კითხვა ფსიქოლოგთან, მეათე ნაწილი

საინტერესოა, რას ხედავ ხოლმე?

This post has been edited by Hawley on 24 Apr 2012, 18:36

Hawley
ეგრე კონკრეტულად არაფერს სხვადასხვა ფორმებში მაქ ხან ვიზუალური ხან ხმოვანი ასე რომ რავი ვხედავ ტყეს პატარა გოგოს სიკვდილის ზმანში ჩაცმულ კაცს და ა.შ რავი არი რა

gramatikikina

მივალ მაშინ სადაც და ვისთანაც საჭიროა.
რას მირჩევ ვისთან,სად მივიდე?

არა,არანაირი ცუდი მოგონება არ მაკავშირებს. უბრალოდ ასეთი ვარ, ნერვიულობას ვიწყებ ძალიან და შეიძლება კანკალიც დამეწყოს. თითქოს დამოუკიდებლად არ შემიძლია რაიმეს გაკეთება.
ალბათ იმის შიში მაქვს რაიმეს, რომ მკითხავენ ვერ ვუპასუხო.

ალკოჰოლი ერთხელ ვცადე კიდეც, დიდი რაოდენობით მივიღე და კარგად იმოქმედა ჩემზე,იმის მერე ვფიქრობ სულ ამაზე, მაგრამ ახლა ნარკოტიკებზე მაქ დაწყებული ფიქრი რამდენიმე კვირაა და ინტერნეტში ძებნაც კი დავიწყე ნარკოტიკული საშუალებების.

შევეცდები.

არ მახსოვს დავწერე თუ არა. ან დასაწერია თუ არა მაგრამ უმამოდ გავიზარდე,ვერც იმას ვიტყვი,რომ დედა მზრდიდა. რაც თავი მახსოვს ბებიაჩემი მზრდიდა.ის რაც ბებიამ ჩემში ჩადო დედა ვერასდროს ვერ ჩადებდა, 100% ით ვარ ამაშინ დარწმუნებული. ე.წ გარდატეხის ასაკში ვეწინააღმდეგებოდი ყველაფერს,განსაკუთრებით ბებიაჩემს,ბევრ რამეს მიკრძალავდა ბევრ რამეზე მეჩხუბებოდა და ამის გამო ძალიან ცუდი სიტყვებიც ვთქვი და ცუდი რაღაცეებიც გავაკეთე,ვერ ვგებულობდი რატომ არ ვიყავი ჩემს საქციელში სწორი. ბოლო წლებია ბევრ რამეზე თვალი ამეხილა და ბევრ რამეს მივხვდი,სხვანაირი გავხდი და ახლა ძალიან ვნანობ ბევრ რამეს. მე სულ სხვანაირი პიროვნება ვარ, ვერ ვახერხებ ვიყო ღია და გამოვხატო მადლიერება ჩემი აღმზრდელის მიმართ. მინდა მაგრამ ვერ ვაკეთებ.ამჟამად ისე ჩანს,და ბევრს გონია,რომ არავის არაფრად ვაგდებ მაგრამ არაა ასე.

შეიძლება არც იყო დასაწერი,დამისვი უკვე დიაგნოზი და მივხედავ,მაგრამ მაინც მოვაყოლე.

კიდევ მაინტერესებს რაღაც. როცა არაფერი არ არის სანერვიულო,არაფერი საფრთხე არ გემუქრება და გული ისე გიჩქარის,რომ რამისაა ამოგივარდეს,ხელის კანკალიც მეწყება და აზროვნება სულ მეკეტება. გვარი რომ მკითხონ ალბათ ესეც შემეშლება.
ეს ხომ არ არის ნერვოზის ბრალი? ჩვეულებრივი მოვლენაა?
ძალიან მიშლის ხელში. როცა მიხსნიან რაიმე მასალას,ყურადღებას ვძაბავ მაგრამ მაინც არ შემდის თავში,ვერ ვიმახსოვრებ.



P.S ეს ჩემი მესამე პოსტია და მხოლოდ 1 სმაილიკი დავხატე.
მეორეც იყოს და ის ღიმილი იყოს - .

This post has been edited by Anonim on 24 Apr 2012, 19:59

urukxai
აა, ანუ უნებურად წამოგივლის ხოლმე, უბრალოდ ხვდები, რომ "წამოვლაა" და არა სინამდვილე?

