აღარ გავაჩუმე და ვუსმენ... ხოდა,ჩემო მაქსიმუს, შენ მეტყოდი ახლა იმას,რასაც მივხვდი ჩემით.
სულ ასე იცი,მაცდი რომ ჩემით მოვხდე...შემდეგ გეუბნები შენ და შენც...
ხომ ასეა? ხომ არ მეჩვენება? იქნებ ისევე მეჩვენება,როგორც სხვებს ეჩვენებათ ჩემთან მიმართებაში? და რიგითი ვარ/არიან....
ეს აზრი მაქვს აკვიატებული და რადგანაც ასე ვგავართ,მგონია რომ სწორია.
ანუ მე დავისჯები ყველას გამო.შენ დაისაჯე უკვე? ვინ დაგსაჯა?
წერას რომ შევყვები,მაშინ ვხვდები, იმდენი მაქვს სათქმელი ყველასთვის და ყველაფერზე,რომ გადავსებული ვარ,სანამ არ გავსკდები....
ხო.................. და რას მივხვდი იცი? მეზარება თქმა,აზრი მისწრებს და თან ჩემს თავზე ვბრაზდები,რომ ასე ვუარყვე დროები,როდესაც ყველაზე მეტად მე ვიყავი... და რატომ ვუარყვე ეგაა მთავარი...
მაგრამ,ჩემო მაქსიმუს,იცი რა? დროზე რომ მითხარი,ყველას საკუთარი აქვსო... ზოგის ნელდება,ზოგჯერ ჩქარდებაო.... აი მაგასაც მივხვდი...
და მეც მე ვიყავი მაშინ,ხომ იცი როდისაც და ყველაზე მეტად მე.....
აი ასე იყო/არის/მინდა რომ იყოს.......