საოჯახო მეურნეობა - სოფელში დასახლება

shuma89

იდეალურია შენი ადგილი, მაგრამ ალბათ აღმოსავლელებისთვის შორია. ისევ იმერეთში უნდა ეძებო მყიდველი.
ქართლში რომ იყოს, არც დავფიქრდებოდი

kaxaberski66
straight away
koba1973

ცუდისკენ მართლა არ შეცვლილა, მაგრამ, როგორც კობამ თქვა, აწი მხოლოდ სალათებში გამოვიყენებ

რატო აღარ წერთ საინტერესო ისტორიებს? არადა რა კარგად იკითხება. მე ხო არ გიშლით ხელს

la reine

მასე აჯობებს. სალათებიც რა... მე რაც დავუმუღამე კიტრი-პამიდვრის სალათს უხდება ძალიან, დანარჩენზე რა გითხრა..

არაა, რას ამბობ, როგორ გეკადრება?!
ალბათ ზოგადად მსოფლიოში და ქვეყანაში შექმნილი სიტუაციაა მიზეზი. რაღაცნაირად დაძაბული, მოლოდინში, რა მოხდება, როგორ მოვიქცეთ და ა.შ. ეს მიზეზები უფრო მეტ ყურადღებას ითხოვს და საინტერესო ისტორიების მოსაყოლად კონცენტრაციას ვეღარ ვახდენთ
დღეს კიდევ ერთხელ ვრწმუნდებით რომ სოფლის მეურნეობის განვითარება უმნიშვნელოვანესი ამოცანაა ქვეყნისთვის.
როდესაც აქ, ამ თემას შემოვუერთდი, დავიწყე იმის მტკიცება რომ სოფლის მეურნეობას ჭირდება ცოტა ხალხი, საუკეთესო ტექნიკა და სახელმწიფოს მხრიდან სუბსიდირება. ეს იმ შემთხვევაში თუ დიდ გათვლებზეა საუბარი თქო. თუ საოჯახო მეურნეობაზე - მაშინ ნებისმიერ ჩვენგანს შეუძლია ასეთი მეურნეობის აწყობა და გაძღოლა. უბრალოდ მონდომება და ცოდნის გაღრმავებაა საჭირო.
ადრე იყო ასეთი დამოკიდებულება - ,,აუ მე ვიცი და რას მასწავლი შენ?!" ან ,,უკვე 80 წელია ამას ვაკეთებ და რა უნდა იყოს რომ არ ვიცოდე"...
თურმე ხანდახან არის რაღაცეები, რასაც სიბერემდე სწავლა უნდა.

