კითხვა ფსიქოლოგთან, მეათე ნაწილი

ცოტა ხანი ვფიქრობდი თემისთვის რა დამერქმია და მერე ვიფიქრე ამის მეტი სადარდებელი არ მომცა და თემის დედაც მო####ნ მეთქი
პრინციპში ის პრობლემაც რომელიც მე მაწუხებს არ არის რაიმე კონკრეტული მიზეზით გამოწვეული ყოველ შემთხვევაში როცა დავჯდები და ამაზე ფიქრს დავიწყებ ვერ ვხვდები რის გამო მოხდა ასე,
თუ ახლა ჩემ თავზე ვლაპარაკობ იმას არ ნიშნავს რომ პირადი ინტერესებისთვის გავხსენი შეიძლება მსგავსი რაღაც ბევრს აწუხებდეს მაგრამ მე ჩემ მაგალითს მოვიყვან. ბავშვობის ასაკს რომ ვიხსენებ ვხვდები რომ ერთადერთი ნათელი წერტილი მაქვს ცხოვრებაში არ ვიცი ამის შემდეგ რა შეიცვალა მაგრამ ერთ მშვენიერ დღეს მივხვდი რომ სადღაც ჩიხში ვარ და არ ვიცი საით წავიდე , რა მინდა , რისთვის ვცხოვრობ , რა უნდა ვაკეთო მომავალში , ყოველდღე 1 და იგივე მეორდება , ვერ ვიტან ჩემი დღის განრიგს რომელსაც ბოლო წლების განმავლობაში ვასრულებ.. აბიტურიენტი ვარ და ვიცი რომ ასე უნდა ვქნა ისე უნდა ვქნა უნდა ვისწავლო თორე დამენძრევა მაგრამ წიგნს ვერ ვშლი არ შემიძლია, მაშინ როცა პატარაობაში თუ რომელიმე გაკვეთილს არ ვისწავლიდი ვერ ვიძინებდი, მეზარება ცხოვრება
ვიცი ფსიქოლოგი საუკეთესო გამოსავალი იქნება ამ შემთხვევაში , მაგრამ არ ვიცი რა მოვუყვე როცა მეც ვერ გავერკვიე რა დამემართა, ვფიქრობ ვინმე სხვას ვუთხრა ამის შესახებ რომ რჩევა მომცეს ფსიქოლოგიურად გამაძლიეროს , ოჯახში არ მინდა ამაზე ლაპარაკი უფრო ჩემი თაობის ადამიანები თუ გამიგებენ თუმცა რომ ვუყურებ ამ მხრივაც არ გამიმართლა და ცხოვრებამ ისეთი გარემოცვა შემძინა რომელსაც მარტო არაყზე, ჩაკიდულებზე, ტაბლეტებზე, გახვრეტილ ბოთლებზე შეუძლია მხოლოდ ლაპარაკი


აი რატომ? სხვანაირი ვიყავი ბავშვობაში და რატომ გავხდი ასეთი?
იქნებ თქვენ მაინც თქვათ რამე
არ დამიხუროთ ძალიან გთხოვთ, აქ უფრო მეტი ხალხი გამცემს პასუხს ვიდრე კითხვები ფსიქოლოგთან...
თან ზოგადი სახეც აქვს ის ადამიანებიც დაპოსტავენ ვინც მსგავს სიტუაციაშია და იქნებ გამოსავალი ვიპოვო

This post has been edited by Tommy Guererro on 10 Oct 2011, 21:49

Tommy Guererro

ეს ძალიან ბევრს ჰქონია. რაღაც გაწუხებს ისეთი ალბათ, რაც ჯერ ვერ გაგირკვევია და გადაგიწყვეტია ბოლომდე, არ გასვენებს და ყურადღებას გიფანტავს, როდესაც რამე საქმეს აკეთებ. გარეთ გასაკეთებელს გულს ვერ უდებ, რადგან შიგნით არ გასვენებს რაღაცა. ეს რაღაცა ბევრი რამე შეიძლება იყოს.

