ფილოსოფიური აზრების ჟურნალი

)))

მაშინ გააქარწყლე, და თუ ამას შესძლებ ისევ ფორმულით მოგიწევს რადგან მოგიწევს ამა და ამის დაწერა)))

განვიხილოთ ერთი მაგალითი: როგორ იმორჩილებს ადამიანი ცხოველს?! მას სტატისტიკურად აქვს ის ბერკეტები შესწავლილი რის მეშვეობითაც ძაღლს ეუბნება დაჯექი და ის ჯდება, დელფინს ეუბნება ამოხტი წყლიდან და ის ამოხტება, ადამიანმა შეისწავლა მექანიზმი მისი დამორჩილების ანუ ფორმულები, რას ამბობს შენი მსოფმხედცელობა ავს თუ არა ცხოველს სული?

ვეგა
ერთ თემაში უკვე "გავაქარწყლე", მაგრამ თავდავიწყებით ხარ საკუთარ თეორიაში შეჭრილი და ამიტომ აღარ მაქვს მაგაზე მსჯელობის სურვილი.

Redemption*
შეცნობადი არის ზოგადი წესები, თორემ ვინ, რას, როდის, სად გააკეთებს, ეს არც მიზეზ-შედეგობრიობითაა განსაზღვრული და შესაბამისად, არც მისი ზუსტად დადგენაა შესაძლებელი.

ალბათ ამას გულისხმობ ხომ

ფსიქოლოგიაზე ხომ გსმენიათ ასევე მედიკამენტებზე და ტრადიციულ მედიცინაზე, ასევე როგორ დგინდება პათოლოგიები და როგორ იკურნება რეციდივები, იქმნება ჯგუფები აბსტრაგირებულად, მაგალითად დიაბეტიკს უნდა დიაბეტის წამალი, ფსიქიკური განკურნებაც დიაგნოზით ხორციელდება, დიაგნოზი რომ სტატისტიკას ეფუძნება და ეს სტატისტიკა რაოდენ მცირე პერიოდს მოიცავს ნათელია, კი მე ვწერ ჩემ აწყობილ ერთგვარ ფაზლს რომელიც ეფუძნება ლოგიკას და ლოგიკა კი აქსიომებს ანუ ლოგიკისათვის ყველაზე მიღებულ მიმდინარეობას ლ, ეს ჩემი ჰობია ვერთობი შეიძლება ითქვას, ეს ჩვენი საუბარი ჭეშმარიტებას ემსახურება, ფილოსოფიაც ხომ ამას იკვლევს და იძიებს ხოდა თუ იქ არ გაგეცი პასუხი, კითხვა დაგისვი იქით რაზეც თავად არ მიპასუხე, აქ კი გპასუხობ, კარგი თემაა Logical Fallacies, ლოგიკის ხრიკები, დავამატებდი ერთს: როცა მოწინააღმდეგესთან არგუმენტი არ გაქვს და გადადიხარ მის მართლწერაზე, მაგალითად მე ვწერ დეტერმინ და შენ მაქსიმალურად ამახვილებ ყურადღებას ამ დეტალზე რა დროსაც საუბარი გადადის სხვა თემაზე და საწყისი აზრი იკარგება

This post has been edited by ვეგა on 16 Jul 2019, 21:50

ტექნოლოგიური პროგრესი გეომეტრიული პროგრესიით ჩქარდება, სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა იზრდება და დაახლოებით 50-60 წლის ასაკის შემდეგ ადამიანები თავს კომფორტულად ისეთ გარემოში გრძნობენ რომელშიც საკუთარი ცხოვრების საუკეთესო წლები გაატარეს.

ამიტომ ის მონოლითური ტექნოლოგიური განვითარება რომელიც სამეცნიერო ფანტასტიკის დიდ ნაწილშია აღწერილი, სავარაუდოდ რეალისტური არ არის.

