კითხვა ფსიქოლოგთან, XI ნაწილი

leiboristi

კანცეროფობია - პანიკური შიში კიბოს, სიმსივნების მიმართ.
საღამო , იგივე მწუხრის ჟამი სიმბოლურად იმპროვიზირებული სიკვდილია, ძილიც რომ დროებითი სიკვდილივითაა.
ამიტომ გაქვს გამძაფრებული საღამოობით ეს შეგრძნება.
ნებისმიერი შიში მარტივ ნაწილებად დაშლისას, დადის სიკვდილის შიშამდე.
შენ სიკვდილის გეშინია.
ეს შიში ბუნებრივია,
სიკვდილის ყველს ეშინია, მაგრამ საინტერესოა, კონკრეტულად რატომ გეშინია სიკვდილის?
რამე ვერ მოასწარი?
შეუცნობელის გეშინია?
თუ შეიძლება, რაც შეიძლება დეტალურად აღწერე შენი შეგრძნებები .
adinochkaaaa

ეს ირონიაა, სარკაზმი, დაცინვა,
შენ მართლა გგონია, რომ ეგ "მეგობრული" ურთიერთობაა?
ჩვეულებრივი ნაცნობია, თანაც ასეთი ფორმით გამცირებს.

Hyperzet
ბანი მაქვს .........................................................................................

ნუ ბრჭყალებშია

ამ ჩემ


This post has been edited by Hyperzet on 10 May 2012, 21:58
სჯობს 3 დღე დაელოდო ბანის გასვლას, ვიდრე ალტერნიკები არეგისტრირო.

This post has been edited by Hyperzet on 10 May 2012, 21:59

levana20

narkozeli

თემის გახსნამდე გადაიკითხეთ განყოფილების წესები

იკრძალება და ისჯება:

1. არანორმატიული ლექსიკა
2. ურთიერთ შეურაცხმყოფელი პოსტები
3. სხვადასხვა რელიგიების და მათი მიმდევრების შეურაცხყოფა
4. არატრადიციული ორიენტაციის ადამიანების შეურაცხყოფა
5. განსხვავებული რასის ან სოც.ჯგუფის წარმომადგენლის შეურაცხყოფა
6. განსხვავებული აზრის მქონე ადამიანის შეურაცხყოფა
7. უკვე არსებული თემის გახსნა. გამოიყენეთ სარჩევი
8. შეუსაბამო განყოფილებაში თემის გახსნა
9. სარეკლამო შინაარსის თემები ან პოსტები
10. არაინფორმატიული თემები, თემის სათაურები ან პოსტები
11. ოფტოპიკები ( მოკითხვის პოსტები და ა.შ. )
12. მოდერატორისადმი დაუმორჩილებლობა
13. სხვების ფსიქოლოგიური პრობლემების საჯაროდ განხილვა (უფლება გაქვთ გაავრცელოთ მხოლოდ პირადი ინფორმაცია)
14. არაქართულ ენაზე პოსტის გაკეთება .თუ მაინცდამაინც მოგინდებათ, მაშინ მოკლე შინაარსი მოაყოლეთ ქართულ ენაზე, გაითვალისწინეთ, რომ ყველას არ ესმის უცხო ენა.
15. ცალკეულ ავტორებზე და/ან ფსიქოლოგებზე თემების გახსნა
16. პირად პრობლემებზე რჩევის მისაღებად თემის გახსნა მიაკითხეთ ფსიქოლოგს თემაში კითხვა ფსიქოლოგთან

თემა უერთდება კითხვა ფსიქოლოგთან –ს

This post has been edited by Hyperzet on 10 May 2012, 22:05

Hyperzet

სიკვდილის ნამდვილად მეშინია,
გასაკეთებელი და დაგეგმილი ნამდვილად ბევრი რამე მაქვს ცხოვრებაში, თუნდაც ზაფხულის მოგზაურობა მაქვს დაგეგმილი რომელზეც რავიცი რამდენი წელია ვოცნებობ ვერ გეტყვი. ყველაზე მეტად მეშინია ჩემი ახლობელი ხალხის მარტო დატოვების. განსაკუთრებით ჩემი შეყვარებულის და ჩემი მშობლების. ინტერნეტში რაღაცეებს რო ვკითხულობ კიბოზე, მერე გამიჩნდა ისეთი შეგრძნება თითქოს მეც ეგეთი სიმპტომები მქონდა და მაგაზე ვაბშე გავჭედე თუმცა ეგ სიმპტომები გუშინ მქონდა და დღეს საერთოდ არ მაქ, არც გუშინ წინ მქონია და არც მანამდე არასდროს. მოკლედ ინტერნეტში მაგაზე ცალკე ინფორმაციების კითხვა ცალკე მაგიჟებს არა და რო არ წავიკითხო ვერ ვისვენებ, საღამოს დრო იწელება ძაან მაგრად.

