მონატრება

რამოდენიმე დღის უკან გადავიკითხე ეს თემა და აღმოვაჩინე, რომ არავინ მენატრებოდა.. დაცლილი ვიყავი, ის მონატრება, რომელიც ტკივილს, სიხარულს, ბედნიერებას, ზუსტადაც, რომ ნამდვილი მონატრების იმპულსებს აგზავნის, არ იგრძნობოდა.. ხოდა არც რამე დამიწერია, რადგან, როცა არ გრძნობ ვერც ფიქრობ და ვერც განიცდი.
არადა წესით მეგონა, რომ მენატრებოდა.. არა ერთი რამ თან..
აი დღეს კი მტვრიანი თბილისი, ხმაურიანი ქუჩები, გაბმული სიგნალები, სიონი, მისი სუნი, წლობით ლოცვით გაჟღენთილი მისი კედლების სიმყუდროვე, ტკბილი გალობა მენატრება. ..
მენატრება სოფელი, ორღობეში ჩამდგარი საღამოს სუნით, ბებია, რომელიც ცეცხლთან საქმიანობს და კიდევ ის ხის გრძელი აივანი, საიდანაც მთელი სოფელი ხელის გულივით მოჩანს..

Future>

:mo: ლატო მელე?

კრგით. მოდი სხვა მხრიდან შევხედოთ ამ "პრობლემას".

რას ვგრძნობთ როცა გვეუბნებიან რომ მოვენატრეთ. ხო ხშირ შემხვევაში გვსიამოვნებს და რატომ!? :D ალბათ იმიტომ, რომ "მ ო მ ე ნ ა ტ რ ე" გულისხმობს, რომ ვუყვარვართ, რომ საჭირონი ვართ რაც ჩვესნ ეგო-ს ასე საამოდ ელამუნება, თვითშეფასებას მატებს.
ჰოდა რადგანაც ასეა, აქაც "ადაპტირდა" ხალხი და მანიპულირების ინსტრუმენტად აქცია ეს ძალიან ძლიერი და ინტიმური განზომილების მქონე სიტყვები.
ახლა ყველაზე ხშირად სწორედ იმისგან გაიგოენებთ (წაიკითხავთ) ამ სიტყვებს, იმას რომ ძალლლიან უყვარხართ და ენატრებით - ვისაც რომ ყველაზე მეტად ჰკიდიხართ :D :D :D ... თუმცა მოც. სიტუაციაში რაღაცაში შეძლება სჭირდებოდეთ.

masai11

ვერ დაგეთანხმები: ერთადერთი თუ სხვა ქვეყანაში ცხოვრობს დ არ ხერდება შეხვედრა, სხვა შემთხვევაში კი
აღვიქვამ როგორც "თავსვიმართლებრომარმინდაშენინახვა".

:( :( :( :( :weep: :weep: :weep: :weep:

თითქოს საკმაოდ სიღრმისეული ადამიანი ვარ და ნამდვილად ემოციური მაგრამ მონატრებას ვერ განვიცდი ხოლმე, ყოფილა შემთხვევები რომ მიმუშავია იმაზე რომ ეგ განმეცადა მაგრამ არაა, ერთი სიტყვას შეიძლება შემთხვევით რამე მოვაყოლო ხოლმე

მენატრება ..................თან როგორ....... :( ერთაერთი ადამიანი ვინც ზუსტად ისეთს მიცნობდა როგორიც ვარ . უსიტყვოდ ესმოდა ჩემი და თვალებით შეეძლო ესაუბრა ჩემთან :(

არ იყო სხვებივით არაფრისმთქმელი. უბრალოდ მეგონა რომ მან უფრო კარგად იცოდა როგორი ვარ , ვიდრე მე :(

Leo woman

დრო და მანძილი.
დროის გასვლასთან ერთად, იცრიცები, იღლები საკუთარ მონატრებასთან ერთად, სხეულისა და სულის ნაწილი ხდება, ჩვეულებრივ მოვლენად იქცევა და ნაკლებად მწვავე ფორმებში აისახება.
სულ ეს არის.

tkemali

:user:

my_sweet_november

:cry:


შენი თემა მახსოვს, განსხვავებული დამოკიდებულება, იმასთან აქვს ხომ კავშირი? :mo:

რატომ მორჩა : (

tkemali

შენ თუ გენატრება, ე.ი. შეიძლება :)
Fenix Fire Bird

მტევნები მე უფრო ქალის მეესთეტიურება, მაგრამ კაცის ხელებს თავისი მაგია აქვთ, ჯერ-ჯერობით ჩემთვის აუხსნელი. სულ ადრეული ბავშვობიდან მახსოვს მამაჩემის ხელები.
masha

როგორ შეიძლება იმის გაცნობიერებამ, რომ რაღაცას აზრი არ აქვს, ემოცია მართოს?
ეგ უფრო თავის დამშვიდებაა ჩემია ზრით.
რამდენადაც ვხვდები, მონატრება შენ გესმის როგორც მარტივი, პრიმიტიული განცდა. ძლიერ ემოციას კი დანაკლისად განიცდი. ასეა?

masai11

ძალიან საინტერესო რაღაცას ამბობ მგონი, მაგრამ ცოტა გაუგებრად. სცადე ჩამოაყალიბო უფრო დეტალურად. შეიძლება მნIშვნელოვანი რამეც იყოს რასაც იძახი. რის საფუძველზე ფიქრობ, რომ სქესობირივ განსხვავება არსებობს მონატრებაში. ალბათ გაქვს ამის ახსნაც.

