ამ ტიპის გასვლა პირველია შენთვის .....
+ ძალიან სასიხარულო და წარმატებული ნაბიჯია.....
ისიც სასიამოვნოა, "ნეტა მეც მოვდიოდე" ფრაზებს რომ ვისმენ....
თან ვინ დაგხვდება...რა ხალხი...რა პროცედურები იქნება...რა დახვეწილი გარემო.......
მიხარია ზედმეტად....
მაგრამ სიხარულზე მეტად დაბნეულობა მიპყრობს....
ალბათ იმიტომ,რომ პირველი გასვლაა....იმიტომ,რომ პირველად დაგანახა "ხელმძღვანელობამ",რომ შენ მათი "პროექტი" ხარ და უნდა "დაგამუშავონ"

))
რა უხეშად ჯღერს,არადა რა პატივია....
მომწონს,მიხარია

)))
თან ვერც ვიაზრებ ჯერ კიდევ,ასეთ ნაადრევ ნაბიჯებს..... და რაც მთავარია,მხოლოდ ჩემს ნაბიჯებს....ყველასგან დამოუკიდებლებს.....
პირველად ხდება,როცა მე ვნერვიულობ და დედას უხარია

.....
მოკლედ...ვნახოთ ორშაბათს როგორ ვიქნები .... რა ემოციებით...
და სხვას არსდროს არ შეაწუხებს ის, რასაც შენი წუხილი ჰქვია-ო თქვა ჭილაძემ და დავეთანხმე მე...