ანუ იმას ვგულისხმობ რომ დიდი ალბათობით მაშინ როცა ზოგი ადამიანის ტვინი უკვე პირდაპირ შეძლებს ინტერნეტთან interfacing-ს და technological singularity ერთ გადაფსმაზე იქნება, იგივე საზოგადოებაში მოძველებული კორპუსის მესამე სართულზე მდებარე 2000-იანების ავეჯით და ტექნოლოგიით გაწყობილი ბინიდან, რომელშიც მარტოხელა ბებო ცხოვრობს, მეზობლები პერიოდულად გაიგონებენ მათთვის იდუმალ ფრაზას "It's Britney, bitch".

Jules Winnfield

ერთი პრობლემაა მანდ ისეთი რამაც ეგ თამაშები მოაშთო: თუ ის რაც ერთ შემთხვევაში წვალებით უნდა მოიპოვო, შეგიძლია სხვანაირად ბევრად უფრო მარტივად მიიღო (google) წვალებას აზრი ეკარგება. ამიტომ ეგ მხოლოდ იმ შემთხვევაში იმუშავებს თუ ჯილდო თავისი სპეციფიკიდან გამომდინარე მხოლოდ ერთი გზით იქნება ხელმისაწვომი.

მეორე რასაც დაახლოებით იგივე ეფექტი აქვს რაც ტიტველ ქალებს არის სოციალური სტატუსი, მაგრამ არც ეგ არის მარტივი გამოსაყენებელი ფენომენი, განსაკუთრებით ფილოსოფიის განყში.

ადამიანების სიჩუმე როგორღაც სხვანაირია ვიდრე ნივთების სიჩუმე. სასიამოვნოც კი.

ენერგეტიკის მოსმენა თუ შეგიძლია მაგ დროს შეიძლება არასასიამოვნოც იყოს ის სიჩუმე, გააჩნია რატოა ჩუმად ადამიანები და რასთან არიან კონტაქტში, მე რასაც ვუყურებ აქ ჩემი ნაწერი შემდეგი რგოლიახოლმე, შუა რგოლს ვტოვებ არადა აქ ზუსტად შუა რგოლზეა საუბრები, შუა რგოლი კი უფრო ფსიქოლოგიის თემაა

ენის გარეშე სამყაროს აღქმა უფრო ავთენტური, რეალურ პირად შეგრძნებებთან მიახლოებული იქნებოდა თუ პირიქით?

Jules Winnfield
რა გიფიც დადე აი ზუსტად ეგ კითხვაა ფილოსოფიურ ჭრილში)))) კაი კითხვაა, ამ შემთხვევაში მეცნიერებიდან მაინც უნდა ვისარგებლოთ სტატისტიკით და ორი იმპულსით მოძრავი ცხოველი იქნებოდა: სიცოცხლის გადარჩენა და გამრავლება მაგრამ რატომ ამაზე მეცნიერული ზუსტი პასუხი არც ეხლა გვაქვს და არც იმათ ექნებოდათ მითუმეტეს, ჩვენ უპირატესობა გვაქვს აშკარად რადგან ავღწერთ, სტატისტიკას ვაწარმოებთ, ზოგადად ენაზე მეტი დაწერამ გააკეთა, ჩაწერამ ანუ სტატისტიკის წარმოებამ, ჩვენი მეტი შანსი გვაქვს ამოვიცნოთ მესამე, ანუ რატომ ვმრავლდებით, რას ემსახურება ეს ყველაფერი

This post has been edited by ვეგა on 19 Jul 2019, 15:29

Jules Winnfield

კარგი საკითხია.

დიდი ხანია რაც ჰობის პონტში ვვარჯიშობ ენის კატეგორიების გარეშე ფიქრში (სუბიექტურ კატეგორიზაციას აღვიქვამ "არა-ავთენტურობის" ერთერთ მთავარ მიზეზად) და რა დონეზეც ვახერხებ, სულ სხვა სამყაროა.

