კითხვა ფსიქოლოგთან, XI ნაწილი

ninca

აქაც შეილება გირჩიონ რამე მაგრამ მაგ დაავადების სპეციალისტს უნდა კითხო, უფრო ზუსტად რო გაიგო როგორ და რანაირად მოიქცე.
* * *
BLeK

დკრგული ტერიტორიები ხო არ დაგვებრუნებინა

ქართლოსი
ნუ რახან ეგრე მთხოვ, მაშინ პირველ რიგში ფსიქოლოგის ეთიკაზე მოიძიე ლიტერატურა.
ადამიანის განსჯა, როდესაც ის შენგან რჩევას მოელის, არის აბსოლუტურად მიუღებელი
პლიუს ყველა მტერი ნუ გგონია, ვინც რჩევას გაძლევს

რაღაც, აგრესიული ხალხი შემოესია თემას

ისა და, ყველა ფსიქოლოგობას ჩემულობთ? )

მოკლედ რამოდენიმნე ხანია შევამჩნიე ჩემ თავს რომ გრძნობების გამოხატვა აღარ შემიძლია, ანუ უფრო გარკვევით რომ გითხრათ როდესაც მოხდება რაღაც ისეთი რომ უნდა გაგიხარდეს, კი მიხარია ოღონდ ამ ყველაფერს ვერ გამოვხატავ. მაგალითად ვზივარ კრესლოში და დამირეკეს და მითხრეს რომ ხელფასი მოგემატაო, ესეთი რეაქცია მაქვს ,,ვაა რა მაგარია'' და ვსიო არანაირი ოჯახის წევრების გახარება რომ ხელფასი მომემატა არანაირი ემოცია. მოკლედ რა მჭირს არც მე ვიცი არდა ადრე გამიხარდებოდა კიდეც ახლო მყოფ ხალხსაც გავახარფებდი და ა.შ. მოკლედ მითხარით ეს რისი ბრალია.

მაქვს ასეთი კითხვა:
შესაძლებელია თუ არა ქალს დეპრესიის დროს განუვითარდეს თითქმის ყოველდღიური აგრესია (ცემა, ყვირილი, ყვირილით ლაპარაკი) ოჯახის წევრების მიმართ? თუ საქმე გვაქვს სხვა ფსიქიკურ აშლილობასთან?

This post has been edited by kolxi2008 on 23 Oct 2012, 14:54

levvani


მეც ეგრე ვარ მაგრამ ეს სულაც არ მაწუხებს. ის უფრო არ მომეწონებოდა ყველაფერზე რომ ვგიჟდებოდე და ჰაი ჰუი

პირადულ ამბავში შევეჯახე რაღაც პრობლემას და საქმე იმაშია, რომ გულით ვგრძნობ რომ გავუშვი სიტუაცია მაგრამ გონებაში მიტივტივებს ის მომენტი ისეთი მძიმე იყო და ამ მომენტს ვერ ვხარშავ, შეიძლება უცბად გარეთ თუ სახლში ან ხალხში თუ მარტო წამსკდება ცრემლები და მერე ვეღარ ვჩერდები და ემოციურად ვარ ძალიან მძიმედ, საჭმელი გულს მირევს და ძილითაც არეულად მძინავს თუ დამეძინა ღამე ერთი 10ჯერ მეღვიძება-ჩამეძინება ((
რაც მთავარია მარტო ვარ ამ ყველაფერთან ვერავისთან ვერაფერს ვერ ვლაპარაკობ, თითქოს შინაგანად არ ვეთანხმები იმას რაც მოხდა და ამის ნიადაგზე ვღრღნი საკუთარ თავს შიგნიდან.
უბრალოდ, დამაწყნარებელი თუ იცით რამე იქნებ მირჩიოთ...
და კიდევ ერთი კითხვა მაქ ცოტა დებილური მაგრამ მაინც ვიკითხავ და მაინტერესებს, მართალია რო სიგარეტი ასე თუ ისე შველის "გასაჭირში"?
* * *

24.................................................................................
* * *

მე ნამდვილად არ დაგიწყებ ახლა აქ კაჩაობას, ეს არც შენ არ გჭირდება და არც მე მითუმეტეს, მე აქ კითხვა სხვა მიზნით დავსვი, ჯობია მიხედო რა შენს ავატარს და სახელს, რომელიც ჩემი მოკრძალებული აზრით ძალიან უგემოვნოა და მოკლებულია ფანტაზიას
ამაზე პასუხი აღარ გამცე უბრალოდ გაატარე.

