მონატრება

იმერული ყველი და მჭადი მომენატრაა, კიდევ ჩემი სახლი და საწოლი, სულ რამოდენიმე დღეც დააა :love:

TETISA

ტვინმა რაღაც სადღაც დაამოკლა

ეგაა და ეგ

მოკლე ჩართვებს მაინც და მაინც ნუ გაყვები

chipmunck*

აუუ, საიდან მოვიტანო ახლა ამ გაგანია სამსახურში მჭადი და ყველი, გცეეეემ, რატომ გამახსენე -___-

Caravan

:lol: :love:

გამოძახებით არ არის გემრიელი?

:lol: :facepalm:

ჭადის გამოცხობას რაღა უნდა

თითქმის 10 წელი არ მქონდა მოწეული სიგარეტი და დანევროზებულზე უცებ მაგრად მომინდა. შავ სობრანიეზე გავაკეთე არჩევანი ბევრი ფიქრის შემდეგ. ტრაილერივით დამარტყა პირველმა ნაფაზმა. მოჩვენებაში რო მეტროს სულია ყბაჩო კაცი, რას არ გავიღებდი ერთი ნაფაზის გამოო რო იტყვის, სიგარეტის პაჩკებს რო ჩამოყრის დაბლა სათავსოდან, ეგ სცენა გამახსენდა ეგრევე.

მორალი ისაა, რო ნებისმიერი რამ, რაც დიდხანს არ გამოგვიცდია, გაასმაგებული პრიხოდით შევიგრძნობთ ხოლმე როცა კვლავ გამოვცდით. სხვა შემთხვევაში პროსტა ყველაფერი გატრუხებადია და პრიხოდი იკარგება რა თანდათან. სიყვარული და მიზიდულობაც ეგრეა, რაღაც პონტში განზიდვა საჭიროა ხოლმე ხანგრძლივად, რო მერე ისევ მიიზიდო. სექსის მხრივაც ძაან სასარგებლოა ეგ. ვერ წარმომიდგენია 10 და მეტი წლის თანაცხოვრებით როგორ უნდა გქონდეს სექს დრაივი მოწოდების სიმაღლეზე ერთი და იგივე ადამიანთან, თუ პერიოდულად არ დაშორდები რო მონატრების გაჩენის მერე შეურიგდე და სექსს პრიხოდი მიეცეს ისევ.

ასე რომ, საკმაოდ სასარგებლო რამეა მონატრება.

ბორჯომში გატარებული ჩემი ბავშვობის განუმეორებელი ზაფხულები ♥️

ტანსაცმლის კარადას ვალაგებდი და მივხვდი, რომ ბელგიის thrift shop-ები მომენატრა. რამდენი ტყავის ჩანთა და აბრეშუმი გამოვზიდე :user:

ნეტა, თბილისში კარგი მეორადები თუ გვაქვს? აქ, სადაც ვყოფილვარ, ყველგან ტანსაცმელს რაღაცნაირი სუნი აქვს. თან fast fashion ბრენდებია, რომელსაც ახალსაც კი არ ვყიდულობ.

მონღოლური ქაშმირის და ვიკუნიას სვიტრები მინდა, ცხოვრებისეული შოპინგის bucket list-შია.

Heart_of_Darkness
ბელგიაში ლუდის გარდა სხვა რამე რო მოგენატრება მკრეხელობაა :mad:
დღეს ამოაგდო კაკრას ფაცეზე, შარშან ამ დღეს იქ ვლოთობდი :(

მამაო ენუქი
ბოლო 12 თვეში, ბელგიაში და გერმანიაში 3-3თვით ვიყავი და ლუდი არცერთხელ გამისინჯავს :gigi:
გერმანელებმა კი მითხრეს, გერმანულ რეატორანში ღვინის შეკვეთისას, ნუ მკრეხელობო :D მაგრამ არ მიყვარს ლუდი, ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ გავსინჯე და პირველივე ყლუპიდან შემზიზღდა :user:

ეჰ, დღეს, კონსტანცი მომენატრა. რამდენი რაღაც დამრჩა უნახავი. უცებ, ისე მომინდა წასვლა სქაისკანერზე იაფიანი ბილეთების თვალიერება დავიწყე. მაგრამ მალევე რეალობამ გამომაფხიზლა, ახლა მაგის ფული სადაა :( ჩემი ხარჯით გერმანიას ვერ გავქაჩავ.

რამე ივენთი მაინც გამოჩნდეს, მის სიახლოვეს.

Bodensee რა ლამაზი იყო ამ დროს, იახტები და იხვუკები.
ჩვენ ვარსებობთ, სანამ ხალხი ცხოვრობს :cry:

მენატრებიან
მივწერდი კიდეც ამდენი წლის მერე
მაგრამ იგივე წრეზე წასვლა იქნება

ადამიანის რაღაც თვისებები რომ გაყვარებს მას, მერე წლები გადის და ახალ ადამიანებთან ხვდები რომ ეს თვისებები მაგრად გენატრება.
უსაზღვრო დეფიციტს და დანაკლისს გრძნობ.
საერთოდაც, აღმოაჩენ რომ ეს ადამიანი მაგრად გენატრება და, თურმე, მასში ბევრი რამე გიყვარდა :(

This post has been edited by Lapislazzuli on 14 Oct 2026, 23:47

თურმე რამხელა სიხარულის მოტანა შეძლებია უსაზღვროდ მონატრებულ ადამიანს, დღეს გამოვცადე პირველად, როდესაც 20 წლის წინ ემიგრაციაში წასული, ჩემთვის ძალიან ძვირფასი და საყვარელი, იშვიათი გულის და სულის პატრონი, ჩემი ბავშვობის მეგობარი, მის ოჯახში მისულს სიურპრიზად დამხვდა სახლში. :user:

ჩემი ბიძაშვილი მაკუნა მენატრება.
არ ვიცი რა უნდა მოვუხერხო ამ გრძნობას, რა უნდა გავაკეთო მისთვის, ან საკუთარი თავისთვის, რომ ეს სიცარიელე, , დანაკარგი და ტკივილი ამოვავსო…

საფლავზეც ვერ მივდივარ.
ცოცხალი დავტოვე და მარადისობაში გადასული დამხვდება.

კაია გერბერის წერილი რომ წავიკითხე, გარდაცვლილ ძმას რომ მიუძღვნა, ჭრილობები გადამეხსნა, ძალიან ბევრი ვიტირე, ძალიან შემეხო….
და-ძმა, ნარკოდამოკიდებულება, ტრაგიკული სიკვდილი…

მართლა არ ვიცი, რა უნდა გავაკეთო.

დრო ვერაფერსაც ვერ კურნავს. პირიქით.