leiboristi
ერთი დამატებითი კითხვაც.
წარმოიდგინე, ( ღმერთმა დაგიფაროს, თეორიულ კითხვას გისვამ ) რომ მოკვდი.
აი, მოკვდი, მორჩა ყველფერი .
რა დარჩება შენს მერე, რა აზრი ჰქონია შენს ცხოვრებას?
პირადად შენზე გეკითხები და არა ახლობლებზე,რომელთაც შენთან განშორება დაამწუხრებს.

Hyperzet

მაგას სიმართლე რომ გითხრა ხშირად ვეკითხები ხოლმე ჩემ თავს, რა დარჩება და ალბათ ვისაც ვიცნობ და ვისთანაც ახლო ურთიერთობა მაქვს იმათთან დარჩება ჩემი სახელი, კეთილი ადამიანის რომელიც ყოველთვის მზად იყო დახმარებოდა, რომელსაც გააჩნდა მიზნები და უზომოდ უნდოდა თავისი შრომით რაიმე ღირებული შეექმნა ცხოვრებაში.

ჩემ თავს გარედან რო შევხედო ალბათ ესეთი შთაბეჭდილებას დავტოვებდი

leiboristi

კარგი ვთქვათ, შენს ახლობლებს კეთილ ადამიანად დაამხსოვრდები.
მაგრამ, ეს "რამე ღირებული" ჯერ არ შეგიქმნია და უსახელო სიკვდილი გაშინებს.
უაზრო ცხოვრება, რომელმაც მატარებელივით ჩაიარა.
ეს არის შენი ფობიის მაპროვოცირებელი.

რა მიზნები გაქვს?

Hyperzet
"რამე ღირებული" ნამდვილად არ შემიქმნია ჯერ 21 წლის ვარ. (მართალია ამ ასაკში შეიძლებოდა რამის შექმნა, მაგრამ მაინც)
ვერ დავარქმევ ჩემს ცხოვრებას უაზროს ნამდვილად, ვფირობ ბევრი რამისთვის მაქვს მიღწეული, რაც არც თუ ისე ადვილია საქართველოში.

ხოდა მიზნებს რაც შეეხება, მოკლედ გეტყვით მეცნიერება მიყვარს მაგრად და მინდა რომ ჩემს სფეროში მივაღწიო წარმატებას, შეიძლება რამე მატერიალური ნივთი ვერ შევქმნა რაც ღირებული იქნება, მაგრამ დავუშვათ ისეთი კვლევა გავაკეთო რომელიც მერე რამე კარგის დასაბამი იქნება, ვინმეს გამოადგება, გაახარებს, სიცოცხლეს გაუმარტივებს და ა.შ. (ეს რაც შეეხება კარიერას). ისე კიდე ბევრი მიზანი მაქვს ასე ვთქვათ არაკარიერული

ვფიქრობ, შენ ის გაწუხებს, რომ თავი იდეალურად მიგაჩნდა, ან გინდოდა ეგეთი ყოფილიყავი. ეხლა გრძნობ რომ ასეთი არ აღმოჩნდი/// ან არ გინდა იყო.
და ეს გაწუხებს, შენივე ნაშენები პრინციპების ცვლა შენში.

ნუ გეშინია თუ იდეალური არ ხარ. ადამიანი იდეალური არ არის. მთავარია რომ გინდა იყო კარგი ადამიანი. და თუ ერთხელ ან ათჯერ რამე შეგეშლება, ესე იგი იმ წუთას უბრალოდ ვერ მოახერხე და შემდეგში მოახერხებ და ისევ ძველებურად კარგად მოიქცევი. კარგ ადამიანად ყოფნის სურვილი ხომ უცვლელია ქრისტიანობაც ამას ამბობს - უცოდველი არ ხარ, მაგრამ მოინანიეო.