Anonim

კონკრეტულად ვერავის გირჩევ სამწუხაროდ. და ისე თოდუას კლინიკაში არიან ნევროლოგები, არამიანცის საავადმყოფოშიც და ძველი მეცხრე საავადმყოფოს ტერიტორიაზე არის ახალი კორპუსი, ნევროლოგიური კლინიკაა. 30-35 ლარი ჯდება კონსულტაცია.
თუ ვინმე გამახსენდება, ან გავიგებ, რომ კარგი შედეგები აქვს, მოგწერ პმ-ში.

ვერ გავიგე, რატომ ვერ უნდა უპასუხო?

რა გზით გინდა მადლიერების გამოხატვა და რა გიშლის ხელს?
ეს არაა ნევროზი, არამედ ნევროზის ერთერთი მიზეზი. პირიქით კარგია, რომ დაწერე
ყოველთვის რთულია ურთიერთგაგების მიღწევა, როცა ამხელა ასაკობრივი განსხვავებაა აღმზრდელსა და აღსაზრდელს შორის. მამა და დედა დაშორდნენ ერთმანეთს? თუ რატომ იზრდებოდი ბებიასთან?

ჩვეულებრივი მოვლენაა, თუ ძალიან ღელავ, ან მუდმივად დაძაბული ხარ ამ სიტუაციაში. ან შეიძლება იყოს ნევროზული მოვლენა, რასაც ეძახიან შფოთვით აშლილობას, ან შეიძლება იყოს ყურადღების დეფიციტის პრობლემა-რაც არა მგონია. უფრო ვფიქრობ, რომ მოსალოდნელ შეკითხვაზე პასუხის გაცემის ფობია შეიძლება იყოს ეს :დ

:დ ძალიან გამიხარდება, თუ ამას გააკეთებ. უკვე ძალიან გაბრაზებული ვარ იმათზე, ვის გამოც არჩევ ჩუმად ყოფნას

8TQ8
ხო ნუ რაღაც მსგავსი

Me&U

კი, იმიტომ გეცოდება, რომ უბადრუკებად თვლი,
უღირს საქციელზე ანუ მათ ადამიანურ სისუსტეზე რატომ გავბრაზდიო, ფიქრობ.
მერე შენს თავს აღიქვამ სუსტის დამჩაგვრელად და შენზე გეშლება ნერვები,- ეს რა ვქენიო.
ეს არის შენი ქცევის სქემა.
ვერფერს ვერ იზამ, ასე ყველა სულელს რომ თავისი საქციელი შერჩეს, ძალიან შორს წავა ყველაფერი. ვიღაცამ ხომ უნდა მიუთითოს, გააჩეროს და ა.შ.

Me&U
აღარ დასაჯო ხოლმე, მშვიდად მიუთითე, თუ არ ჩერდება იმ დონეზე ეუხეშე რომ აიტანოს.

gramatikikina

მადლობა,გაიხარე.
მოვახერხებ ერთ დროს და მივალ აუცილებლად.

არვიცი, მეშინია არ დავიბნე და რაიმე სისულელე არ ვთქვა. როგორც წესი ამ დროს იღიმიან ან იცინიან ხოლმე.
თან მეტყველების პრობლემა,რომ მაქვს ეგეც მმატებს შიშს.

რა ხდება იცი? საერთოდ მე ისე მიცნობენ როგორც ძალიან ჩუმ ადამიანად,იმდენად ჩუმი, რომ ხშირად მეუბნებიან ხანდახან დაიყვირე მაინცო,რომ გავიგოთ სახლში ხარო.
ჩემს აღმზრდელს ამ შემთხვევაში ბებიაჩემს ბევრჯერ უთქვამს სხვისთვის და ყურიც მომიკრია ძალიან, მეცოდებაო. არ ვარ ისეთი როგორიც უნდოდა ჩემს აღმზრდელს გამოვსულიყავი.არ არსებობს ჩემი თანატოლი,რომელსაც ჩემი თვისებები ახასიათებს.ძალიან უცნაური ადამიანი ვარ და ბევრსაც უთქვამს ჩემთვის.
მადლიერების გამოხატვა მინდა,იმით რომ დავანახო სხვანაირი ვარ,გავმხიარულდე და ა.შ

ცოტა ცუდად ჟღერს ჩემი ნათქვამი,ვერ ვახერხებ იმის გადმოცემას რისი თქმაც მინდა.

ხელის შეშლას რაც შეეხება, არვიცი რა მაბრკოლებს. უბრალოდ ვერ ვახერხებ.