ფსიქოლოგი ბევრ რამეში გაგარკვევს, რაც არ იცი, იმასაც როგორმე მიგახვედრებს. შენ შეიძლება ვერ ხედავდე და ის დაინახავს.

საერთოდ ამ დროს ყველაზე მეტად გაგაძლიერებდა ოჯახის წევრის ან ახლო მეგობრის გვერდში დგომა, ვისაც ბოლომდე ენდობი. მაგრამ

რადგან ასეთი მდგომარეობაა, მოგიწევს უფრო შენი ძალებით გამკლავება. ეს უფრო მეტად გამოგაწრთობს კიდეც.

ბავშვობის მერე ბევრი რამე იცვლება, და არა მარტო ბავშვობის მერე. აბიტურიენტი თუ ხარ, მით უმეტეს, მასეთ გარადამავალ ასაკში ბევრი რამე ხდება. უფრო გაშალე სათქმელი.

მე 24 წლის ვარ, შესაბამისად მგონი გამოვდგები იმისათვის რო ჩემი ამბავი გითხრა და მერე დასკვნები შენ თვითონ გააკეთო.

ისეთი ფიქრები და უფრო განწყობა რასაც შენ ყვები მე უფრო ადრე ასე სადღაც 14 - 15 წლის ასაკში მქონდა. კარგია რომ აბიტურიენტობის დროს არ დაემთხვა. სულ ვფორიქობდი, არაფრის კეთება არ მინდოდა და განსაკუთრებით მეგონა რომ რასაც ვაკეთებდი ეს იყო ყველაზე დიდი "ბულშითი" კაცობრიობის ისტორიაში. მერე არ ვიცი ნელნელა დავწყნარდი, იმაზე ფიქრმა რომ აზრი არ ქონდა ცხოვრებას განაპირობა ის აზრები რომ თუ არ აქვს აზრი რაიმეს მაშინ რაღაც მე უნდა შევცვალო, ან ჩემში ან სხვაში. თავიდან ბაბუაჩემის სოფელში წავედი იქ ვისწავლითქო, კაიო მითხრეს ოჯახში (მე სხვა პონტში წავედი სწავლა არაფერ შუაში იყო) გარიდება მინოდოდა ოჯახიდან რო დამოუკიდებლობა მეგრძნოსავით. მალევე მომწყინდა და ჩამოვედი. მერე ვიღაც გამოჩნდა ჩემს ცხოვრებაში და იმით დავინტერესდი. ბოლოს ურთოერთობა დასრულდა. და აბიტურიენტობამაც კარზე მომიკაკუნა ხოდა გადავწყვიტე რო რადგან მიზანი არ მაქვს, ხელოვნურად შევიქმნი მიზანს და უნიში ჩავაბარებ პირველი მითითებულ უნიში, 100 % იანი გრანტითქო, თან ჩემს გარშემო (საბედნიეროდ) ისეთი ხალხი იყო აი შკოლნიკები ) და მეთქი აი ამათ მაინც ვაჯობებთქო და ეგრეც მოხდა. მოკლედ უაზრო მიზანი ძალიან მნიშვნელოვან მიზნად გადამექცა. ეხლახანს ჩამოვედი ჰუმბოლტის უნიდან სწავლის ერთი ნაწილი იქ მომიწია. აი ასე ხანდახან ასე უცნაურადაც ხდება ხოლმე.

