ნუ როგორ გითხრა
დედაჩემს ვყავდი ზალიან პატარაობაში ფსიქოლოგთან და ალბათ საქციელზე შემატყო რომ ძალიან ჩაკეტილი ბავშვია და ემოციებს არ გამოხატავსო.
ეხლაც ესეა
ვერ ვიტყვი რომ არ ვარ კონტაქტური.თუ დამჭირდა და მინდა 1 წამში დავუახლოვდები და გავეცნობი ადამიანს (სიცილით და ღრეჭვით
) მაგრამ უფრო გოგოებს. ბიჭზე არც მახსენდება ესე გამეკეთებინოს
უფრო სწორად თუ ბიჭი ოდნავ მაინც მომეწონა შანსი არაა იმასთან თამამად მოვიქცე, ყოველტვის ვჩუმდები და სასტიკად ვიწყებ თავის გაკონტროლებას...ძაან სასტიკი გრძნობაა იმდენად სასტიკი რომ ვინც მომწონს იმსათან შეხვედრაც არ მსიამოვნებს,იმიტომ რომ უნდა დავიტანჯო საკუთარი თავის კონტროლით
არ შეიძლება რომ მოვეშვა და დავიკიდო?
ალბათ არასრულფასოვნების კომპლექსი ქვია ამას
საკუთარ თავს იმდენად არ ვენდობი,იმდენად ვარ დარწმუნებული რომ არ მოვეწონები ვიღაცას რომ არც ვეპრანჭები და ეს ისე მაგრად მაქვს გამჯდარი ქვეცნობიერში რომ შევღონდიიიიი
არადა ჩემს თავზე სულ არ მაქვს ცუდი წარმოდგენა, თავს ლამაზ გოგოდ ვთვლი და საერთოდ ყველა ის თვისება მაქვს რითაც ყველა არა მაგრამ ბევრ მამაკაცს მოვხიბლავ
ინტელექტუალურიც ვარ, განათლებულიც, კარგი კულინარიც, კარგი მოსაუბრეც და რავი რა...
მაგრამ მაინც რაღAც მჭირს
კიდევ შანსი არაა ბიჭს თვალებშI შევხედო, ვინც არ უნდა იყოს(ნუ ძმაზე და მეგობარზე და ვინც არ მევასება იმათზე არაა ლაპარაკი) რომ ვგრძნობ რომ ვინმე კაი ტიპი თუნდაც ქუცაში მიმავალი, მიყურებს, იმის მზერაზს ეგრევე თვალს ვარიდებ, არადა რამდენჯერ ვაიძულე თავი არ ამერიდებინა
ჯადო მაქვს თუ რა უბედურებაა
კიდევ 1 ჩვევა მაქვს, მიყვარს საკუთარი ნებისყოფის გამოცდა
ადრე მაგალითად ჩემი ოცნების საყურეები ვიყიდე და რატომღაც თავში დამარტყა, ამას 1 თვის მერე გავხსნი და აბა თუ მოვითმენ მანამდეთქო(პარკში იყო)
ეგრეც მოვიქეცი და მაგრად გამიხარდა
იმდღეს მე რომ მიყვარს ის კამფეტი ვიყიდე და კბილებაკაწკაწებული ავედი სახლში მარა უცებ გავიფიქრე ამას 5 საათამდე პირს არ დავაკარებმეთქი(არადა დილა იყო)
ნუ ესეთი კიდევ იმდენია რო რავი რა...
მგონი სერიოზულად ვერ ვარ
პუსუ. იმედია სხვა თემაში ამ ჩემს სისუსტეს ჩემს საწინააღმდეგოდ არ გამოიყენებენ.არა ეს საღადაო თემა
· 
კითხვა ფსიქოლოგთან..., II ნაწილი