2000 წლამდე მოგიყვებით რაც ხდებოდა სოფელში. ალბათ თქვენც იცით. უბრალოდ გაგახსენებთ იმ ტკბილ პერიოდს
ერთი ტიპიური ოჯახი და მისი ჩვეულებრივი მეურნეობა:
გვქონდა სახლი, მიწის ნაკვეთი სახლთან და სათიბი. ეს ყველაფერი მაღალმთიან რაიონში. სადაც მიწის სიმცირეა ყოველთვის.
გახსოვთ ალბათ 90-იანების არეულობისას ხალხი რომ მიაწყდა სოფლებს. მაგ დროს დაიწყო წეწვა-გლეჯა მიწებზე, თორემ მაგის შემდეგ თითქმის გატყვევდა ყველაფერი. მეორე პრობლემა იყო (პირველი - მცირე სავარგულები) ტექნიკა. რამოდენიმე სოფელს ერთი ტრაქტორი ყავდა, ისიც ხან სად ფუჭდებოდა, ხან სად. ტრაქტორიც და ტრაქტორისტიც დიდი პროფესიონალიზმით ვერ დაიკვეხნიდნენ. ამიტომ ისევ მამაპაპურ ხარ-გუთანს ვიყენებდით. მოგვყავდა ჩვენი საკმარი მოსავალი. კარტოფილი, სიმინდ-ლობიო, ბოსტნეული, ხილი. თუ მოგვრჩებოდა შეიძლებოდა გაყიდვა სოფლის ბაზარში. ვისაც დრო ჰქონდა ტყეში შინდს, მაყვალს, სოკოს და ტყემალსაც კრეფდა და ყიდიდა. დამატებით ერთ-ორ კაპიკს შოულობდა. საქონელიც გვყავდა, ბევრი არა, მაგრამ რისი მოვლის თავიც გვქონდა იმდენი გვყავდა. 3 ძროხა, 1 ხბო, ქათმები, ღორები. ყველაზე მეტი ღორი რაც გვყოლია, მახსოვს 30 სული. ოჯახში ვიყავით 3 ადამიანი. მე, ბებია და ილიკო-ილარიონის მაგივრად ერთი პაპა. პაპაც ნაინსულტარ-ნაინფაქტარი. ოღონდ მშრომელი. არ ნებდებოდა. მეც სკოლის მოსწავლე, რომელსაც ფაქტიურად ნახევარი დღე არ მეცალა.
ეხლაც რომ ვფიქრობ, როგორ ვასწრებდით ის მიკვირს.
სკოლაში ფანჯრის მხარეს ვჯდებოდი, ცალი თვალი რომ საძოვრისკენ მქონოდა. ისტორიასთან ერთად ძროხების გადაადგილებასაც ვიმახსოვრებდი. სკოლის მერე წიგნებს ზურგჩანთაში ვაწყობდი და გავრბოდი საქონლის შესაგროვებლად. იქ ვსწავლობდი და საღამოს სახლში უკვე სხვა საქონლის დაბინავებაში ვეხმარებოდი.
საჭმელი გვქონდა. ტანსაცმელიც, ასე თუ ისე. ცუდად რომ გავმხდარიყავით ფული არ გვქონდა. დაკრძალვა-ქორწილის, სტუმრის დასახვედრი ფული კი გვქონდა, მაგრამ სახლი რომ გაგვერემონტებინა, მანქანა გვეყიდა ან ტრაქტორი, მაგისი არა. ერთადერთი რაც მახსოვს სახურავი შევცვალეთ, შიფრის ნაცვლად თუნუქი დავახურეთ. ეგ იყო და ეგ.
ასე გავიდა 10 წელი. მერე რაღაც რაღაცეები მივყიდ-მოვყიდეთ ორი მიზეზის გამო: პაპა-ბებია მოხუცდა და წინანდებურად ვეღარ მუშაობდნენ და მე განათლების გაგრძელება მინდოდა. ვიცოდი რომ სწავლა მინდოდა, ვიცოდი რომ ტყულად დროს არ დავკარგავდი და წყალში არ გადავყრიდი იმ 4-5 წელს. თვითონაც მეუბნებოდნენ რომ ესე სჯობდა. ავადსახსენებელი ანაბრების დროსაც ჰქონდათ თანხა გადანახული ჩემი სწავლისთვის. 300 000 მანეთი. როგორც თქვენ იხეირეთ რამე ისე ჩვენ. მოკლედ ესენი იყო ის მიზეზები, რის გამოც ჩვენი სოფლის მეურნეობა შეიკვეცა, დარჩა 1 ძროხა, 10 ქათამი, 2 ღორი და ძაღლი.
თბილისში სტუდენტი ვიყავი. საღამოს ვმუშაობდი რესტორანში.
5 წელიც გავიდა. ჯერ ბებია დაიღუპა, 3 წელში პაპაც. დავრჩი მარტო.
მქონდა ორი არჩევანი. ან უნდა წავსულიყავი სოფელში და გამეგრძელებინა უკვე ნაცადი საქმიანობა, ან თბილისში მეცადა ბედი.
20 წლის შემდეგ შემიძლია ვთქვა, რომ მაშინ სწორი გადაწყვეტილება მივიღე მეორის არჩევისას.
სამაგიეროდ იქ დამრჩა მიტოვებული სახლ-კარი, მოუვლელი ბაღები...
მართალია ზაფხულობით არდადეგებზე ჩავდიოდი ერთი-ორი კვირით, ოჯახთან ერთად დასავენებლად, მაგრამ ეს მეურნეობას რაში გამოადგებოდა?!
თუ რამის გაკეთება გინდა, პირველ რიგში იქ უნდა იყო.
ეხლა ვფიქრობ, 20 წლის მერე, რომ იქ უნდა ვიყო და ალბათ 20 წლის შემდგომი გადმოსახედიდან ისევ ვიტყვი რომ სწორი არჩევანი გავაკეთე.