გამარჯობა, უახლოეს მომავალში DrJohnes და მე ვაპირებთ ფსიქოკონსულტაციური ჯგუფის ჩამოყალიბებას, რომელიც ძირითადად ამ ფორუმის წევრებისთვის იქნება განკუთვნილი. თუ გინდა შეგიძლია შემოგვიერთდე.
ისე კი თუ ინდივიდუალურად გინდა, რეზო კორინთელია ძალიან კარგი ფსიქოლოგი იმათში მე ვისაც პირადად ვიცნობ.
* * *

კი, რათქმაუნდა შესაძლებელია. ისე ჩვენს კულტურაში ცემა ყვირილი და ასე შემდეგ რატომღაც ფსიქოზი ჰქონიათ ხოლმე, რაც სიმართლეს არ შეესაბამება. თქვენ რასაც აღწერთ ეგ ჩვეულებრივი ნევროზია.
ფსიქოზზე ეჭვის აღება მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეიძლება თუ ადამიანს ეწყება ჰალუცინაციები, პარანოია (უსაფუძვლო ეჭვი ყველას და ყველაფრის მიმართ) ან ბოდვები და ა.შ.
* * *

შენ გრძნობებს ვეღარ გამოხატავ თუ უფრო ძნელად გიჩნდება გრძნობები და ემოციები ვიდრე ადრე? საერთოდ როცა გრძნობა ან ემოცია ძლიერია, მისი გამოხატვის სურვილიც მაშინ გვიჩნდება
* * *

23 წლის ვარ.
ოჯახში არ მაქვს დაძაბული სიტუაცია, თუმცა ჩემები ზოგადად ნერვებს მიშლიან. ჩხუბით არ ვეჩხუბები. სხვადასხვა ტიპები არიან და მიჭირს შევეწყო, მიუხედავად იმისა, რომ მიყვარს და ვაფასებ და ჩემზეც უზომოდ ზრუნავენ. დედა სხვა ტიპია და ჩემს ემოციურობას ყოველთვის ''აეეე ვერ ხარ რა'' ამ განწყობით უყურებს. მამა ჯაჯღანაა და ჩემს საქმეში სულ ცხვირს ყოფს და ჩემით მუდმივად უკმაყოფილებას გამოხატავს, ისე თბილია და უფრო ესმის ჩემი. ძმას უფრო თავისთვის უყვარს ყოფნა და რაც შეუძლია ჩემს გვერდითაა თუმცა ძირითადად ცალ ფეხზე კიდია ჩემი საქმეები და მეც. ნუ, ძალიან ზრუნავს ჩემზე, თუმცა მკაცრია და დედასი არ იყოს, ვერ მპატიობს სისუსტეს. თან დედა მამაჩემსაც ვერ ეწყობა დიდად, მამა ამაზე დარდობს ხოლმე და მე სულ განვიცდი.
სტრესი კი, გადავიტანე.. ძალიან დაკომპლექსებული ადამიანი ვიყავი და საკმაოდ მარტოსული ამის გამო. ეხლა გამოვედი აქედან, თუმცა მრცხვენია რომ ასეთი ვიყავი და ეხლაც მიჭირს ადამიანებთან ურთიერთობა, ახალგაზრდებთან განსაკუთრებით. .. მგონია ბანძი და ბებერივით ვარ. ჩემი არც ერთი ნაბიჯის არ მჯერა, სულ სხვის აზრსა და შენიშვნებს განვიცდი. შეიძლება არ ვკითხო აზრი, თუმცა ჩემზე მაინც ისე მოქმედებენ, თითქოს ყვეეელა გენიოსია და მე დებილი ბავშვი. არ ვიცი ეს როგორ დავძლიო... სულ ''მიშველეთ, დამამშვიდეთ, გამამხნევეთ'' ტიპი ვარ. ელემენტარულ სიტუაციებშიც კი. თუმცა როცა სხვას სჭირდება, მეც მაგარი თანადგომა შემიძლია. ჩემდა გასაოცრად. : )
პირადი ცხოვრება მოუწესრიგებელი მაქვს.. ნახევრი წელია ვხვდებოდი ბიჭს, რომელსაც ძალიან დავუმეგობრდი და ძალიან ახლობელი გახდა ჩემთვის, მისივე ქცევებიდან გამომდინარე. თუმცა მუდმივად მიმეორებდა რომ მე მაინც მეგობარი ვარ. ამ გაორებამ დამღალა და ვცადე დაშორება. მიჭირს უიმისოდ. ამასთან, კიდევ ვიღაცეებს მოვწონვარ, მე ვერ ვარჩევ ვის ვინ მირჩევნია.. ბოლოს ერთი ბიჭი მომეწონა, რომელთან ურთიერთობაც ბევრ პრობლემასთანაა დაკავშირებული და ეს ძალიან მთრგუნავს.
და დამღალა ამ ყველაფერმა..

