Utopianბებიაჩემი რომლიც დატყვევებული გვყავს და სოფელში არ ვუშვებთ ორი სიტყვით შემოიფარგლება ჩემს მიმართ - ჭამე რამე

ერთადერთი ბავშვობის დაქალი სულ მეჩხუბება უყურადღებო ხარ, დაბადებისდღეები შენ არ გახსოვს, დღესასწაულები და საერთოდ მოკითხვაც გავიწყდებაო.
თანამშრომლები გულზე სკდებიან ჩემთვის რომ შეიძლება ამდენი გაცდენა და მაგათთვის არა
ჩემი ძაღლი კი ნაწყენია ჩემზე საჭმელს არ ვაჭმევ,
ყავის ჩაიდნები ვერ მიტანენ , სულ ვწვავ
ყვავილები რომლებიც ჩითილებიდან გამოვზარდე ლამისაა დაჭკნენ, გადარგვის თავი არ მაქვს
კიდე გავაგრძელო