გეთანხმები, ხშირად ადამიანის გულის მოსაგებად ვიძახით ამ და სხვა სასიამოვნო სიტყვებს, მაგრამ ეგენი არ უნდა იყვნენ ამოსავალი წერტილები და სამაგალითო ტიპები.

nigo იმედია ინტოქსიკაციამდე არ მისულხარ და ეხლა უკეთ გრძნობ თავს. ჯერ 4 ნოშპა რა ამბავია და ეხლა კიდე ეგ.


ako_chumbura

ძაღლობანა რომელია?

oshi არ შეიძლება, მუდმივად იყო მონატრებული რამეს ან ვინმეს. პერიოდულად ჩნდება ეს განცდა. მეც ეს დღეები
იმიტომ არ ვიხედებოდი ამ თემაში, რომ სულ სხვა განწყობაზე ვიყავი და გულს ვერ დავუდებდი აქაურობას.

forum_irakli

ჯერ ერთი, მიხარია, რომ მაინც ნელ-ნელა შემოგიტყუე ფორუმზე და აქ მაინც ,,გნახავ" ხოლმე.
მეორე, ვიცოდი, რომ საზიზღარი და აფერისტი ტიპი იყავი :D

my_sweet_november

კომფორტი გენატრება თუ ის ადამიანი? სხვამ რომ იგივე კომფორტი შეგიქმნას, მოგენატრება ეგ კიდევ?

my_sweet_november

როგორ მესმის შენი რომ იცოდე... შენ ჩემს მაგივრად დაწერე ის რასაც ვგრძნობ :( მაგრამ ვფიქრობ ჩვენ ერთად ყოფნა არ გვიწერია და შევეშვი ოცნებას :(

This post has been edited by niniGG on 5 May 2011, 00:19

ძალიან საინტერესო რაღაცას ამბობ მგონი, მაგრამ ცოტა გაუგებრად. სცადე ჩამოაყალიბო უფრო დეტალურად. შეიძლება მნIშვნელოვანი რამეც იყოს რასაც იძახი. რის საფუძველზე ფიქრობ, რომ სქესობირივ განსხვავება არსებობს მონატრებაში. ალბათ გაქვს ამის ახსნაც.

ამ თემაში, სხვა ჩემს პოსტებშიც ჩადებული მაქვს "სიტყვაგასაღებები" იმის გასაცხადებლად თუ კონკრეტულად რას ვგულისხმობ (პირადად შენი მაგალითის განხილვისას) :)
ასე პირდაპირ და ცხადად ჯერ არ მინდა ახლა ჩამოვაყალიბო ჩემი აზრი.
რავიცი, სექსიზმი არ დამაბრალონ :boli: :)

TETISA

გენატრება ის რაც არ არის (ვერ იქნება) ხომ ეგრეა? ანუ წარსული, ისეთი რამე რაც არავითარ შემთხვევაში არ მოხდება.
ადამიანი კი თუ გენატრება, ან მისი სხეულის რომელიმე ნაწილი, უნდა წახვიდე და ნახო. (მე ასე ვაკეთებ).
და თუ ეს ვერ ხდება, არც აზრი აქვს ასეთი ადამიანის მონატრებას, ანუ ჩემთვის მონატრება გადადის ქმედებაში და თუ ვერ გადადის
ე.ი. არც არის მონატრება.
შეიძლება ვერ ავხსენი.

masha

დაახლოებით მივხდვი და გეთანხმები,
უბრალოდ ამ ქმედებამდე ან არ ქმედებამდე ხომ არის დროის შუალედი....

ანუ დრო, იმ დღიდან როცა მიდის, იმ დღემდე როცა ნახავ, ესაა მონატრება

ისე შინაგანად რადგანაც გვენატრება გვინდა რომ ვნახოთ, ამაზე ვოცნებობთ, ამისთვის ვებრძვით საკუთარ თავს/გარემოს,

თუ ეს არ გვინდა, არც გვენატრება.


პ.ს. მაგრამ მეც ამ აზრზე ვარ, გენატრება? მიდი და უთხარი.
ეს ყველაზე მარტივი რამაა რისი გამბედაობაც ყოველთვის მექნება. :yes:

This post has been edited by Du bist Deutschland on 5 May 2011, 11:06

TETISA

მარტო მე & მან ვიცოდით )))