თავიდან მიჭირდა დაწერა. მაგრამ აქ არავინ მიცნობს და მიადვილდება საუბარი.რაც არუნდა დავწერო აქ დარჩება და გარეთ არ გავა.
რაც თავი მახსოვს მუდამ ოჯახური კონფლიქტის მოწმე ვხვდებოდი.მშობლები ჩემი დაბადებიდან რამდენიმე თვეში დაშორდნენ,მას მერე მამაჩემი მხოლოდ 7-8 ჯერ ვნახე.
შედეგად მამინაცვალი... პატარა ასაკში ხშირად ვხედავდი დედაჩემზე ძალადობის,ცემის ფაქტის მომსწრე ის სურათები არასდროს დამავიწყდება. ბუნებრივია, ბავშვი ვიყავი და ვერაფერს ვერ გავაკეთებდი,ერთადერთი რაც გავაკეთე ჩუსტს ვურტყავდი მაგრამ რა რო??. უბრალოდ ვუყურებდი და ვერ ვხვდებოდი რა ხდებოდა.ნუ ასეთ ფაქტები მუდამ გრძელდებოდა. შემდეგ,დაცილდნენ.
გავიდა წლები მოვიდა სკოლის დამამთავრებელი წელი და ამ წელს რადიკალურად შევიცვალე. ბევრ რამეზე აზრი შემეცვალა თითქოს უფრო სხარტი,მოქნილი,საღი აზროვნების პატრონი გავხდი.
მოვიდა ის დღე,როცა მოვიდა ჩემი ე.წ მამინაცვალი. ვიგრძენი უკვე იწყებოდა გამეორება იმ სურათების რაც წარსულში.როგორც კი დავინახე,რომ გამეორდა ისევ ის ფაქტი, ჩემი თავი ვეღარ ვიცანი,სრულიად უკონტროლო გავხდი. გონებაში მხოლოდ ერთი აზრი მქონდა - "მოკალი". ვინმეს რომ არ დავეწყნარებინე აუცილებლად შემომაკვდებოდა. რამდენიმე წუთის მერე მივხვდი რას ვაკეთებდი. ამ ფაქტის მერე აღარ ყოფილა საერთოდ არაფერი. ყველაფერი რიგში ჩადგა.

აი,სტუდენტობის წლის დასაწყისი იყო კარგი ძალიან,მეგონა ყველაფერი წარსულს ჩაბარდა და დამეწყო ნორმალური ცხოვრება. მაგრამ რადგინდა, შავი ლაქა მაინც დამრჩა და ვერ ვიშორებ. ალბათ ეს არის გამომწვევი მიზეზი ჩემი ახლანდელი მდგომარეობის. თითქოს რაღაც მექაჩება აქეთ და ვერ გამოვდივარ.

ამის დაწერა არმინდოდა მაგრამ რატომღაც მაინც დავწერე და გამიჭირდა.ესეთი საუბრებისთვის ალბათ PM -ია შესაფერისი ადგილი,მაგრამ რაც არის არის, იყოს აქ.
და ძალიან არ მაინტერესებს ზოგი რას იფიქრებს ჩემზე. არ ვიცნობ არავის, არ მიცნობთ და ვსიო.

აი,ეს შეიძლება მართლა იყოს.მგონი,რომ ეს მჭირს.

მადლობელი ვარ,რომ არ დაგეზარა და წაიკითხე და მადლობა რჩევებისთვის. ახლა მაქვს გზა საითაც უნდა წავიდე და წავალ.
ბოლოს თუ არაფერი გამოვა და ისევ ისეთივე ნაგავი დავრჩი როგორც ახლა ვარ,მივეძალები ნარკოტიკს,ალკოჰოლიზმს იქნებ ამათში მაინც ვეძიო სიმშვიდე. ბოლოს ან ესენი მომკლავენ ან სუიციდით დავამთავრებ სიცოცხლეს.სანამ ამ ბოლოს გავაკეთებდე ჩემს პოსტებზე მივუთითებ რამდენიმე ადამიანს და დავანახებ და დაინახავენ რას ვგრძნობდი მაშინ როცა ისინი ჭრელა-ჭრულა ფერებში ხედავდნენ ცხოვრებას.დდშვც . მომეცით ნორმალური ცხოვრება.