This post has been edited by straight away on 6 Apr 2020, 21:40

la reine

ამ თემაში ისტორიების მეტი რა სწერია?
თუ არ გეზარება, ეს თემა წაიკითხე თავიდან და ბევრ ისტორიას შეხვდები.
straight away
რთული ცხოვრება გაგივლია.
ნამდვილად სწორი გადაწყვეტილება მიგიღია და შენ ისეთი კაცი ხარ ყოველთვის სწორ გადაწყვეტილებას მიიღებ.

Nika33

ღმერთმა ხელი მოგიმართოს. კარგი ჩანაფიქრი გაქვს.
la reine

აბა, აბა - ასეთები არ იყოს! აქაურობის კარი ღიაა ყველა კარგი იუზერისთვის. თანაც, ხომ იცი - ლეკვი ლომისა სწორია...
პ.ს. პერსონალურად შენ: ჩემი ეზოს გაზაფხული!










p.s. ბოდიში - მეტი ფოტოს დადების უფლება არ მომცა რატომღაც.

straight away

მე ბოდიში, მაგრამ კიტრი-პამიდვრის სალატა კაი ძმარით ან ნიგვზით ბევრად მირჩევნია.
პ.ს. რა კარგად დაჰყავი ცხოვრება 20-წლიან მონაკვეთებად...

This post has been edited by tavadze on 7 Apr 2020, 14:34

tavadze
გაიხარე, დიდი მადლობა!



ძალიან მომწონს ამ სტილის კოტეჯები, ფეისბუქზე წავაწყდი ქართველებიც აკეთებდნენ თან ძვირადაც არა. დიდი სურვილი მაქვს ნაკვეთს როცა ვიყიდი მსგავსი კოტეჯი ჩავდგა

ეს სტილი პრაქტიკული საჭიროებიდან გამომდინარეა წარმოშობილი ,ანუ უხვთოვლიან გარემოში ადაპტაციისთვის და თუ თოვლის სიუხვის მოლოდინი არ არსებობს,რა საჭიროა ასეთი კონსტრუქცია?
ერგონომიკა იკარგება ინტერიერში ასე ვფიქრობ.

levani169
კი გეთანხმები, ეგრეა. ვინც სოფელში გადადის საცხვორებლად სულ და მეურნეობას უნდა მისდიოს რა თქმა უნდა არ იქნება პრაქტიკული და მომგებიანი ასეთ კოტეჯში ცხოვრება მაგრამ ჩემ შემთხვევაში ვამბობ, ძალიან მომწონს და მინდა ასეთის აშენება.

მანქანასავითაა რა, შეიძლება საუკეთესო ვარიანტი არ იყოს და მინუსებიც ქონდეს მაგრამ გევასებოდეს ადამიანს და მუღამი გქონდეს ქონის

levani169

უხვთოვლიან ადგილებში პირიქითაა, უფრო ნაკლებად საქანებულ სახურავებს იყენებენ. მასეთ ადგილებში ძალიან ცივა და თოვლი თბოიზოლატორის როლს ასრულებს. დიდი დაქანების სახურავზე თოვლი არ ჩერდება და ეგ ეფექტი იკარგება. კიდე ერთი მიზეზია, დაქანებული სახურავიდან უცებ თოვლი რომ წამოვა, კაცი შეიძლება მოკლას.
მთავარი მიზეზი მასეთი კოტეჯების აშენების ისაა, რომ ძალიან მარტივი ასაშენებელია ორი კაცი ააშენებს 1 თვეში თუ იყოჩაღეს.