უბრალოდ ცოტა კონტრპროდუქტიულად გაქვს მგონი დალაგებული აზრი.

ჩემი ხედვით უფრო ავთენტური ("ობიექტურ" სამყაროსთან მიმართებაში) და პირად შეგრძნებებთან მიახლოებული ამ საკითხში თითქმის დიამეტრალურად საპიროსპირო ღირებულებებია.

კატეგორიზაცია ძირითადად გამოწვეულია იმით რომ აღმქმელი გარკვეული თვისებების მქონე ობიექტია და ათვლის წერტილი იმ სამყაროში რომელსაც აღიქვამს. შესაბამისად ჩნდება კატეგორიზაციის აუცილებლობა-სავით a la: “The entire universe has been neatly divided into things to (a) mate with, (b) eat, © run away from, and (d) rocks.”

ანუ ჩემი აზრით მაქსიმალურად ავთენტური აღქმა მაშინაა შესაძლებელი როცა არ არსებობს "მე" რომელსაც პირადი შეგრძნებები, შეხედულებები, მიზნები და პრიორიტეტები ექნება.

P.S. რათქმაუნდა ეს ყველაფერი ტყუილად არის ნაწერი თუ "ავთენტურ"-ში სხვა რამეს გულისხმობდი, მაგრამ ranting-ის ხასიათზე ვიყავი და ეგდოს, ბავშვი ითამაშებს

ვეგა
პრაქტიკულად გამოყენების კუთხით თუ ვიმსჯელებთ, მაგ მხრივ მართალი ხარ რა თქმა უნდა. დამწერლობამ, ენამ (დამწრელობასაც ენაში გავიყვან) დიდი საქმე გაგვიკეთა. ცოდნის დაგროვების და გადაცემის მხრივ.

მე უფრო მაინტერესებს იცი რა? ჰიპოთეტურად რო წარმოიდგინო შენი თავი ორ სხვადასხვა სიტუაციაში.

1. არ იცი არცერთი ენა, არც ჟესტების და არაფერი საერთოდ და უყურებ ხეს
2. მინიმუმ ერთი ენა იცი და უყურებ ხეს

ხის აღქმა შენთვის რამდენად განსხვავებული იქნებოდა ამ ორი სიტუაციაში. ენა დაგეხმარებოდა რო ხე უფრო კარგად აღგექვა თუ პირიქით, ხელს შეგიშლიდა და ჩარჩოებშ მოაქცევდა აღქმას?

Damnoc
ხო, მართლა ცუდად დავწერე, უბრალოდ შემეზარა ჩასწორება

ზედა მაგალითი რაც დავწერე იმით იმსჯელე აბა. მასე მაქვს კითხვა ჩამოყალიბებული ჩემ თავში.

ისე კი უფრო ვგულისხმობ საკუთარი ტავიდან გამომდინარე. ანუ დამკვირვებელს ენა უცვლის თუ არა აღქმის რამე მახასიათებელს, ხელს უშლის უფრო კარგად აღიქვას საგანი თუ არა?

ამაში იგულისხმება ის რომ ვთქვათ რაღაც ნივთი არსებობს ობიექტურად და პიროვნებამ ამ ობიექტურთან რაც სეიძლება მიახლოებულად აღიქვას ეს ნივთი?

This post has been edited by Jules Winnfield on 19 Jul 2019, 16:35

Jules Winnfield
ენა გავაიგივეთ ინფორმაციასთან ხო ესეიგი, მეც მასე აღვიქვი და დამკვირვებლის კუთხიდან ბოლო რგოლი ავღნიშნე

