მონატრება

Du bist Deutschland

კი, რაღაც ასაკამდე ასეა, მაგრამ ადამიანი დროთა განმავლობაში ზარმაცდება და კომფორტს იქმნის, ასე რომ,
დიდი დრო არ სჭირდება ხოლმე მონატრებიდან-ნახვამდე. (აქ გამოვრიცხავ უკიდურეს შემთხვევებს, როცა მანძილი აშორებთ).

მე აღრფთოვანების განცდა მენატრება იმ ადამიანში

მე მენატრება ადამიანი, მენატრება მასთან ჩახუტება, მასთან საუბარი... მოკლედ ყველაფერი მენატრება, რაც მასთან არის დაკავშირებული :D

ჰოდა, მინდა რომ მალე დასრულდეს ეს მონატრება...

მინდა, რომ ისევ განვიცადო ეს ყველაფერი...

-_-

ამ ბოლოს შევამჩნიე ..ადამიანები რომლებიც ძალიან მიყვარს,მაგრამ ხშირად ვეღარ ვნახულობ,გახსენებისას ვგრძნობ რომ მენატრებიან,მაგრამ არა ისე გაგიჟებიტ..გახსენებისას სინანულნარევი მონატრება მაქვს..სინანულნარევი იმიტომ რომ როცა აღარ არის ისეთი ხშირი ურთიერთობა,როგორიც იყო,ის ურთიერთობა რაც იყო ფერმკრთალდება და ეს მენანება,მაგრამ აი როგორც კი ხმას გავიგებ..უკვე ვგრძნობ როგორ სიგიჟემდე მომნატრებია თურმე,იმაზე გაცილებით უფრო მეტად,ვიდრე ვგრძნობდი და მეგონა..
ხმა_ მიმძაფრებს მონატრების შეგრძნებას და როცა მესმის ხმა და ვერ ვხედავ ვღიზიანდები და ვბრაზობ..მგონია რომ აქვეა,აი იქ,იმ კუთხეში,სადაც შემიძლია 2 ნაბიჯიტ მივიდე და ვნახო..

ძირითადად მონატრების შეგრძნება ჩემთვის არასასიამოვნოა,ვბრაზდები რომ ასეთი ჩემთვის მნიშვნელოვანი ადამიანი მოსანატრებელი გახდა..და მერე სინანულის მსგავსი რამე მემართება..გულის გამაწვრილებელი..

დროის მონატრება..ეს გაცილებით სასიამოვნოა..გენატრება სიტუაციები იმ დროის,როცა თავს კარგად გრძნობდი,ან რაღაცნაირად,სხვანაირად და სასიამოვნოდ..

ნივთები თითქმის არა,არასოდეს მენატრება,არა იმიტო რომ მარტივად ვანაცვლებ სხვა ნივტიტ..პირიქით შეჩვევა ჩემი სატკივარია,ზედმეტად ვიცი შეჩვევა და "აკვიატება"..განვიცდი როცა რაღაც რასაც შევეჩვიე ,აღარ მაქვს,გული მწყდება,მაგრამ არა მონატრება..

ტკივილშია გადასული უკვე ეს მონატრება

მე მენატრება ბავშვობა, რომელიც აღარასოდეს დაბრუნდება.
როგორც ჩანს, ისე მენატრება ბავშვოვასთან დაკავშირებული ბევრი რამ, რომ ამას პატარა ბავშვებთან ურთიერთობით ვინაზღაურებ, უცებ ვპოულობ მათთან საერთო ენას, გუშინ დახუჭობანაც კი ვეთამაშე )))))))
თუმცა, შემდეგ, როცა მბეზრდება, თავიდან ვიშორებ ყველა ბავშვს და თან მეშინია, არ ვაწყენინო : )))))))))))))

სხვა არაფერი მენატრება, რადგან ჯერ ისეთი რამ არ გამომიცდია, ვინმე ან რამე ძალიან მომანატროს : )))

მე იცი რა მენატრება? ის შეგრძნება რომელიც ერთ კონკრეტულ ადამიანთან ერთად ყოფნის დროს მქონდა. ბედნიერი ვიყავი იმ მომენტში და იმიტომ. დასკვნა: ის ადამიანი კი არ მენატრება, არამედ ბედნიერება :D

მხოლოდ 1 ადამიანი მენატრება მართლა
და ეს ვინმე გოგო არაა რომელთანაც ურთირთობა არ შედგა :drug:
ვიღაც ოდნავ უფრო მნიშნველოვანი იყო და დავკარგე...