Nika33
გაუმარჯოს. ეხლა ვნახე შენი ნაწერი.

აგსრულებოდეს.
tavadze მშვენიერი გაზაფხული დამდგარა შენს ეზოში. კარგი სანახავია.
რომელი ხეებია თეთრად რომ აფეთქებულან? ხედიც კარგია გორების ფონზე.
ერთხელ ვიყავი გურიაში სოფელ აცანაში. ნოემბრის ბოლო იყო და ძალიან ციოდა მაგრამ, სიცივემ ვერაფერი დააკლო სოფელ აჩანის და შემოგარენის სილამაზეს. ძალიან მომეწონა სოფელიც, მდებარეობაც და ხედებიც.

straight away

როგორი სევდა იგრძნობა შენს მოგონებებში. იცი, მშურს შენი. ყველაფრის მიუხედავად საინტერესო ბავშვობა გქონია. ჩემი სტანდარტული ბავშვობისგან განსხვავებით:/

kaxaberski66

ზუსტად ისეთი პასუხია, კახელს რომ შეეფერება
მაგდენიც არ მცალია ას გვერდს ჩაუჯდე

tavadze

ძალიან ლამაზია შენი ეზო
მადლობა ყვავილებისთვის:*)

kaxaberski66

მსხლებია. მათ შორის ერთი ძაან გემრიელია. ნაცარა მსხალს ეძახიან ჩვენში, სექტემბრის ბოლოდან მწიფდება - წვნიანი, ძალიან ტკბილი და ხრაშუნაა. სამურაბედ მისწრებაა, რადგან შაქარი რომც არ უქნა, მგონი არაფერი მოუვა - კარამელივით სქელი წვენი იხარშება, თუმცა კომპოტშიც კარგია და - ჯემადაც.
ეგ ფოტო მთლად ხარისხიანი ვერაა, მაგრამ ვერ სევცვალე. დავდებ მერე უკეთეს ფოტოს.
ხედებიც ლამაზია. მაგათ ფოტოებსაც დავდებ, მაგრამ ვინმე სურათების ასატვირთად კარგ საიტს თუ მასწავლით, კარგი იქნება.

