მონატრება

რა გენატრებათ ყველაზე მეტად?
აი ძალიან, ძალიან, ყველაზე, ყველაზე მეტად.
აღწერეთ თქვენი გრძნობა.

დადებითია ის უფრო, თუ უარყოფითი, გინდათ, რომ გაგრძელდეს ეს განცდა თუ მალე დასრულება გირჩევნიათ?

როგორ ფიქრობთ, რამდენად ასახავს მონატრების ობიექტი თქვენს პიროვნებას, ანუ იქიდან გამომდინარე, თუ რა იქნება ტქვენი მონატრების საგანი, შეიძლება თუ არა ვინმემ სწორი დასკვნა გამოიტანოს თქვენი შინაგანი ბუნების შესახებ?

შეგიძლიათ ექსპერიმენტის სახით ჩემი მონატრება აიღოთ და სცადოთ ,,გამშოფროთ".
მე მენატრება ადამიანი და არა რაიმე ნივთი ან მოვლენა.
განსაკუთრებით მისი ხელები. მისი სუნიც, რომელსაც რატომღაც ფარავდა ხოლმე ბევრი სუნამოთი, არა და სულ არ იყო საჭირო, მომწონდა ბუნებრივი, კანის სუნი.
ისე, კარგად თუ დავფიქრდები, მაინცდამიანც მთლიანი ადამიანი არც მენატრება, უფრო მისი ხელები.

ეს მონატრება იმდენად სასიამოვნო ასოციაციებს აღმიძრავს, რომ სულ არ მინდა მალე დასრულდეს.
მეორეს მხრივ, მისი ხელების სურნელის შეგრძნებისთვის ბევრ რამეს დავთმობდი.
მაგრამ არ დავთმობ სინამდვილეში.

This post has been edited by TETISA on 28 Apr 2011, 00:48

რომ დავაკვირდი ჩემს თავს, არ მახასიათებს გასაგიჟებელი მონატრება. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ უგრძნობი და გულქვა ვარ, მაგრამ სხვებს რომ ვუყურებ, მათსავით ვერც განვიცდი და გამოვხატავ მონატრებას. და ნელნელა მივხვდი, რატომ.

გამოხატავს. თუმცა პიროვნების კარგად განსაზღვრა ამით მთლად ზუსტი არ უნდა იყოს.

ჩემზე შთაბეჭდილებას ტოვებს ეს, რომ მძაფრი შეგრძნებებით გამოირჩევი. საკმაოდ წვრილად აკვირდები და შეისწავლი ყველაფერს, მათ შორის ადამიანის ბუნებას. არ გიყვარს შემკული, ბევრი დეტალით გადატვირთული საგნები. მოგწონს მეტი უშუალობა, საგნები და პიროვნებები, რომლებიც მეტად ახლოს არიან ბუნებასთან. შენთვის უფრო ახლოს იქნებოდა ალბათ ის საზოგადოება, რომელიც ცხოვრობს ბუნებასთან ახლოს. მოქნილი სული და აზროვნება გაქვს. მუდმივი ხასიათის და თანმიმდევრული იქნები. აღფრთოვანება და შთაბეჭდილებების მიღება შენთვის ძალზე მნიშვნელოვანია...

giorgivachadze

სხვებს კი ნუ შეადარებ საკუთარ თავს ამ სემთხვევაში, დაუკვრიდი შენს გრძნობებს და იქიდან გამოარჩიე ის ერთი, რომელიც მონატრებით გამოირჩევა.
ექსპრესიულობაზე ან განცდის სიძლიერეზე არაა აქ აქცენტი.


შენს ანალიზს რაც შეეხება, ზოგი რამ ცოტა გაუგებარი იყო (მაღალფარდოვანი ფრაზები არ მესმის), მაგრამ რაც გავიგე, დამთხვევა იყო : დეტალიზაციას, უშუალობას და გადატვირთულობას რაც შეეხება. ბუნებაზე ნაკლებად, მაგრამ ბუნებრივობა და გახსნილობა მნიშვნელოვანი არის. :)

მე მენატრება შეგრძნებები. ის ემოციები რომლებიც მაქვს იმ ადამიანებთან/ნივთთან შეხებისას/მოვლენისას

როგორც წესი ეს მონატრება იმდენად აუტანელია/იმდენად მინდა ისევ ის ვიგრძნო, რასაც ვგრძნობდი, რომ ვცდილობ როგორმე "მოვითმინო" ეს შეგრძნება, ან მივაღწიო იმ ადამიანებამდე/ემოციამდე რომლებიც ამ შეგრძნებებს იწვევენ ან ვანაცვლებ (ვპოულობ სხვა რესურსს) ან ვცდილობ რაც შეიძლება ნაკლებად გავიხსენო, მოვინატრო. პრინციპში, ჩემთვის მონატრება საკმაოდ მტანჯველი შეგრძნებაა. მეორეს მხრივ, მისი დასრულება ძალიან სასიამოვნოა

