ადრეც მომდიოდა და ეხლა მგონი გამიხშირდა კი არა , სულ ესე ვარ .
სულ სხვა რაღაცას ვფიქრობ და სხვა რამეს ვამბობ ,
თითქოს აზრებს ვერ ვალაგებ , ძალიან ბევრ უაზრობაზე ვფიქრობ ერთდროულად,
სულ სხვა რაღაცის თქმა მინდა და სულ სხვანაირად ვამბობ ,
როცა მინდა რო ვინმეს ვასიამოვნო ,პირიქით ვაწყენინებ ხოლმე
შეიძლება რაღაც სისულელე ვთქვა რომელსაც არავინ არ მიაქცია ყურადღება , მარა მე მაინც გამახსენდეს რამდენიმე დღის მერე და მთელი დღე იმ ჩემ ნატქვამ ორ სიტყვაზე ვიფიქრო ,
და ვნანობ იქ ეს ესე რატო ვქთვი ან ესე რატო მოვიქეცი როცა შემეძლო სხვანაირად მოქცევა ,
ყველაზე საინტერესოო ისაა რო როცა ვინმე ჩემ პონტში არი ხოლმე, ყველას მე ვეხმარები .
ადრე ყველაფერი ახალი მიყვარდა და მაინტერესებდა,
ეხლა ყველაფერი ახლაი თითქოს მაშინებს და მთრგუნავს,
ხანდახნ მინდა რო არაფერი არ შეიცვალოს და შეჩვეული ჭირი მირჩევნია
ძალიან ხშირად ვარ ( უფრო ვჩანვარ ვიდრე ვარ )
არასერიოზული და მხიარული
ხოდა უკვე ყველას გონია რო მე ყველაფერი მკიდია და კარგად მაქ და წარმოუდგენელია რო რამე მიჭირდეს
და რაღაც , და თუ რამეს ვიტყვი ყველა იმ წუთას იწყებენ პროფესორობას და სიბრძნის ჯმას , იმაზე რო მე ყველაფერი მეჩვენება და ვაზვიადებ და ხელოვნურად ვიქმნი პრობლემებს და ასაკობრივია და ზედმეტად ემოციური ვარ და .... სხვ . ათასი უაზრო , ბანალური და გაცვეთილი ფრაზები და წინადადებები .
როცა მარტო მე მხება რაც არ უნდა მნშივნელოვანი ან უმნიშვნელო იყოს ,
ძალიან მიჭირს გადაწყვეტილებების მიღება, ძალიან დიდხანს ვფიქრობ,ვყოყმანობ,ვნერვიულობ ისეთ რამეზე რაც სულ არ ღირდა იმად.
როცა ამ დროს შეიძლება სხვას დავეხმარო და სხვის მაგივრად პასუხიმგებლობა ჩემ თავზე ავიღო და რავიცი.
ხან მგონია რო როცა სერიოზულად ვამბობ რამეს ხუმრობა გონიათ და
როცა ვხუმრობ ის სერიოზულად ნათქვამი ,
თან სულ მგონია რო ჩემი არავის არ ესმის არადა მე ყველას ვუგებ .
მშველის მარტო ოთხი რამე სასმელი , მუსიკა , ფილმები და ბუნება .
ყველაზე დიდი ნაკლები მაქ სიზარმაცე,უნებისყოფობა,
მომავლის შიშით და წარსულზე ფიქრით აწყმოს ვკარგავ
უაზროდ ვცოხვრობ , ვიყვი რაღაცას დავისახავ მიზანს და მერე არაფერი რაღაც ძალიან პატარა წინაღობაცკი თუ შემხვდება გზაზე თავს ვანებებ და ვიკიდებ.
სუციდზე Xსირად ვფიქრობ მინდა რო დავიძნო და აღარ გავიღვიძო,
ძალიან ერთფეროვანია ყველაფერი და ყველა მომბეზრდა ,
მგონია რო ჯინაზე საკმარია გავიფიქრო რაღაც , თითქოს მერე რაც მინდა ყველაფერი პირიქიტ ხდება .
ვინც მომწონს მე არ მოვწონვარ , ვისაც მოვწონვარ მე არ მომწონს .
ძალიან დიდი პესიმისტი ვარ , დიდი მატყუარა ვარ, ოღონდ სხვებს არ ვატყუილებ ჩემ თავს ვატყუილებ და ჩემ თავს და ჩემ პრინციპებს ვეწინააღმდეგები .
მგონია რო ერთადერთი რაც მიშველის დროებით უცხოეთში წასვლაა , მარა სანამ სწავლას არ დავამთავრებ ვერ წავალ თან
მგონია რო უკვე ასაკში შესული მშობლებისთვის ძნელი იქნება უმცროსი შვილის წასვლა .
ბევრი უაზრობა ვწერე და რაღაც აჯაფსანადლი გამოდის ,მარა ყველაფერი ნაღდად ჩემზე და ყველაფერ ამს ჩემს გარშემო მყოფები საერთოდ ვერ მამჩნევენ
DrJohnesთქვენთვის ბევრჯერ მინდოდა პიემის მოწერა , მარა ვერცერთხელ ვერ მოვაბი თავი , ისევ იმ პრობლემის გამო რაც ზემოტ დავწერე , ვფიქრობ რაღაცაზე მაგარმ გამოთქმა და გამოხატვა მიჭირს .
ახლაც არეულად ვწერ და აბდაუბდა გამოდის, მარა თუ რაღაც აზრს გამოიტანთ ჩემი ნაწერიდან მოხარული ვიქნები.
პ.ს. გრამატიკულ შეცდომებს და სასვენ ნიშნებს ყურადღებას ნუ მიაქცევტ , გრამატიკა ნაღდად არაა ჩემი ძლიერი მხარე და ტან ეს წერილიც ერთი ამოსუნქვიტ ავკრიფე
· 
კითხვა ფსიქოლოგთან..., II ნაწილი