მადლობა სიმართლესთან ახლოსაა თქვენი სიტყვები

იდეალურად არ მიმაჩნდა მაგრამ ესეთი შეცდომის დაშევაბს გამოვრიცხავდი და უცებ რაღაცნაირად დავენარცხე მიწაზე...

კიდევ ვერ მომინელებია ვერ გადავხარშე ისე როგორც მინდა...

განწყობაზე მოქმედებს კიდეც და გაივლის იმედია მადლობა დიდი და ასევე ჩემს წინა მრჩეველსაც მადლობა

leiboristi

ეს უკვე კონკრტერული მიზანია.
რა დროს კანცეროფობიაა. : ))

Hyperzet

მართალია ჩემთან დიდად არ არი კავშირში მარა ერთ-ერთ საგანში ვსწავლობდი სიმსივნეების რაღაც განვითარებას და უბედურებას და რასაც ვკითხულობდი სუ წერია რო ფარულად მიმდინარეობს, ისა ესა, რაღაც ეგეთები, ხოდა მეც ნელ-ნელა გამიჩნდა მერე ეგეთი გრძნობა რო მეც მჭირს, გუშინ წინ ცოტა ხნით ზურგი მტკიოდასავით შეიძლება მაგ ფიქრების გამოც მეჩვენებოდა. ხოდა მთელი საღამო მეგონა რო უკვე მეტასტაზები იყო გასული. რადგან წავიკითხე რო სიმსივნის დროს მეტასტაზები როცა უკვე მუცლის ღრუშია მოდებული, ზურგის ქვედა ნაწილში იცის ლიმფური კვანძის გადიდება და ტკივილი.
მეორე დღეს რო გათენდა არაფერი არ მტკიოდა, დავფიქრდი რო ლიმფური კვანძები რო გადიდებული მქონდეს ეგრე უცებ გამივლიდა ტკივილი?

ხოდა აი თითქოს ვაცნობიერებ რო ფობია და არაფერი არ მჭირს მარა, მაინც რაღაცას ვეძებ თითქოს მაინც, აი რაღაცა რო გამჭვალავს ან თავი წამომტკივდება ეგრევე რაღაც ცუდი მგონია ვერ ვარ ხო?

რატომ გამორიცხავდი? რატომ იყავი შენს თავში ამ მხრივ ასე დარწმუნებული?

იმიტომ რომ არასოდეს მომსვლია და უფროს უმცროსობა და ზრილობა ყოველთვის მესმოდა ყოველ შემთხვევაში არ მქონია ესეთი ცუდი გამოცდილება....

როგორც ზრდილობიან და წესიერ ადამისნ ისე მიცნობენ მაგრამ ეს ძალიან ნმოულოდნელი რამე მომოვიდა....

საოცარი კითხვა მაქვს.. როგორია ჯიუტი ადამიანი?

mimi-
პირველ რიგში მადლობა რომ ამდენს მესაუბრებით.... დანგრეული ვარ ეს 2 კვირაა...

ვარ და ეჭვი არ შემაქვს იმიტომ რომ ვერ ვიტან უზრდელობას და ვერიდები და თქვენ ალბათ ეჭვი შეგაქვთ...

იმ საზოგადოებას სადაც მომივიდა დარწმუნებული ვარ შეეცვალათ, ყოველ შემთხვევაში მეორე დღეს იგრძნობოდა რომ ცუდად იყვნენ განწყობილები ჩემი თავხედობის მერე...