საკუთარი ემოციებით სიამოვნების მიღება გახასიათებს. შეიძლება გარე რესურსი სულაც არ გჭირდებოდეს. ან ეს გარე რესურსი სხვისთვის უჩვეულო იყოს/თვითონ ვერ ხვდებოდეს, რომ "რესურსს" წარმოადგენს, იმიტომ რომ შენთვის მცირე "ბიძგი" არის საკმარისი, დანარჩენს საკუთარ თავში აკუმულირებ.

This post has been edited by ნატოშა on 28 Apr 2011, 01:28

TETISA

სხვებს ვადარებ იმდენად, რამდენადაც ეს მჭირდება. ჩემთვის შემეცნების ერთ-ერთი საშუალება მოვლენების შედარებაც არის.

ჰო, ასე ერთი პოსტით "გაშიფრვა" ვერ იქნება ზუსტი.
მაღალფარდოვან ფრაზებს რაც შეეხება, მაღალი ნამდვილად არაა, ჩემი სტილი მაქვს. :)

ნატოშა

იდეაში მონატრება ზუსტად გრძნობებს ეხება. საქმე ცოტა ეგოცენტრულადაა. ვითომ სხვა გვენატრება ხოლმე, მაგრამ სინამდვილეში ის სიამოვნება გვინდა კიდევ ერთხელ განვიცადოთ, რასაც იმის საშუალებით ვიღებდით.

ალბათ მაინც მჭირდება, მაგრამ უცნაურ რესურსებში გეთანხმები. ეგ იმ დეტალიზაციის ბრალი იქნება, რაც giorgivachadzeმ ახსენა.


giorgivachadze

ხო, მესმის. უბრალოდ ამ შემთხვევაში სხვებთან შედარება არაა საჭირო. შენი მონატრებებიდან უნდა გამოყო ყველაზე ძლიერი (თუნდაც ჩემთვის ის თოვლის მონატრების ტოლფასი ინტენსივობის იყოს) და მაგაზე ილაპარაკო. თუ სურვილი გექნება.

უფფ რამდენი რამის დაწერა მინდა და ვერ ჩამოვაყალიბეეეე ვერაფრითთ. ძალიან არეულ ემოციას იწვევსსს.. აიი გრრრრრრრრრრრ ეგეთსსს რო გახსენდებააა რაღაც მონაკვეთი შენი ცხოვრებიდააანნ და ამ მონატრების, ფიქრის დროს თითქოს ისევ განიცდი იმ ემოციასსს და სასიამოვნოდ რო შეგაჯრჟოლებსსს. უმეტეს შემთხვევაში მონატრება ღიმილს იწვევსსს.. ხანდხან შეიძლება სევდიანს მაგრამ უმეტესად მაინც დადებითია. მაგარია ის შეგრძნება ვინმე ძალიან ძალიან რომ გენატრება და უცებ ნახავვვ.. ვაუუუ და თავს რომ ვერ აკონტროლებ სიხარულისგან :D :D ესშეგრძნება მენატრება ხანდახანნ .. უფ რეები ვწერეე მე თითონ ვერ გავიგეე .. ვეცდები ხვალ დასვენებული ტვინით უკეთ ჩამოვაყალიბო : )))

This post has been edited by tamuna_mpt on 28 Apr 2011, 01:49

TETISA

ხო, ვიცი :) ამიტომ პირდაპირ ვამბობ, რომ მენატრება შეგრძნებები :)

კი, გჭირდება მაგრამ არც ისე ბევრი, როგორც ვთქვათ, შეიძლება სხვას ჭირდებოდეს.

tamuna_mpt
:)
შენი ემოცია იგრძნობა. აი რომ მოგეყოლა პირადად, წარმომიდგენია, მთელი სხეულით როგორ გადმოსცემ ამ გრძნობებს, ხელებიც, ფეხებიც ჩართულია, სახეზე და მიმიკებზე ხომ არაფერს ვამბობ. ინტონაციაც ემოციური ...