აი ხეზე და კონკრეტიკაზე თუ გადავალ ვფიქრობ სხვა შენგრძნება მექნება კი (ამ დროს შევედი ობრაზში, წავშალე ყველანაირი ინფორმაცია თავში, დრო მაქვს სამსახურში)) ხე წყალობა იქნება, უბრძოლო ნადავლი, ჩემი მეგობარი და ზოგადად ვფიქრობ ენერგეტიკა აქვს მაღალი და წმინდა მათ რადგან ის მართლა წყალობაა, ტკივილი აღარ აქვთ, არიან მდუმარენი როგორც მე ვიქნებოდი და მხოლოდ ჩვენთვის არსებობენ, წყალსაც კი ბუნება უსხავს თავად, უბრალოდ სიკეთის პიკია ხე

This post has been edited by ვეგა on 19 Jul 2019, 17:30

Jules Winnfield

აქაც მგონი ვერ არის თემისთვის იდეალურად დალაგებული სიტუაცია.

საუბარის ენა რომც გამოვრიცხოთ, თუ დააკვირდები არსებობს ფიქრის ენაც, ოღონდ სიტყვიერი არა, უბრალოდ აზრებიც სტრუქტურირებულია და ამის თვისებებიც მეობიდან გამომდინარეობს.

ხეს მაგალითად აღიქვამ როგორც შენზე დიდს (რაც პირობითია), მკვრივს (რაც სპექტრია მაგრამ ჩვენ დაბალ რეზოლუციიან კატეგორიებში განვიხილავთ სიმარტივისთვის), ხედავ მხოლოდ იმას რაც მიწის ზემოთაა (იმიტომ რომ ვერ ხედავ რა ხდება მიწის ქვემოთ) დ.ა.შ.

ანუ შენი აღქმა მოქცეული იქნება შენი ხორცის შესაძლებლობების ფარგლებში, თვალების, ტვინის, დ.ა.შ.

კონკრეტულ არსებად ყოფნა უზღუდავს ადამიანს თვალსაწიერს და ენა უბრალოდ მაგ ეფექტის ერთერთი გამოვლინებაა.

უმეტეს შემთხვევაში რაღაცები "უბრალოდ" ის არის რაც არის, და მოვლენებიც მხოლოდ რაღაც ცვლილებაა სამყაროში, მნიშვნელობას ჩვენ ვასხვათ ყველაფერს ჩვენი მეობიდან გამომდინარე.

მაგიდაზე დატოვებული მაწონი არ "გაფუჭდა", უბრალოდ ბაქტერიების რაოდენობა ჩვენთვის სასურველზე მეტად გაიზარდა.

"შპალერი" ჩვენთვის არის "შპალერი", მაიმუნისთვის ცოტა ხნით გასართობი ქაღალდია, სოკოს უჯრედისთვის კომფორტული საცხოვრებელი ზედაპირი და ობიექტური უსხეულო აღმქმელისთვის თხელი ელასტიური ბოჭკოვანი ფირფიტა.

პროექციის დროს ერთი განზომილება იკარგება, ანუ x-განზომილებიან სამყაროში ჩრდილი x-1 განზომილებიანია.

2 განზომილებიან სამყაროში ჩრდილი იქნება ერთგანზომილებიანი, ანუ ბრტყელი ობიექტის ჩრდილი ბრტყელსავე სამყაროში იქნება ხაზი.

ჩვენთან, 3 განზომილებიან ნივთებს აქვთ 2 განზომილებიანი ჩრდილი.

ლოგიკურად გამოდის რომ: თუ ჩვენს სამყაროს აქვს 3-ზე მეტი ფიზიკური განზომილება და რამე არსებობს მაგალითად 4 ფიზიკურ განზომილებაში, ჩვენ უნდა ვხედავდეთ მათ 3 განზომილებიან ჩრდილებს.

საინტერესო აქ ის არის რომ რომელიმე (ან ყველა, ჩვენი ჩათვლით) ობიექტი ჩვენს გარშემო შეიძლება რეალურად მეტ განზომილებიანი იყოს მაგრამ ჩვენ, შეზღუდული აღქმის გამო მხოლოდ მათ 3 განზომილებიან პროექციას (ჩრდილს) ვხედავდეთ.

