სუიციდი ნაწილი VIII, თვითმკვლელობა

გაასწორებდა ეხლა სიკვდილი



....

რატომ არ არსებობს assisted suicide საქართველოში? რომ შეგეძლოს ღირსეულად მოკვდე. ბელგიაში, შვეიცარიაში დაშვებულია. იმ ადამიანებისთვისაც, რომელსაც არა აქვთ ტერმინალური ფიზიკური დაავადება და მენტალური პრობლემები აქვთ.

იმენა ტიპები გაიძულებენ სიცოცხლეს ტკივილის და ტანჯვის შიშით...

Davon
პარაშუტით გადმოხტომაზე წადი და პარაშუტი არ გახსნა თვითმფრინავიდან რომ გადმოგაგდებენ რაღაც შპრიცის გარჭობას არ ჯობია?
ხოდა ეხლა უყურე რა მომენტია, უკვე რომ სიკვდილს ჩახედავ თვალებში ჰაერში რომ იქნები, შეიძლება გადაიფიქრო კიდეც პარაშუტის არ გახსნა
და გახსნა კიდეც და რომ გადარჩები სხვა თვალით დაუწყო ცხოვრებას ყურება და აღარც მოგინდეს სუიციდი. თუ მოგინდება კი ისევ პარაშუტის გაუხსნელობა ცადე.
თან ისეთი სიტუაციაა, რომ თუ გახსნა გადაწყვიტე სიკვდილამდე რამოდენიმე წამით ადრე და ფიზიკურად ვეღარ მოასწარი რომ გაგეხსნა მაგრამ აპირებდი, რომ მოკვდები შეიძლება სუიციდში არ ჩაგითვალონ და სამუდამო ჯოჯოხეთში არ მოხვდე. მაგრამ ისიც არა მგონია სამოთხეში შეგიშვან მაინც. სადღაც მთლად ჯოჯოხეთი რომარაა მაგდაგვარ ადგილას გაგიშვებენ ალბათ. შეიძლება დედამიწაზე მოგაბრუნონ

.

Minimalist
ჯერ ერთი თვითმკვლელობა მე პირადად არ მინდა, მაგრამ ჩვეულებრივი უფლებაა, რომ შეგეძლოს მოკვდე ტკივილის და შიშის გარეშე. ისედაც სავსეა ეს სამყარო უბედურებით, ვისაც სურვილი აქვს თვითმკვლელობის ეს უნდა შეეძლოს.

21-ე საუკუნეში რო ადამიანს კიდე ჯოჯოხეთის და სამოთხის გჯერა. ჯოჯოხეთი დედამიწაზეა, სამოთხეც სხვათაშორის და შენი სული შენი ტვინია, რომელიც როცა ჩერდება, მორჩა.

This post has been edited by Davon on 1 Dec 2020, 03:31

რომ მოკვდები დაიჯერებ...თან დაუსრულებელი ტანჯვაა, დრო არ არსებობს

meti saglicino tema ver naxet?



.........

ძაან მეუხერხულება, მაგრამ უნდა ვიკითხო.

ამ თემაში მპოსტველს მოუკლავს თავი ?