ცხოვრება გეტყვის გამოსავალს... ფორუმი? ფორუმი და ფორუმელები დაგვკიდე ამ კონტექსტში. ))

წარმატებები!

pacienti_12

ისე ფორუმზე რამდენად მიიღებ დახმარებას ცოტა რთული სათქმელია. საბოლოო ჯამში ეს ვირტუალურობაა. მეც მქონია და ახლაც მაქვს ხოლმე ხანდახან მასეთი რაღაცეები და იქნებ შენს თავს დაეკითხო: რადგან სხვებს ვერ უშლი გულს, იქნებ შენშიც არის რაღაც პრობლემა ამ კუთხით?...

pacienti_12

ძალიან საინტერესოდ მოყევი, ვისიამოვნე წაკითხვით. THენქ იუ ბრო

P.S. 16. პირად პრობლემებზე რჩევის მისაღებად თემის გახსნა

მაგრამ აქ უფრო მრავალფეროვანი და ამომწურავი, ასევე მრავლის მომცველი პასუხები იქნება ცალსახად, ამიტომ კარგი იქნება თუ დარჩება თემა + ჩანს ზემოთ ხსენებული თემები დახურულია და ინაქტიური ასე რომ, რეალურად რჩევის მისაღებად ეს ყველაზე Appropriate ადგილია. Thanks.

ერთი პრობლემა გამიჩნდა ამ ბოლო დროს პირადი პრობლემებისდა გამო. აი ჩაკეტილ სივრცეში სადაც ვიცი რომ ვერ გავალ (მაგალითად დირექტორთან შეხვედრა, სხდომა, სერიოზულ ადგილას საუბარი, საპასუხისმგებლო ადგილებში ყოფნა, ტრანსპორტიც კი) გული მერევა რა. ანუ აი გულის რევის შეგრძნება მაქვს და არ მერევა ვიცი გული მაგრამ ფსიქოლოგიურად ვნერვიულობ უხეშად რომ ვთქვა და მე ვიცი რომ არ ამერევა მარა დილით გასვლის წინ აღარ ვჭამ იმდენს იმდენად მანადგურებს ეს გრძნობა. რამდენჯერ მომივიდა არ ამერია გული მარა დღემდე როცა მიჩქარდება გული და როცა გზაზე ვარ სადმე მივდივარ და ვიცი რომ იქ არ შეილება ეგ აი უცებ მგონია რო უკვე მერევა გული და საშინლად რომ ვთქვა აი უკვე რო ყელზე გაქ მოწოლილი რასაც ქვია და მარტო როცა ვარ ცვეტში ვცდილობ რო ავირიო გული და მოვიშორო და რამე მარა მერე ვხვდები რომ სერიოზული მენტალური აშლილობა მჭირს და ჩემი საშველი არ იქნება. კაროჩე ესაა ჩემი პრობლემა და ვინმე რამენაირად ხომ არ გამამხნევებდით? კევს სულ ვღეჭავდი, 1 დღე არ გავიდოდა არ დამეღეჭა რომ ხალხთან ურთიერთობისას არ შევრცხვენილიყავი ასე ვთქვათ და საკაიფოდ გეგრძნო თავი მაგრამ ახლა უბრალოდ რავიცი რა... აღარც ვღეჭავ რო ვიცი რო კუჭის წვენი და შეილება უფრო ამირიოს და ნუ ტრუპი ვარ ხალხო რა. ერთხელ ამერია, ვიტამინზე კევა დავაყოლე(მანდ იყო მიზეზი) თუ რამე სადაც არ შეილებოდა იქ ამერია მაგრამ ისე რო არავის შეუმჩნევია და რამე ცალკე რა მოვასწარი გასვლა :დ მერე 3-4 თვე კარგად ვიყავი არაფერი და ზაფხულში სულ სახში რო ვიყავი რაღაცა მოხდა რა და განვიცადე და ემოციებით და იმით ალბათ სულ ავიშალე და შიში რო სექტემბერში ისევ გასასვლელი ხარ და ვარიანტია რო პპც მოგივიდეს და ნუ მოკლედ ხალხო მიშველეთ რა ძალიან გთხოვთ თუ ცოტა მაინც შეგეცოდეთ