feel good inc....................................................
(ფცკ

This post has been edited by ako_chumbura on 7 May 2011, 16:54

რა მენატრება და 6 წლის წინანდელ შემოდგომა ყველაფერი კარგი მაშინ დამთავრდა ;( ჩემი საყვარელი ადამიანები აგარ მყავს გვერდით, აგარც სიმშვიდე მაქვს , მენატრება ის დრო, ჩემი ძამიკოც გვერდით მყავდა , ჩემი მეგობრებიც ცოცხლები და ტავისუფლები იყვნენ, ჩემი მამიკო სულ იღიმოდა დედიკო ბედნიერი იყო, უბანში გავდიოდი და სავსე იყო ახალგაზრდებიტ ყველა გაღიებული დაიდოდა მიუხედვავად ბერვი პრობლემებისა ეხლა, ეხლა ან ყოველი მეორე შავებში ჩაცმული სასაფლაოს გზას ადგას ან გადაღლილი სევიდანი თვალებით ციხისკენ მიიჩქარიან, უბანიც ცარიელია ახალგაზრდებისგან, მენატრება ყველაზე ძალიან ჩემი ძამიკო და ჩემის მშობლების მხიარული სახეები ემნატრება, ჩემი ბედნიერი თურმე ბედნიერი ბავშობა მენატრება და ძალიან გული მწყდება რომ მაშინ ამ ყველაფერს ვერ ვაფასებდი ისე როგრც უდნა დამეფასებინა თურემ მაშინ ყველაზე ბედნიერი ვყოფილვარ ;(

ukrainka

......................... :cry:

მინდა ეს უთქვენო დღეები სულ თქვენს სიყვარულში დავხარჯო :love: :weep: ძალიან მენატრებით ღმერთმა ქნას რაც შეილება მალე ერთად ვიყოთ ვინც ცოცხლები დამრჩით და დანარჩენების სულებისთვის ერთად გველოცოს მიყვარხართ არასოდეს მიგატოვებთ

შეიძლება ბევრმა ჩემი პოსტი სისულელედ აღიქვას ამიტომ ეგეთებს წინასწარ ვთხოვ თავი შეიკავონ.... მე მენატრება ოჯახი ოჯეხთან ყოველდგიური ურთიერთობა სკოლაში სიარულიც კი მენატრება მენატრება წარსულის ის დრო როდესაც ოჯახთან ერთად ვცხოვრობდი.......

მე მენატრება ის დრო როდესაც სადარდი არაფერი მქონდა.

კაი ხანია წარსულიდან არაფერი მენატრება, არც არაფერი მომწონს ძალიან-რაც იყო,
რადგან ვიხსენებ თუ არა წარსულს, ყველაფერს ჩემთვის ვაკრიტიკებ და ბოლოს იმედგაცრუება მიპყრობს, რადგან მგონია, რომ შეიძლებოდა
უფრო საინტერესოდ მეცხოვრა, მაგრამ უფრო საინტერესო რა იქნებოდა დაზუსტებით ვერ ვიტყვი, ხან რა და ხან რა,
გააჩნია რა ხასიათზე ვარ:) ამიტომ ბევრს არ ვფიქრობ წარსულზე და არც არავინ მენატრება(ხომ კარგი თავდაცვაა? :D)
რა ვქნა, არ მიყვარს ტანჯვა, სულ ვცდილობ, რომ თავიდან ავიცილო ისეთ რამეზე ფიქრი, რაც განუხორციელებელია და
ცუდ ხასიათზე დამაყენებს. ისე მიყვარს ჩემი თავი, არ მემეტება მონატრებების და ამის გამო გულის წასვლებისთვის. :D
მირჩევნია აწმყოთი დავტკბე მაქსიმალურად, შევიქმნა კომფორტი მცირე შესაძლებლობითაც კი და
როგორმე თავი გავიმხიარულო, რადგან გამოცდილებით კარგად ვიცი, თუ ერთი შემაქანა და ცუდ ფიქრებს ავყევი,
მერე მიძნელდება იქედან იოლად ამოყვინთვა. ხოდა ჩემნაირი ეგოისტი ადამიანი, მონატრების გამო შეიწუხებს თავს?
არამც და არამც, კ ჩორტუ წარსული, მე თუ ცუდ ხასიათზე დამაყენებს, რადგან ხომ შეიძლება ეს მონატრება რეალობაში განუხორციელებელი იყოს, ასეცაა, აბა რატომ ენატრებათ? ხოდა, კარგად იყოს ყველა თავის გამომწვევი მწვავე მონატრებებით, მე თავი დამანებონ :D