აბორტი, პანაცეა თუ მკვლელობა?

Taisiaa
რეალურად, ზუსტად იმ ათეისტი თაობის წარმომადგენელი იყო ეს ქალიც, არაფრის არ სწამდა, შესაბამისად, აბორტზეც ისე მიდიოდა, რომ სინდისიც არ აწუხებდა.

ვემხრობი კანონდებლობას

ისე გამიგია ექიმებზე რომლებიც კვირებს უმატებენ, როცა ხვდებიან რომ დედას ბავშვის დატოვება არ უნდა.

სენტიმენტალური მხარე გასაგებია. თუმცა, აბორტის აკრძალვით, უარესი მომავლისთვის არ წირავ ბავშვს, რომელიც არც მშობელს უნდა და არც სახელმწიფოს?
იქნებ ამით ვიმეტებთ ჩანასახს სიღარიბისა და ცუდ პირობებში აღზრდისთვის?
იმ ქალების შეფასებაშიც არ ვიქნებოდი ასე რადიკალური. ბებიების თაობებს რომ ჩავეკითხოთ არ მგონია იყოს ისეთი ვისაც ერთხელ მაინც არ გაუკეთებია.

ნებისმიერი რამის აკრძალვა რომ ცუდია და მხოლოდ უარყოფითი შედეგები მოაქვს კაცობრიობის ამდენსაუკუნიანმა ისტორიამ როგორ ვერ გასწავლათ?
ძალიან ელემენტარულია
აკრძალავ და გაჩნდება ათასი ანდერგრაუნდ საშუალებები რასაც გაცილებით სავალალო შედეგები მოყვება
საკამათოა აქ რამე?

ცოტა სხვა რაღაც მაინტერესებს. ფილოსოფიურ პრიზმაში მინდა განვიხილო, ღირებულებისგან თავისუფალი პოზიციით.
ადამიანთა უმრავლესობა, რომელსაც აბორტზე ვესაუბრები აფიქსირებს ნეგატიურ დამოკიდებულებას. თითქოს ყველა თანახმდება, რომ სიცოცხლე უპირობო ღირებულებაა და არავის აქვს მისი წართმევის უფლება.
გასაგებია ეს პოზიცია, მაგრამ როცა არ აკეთებინებ აბორტს იმ ადამიანს, რომელსაც მოცემულ მომენტში არ აქვს ბავშვის აღზრდის არც მატერიალური საშუალება და არც სურვილი. უარესი ბოროტება არ არის?
ასეთი შემთხვევაში ზოგი ბავშვს ნაგვის ბუნკერთან აგდებს, უკეთეს შემთხვევაში სამშობიაროში ტოვებს- ,,კეთილი ხალხის იმედათ". არადა, მცირეა იმის ალბათობა, რომ ბავშვი კარგ პირობებში მოხვდება, კარგ განათლებას მიიღებს და საზოგადოების სრულფასოვან წევრად ჩამოყალიბდება. ბავშვთა სახლების, ე.წ. პრიუტების ბავშვებს ხშირად აქვთ მიტოვებულობის განცდა, აცნობიერებენ რა რომ მშობლებს ისინი არ სჭირდებოდნენ და მიატოვეს, ესეც დამატებით ფსიქოლოგიურ ტრავმად აწვებათ. რა თქმა უნდა, არსებობს ისეთი შემთხვევები, როდესაც პრიუტებიდან წარმატებული ადამიანები გამოდიან, მაგრამ ესეთი ერთეულებია. სხვა აღსაზრდელები კი იმის მინიმუმსაც ვერ იღებენ რაც ჩვეულებრივ ოჯახებში აქვთ, სითბო, მშობლების სიყვარული, განათლებაზე ხელმისაწვდომობდა და ა.შ.
ჰოდა, დამაინტერესა, ბოროტება არ არის ადამიანის გაწირვა იმ სამყაროში ცხოვრებისათვის, სადაც ის არავის სჭირდება?

Heart_of_Darkness

რაღაც მხრივ, ესეც შეიძლება ჩაითვალოს მართებულად, რადგან მე მაგალითად, უბედურად დაბადებას, საერთოდ არდაბადებას ვარჩევდი, თუმცა ჩემთვის ეს აბორტი მაინც ბავშვის მოკვლასთან ასოცირდება, ამიტომ პირადად ჩემთვის მძიმე ტვირთი იქნებოდა იმის გააზრება, რომ ბავშვი ჩემი სურვილით მოკვდა. თუმცა ჩემი ნება რომ იყოს, კატეგორიულად მაინც ვერ ავკრძალავდი, რადგან ვერავის ვერ დააძალებ 9 თვე მისთვის არასასურველი ბავშვის ტარებას. თუმცა ერთ შემთხვევაში კი ავკრძალავდი, აი, როდესაც იმის გამო იკეთებენ აბორტს, რომ თურმე გოგო კიარა ბიჭი უნდათ.
ისე, ისეც ხომ ხდება, რომ, პირიქით, ძალიან კარგ ოჯახებსაც რომ აჰყავთ შვილად ესეთი ბავშვები

This post has been edited by KhAtiaAa on 9 Nov 2018, 00:29