როცა თავი ზედმეტი გგონია

di_onise

მაგაშია საქმე რომ მე უკვე რამოდენიმე თვეა ეგრე ვარ....

ხოო თამაში და თავის მოჩვენება მეც არ შემიძლია..

ხო ვიცი მაგრამ ძნელია იმისთვის გაიგოს ჩემი მდგომარეობა ვისაც არ გამოუცდია

moli-si
:*


ძირითადად ეგეთი პრობლემა იტ იშნიკებს აქვს,

xonski2

ხოო? არ ვიცოდი
ბევრს ვიცნობ ITშნიკებს და არცერთზე არ შემიმჩნევია
შენც ITშნიკი ხარ ხო?

კიდე სხვებსაც აქვთ?

თითოეული ადამიანი იბადება ძალიან კონკრეტული მისიით , კონკრეტული მისწრაფებებით და ამ მისწრაფებების მისაღწევად შესაბამისი ნიჭი, უნარები და საშუალებებიც ეძლევა. იგი ბედნიერი და კმაყოფილი იქნება მხოლოდ მაშინ, როდესაც საკუთარი თავის და სურვილების რეალიზაციას მოახდენს. თუ გვინდა, რომ თავი ვიგრძნოთ ბედნიერედ, უნდა გავიგოთ რა გვინდა სინამდვილეში და რა გზით მივაღწიოთ ამას.
თქვენ გგონიათ იცით რა გინდათ სინამდვილეში? გგონიათ საკუთარ ადგილზე ხართ? გგონიათ თქვენს გარშემო ადამიანებია ისინი ვინც თქვენ გჭირდებათ სინამდვილეში?

ადამიანების უმეტესობას ისე ზრდიან, რომ მას ხელოვნურად უტენიან თავში სურვილებსაც და ცხოვრების გეგმასაც მის მაგივრად გეგმავენ მშობლები.
სკოლა, უმაღლესი, სამსახური, კარიერა, ოჯახი, შვილები, ბინა, მანქანა, აგარაკი,მეგობრები, წვეულებები, შვილიშვილები...სიბერე, ავადმყოფობა, სიკვდილი.
აი სტანდარტული სქემა ჩვენი სურვილების და ბედნიერების.

ადამიანებს აპროგრამებენ ამ ხელოვნური ბედნიერების ფორმულით და ისიც ბრმად მიყვება ამას. უმეტესობა კომფორტულად გრძნობს თავს ამ ხელოვნურ გარემოში, თუმცა არიან ადამიანები, რომლებიც გრძნობენ სულის ძახილს, მის ჩივილს, რადგან არ აძლევენ იმას რაც სინამდვილეში უნდა. ასეთი ადამიანი მუდმივად იტანჯება ამ ხელოვნურ გარემოში და ვერ ხვდება რატომ. ვერ ხვდება იმას, რომ:
ნებისმიერი ბედნიერების ფორმულა ფარსია! ბორკილია! ადამიანმა საკუთარი ბედნიერება და საკუთარი ცხოვრების გზა თვითონ უნდა იპოვოს და გაიაროს.
ეს არაა ადვილი. არაა ადვილი გათავისუფლდე ამ გიპნოზისგან, თავსმოხვეული სტერეოტიპებისგან, საკუთარი თავისგან ბოლოს და ბოლოს და დაადგე საკუთარ გზას.
მაგრამ შესაძლებელია. მთავარია დაწყება, ძალისხმევა წინააღმდეგობების გადასალახავად, ხოლო შემდეგ მთელი სამყარო გვერდში დაგიდგებათ. მოულოდნელად მოვა ენერგია, ხალისი, ნიჭი, აღიარება, წარმატება და ... ბედნიერება.
მხოლოდ ასე და არანაირად სხვანაირად.

ZAZAi

კეთილი და პატიოსანი, მაგრამ

ამას რა გზით მივაღწიოთ, ჰა?

moli-si

კი

ზედმეტი კი არა, სულაც არ მსიამოვნებს ამის ხელის გადასმები და მზრუნველობითი ტონი. როგორ ხარ და ცუდად ხო არ ხარ...

აუ მე თითქმის სულ ასე ვარ... რაღაც ისეთ თემებზე იწყებენ ხოლმე საუბარს რომ მე იმასი ვერ ვერთვები და ვზივარ დებილივით... მინდება იქიდან წასვლა და სადმე მარტო ჩამოჯდომა, ლუდის დალევა ან სიგარეტის მოწევა (არადა არ ვეწევი), ეს ყველაფერი კი მუსიკის ფონზე და სადღაც ისეთ ადგილას სადაც არვინ არ არის...