ვფანტაზიორობ

ხშირად არა, მაგრამ ხანდახან მაინც ძალიან მომენატრება ამა თუ იმ პიროვნებასთან ყოფნა. ზოგჯერ, რომ შევხვედრივარ მერე, ბევრი არც გვისაუბრია. ის მოკლე შეხვედრაც საკმარისი ყოფილა ჩემთვის. ან თუ დიდხანს ვყოფილვართ, არაა აუცილებელი სულ ვისაუბროთ. გვერდიგვერდ ჩუმად სიარული მიყვარს. ამ სიჩუმით და გამოხედვით უფრო მეტს ვიგებ ხანდახან.

ჩემთვის მონატრება არ არის მტკივნეული. მყავს ძალიან შორს ჩემთვის ძვირფასი ადამიანები, წლებია არ შევხვედრივარ მათ, (ტელეფონი და ინტერნეტი მაინც ვერ ანაზღაურებს პირისპირ შეხვედრას) მაგრამ არ მტკივა ეს დაშორება. ვიცი, რომ მშვიდად არიან ეს ადამიანები, ფიქრობენ ჩემზე და მეც მახსოვს ისინი. ერთმანეთის პიროვნებები ვიცით და გვჯერა, რომ არ დავკარგავთ ერთმანეთს, მიუხედავად სიშორისა და დროისა.

ძალიან მინდება ხოლმე გარკვეულ პიროვნებებთან შეხვედრა, რომლებთანაც საუბარი დიდი სიამოვნებაა ჩემთვის. ამ ადამიანების პირადი ცხოვრება და ფიქრები არც ვიცი კარგად, მაგრამ რაზეც მესაუბრებიან, მომყვება მთელი ცხოვრება. ვინც მენატრება, ვეძებ ხოლმე იმ საგნებში, რომლებიც მათ უკავშირდებათ. მენატრება ყველა და ყველაფერი ის, რაც შემეცნების წყაროა ჩემთვის.

ზუსტად ეხლა ვსაუბრობდით მე და ჩემი მეგობარი ამ გრზნობაზე ანუ მონატრებაზე....მან მითხრა რომ საერთოდ არასდროს განიცდის მონატრებას არავის მიმართ....და ისიც თქვა რომ რახან დედა ყავს გარდაცვლილი და რაღაც უსასრულობაშია ეს შეგრძნება ჩაკარგული შესაძლოა ეს იყოს მიზეზი მისი გაქრობისა


ჩემს თავზე ვიტყვი რომ არც მე მახასითებს მწვავე მონატრების განცდა...მონატრება რა არის პრინციპში, როცა რაღაც გინდა რომ დაბრუნდეს, განმეორდეს...ვიღაც შენთან ისევ გაჩნდეს:) ნუთუ წარსულს ასე კარგად ვივიწყებ?! თუ რისი ბრალია ეს ყველაფერი :rolleyes:

This post has been edited by Leo woman on 28 Apr 2011, 02:05

რაიმე ნივთი ან მოვლენა არასოდეს მენატრება... ეს შეიძლება გავიხსენო მხოლოდ, როგორც რაღაც სასიამოვნო.

მენატრება კონკრეტული ადამიანი... მენატრება მისი სითბო, მისი გაღიმება. კონკრეტულად წარმოვიდგენ ხოლმე, ამა თუ იმ სიტუაციაში რა რეაქცია ექნება და ვხედავ, როგორ იღიმება.
მენატრება მისი სურნელი - განსაკუთრებით, მისი ყელის სურნელი, როცა ხარბად ვისუნთქავ და მინდა, ეს დამრჩეს სულ.
მენატრება, როცა ის სახეს ჩამალავს ჩემს ყელთან და ვგრძნობ, რომ ერთნი ვართ.
მენატრება მისი თითები, ომელსაც მალავს ჩემს ხელებში და ვგრძნობ, როგორ ვერთიანდებით.
მენატრება მისი კანის გემო, როცა ტუჩების შეხებისას შევიგრძნობ, სურნელთან ერთად.
მენატრება.........
განსაკუთრებით ეხლა, როცა ცდილობს, საკუთარი ნების წინააღმდეგ, დავშორდეთ.
ეს მონატრება იმდანად ძლიერია, რომ ზოგჯერ ვშიშობ, არ მივიდე რაღაც უკიდურეს ზღვარზე და რაიმე გამოუსწორებელი სისულელე არ ჩავიდინო.

ეს სუნი რა მაგარი რამეა ^^

როგორი უემოციო ვარ ეხლა ვხვდები......რა სურნელი რის სურნელი.....სურნელი როგორ უნდა გენატრებოდეს :rolleyes:

არათუ მენატრება, თითქოს შევიგრძნობ, როცა უსაშველო ხდება ეს მონატრება...
როდესაც ძალიან შეგიყვარდება ვინმე, მაშინ მიხვდები, რა ძვირფასია მისი სურნელი.