კი, აცანაც ლამაზია, ეგეც ცოტა მთებშია. მთიანი გურია ძაან ლამაზია.
la reine

კიდევ ბევრი რამე მაქვს ეზოში. დავდებ ნელ-ნელა.
ისე კი ფაროსანას შიშით ნელ-ნელა წიწვოვანებზე გადავერთე - ვიფიქრე, მაგათ მაინც ვერ შეჭამს-მეთქი.
საბედნიეროდ, ფაროსანაც მოვსპეთ.
პ.ს. დღეს, რამდენიმედღიანი პაუზის მერე ჩემს გაყინულ ციტრუსებს დავხედე. ჰოდა, კინაღამ ვიტირე ამ ყვავის ხნის კაცმა, გადაჭრილ ტოტებზე ახალი კვირტები რომ დავინახე. როგორც მოველოდი, უმეტესობა გადარჩება. მათ შორის - 1 ფორთოხალიც. აი, მეორეს კი ჯერ არაფერი ეტყობა გაცოცხლების, თუმცა არც გახმობა გაუგრძელებია და ჯერ კიდევ არ ვკარგავ იმედს. ახალდარგული ტრიფოლიატებიც ჯიგრულად არიან - ყველა გახარებულია და გაისად ყველას გავავსებ ნამყენებით.
ცალკე ეს ახალი ნამყენები მახარებენ - ყველა კვირტი გაღვიძებულია. მართალია, წლეულს ისე უცბად იფეთქა კვირტმა, ბევრის დამყნობა ვერ მოვასწარი, მაგრამ მაინც საკმაოდ დავამყენი და თანაც შარშანდელები ავ თვალს არ ენახებიან. უმეტესობას უკვე კარგად ჰქონდა ყვავილი და ველოდები პირველ ნიშანს.
აქვე კიდევ ერთხელ გირჩევთ, რომ თურმე მარტში მყნობა ბევრად უკეთესია, ვიდრე - აგვისტოში. აგვისტოში მაგაზე არც შარშან მიწვალია და არც წლეულს გავაწვალებ მეზობელ ლამზირას, ვინც მიკეთებს ნამყენებს. გაისად კიდევ თებერვალში უნდა ავიღო და შევინახო კვირტები, წლევანდელივით რომ არ მომასწროს გამოსვლა.
პ.ს. ჭირი და ჯანდაბა ამ კორონას - რამდენი რაღაცის დარგვას ვაპირებდი ამ გაზაფხულზე... ჩაქვის სანერგეში სტუმრობას ვგეგმავდი ყველაზე მეტად, აჭარაში ბამბუკებიც მინდოდა, მაგრამ დამრჩა ოცნებად.

la reine

რატომ ქალბატონო? აი ჩემი ნაწერი.

თუ თქვენ ამ საყოველთაო დასვენებისას, უდროობა გჭირთ არ ვიცი.
მე კი პირადად რაც დავწერე ისევ რომ დავწერო, ეს არც თავმდაბლობის გამოხატულება იქნება ჩემის მხრიდან და არც რაიმე მიზეზი არსებობს მაგის.
tavadze

თქვენსკენ არ ვიცი როგორი ამინდებია და თბილისში და კახეთისკენ ისე აცივდა, შეიძლება მოყინოს და ყველაფერი გააფუჭოს.
* * *
დრეს საღამოს 17 საათისკენ მოვედი სახლში.
ვიფიქრე რა ვაკეთო მეთქი და გადავწყვიტე თევზი შემებოლა.
გაყინული სკუმბრია გავალღვე, მერე დავამარილე, მერე გავრეცხე და გავაშრე და ეხლა შევბოლე.
შებოლვის რეზულტატს ხვალ დავდებ თუ თვალნათლივ მოვედი სახლში.
ეს კიდევ ჩემი ეზოს საგაზაფხულო პეიზაჟები.
tavadze მე რამდენი სურათის ატვირთვაც ვცადე ყველა აიტვირთა.

გუშინდელი სურათებია.
* * *

გემოვნებაზეა ალბათ. მე მაგალითად ლობიოზე უმ ზეთს და ხახვს ვხმარობ შესანელებლად. სხვა საჭმელებზეც.

* * *
ეხლა ვიხსენებდი და თვითონვე გამიკვირდა იმდენ რამეზე გამოიყენება უმი ზეთი. მაგალითად ხამსა თევზი, ქაშაყი, წნილი და ვინ იცის რამდენი რამ. წინა გვერდებზე ჯონჯოლზე წერდით და აკაციის ყვავილის გამახსენდა, უგემრიელესია გაზაფხულხე ზეთით და მწვანე ხახვით შენელებული.

მე საერთოდაც მაგ ზეთით გამზადებულ საჭმელებზე ვარ გაზრდილი.
წვნიანისთვის ხახვს კახურ ზეთში ვდაღავდით. კარტოფილსაც მაგ ზეთში ვწვავდით. და ასე შემდეგ.
ეს დღევანდელი ჩემი მოგზაურობის სურათებია. სურათები მანგლისი-წალკა-ნინოწმინდის გზაზეა გადაღებული.
ეს კი გუშინ შებოლილი თევზები.