შემთხვევით მომივიდა კი არა, რაღაც უცებ თავი დავკარგე და ვერ გამიცნობიერებია რატო მომივიდა... შემოქმედების სფეროში ვმოღვაწეობ, და დაინგრა საკუთარ თავზე დადებითი წარმოდგენა... და თუ გამიგებთ რასაც ვამბობ - ძნელი კი არა, შეუძლებელია შემოქმედებითი ცხოვრება თუ თავად შეცდომა ხარ და სუფთა ადამიანი არ ხარ... ანუ, დანაშაულით ცხოვრება ძნელია... მით უფრო ნაძირალად რომ გრძნობ და შემოქმედებაზე ფიქრობ შეუძლებელია... ეხლა დიიიდ ნაძირალად ვგრძნობ თავს და ვერაფრით გავამრთლე ჩემი თავი,., ვერ მოვნახე გასაღები... თუ თქვენ ფსიქოლოგი ხართ, შემიძლია განვავრცო ეს საკითხი და მოვყვე, რომ ჩემზე როგორც რთულ და თავისებურ ადამიანზე, ყოველთვის გარშემო საზოგადოება ცდილობდა "ვერხი" აეღო, დავეჩაგრე, ხშირად დავემცირებინე... სადაც შეცდომა მომივიდა, იქ პირიქით, მე ვიყავი სიტუაციის მმართველი, ამ სამსახურის ასე ვთქვათ "ცენტრი" ... ვისთანაც შეცდომა მომივიდა, ის ასევე შემოქმედებითი ტიპაჟია, ცოტა ნერვიული, მოუსვენარი... და მე ეტყობა ქვეცნობიერად, რამენიმე წუთით მაინც "მომეწონა" ის როლი, რა როლშიც ყოველთვის ჩემთან იყვნენ სხვები სხვა დროს და მე მოვირგე ის როლი, როცა "ვერხი" აციღე ჩემზე უფრო ნერვოტულ ადამიანთან.... თუმცა ვერხის აღება შეგნებულად არ მიფიქრია... უბრალოდ ვეუხეშე მამისტოლა ადამიანს და იმდენად ნაძIრალად ვგრძნობ თავს, ეს 2 კვირაა სილაღე, მხიარული განწყობა, კარგი ხასიათი დავკარგე და დღე და ღამე ამაზე ვფიქრობ და ვერ მოვიცილე ეს საშინელი გრძნობა... სულ საკუტარ ტავს ვებრძვი, სულ ვცდილობ უკეთესი ვიყო, სულ შინაგან ბრძოლებში ვარ ისედაც და ... ახლა ეს საშინელი შეცდომა რომ მომივიდა... არ ვიცი.... გარედან რო შევხედო ჩემს თავს, უკანასკნელი ნაძირალა ვარ... დაახლოებით რა ტონში მომივიდა იცით, აი მქონია სიტუაცია ოპერები რო იყვნენ, მილიციელი ოპერები, და ყოველი თუნდაც ქუჩაში სიტუაციისას, ძაღლის ტონი რო ქონდათ დამამცირებელი, ესეთივე ტონით მომივიდა ნათქვამი და ამით თითქოს ის ცუდი თვისება აღმოვაჩინე ჩემში, რაც აქამდე არ მქონდა შემჩნეული... თუ არ ვიცი.... ესეთი ნაძირალა დავინახე ჩემი თავი... თან იმ კაცს 2 შვილი ყავს, ბავშვები... დარქმუნებული ვარ ისიც ისევე იტანჯა ჩემი ტონის მერე, როგორც მე ვიტანჯებოდი ღამღამობით ყოველი ჩემი წყენინების მერე სხვა მილიონ შემთხვევაში... და როცა ვიცი ეს რა გრძნობაა, და ახლა მე რომ სხვას მივაყენე ეს მტანჯველი გრძნობა,... ვაიმე მეტირება ცუდად ვარ და არ ვიცი როგორ მოვინანიო... სიმართლე გითხრათ უახლოეს ხანებში ჩემსკენ ერთი ძალიან პოზიტიური ამბავი მელოდება და ისე მაქვს საკუტარი თავი დაკარგული, რომ თითქოს ისიც არ მიხარია ისე როგორც უნდა გამხარებოდა... ისეთი ამბავი მელოდება რაზეც მთელი ცხოვრება მხოლოდ შემეძლო მეოცნება... მაგრამ ახლა იმ განყობით ვერ ვხვდები იმ ამმებს იმიტომ რომ ... ისევ და ისევ გარედან რო შევხედო ჩემს თავს, ნაძირალა ხარ ადამიანი თუ სხვას წყენას აყენებ და ჩვეულებრივად აგრძებელ ცხოვრებას.... აქამდე ისე იყო სულ რომ სიტუაციებში როგორც გულახდილ ადამიანს ისე მიცნობდნენ და მეშინია ძალიან მეშინია რომ ის სამყარო რაც ჩემშია და რაც აქამდე მოვიდა ჩემტან ერთად, მთელი ჩემი ურთიერთობები და დამოკიდებულებები, იგივე ჩემს მიმართ დამოკიდებულებები სხვანაირი შეიძლება გახდეს.... იმიტომ რომ შეუძლებელია ისევე გიყვარდეს სუფტა ადამიანი და შეუძლებელია ისევე გიყვარდეს ოპერი ძაღლი ადამიანი იმიტომ რომ მისი ცხოვრება ესეთივე შეცდომებითაა სავსე... ((((((
არ ვიცი რა ჭირი მეტაკა და რა დამემართა, რა თავში ამივარდა იმ წუთას.... ხო არის ესეთი გამოთქმასავით რო ხმარობენ ხოლმე, რო აი ეს ისეთი კაციაო, კაი კაციაო სუფთაო არ ჩაჭრილა არასოდეს არავისთანო და ასე შემდეგ.... ხოდა მე მგონია რო არასოდეს არ დამიშვია ისეთი მძიმე შეცდომა ისეთი ნაძირალას ტონი ნამდვიალდ არ მიხმარია როგორც იმ დაყწევლილ წუთს და ისევ და ისევ როცა გარედან ვუყურებ ჩემს თავს მე აღარ გამოვდივარ ის კარგი ადამიანი რომელიც არასოდეს არ ჩაჭრილა და სუფთად უცხოვრია.... (((
ვიტანჯები არ ვიცი საერთოდ გამივლის თუ არა, ჩემი მეხსიერებიდან ამას ვერ გადავაგდებ და რარაცნაირად უნდა მოვინელო ოღონდ არ ვიცი... რამე ახსნა მინდა მოვუძებნო და ჩემი ცნობიერებაც ამას არ ყოფნის.... (((

