საათი აჩვენებს ღამის 4ს
ფანჯრებს იქით თოვს და თოვს..
მე მოვიგონებ გასულ თებერვალს,
როცა სიცოცხლე მარტოს მებევრა..
საათი უხმობს დილის ხუთს,
მე მოგონების გავხსნი ყუთს
წინ დავილაგებ,დადმოვაფინე,
ზოგს უკან ჩავდებ,ზოგს-გავაფრინე-ე..
ბევრს ვერ ვერევი,ბევრსაც ვინანებ,
ფანტელი დნება ართბილ მინაზე...
გულიც დამწყდება-უქმად გავლიე
არაყივით რომ ყლუპად დავლიე,
გაბრაზებული კიდეც დავლევდი,
მაგრამ უაზროდ,მე დროს დავნებდი...
მესიზმრებოდა ნუშების ბაღი-როგორ მიყვარდი...
ეხლა დავდივარ დიდი ქალაქის ქუჩებში,სადაც ალბათ ჩემი სიყვარულიც დადის,მაგრამ მან ჯერ არ იცის რომ ის ჩემი სიყვარულია,მე ქუჩის ბოლოს დავდგები სანთლით ხელში და გზას გავუნათებ,რომ არ წაიქცეს და ჩემსკენ სავალი გზა არ აერიოს...
პოეზიის 5 წუთი
რავა ხართ?
სამი წელიწადია სიცარიელეში ვარ ბატონო ვაჟა.
А я стихи тебе писала, А ты меня не замечал,Теперь гори в аду скотина, И даже рифмы тут не будет