სდამიჯერე, მარტო შEნ არ გქონია მსგავსი პორბლემა...
დღეს ისეთ რეალობაში ვცოვრობთ, იმდენი ინფორმაციაა, იმდენი იმედგაცრუება, იმდენი გაწირვება, რომ ნუ გიკვირსს რომ ეს ყვეაფერი შენ ფსიქოლოგიაზე ქვეცნობიერად ასე ცუდად აისახა....
მეც 14-15 წლის ასაკში მქონდა მსგავსი ფიქრები..
აი უსინათლობა რომ იყო, კერასინკაზე რომ ვთბებოდით, არსად გასართობი რომ არ იყო და ეზოში რომ პაკრიშკებს ვწვავდით...
თითქოს არაფერი, თითქოს მიზეზი არც ვიცოდი, მაგრამ საღამოს მოსვლა და მსგავსი სავბნელი ფიქრები ერთი იყო...
პატარა ვიყავი მაგრამ მიანც ვაცნობიერებდი, რომ თავის მოკვლით ვერაფრეს შეცვლი...
პირიქით, სამუდამო სატანველისთვის გაწირავ თავს, მშობლებს გაანადგურებ
იცოდე, რომ ამის უფლება არ გაქვს...
ამასთან, არ გეგონოს რომ ეს დიდხანს გაგრძელდება, ყველაფერ ცუდს აქვს დასასრული, ისევე როგორც ყველაფერ კარგს...
არაფერი არ გრძელდება სამუდამოდ, ყველაფერი წინ გაქვს...
შენ მთავარი მისია რაც გაკისრია ამ ქვეყანაზე, ჯერ არ შეგისრულებია
შენი შთამომავლობა, შენი სისხლი და ხორცი არ მოგივლენია ამ ქვეყანაზე
რა გინდა, ისე წახვიდე ამ ქვეყნიდან რომ მტვერივით გაქრე?
დამიჯერე, შენთვის საუკეთესო გამოსავალი სიყვარულია. შეყვარებული რომ იქნები, აი მერე გაგეცინება ამ ყველაფერზე და მიხდები, რომ
ძალიან დიდი აბსურდია მსგავს რამეზე ფიქრი...
დაძლიე შენს თავში ეგ აზრები, და იცოდე, რომ ეს შენი ფსიქიკისა და სულის გამოცდაა.
თან გახსოვდეს, რომ შენსავით ბევრი ებრძVის ამ მძიმე გრძნობას...
და იმარჯვებს კიდეც! სიცოცხლე ბევრად უფრო ძლიერი და სასრუველია, ვიდრე სიკვდილი
დამიჯერე, კარგი რომ იყოს სიკვდილი, ვერ დამასწრებდი
მერეც მოასწრებ
აი ეს გახსოვდეს, ყოველთვის მოესწრები
This post has been edited by nit123 on 21 Nov 2011, 23:52 
· 
სუიციდი ( თვითმკვლელობა )