კი მართალს ამბობ... საკუთარი თავი დავინახე მასში.... ძველი მოგონებებიც გამახსენდა მე როგორი ვიყავი საზოგადოებაში და იმის მსგავსია ისიც საზოგადოებაში... მუდმივად საკუთარ თავთან დისკომფორტში...

მადლობა საინტერესო მოსაუბრე ხარ ასევე... ისიც კარგად აღნიშნე, რომ რომ ვინც ჩაიჭრა, ცხოვრებას აღარ იმსახურებსო?
კარგი შენიშვნაა... მე რაც დავპოსტე, წერის მომენტში თუ მიმსუბუქდება ხოლმე დანაშაულის გრძნობა...

ისე ჩემი პატარა საყვედური მიუხედავად იმისა რომ ფსიქოლოგები არიან შენი მეგობრები და შენ კარგი ადამიანი ხარ, "ეს ახსნა არის აბსოლუტურად ზუსტიო" მანც არ მიმაჩნია სწორ შეფასებად, იმიტომ რომ რაც სხვა დროს და ზოგადად ზუსტია ის ჩემს შემძთზვევაში აპრიორი ჭეშმარიტება შეიძლება არ არის... ამიტომ მე მხოლოდ ნაწილობრივ დაგეთანხმები... ოსე კი, იმაშიც მართალი ხარ რომ, ამდენი ხანი რაიმეს ასე განცდა ნორმალური არ უნდა იყოს... საერთოდ ემოციურობა და ზედმეტი სენსიტიურობა მახასიათებს, მაგრამ ისევ და ისევ, გარედან რო შემეხედა ჩემი თავისთვის, ჩემი ცხოვრებისა და გამოცდილებების გათავლისწინებით, ნაძირალა გამოვდივარ... და ვის წინაშე? ეგეც საინტერესო კითხვაა... საკუთარ თავთან პირველ რიგში და მერე იმ ადამიანის წინაშეც რა თქმა უნდა... ნაზირალა ადამიანი კი ისაა, რომელიც წარსულის + ებს და მინუსებს არ ითვალისწინებს და ისე აგრძელებს ცხოვრებას ზედაპირულად... ვისაც შეუძლია სიტყვით მოკლას ადამიანი და მეორე დღეს კარგ გუნებაზე იყოს... ესეთი რამდენიც გინდა იმდენია ჩემს გარშემოც... ჩემში ძალიან მძიმე ძვრები ხდება ეს დღეებია ამ ამბის გამო... მადლობა რომ ამდენს მესაუბრები, ასევე, საინტერესო მოსაუბრე ხარ ....

This post has been edited by laplandia on 12 May 2012, 22:23