აღარ მეფიქრება თავის მოკვლაზე. ყველაფრის მიუხედავად, რაც კი მტკენია, თითქოს "ჭრილობების შეხორცებას" ვგრძნობ უცებ.
ზედმეტ ფიქრს შევეშვი, ზოგჯერ უბრალოდ ვთიშავდი აზრებს და მთლიანად ჩავეშვი ჩემს ყველაზე მარტივ ინსტინქტებში. ყური დავუგდე მათ.
დავიწყე უპრიმიტიულესი განცდებით, სხვადასხვა მიდგომების და ტექნიკების გამოყენებით ისევ გავიხსენე თუ რამხელა პოტენციალი მაქვს ტრანსფორმაციის, აქამდე არასაც ვახერხებდი და ახლაც უნდა შევძლო, მიუხედავად იმისა რომ აქამდე ასეთი კრიზისი არ მქონია. ინსტინქტები თავად მკარნახობენ თუ როგორი ძლიერია სიცოცხლის სურვილი.
უარი ვთქვი უკვე ფუჭ ოცნებებზე, დავიწყე ფიქრი იმაზე რომ ბევრ რამეზე უარი უნდა ვთქვა და შევეგუო. მორჩა, ეს ასეა და აღარაფერი შეიცვლება. უნდა გადავარჩინო ჩემში ის რაც კიდევ ითხოვს სიცოცხლეს.
არ მექნება რაიმე განსაკუთრებული ან საინტერესო მომავალი, ბევრსაც ვერ შევცვლი ჩემს ცხოვრებაში, მაგრამ დავიწყე ჩემი თავის გამარტივება, "გაპრიმიტიულება", რომ არ გავრეკო ბოლომდე. ნულიდან დავიწყებ ისევ, რთული იქნება, მაგრამ ყველაფერს გავაკეთებ და ისევ შრომა, თუნდაც უფრო მძიმე შრომა ვიდრე ადრე მქონდა, გამწმენდს. მიწასთან მეტი კონტაქტი მომინდა, ყველაფერს ვიზამ რომ რაც შეიძლება მალე ქალაქიდან გადავიდე.
ერთადერთი რაც შემიძლია კიდევ ვქნა აზრიანი ამ ცხოვრებაში და რაც გამაბედნიერებს, ეს ოჯახის შექმნაა. არ ვიცი შევქმნი თუ არა, უკვე ისიც ბოლომდე გავიაზრე და ვაღიარე, რომ შეყვარებული ვარ. ჯერ არ მითქვამს მისთვის, მინდა მალე გამოვუტყდე. სიყვარულმა სიცოცხლე მომანდომა. თუნდაც გული გამიტეხოს და უარი მითხრას, მაინც მეტირება ისე მიხარია, რომ მიყვარს. რადგან სიყვარულის უნარი მაქვს, ესე იგი მთლად გასამეტებელი არ ვარ. იმდენად მიყვარს, რომ მინდა მისთვის ვიცოცხლო და თუ დამთანხმდება და მიმიღებს, მას ვემსახურო სულ. ვნერვიულობ ჯერ და რომ დავლაგდები, მივალ და ვეტყვი...
სანათესაოსთან არ მქონია ცუდი ურთიერთობა, მაგრამ რაღაც პერიოდი დისტანციაზე ვიყავი. რამდენიმე დამრჩა ნათესავებში, რაღაცნაირად მომენატრნენ, ჩემი მოდგმა მომენატრა ყველაზე მეტად, ვისაც ოდესმე ვყვარებივარ და დავიწყე მათი ჩამოვლა. არ მოვიტყუე, პირდაპირ ვუთხარი ისიც, რომ ძალიან მიჭირს და ჩემს სისხლს და ხორცს ვთხოვ, ჩამეხუტონ. არ უნდა მომიზეზება და პრანჭვა ადამიანთან მისვლას, როცა გიჭირს. უნდა უთხრა პირდაპირ რომ გიჭირს. და ყველა ვისთანაც მივედი სათითაოდ, გულში ჩამიკრეს. ნაცემი და თავპირდალეწილი მგელი რომ დაბრუნდება თავის ხროვაში და მისი მოდგმა რომ მიიღებს ისევ, ჭრილობებს რომ გაულოკავენ, ეგეთი იყო ჩემთვის მათი მოფერება.

მგონი მობრუნებასავით დამეწყო. ძალიან მინდა, რომ ამოვძვრე და განახლება შევძლო. აი ძალიან მინდა და როცა ძალიან გინდა ადამიანს და არის ამის პოტენციალი, იქნებ გამოვიდეს...

აქაც ყველას ვუსურვებდი, რომ დაეძლიოთ ასეთი მდგომარეობა ნელნელა, მონდომებით და საკუთარ თავზე დიდი შრომით.

ჯოჯოხეთი არის აქ, აი ამ მომენტში და ვითარებაში სადაც გავჩნდი და გავიზარდე, ეს ქვეყანაა ჯოჯოხეთი, ჩემი ოჯახია ჯოჯოხეთი, ჩემს ოჯახის წევრებზე მეტი ჯოჯოხეთი არ ვიცი მე...
ხოოოდა, სულ იმას ვფიქრობ, ყველა ადამიანს თავის გონებაში აქვს სამოთხეც და ჯოჯოხეთიც, და თავი რომ მოვიკლა ისევ აქ რომ გავჩნდე? ან იქნებ ასეცაა, და ტრიალებს ერთი და იგივე.,
ვკვდები და ვიბადები
ვკვდები და ვიბადები
ვკვდები და ვიბადები
ვკვდები და ვიბადები
ვკვდები და ვიბადები
ვკვდები და ვიბადები
ვკვდები და ვიბადები
ვკვდები და ვიბადები
ვკვდები და ვიბადები
ვკვდები და ვიბადები

ჯოჯოხეთში.

ეჭვი მეპარება, თვითმკვლელთა თემას არ გავს. უცნაური ადგილია, არც პრო სუიციდ და მაინცდამაინც არც პრო ლაიფ. მძიმედ იყო და აქ ვინმემ რეალურად გითანაგრძნოს არც მინახავს.

ევთანაზიაზე რას ფიქრობთ საქართველოში ?

არის თუ არა სუიციდი გამოსავალი?

საჭირო საქმეა.
დაშვებულია ბევრ ევროპულ ქვეყანაში (შვეიცარია, ნიდერლანდები, მგონი ბელგიაც... ) და ამერიკის რამდენიმე შტატში, ოღონდ მხოლოდ უიმედოდ დაავადებული ადამიანებისთვის, რომლებიც ფიზიკურად იტანჯებიან და არანაირი საშუალება არ არის ამ ტანჯვის შემცირების,
სხვა შემთხვევები განიხილება როგორც მკვლელობა და ისჯება.