მსგავსი შიშები ბიჭებს ხსენებული ამბის დაწყებამდეც მქონდა, ეხლა მთლად არ ვიცი. აჩქარებული გულის გამო გასვლა მიჭირს, მგონია ეს აჩქარებული გული თუ არ გამინელდება, მოვკვდები. და ამ დროს თუ დისკომფორტის ადგილას ძალად მომიწია ყოფნა, აი, არ ვიცი, ცხელ ტაფაზე დგომაა..

23 წლის ასაკისთვის კლასიკური მდგომარეობაა ისეთი ადამიანების და ბავშვებისა, რომელთაც თავისი ოჯახის წევრთაგან განსხვავებული ცნობიერება (სამყაროს შემეცნების უნარი) აქვთ, და რომლებიც უფრო მეტად უღრმავდებიან მოვლენათა არსს, ვიდრე მისი ოჯახის წევრები და გარემოცვა. შენს შემთხვევაში ესეა თუ არა არ ვიცი, შენ უკეთესად გეცოდინება.
ამ დროს ყველაზე მნიშვნელოვანია იმის დანახვა, რომ ე.წ. "გადამეტებული" ემოციურობა სწორედ იმით არის განპირობებული რაც ზემოთ დავწერე, და რომ ასეთი მდგომარეობა არ არის ნაკლი.
კიდევ ის არის საყურადღებო, რომ ასეთ შემთხვევებში როგორც წესი ოჯახი არ ღებულობს შვილის იდეალიზმს და ამის გამო წნეხის ქვეშ ჰყავთ მოქცეული.

levvani
დექსტერს უყურე და მიხვდები, რომ იმაზე ბევრად უფრო მეტად შეგიძლია ემოციის გამოხატვა )
სანამ ეს დაიწყებოდა, რამდე დიდი სტრესი ხომ არ გქონია, თუნდაც კარგი მიზეზით გამოწვეული, რომელიც დიდ სიხარულს გამოიწვევდა ან პირიქით?

kolxi2008
მოდი, სქესზე ნუ გავამახვილებთ ყურადღებას, ამას გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ აქვს.
და კი, ძლიერი სტრესი შეიძლება იყოს აგრესიის მიზეზი, თუმცა ეს მხოლოდ ხმის აწევით გამოიხატება თუ სხვისი ფიზიკური შეურაცხყოფითაც, ეს თვითონ ადამიანზე მეტყველებს. იმის თქმა მინდა, რომ გამოვლინება ჰაერიდან არ მოდის.

Rabbit

ვერ დაგეთანხმები. მე მგონი პირიქით, მსგავსი ქცევა ძალიან მისაღები და ნორმალურია ბევრისთვის. ფიზიკური და მორალური შეურაცხყოფა ძალიან ხშირია ჩვენთან და ამის წინააღმდეგ ძალიან ბევრი არაფერს აკეთებს. იმდენად ჩვეულებრივია, რომ ქუჩაში რომ ხედავენ როგორ სცემს დედა თავის შვილს და ეუბნება მეზიზღებიო, ჩვეულებრივად ჩაუვლიან გვერდით, არაფერს მოიმოქმედებენ, სახლში კი ისე, ამბად მოყვებიან ჩაიზე.