This post has been edited by unabonidasi on 10 Oct 2011, 23:44

Galahad

და რა ქვია ამ ცვლილებას ან რა იწვევს? , იქნებ ნერვიული სისტემის დაზიანების შედეგი იყოს ან რამე არ ვიცი, მოდი მესამე პირში დავწერ თორემ თემას დახურავენ , ნუ მოხდა ისე რომ ეს ადამიანი სხვა ცხოვრებისკენ, სხვა ყოფისკენ შებრუნდა 180 გრადუსით , იქნებ ადაპტაცია ვერ გაიარა და და ამან რაიმე ზიანი მიაყენა? დაახლოებით ისე ცხელს რომ ცივს დააყოლებ და კბილები გტკივა ერთადერთი გარდატეხა ეს იყო ალბათ, კონკრეტულ ფაქტებს არ დავასახელებ მიწყენს ჩემი მეგობარი



pacienti_12

მართლა მომეშვა გულზე, გამიხარდა მეთქი როგორ გითხრა, არადა მართლა გამიხარდა რომ სხვაც ყოფილა იგივე მდგომარეობაში და გამოსავალი თავისით მოსულა.. კარგი ხარ !



Galahad

ჰო ამაზეც უფიქრია და ამბობს რომ არასდროს ყოფილა ჩაკეტილი ადამიანი,
უბრალოდ მისი უბედურება ის არის რომ ვერ ხვდება რა ჭირს და რას ებრძოლოს

This post has been edited by Tommy Guererro on 11 Oct 2011, 00:19

Tommy Guererro

გამორიცხული არ არის რა თქმა უნდა. შემთხვევას გააჩნია. ძლიერი აღელვების ნიადაგზე ბევრი რამე ხდება. მაგრამ, როგორც წესი, 180 გრადუსით ცხოვრების შეცვლა აუცილებლად არ იწვევს მაგას, ადაპტაციის გაჭიანურება კი სავსებით მოსალოდნელი და თანმდევია. ისევ შემთხვევას გააჩნია რა.

არც ერთი მეგობარი არ გყავს, რომ ამ საკითხში გაგებით მოგისმინოს?

აქ არა ერთხელ დაუწერიათ, არ ვიცი რა მჭირსო და მეც დამისვამს ადრე ეგ კითხვა, მაგრამ სინამდვილეში ვიცოდი, უბრალოდ გავურბოდი. შენში, შენს მახლობელ ადამიანებში, გარემოში ეძებე მიზეზები.

ყველას ასე გონია ხოლმე როცა მოუღიტინებენ

Tommy Guererro

Hyperzet
ისე თუ საიდუმლო არაა იქნებ ჩვენც გაგვანდო? პირადად მე მაგარი გატეხილში ვარ პირად საკითხზე ჩემი თემა ეგრევე კითხვა ფსიქოლოგს შეურთე და აქ თურემ გამონაკლისებსაც უშვებ

This post has been edited by Dreamer Mаn on 11 Oct 2011, 15:21

Dreamer Mаn

დამშვიდდი.
1)ვორნი არც შენ მიგიღია იმ თემაზე.
2) ესეც უერთდება "კითხვა ფსიქოლოგთან"-ს .



* * *

Tommy Guererro
Dreamer Mаn
პ.ს. პირადი საუბარი PM-ში, ჩემი დიდი თხოვნა იქნება ორივესთან.

This post has been edited by Hyperzet on 11 Oct 2011, 14:21

Hyperzet

მაშინ წავედი აქედან იმ თემას არ გაგიოფებ

არა ეგ საუბარი რეალურ საუბარზე დავწერე თორე არც პმ-ში და აღარც აქ არ ვაპირებ საუბრის გაგრძელებას

Dreamer Mаn

მე არა შენ წამოხვალ სადაც მე გეტყვი და იქ გესაუბრები მაგაზე
2 წუთი დამელოდე კრედიტს ავიღებ

Tommy Guererro

ამას ჰქვია ვერბალურ -ფსიქოლოგიური დომინაცია.
ანუ, განზრახ მბრძანებლური ტონი და მოთხოვნა თანამოსაუბრის წინასწარი შეშინების მიზნით

ოჰო