კიდევ ერთხელ მადლობა შენ gramatikikina

This post has been edited by Anonim on 25 Apr 2012, 01:09

Anonim

მინდა დააზუსტო. ანუ ბებიაშენთან შენი უთანხმოების ერთერთი მთავარი მიზეზი იყო ის, რომ მას უნდოდა და მოითხოვდა შენგან, რომ ყოფილიყავი სხვა ბავშვებივით მხიარული და ხმაურიანი?
შენ რატომ იყავი ჩუმად? არ განიცდიდი ამის სურვილს, თუ თავს იკავებდი რაღაცის გამო?

ეს ძალიან სერიოზული პრობლემაა ბავშვისთვის. ძალიან ღრმა კვალს ტოვებს ფსიქიკაზე. ოღონდ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ამის გამოსწორება არ შეიძლება. ყველაფერი კარგად იქნება, როცა გააანალიზებ მაშინდელ ამბებს ბოლომდე და დაინახავ შენი რომელი კარგი, ან ცუდი თვისება წარმოიშვა იმ გარემოებების შედეგად, რაშიც შენ ცხოვრობდი. ასეთ ოჯახში მყოფ ოჯახის წევრებს ეძახიან ოჯახური ძალადობის მსხვერპლებს მიუხედავად იმისა, თუ ვისზე ხორციელდებოდა ფიზიკური ძალადობა. ხშირად ბავშვები ძალაუნებურად ირგებენ ხოლმე გამშველებლის, შემრიგებელის, ან მოსამართლის როლს და ეს როლი მათ დიდ ხანს მიჰყვებათ. ბევრი საკუთარ თავს უფლებას არ აძლევს არათუ ცელქობის, არამედ ისინი სახლიდან სათამაშოდ გასვლასაც არიდებენ თავს. იმიტომ რომ შეიძლება დედამ და მამამ ერთმანეთს ისევ ვერ გაუგონ და ეს სახლში უნდა იყოს, რომ ყველაფერს ყურადღება მიაქციოს.
ისინი არ ცელქობენ იმიტომ, რომ ეს შეიძლება მშობლების ერთმანეთში ჩხუბის მიზეზი გახდეს ...არც ძალიან კარგად იქცევიან და არ აძლევენ მშობლებს იმის მიზეზს, რომ მათით იამაყონ :დ ესეც შეიძლება მშობლებს შორის ჩხუბის მიზეზი გახდეს. ყოველთვის, როცა ბავშვი სიამაყის საფუძველს იძლევა, ორივე მშობელი ამბობს, რომ მას გავს და იმიტომ :დ ამ განცხადებას კონფლიქტურ ოჯახებში სერიოზული ომი მოჰყვება ხოლმე :დ

პ.ს.
როცა დაშორდნენ, მაშინ გადახვედი ბებიასთან?

:დ შენი შემცბარი მამინაცვალი წარმოვიდგინე და ეგრევე გამოსწორდა?
ეხლა როგორი ურთიერთობა გაქვს დედასთან?
გიყვება თავისი პრობლემების შესახებ, თუ პირიქით არ გიყვება ხოლმე?

ამას ადვილად ეშველება. თემაც არის მგონი ფობიებზე. წერია მეთოდები, როგორ უნდა ებრძოლო ამას.

ყველაფერი გამოვა. ადამიანის ფსიქიკას შეუძლია როგორც დაიმართოს რამე, ასევე მოიშოროს
ალკოჰოლს და ნარკოტიკებს მოერიდე, სანამ ნევროზული მოვლენებისგან არ გათავისუფლდები.

gramatikikina

არა,არაფერს მოითხოვდა. უბრალოდ ბევრისთვის უთქვამს და ყურიც მომიკრავს ადრე, "როგორ მეცოდებაო". და ჩემთვისაც ბევრჯერ უთქვამს ცოტა გამოფხიზლდიო.

უთანხმოებას რაც შეეხება,უბრალოდ ჩვეულებრივი მოვლენა იყო,არასწორს ვაკეთებდი/ვიქცეოდი და მაგისთვის ხდებოდა უთანხმოება.ახლა მესმის. მხოლოდ კარგი უნდოდა ჩემთვის.

არვიცი,რატომღაც მინდოდა ჩუმად ვყოფილიყავი. თითქოს თავს ვიკავებდი.ახლაც ვიკავებ თავს რაღაცეებისგან და არვიცი რატომ.შეიძლება იმიტომ,რომ მიჩვეულები არიან ჩემი ასეთი ხასიათის და სხვანაირად,რომ მოვიქცე გაუკვირდებათ - ალბათ ამიტომ ვარ ასე,არვიცი რა.