Rabbit
პაციენტად სიამოვნებიტ შემოგიერთდებით და იურისტად კიდევ

Shlangi

(მეც ეგრე ვარ მაგრამ ეს სულაც არ მაწუხებს. ის უფრო არ მომეწონებოდა ყველაფერზე რომ ვგიჟდებოდე და ჰაი ჰუი)

ჰაი ჯუიზე არც მე მაქვს საუბარი, მაგრამ ეს გრძნობები დაახლოებით 60 %-ით შემიმცირდა და მაგიტო ვიკითხე

piccolina

(დექსტერს უყურე და მიხვდები, რომ იმაზე ბევრად უფრო მეტად შეგიძლია ემოციის გამოხატვა )
სანამ ეს დაიწყებოდა, რამდე დიდი სტრესი ხომ არ გქონია, თუნდაც კარგი მიზეზით გამოწვეული, რომელიც დიდ სიხარულს გამოიწვევდა ან პირიქით? )

რა დექსტერი აზრზე არ ვარ რას ამბობ. სტრესი კი მქონდა ამ ბოლო დროს დაახლოებით 3-4 თვის წინ მაგრამ ეს ყევალფერი მანამდე დაიწო. მანამდე არ მქონია.

piccolina

გმადლობ პასუხისათვის. და თუ არ არის ძლიერი სტრესი?

ადამიანთან მქონდა ძალიან მაგარი ურთიერთობა, სიგიჯემდე გვიყვარდა ერთმანეთი, ბოლო ხანებია საერთოდ ცივად მექცევა, მგონია რომ აღარ ვუყვარვარ, მაგრამ მიმტკიცებს მიყვარხარო, რისი ბრალი შეიძელბა იყოს მისი ასეთი ქცევა?

This post has been edited by Samanta_ronson on 23 Oct 2012, 16:18

levvani

სერიალია, დაიკიდე ))
მაგას შეიძლება ერთი კი არა, რამდენიმე მიზეზი ჰქონდეს. ძალიან ძნელია აქედან იმის თქმა, თუ რამ გამოიწვია ან როგორ ჯობია მოქცევა.
იდეაში, დროთა განმავლობაში თავისითაც შეიცვლება, თუმცა მიზეზის ცოდნა და დახმარება ბევრად უფრო გააადვილებდა ყველაფერს.

kolxi2008
თუ ყოველთვის ეგეთი იყო, მაშინ საშუალო სტატისტიკური ქართველი მანდილოსანი ყოფილა, რომლისთვისაც ფიზიკური და მორალური შეურაცხყოფა OK არის და ამასაც თავისი მიზეზები აქვს. როგორც წესი, მსგავს ქცევას გარემო იწვევს.
ნუ ასაკსაც გააჩნია, თუ მენოპაუზას ემთხვევა მისი ქცევის ცვლილება, მაშინ ჰორმონალური მედიკამენტები უნდა დაუნიშნოს გინეკოლოგმა. ამ დროს ნევროზი ძალიან ნორმალური და საფრთხილოა.

Samanta_ronson
ერთი ხელის მოსმით მაგისი ახსნა არ გამოვა. მაგას მიზეზები ექნება კიდევ.
ერთი ვარიანტია, რომ აღარ უყვარხარ, მაგრამ არ უნდა გული გატკინოს და დაშორება უჭირს.
ამის გარდა დიდი ხნის ურთიერთობები რაღაც ეტაპზე იცვლება. ეს მაინცდამაინც იმას არ ნიშნავს, რომ გრძნობა გაქრა, უბრალოდ შეიცვალა.
პლიუს ფიზიკური ურთიერთობა რამდენად გაქვთ. თუ მას თავისი მოთხოვნილებების მოთოკვა და ჩახშობა უწევს, შესაძლოა ესეც აისახებოდეს გრძნობის გამოვლინებაზე (რაც იმას არ ნიშნავს, რომ თვითონ გრძნობები შეიცვალა).
უკეთესი იქნება ილაპარაკოთ და ეცადო მისგანვე გაიგო მიზეზი

piccolina

არა, ყოველთვის მასე არ იყო, 3-4 წელია აგრესიული გახდა და თან ეს აგრესია მზარდია. მენოპაუზამდე ჯერჯერობით ადრეა

This post has been edited by kolxi2008 on 23 Oct 2012, 16:42