მთელი ევოლუციის მანძილზე, ადამიანების წინაპრების და ადრეული ადამიანების ტომებში ყველა ზრდასრულ ქალს მთელი ცხოვრების მანძილზე, ბუნებრივი მოცემულობიდან გამომდინარე, ძალიან პატარა ინტერვალები ჰქონდათ ორსულობებს შორის. ეფექტურად სულ ორსულად და ბავშვების აღზრდის პროცესში იყვნენ.

ეს განაპირობებს იმას რომ ქალების არსებითი უმრავლესობა ცხოვრების მანძილზე აჩენდა შვილების დაახლოებით ერთნაირ რაოდენობას, სიცოცხლის ხანგრძლივობის მიხედვით, 20-30-ის ფარგლებში დაახლოებით . . . ალბათ.

ამასთან კონტრასტში ისტორიულად ყველაზე "პროდუქტიული" მამაკაცების შვილების რაოდენობა 800-ს აჭარბებს.

მოცემულობაში ამხელა განსხვავების პირობებში, ქალებისთვის და კაცებისთვის დრამატულად განსხვავებული სტრატეგიები იქნებოდა ოპტიმალური საკუთარი გენების მაქსიმალურად გასავრცელებლად.

ზოგადად გამრავლების სტრატეგიები ნაწილდება სპექტრზე სადაც ერთ ბოლოში არის მაქსიმალური აქცენტი შთამომავლობის რაოდენობაზე ხოლო მეორეში ინდივიდუალური შთამომავალის გადარჩენაზე და ხარისხიან აღზრდაზე.

ქალების სტრატეგია ბუნებრივად შეზღუდული იქნებოდა ძალიან პატარა მონაკვეთში ამ სპექტრზე, ეფექტურად ფიქსირებული იქნებოდა შთამომავლობის რაოდენობა და ამიტომ ერთადერთი ლოგიკური მიდგომა იქნებოდა მათზე მაქსიმალურად დახარჯვა.

კაცებს ბევრად უფრო დიდ მონაკვეთზე ექნებოდათ ვარირების/არჩევის საშუალება სპექტრიდან, მათზე იქნებოდა დამოკიდებეული (თეორიულად) ერთ შვილს გააჩენდნენ და სულ მასზე დაიხარჯებოდნენ თუ მთელ თავის ენერგიას მხოლოდ დაწყვილებას მოახმარდნენ და შვილების აღზრდას მთლიანად დედებს და ბედს მიანდობდნენ.

შესაბამისად, ალბათ უნდა გაგვიკვირდეს თუ, თუნდაც დღეს, სქესებს შორის დაწყვილების და შვილებთან მოპყრობის მიდრეკილებებში არსებით განსხვავებას აღმოვაჩენთ.

Damnoc

ბალახის მოთიბვის დროს რომ სუნი დგას, დიდი ალბათობით ევოლუციური თვისებაა რომელიც თავდაცვის მიზნით განვითარდა.

ბუნებაში სხვა თითქმის არასდროს ხდება ბალახის შუაში გაწყვეტა გარდა იმ შემთხვევისა როცა რაღაც ჭამს.

ხოდა თუ ყოველთვის როცა რამე ბალახის ჭამას დაიწყებდა სპეციფიური სუნი დადგებოდა, მალე ეს სუნი მტაცებლებისთვის გახდებოდა მიმზიდველი იმიტომ რომ ყოველთვის მის წყაროსთან რამე გემრიელს იპოვნიდნენ.


ვინ იცის კიდევ რამდენი თვისებაა, თუნდაც ადამიანშიც, ისეთი რომელიც ათასობით წლის წინანდელ გარემოს მოერგო მაგრამ დღემდე აკეთებს თავის უკვე არაპროდუქტიულ ან თუნდაც კონტრპროდუქტიულ საქმეს.