8 წლის ასაკიდან ბებიასთან ვიზრდებოდი(მე საერთოდ არ მახსოვს მამაჩემი ჩემთან სახლში მაგრამ როგორც მითხრეს თვეების ვიყავი,რომ დაშორდნენ. მას მერე ეს *****ი შემოვიდა ჩემს ცხოვრებაში და მას მერე ჯოჯოხეთის ცეცლში ვიწვები),პარარელუად დედაჩემთანაც ვიყავი დასვენების დღეებში მხოლოდ. ამ პერიოდებშიც ყოფილა როგორც ვთქვი კონფლიქტები. მან ბევრჯერ სცადა სამუდამოდ დავრჩენილიყავი მასთან დასვენების დღეებშიც კი,რომ არ მეყურებინა ცუდი რამეებისთვის.

რავი,მას მერე აღარ მინახავს.ალბათ კი.

არც კარგი და არც ცუდი. რაც სკოლა დავამთავრე ასე ვთქვათ "მიმიშვეს" და აღარ ვიზრდები ბებიასთან.დამოუკიდებელი გავხდი.
ისეთი სიტუაციაა,რომ ბევრს არ აინტერესებს უნიში რა ხდება,რას ვაკეთებ რა ვქენი გამოცდებზე,ვისთან ვარ და ა.შ ფაქტობირვად მარტო ვარ.მივდივარ,მოვდივარ ჩემი თავის პატრონი მე ვარ.

გადავხედავ აბა.


ისე,რეალურ ცხოვრებაში სხვანაირი ვარ,ისეთი არ ვჩანვარ როგორც აქ. ბევრჯერაც ვიცინი და ბევჯერაც ვიღიმი და ვერც ჩემს მეტყველების დარღვევას შეამჩნევთ
ერთი სიტყვით ბევრი იტყვის happy life აქვსო. მაგრამ ვაი,რომ ეს სიმართლე არ არის.

მადლობა,დაიმედებისთვის.
ისე,ჯერ ასე გულახდილად არ მილაპარაკია არავისთან.


P.S თავი პროფილის სტუდიაში მგონია xD

This post has been edited by Anonim on 25 Apr 2012, 18:25

გთხოვთ მეც მირჩიეთ რამე, სულ მცირე მაინც... (ყოველდღიურად არ მიმიწვდება ხელი ინტერნეტზე და დაძაბული გელოდებით :-)

გამარჯობათ
მე ასეთი რამ მჭირს, არ ვიცი რა მინდა, რა გავაკეთო როგორ ვიცხოვრო, ყველაფერმა აზრი დაკარგა და როგორ ვუშველო ჩემს თავს ხომ ვერ მეტყვით

captious
cvima
"ღმერთო მომეცი ძალა შევცვალო ის, რისი შეცვლაც შემიძლია, მომეცი ნებისყოფა შევეგუო იმას, რისი შეცვლაც არ შემიძლია და მომეცი გონი, რომ გავარჩიო ერთი მეორისაგან"
ალბათ უკვე გაგიგიათ ეს გამონათქვამი, მაგრამ ასეთ შემთხვევაში კარგი იქნება, თუ თავიდან გადაიკითხავთ, გაიაზრებთ და მერე ალბათ თქვენი პრობლემების უფრო დაწვილებით მოყოლის სურვილიც გაგიჩნდებათ

Anonim
ანუ, რაც სტუდენტი გახდი, მარტო ცხოვრობ?

და რომ გაუკვირდებათ, ამით რა დაშავდება, ან რა შეიცვლება?

არაფრის, მაგრამ ეგ მარტო დაიმედებისთვის არ დამიწერია. ეგ ამბები მარტო თეორიულად არ ვიცი, საკუთარ თავზეც გამომიცდია და სხვაზეც მინახავს. ასე რომ, შენზე მხოლოდ მონდომება და რწმენაა იმის, რომ ეს შესაძლებელია.
პ.ს.
მაია ასათიანი ცანცარაა
მე ბოროტი მაია ასათიანი ვარ

This post has been edited by gramatikikina on 25 Apr 2012, 19:47

ნამდვილად კარგი სიტყვებია..
აშკარად ნებისყოფა მაკლია,მოთმინება.. მაგრამ, ღმერთი თუ დამეხმარა, თქვენ რიღასთვის ხართ, ფსიქოლოგები?
ეს ხუმრობით.
ისე, ალბათ ,ისევ ზოგად რჩევებს თუ ველოდებოდი, მოვინდომე არა:-) დაწვრილებით მოყოლას ვერ მოვახერხებ აქ, ჩემდა სამწუხაროდ..