეობისთვის?

სამწუხაროდ

tenochtetlan

რატომ ჭამენ ბევრს ადამიანები და რა ჩვევაა ყველაფრის ღრეობასთან დაკავშირება?
(შენ როგორ ფიქრობ ეგ მაიტნერესებს).

განა მინდა რო? - მგონია რომ მინდა, შიში მაქვს და მინდა.
არადა რაციონალურად თუ განსჯი, ცოტაც გყოფნის.

მე ვხედავ ამას ნორმალურ საზოგადოებებში (უფრო სწორად მეც ასე მგონია).

უინტელექტოს ესეც ყოფნის (სწორედ აღნიშნა მაგდალა-მ).

მე მგონია ვიცი სადაცაა, მაგრამ არ ვარ დარწმუნებული - საკუთარი თავის რწმენა მაკლია + ჰედონიზმით (კომფორტით) ვარ გარყვნილი.

This post has been edited by Hushta on 5 Feb 2013, 16:56

Hushta

ადამიანს ეშინია მარტოობის + სასმელი და სხვა გამაბრუებლები ამ შიშს, რომელც აშკარად ქვეცნობიერში გვაქ, დროებით აყუჩებენ...
აუ, ჩემი ხატვა რატომ არ გამომდის, თორე დავხატავდი მაგ შიშის ჩემებურ ხედვას...

მარკუსა წაიკითხე ადამიანის ზოგად ტიპებს მშვენივრად აღწერს...

tenochtetlan

საბოლოოდ ყველაფერი სიკვდილის შიშამდე მიდის
ნუ ეგ მარტოობის შიში , საზოგადოების გარეშე ვერგადარჩენის შიშია

ეს კი ძალიან ცუდი რამეა