ხანდახან მბეზრდება ყველაფერი, ვერავინ ვიპოვე ისეთი ვინც ჩემნაირად იქნება. ხანდახან მინდა ლიტერატურულ კაფეებში ვიარო, ჩემს ირგვლივ კი ისეთი ხალხია რომლებმაც წიგნის ფორმაც არ იციან. მინდა რომ წავიდე კინოთეატრში და რამე ფილმს ვუყურო მაგრამ ყველას სახლში ჯდომა და ფეხბურთის ყურება ან კარტის თამაში ურჩევნია. საერთოდ უმეგობროდ ვარ, ამ ბოლო დროს კი სახლში დავჯექი და თავს ზედმეტად არც ვგძნობ. უბრალოდ აქ ყველა ნერვებს მიშლის... მოკლედ, ასე მგონია რომ ჩემი ადგილი დედამიწაზე არ არის... ამიტომ შენი ისე კარგად მესმის რომ რჩევის მოცემაც არ შემიძლია ვარ დეპრესიაში და ჯერ-ჯერობით ვუძლებ ერთადერთი რჩევა ის არის რომ გაიჩინო შენი ჭკუის მეგობრები მაგრამ ეს რთულია

play it fucking loud

მეც საშინლად მაღიზიანებს ეს კითხვებია, როცა ცუდად ვარ მირჩევნია მარტო ვიყო და საერთოდ არავის არ ვუთხრა რომ ცუდად ვარ იმის გამო რომ მერე ყველა მისვავს ზედმეტ კითხვებს......

lukako93

საქმეც მაგაშია რომ ჩემი ჭკუის მეგობრები მყავს... ყოველტვის მიყვარდა მათთან ერთად ყოფნა... უბრალოდ ეს ბოლო თვეებია რომ ესე ვგრძნობ თავს

moli-si

ხო კარგად ვიცი რასაც გრძნობ. წეღან სულ უცხო ადამიანს მივწერე ფბ-ზე. რავიცი, უცხოსთან ლაპარაკი მაინც მესიამოვნა. თან საპირისპირო სქესთან. ბიჭებთან საერთო ენას ვერ ვნახულობ. ფეხბურთი, ძუძუები და მანქანები. მეტს ვერ ქაჩავს მააგთი ტვინი. ხანდახან როდესაც ვხვდები რომ "ძლიერ" სქესს მივეკუთვნები, ვითრგუნები

ყოველთვის ერთ ხასიათზე ხომ არ იქნები. შენ გიჩნდება საკუთარი ამბიციები და აცნობიერებ იმას რომ, სამეგობრო წრე რომელშიც შენ ხარ, არაფერში გადგება. მე როდესაც ეგ გავაცნობიერე, იმ წრიდან გამოვედი, ახალი წრე კი ვერ შევქმენი და ჩავიკეტე საკუთარ თავში... უმეგობროდ ცხოვრება კი ძალიან ძნელია...

კარგი კითხვაა.
პირველი ეტაპია მთლიანად უარყოფა საკუთარი "მე" სი იმიტომ რომ ეს მაინც არ ხარ შენ. ეს ცრუ ეგოა. შემდგომ მოდის მთლიანად მიღება საკუთარი თავის ისეთად, როგორიც ხარ და ამავე დროს საკუთარი თავის შეცნობა. ნაბიჯ-ნაბიჯ, ფენა-ფენა. ეს საკმაოდ რთული, მაგრამ სასიამოვნო პროცესია. ასე მოკლედ რა თქმა უნდა ვერ ავხსნი მთელ პროცესს. არსებობს ამისი კონკრეტული მეთოდიკა და კურსი

moli-si
უფფ ეკლებს ვისხამ მაშIნ და ჩემი მზერა ყველაფრის მთქმელია
ზედმეტად ყურადღებიანი ხალხი მაღიზიანებს, დაახვიონ რა!!!

play it fucking loud

ხო მეც მაღიაზიანებს ეგეთი ადამიანი...




ხანდახან იმასაც ვამჩნევ რომ მართლა განიცდის ვიღაც(მეგობარს ვგულისხმობ) როცა ცუდად ვარ მაგრამ არ იცის როგორ დამეხმაროს და უაზროდ გამოსდის დამშვიდება და რჩევის მოცემა.... ამ შემთხვევაში ისიც ცოდოა...

აუ შენ სიყვარული და ბოიფრენდი გჭირდება უეჭველი ვიცი რა.