ინტროვერტები, ნაწილი VI

Hushta

არა

საკუთარ სრულყოფას რატომ უნდა შევეშვათ? რას გვერჩი? შენ შეეშვი სხვის დარიგებებს! იდეალური ადამიანები რომ არ არსებობენ ეგ არ ვიცით მე და ზიმბარდომ შენი აზრით? მაგრამ იდეალურობისკენ სწრაფვა რომ შესაძლებელი და ყველაზე მაგარი რაღაცაა ეგ შენ არ იცი სამწუხაროდ. "მიიღეთ ის ისეთი, როგორიც არის!" დიდი სისულელეა... რა მივიღო, ვთქვათ მიდრეკილება მაქვს ადამიანის წამებისკენ, მივიღო ეს? დაგიჯერო? საკუთარ თავს კი არა, საკუთარ თავში ყველაფერ ცუდს ვებრძვი, მარტივად რომ ვთქვა.

This post has been edited by herooftheday on 14 Jul 2013, 20:51

herooftheday

+++



საკუთარ თავს კი არა, ცუდს უნდა ებრძოლო შენს თავში. ,,ცუდი" ძალიან ზოგადი სიტყვაა, ყველამ თვითონ გადაწყვიტოს რა არის მასში ცუდი. ეხლა გამოჩნდებიან მავანნი და მეტყვიან - არავითარ ცუდი კარგი არ არსიბობს, ეგ პირობითი ცნებებიაო. კი ბატონო, ვინც მასე ფიქრობთ მასე იფიქრეთ, ყველანაირ აზრს აქვს არსებობის უფლება, მაგრამ მე მასეთი სოფიზმებით ვერ მომატყუებთ გენაცვალე. რეალური ცხოვრება ცოტა შორს დგას ამ ფილოსოფიური თუ ფსევდოფილოსოფიური თეორიებისგან. ვერავინ დამარწმუნებს რომ ცუდი და კარგი არ არსებობს. ადამიანს რომ მოკლავ ცუდია და ვერცერთი ფილოსოფოსი ვერ გადამარწმუნებს ამაში...

This post has been edited by BELLA-DONNA on 14 Jul 2013, 20:57

Hushta

სწორედ ამიტომ დავწერე წინა პოსტში სხვა იუზერთან,თუ ზუსტად იცი რომ უნდა შეცვალო რაღაც,მხოლოდ მაშინ უნდა შეცვალოთქო.ამის დაზუსტებად კი სჭირდება დრო და ბევრი თვითანალიზი.
აქამდეც მაქვს ნათქვამი,რომ როგორც კი ვაღიარე ჩემი თავი ისეთი,როგორიც ვარ ბევრად მარტივი გახდა სამყარო და იმ პოსტზე კიდეც უნდა მიმეწერა,რომ ბევრი რამ მეგონა შესაცვლელი ჩემში,მაგრამ აღმოვაჩინე რომ სულაც არ ყოფილა შესაცვლელითქო.
მგონი ერთი და იგივე რაღაცას ვიმეორებთ მე და შენ სხვადასხვა სიტყვებით

მთავარია ობიექტური დამოკიდებულება საკუთარი თავის მიმართ,ზოგჯერ შეიძლება უკმაყოფილო იყო,ზოგჯერ კმაყოფილი,წარმავალია ეგენი,მთავარია იყო ობიექტური ყველგან და ყველა სიტუაციაში შენივე თავის მიმართ
თორემ შანსი თანაბარია განდიდების მანიასა და არასრფულფასოვნების კომპლექსს შორის სუბიექტური შეფასებეიბსას.

პ.ს. სხვა პოსტები არ წამიკითხავს,მხოლოდ ის რაზეც მონიშNული ვიყავი,გადავხედავ მერე მაინტერესებს

BELLA-DONNA

ჰო, ამ მხრივ ჭეშმარიტება ჩვენშია, ეს დავწერე სწორედ თავიდანვე
ნებისმიერ ინდივიდს უნდა ინდივიდუალური მიდგომა. განსაკუთრებით კარგია თუ ის თავად მოძებნის საკუთარი თავის ხსნის გზას. ამ საკითხში ინსტრუქციები არ არსებობს IMHO.
რაც უფრო მეტს შეეცდება თავისით, მეტი წინააღმდეგობები ექნება, მაგრამ მით უფრო მეტს აღმოაჩენს და თვითონ იქნება საკუთარი თავის მშველელი და არა ექიმი.
(ამ შემთხვევაში ფსიქოლოგიას ვეხები და არა ფიზიოლოგიას).
როცა ეკლის ამოღებაში ექიმი გეხმარება, მეორედ რომ შეგესობა ისევ ექიმთან გარბიხარ და ვერ სწავლობ საკუთარი თავის შველას, ეგ კი არა, აღარც კი ცდილობ თავად უშველო საკუთარ თავს.

ჩემი აზრით სიმორცხვე და დაბნეულობა თვითკონფლიქტია, ანუ ორი სხვადასხვა შიშია, რომელიც ერთმანეთს ეწინააღმდეგებიან და ინდივიდი შეყავთ ჩიხში.
ამ ორი ურთიერთსაწინააღმდეგო შიშიდან ერთ-ერთს მაინც თუ აღმოვაჩენთ და აღმოვფხრავთ, შედეგი ნაწილობრივ მიღწეულია.
"არ უნდა მრცხვენოდეს" ძახილი და სხვა თავისშექცევის მეთოდები, შედეგთან ბრძოლაა, რომელიც იშვიათად, ან მხოლოდ მცირეხნით წყვეტს პრობლემებს.

პ.ს. თუ ჩემთან მსჯელობა გაღიზიანებს, ან შეგაწუხე შეგიძლია არ გამომეხმაურო, არ მეწყინება.

* * *

Gentle_Girl

+1

This post has been edited by Hushta on 14 Jul 2013, 21:08

Hushta

თვითმკურნალობა - ყველაზე დიდი შეცდომა!..

რა ვიცი, რა ვიცი, ყველას ტავისი აზრი აქვს. პრინციპში მეც დაახლოებით იგივეს ვწერდი მგონი წეღან, ოღონდ სხვა სიტყვებით. მეჩვენება რომ წყალს ვნაყავთ...

ეგ თავისთავად იგულისხმება, გამოხმაურება რომ არ მდომებოდა, არც გამოგეხმაურებოდი, ამისთვის შენი ნებართვა და რეზოლუცია რაში მჭირდება, ჰანი...




წავედი ეხლა მე და ვინც აპირებთ რომ ჩემს პოსტებს უპასუხოთ, გაითვალისწინეთ, რომ პასუხს ცოტა დააგვიანდება...

Gentle_Girl

OFFTOPIC:

hey. soulsister! გამარჯობა და ნახვამდის...

herooftheday

მე და სხვებს რომ არ უნდა დაგვიჯერო ამაზე მქონდა სწორედ საუბარი. საკუთარ თავს დაუჯერე თქო.
ცუდი რომ არის ამას ხო გრძნობ და ხო გაწუხებს? ვიდრე საკუთარ თავს ბრმად შეეწინააღმდეგებოდე, იქნებ ჯობდეს ის გაგეგო რატომ გაქვს ადამიანის წამებისკენ მიდრეკილება?
ისიც შეგეფასებინა და განგესაჯა რა არის კარგი. რატომ ფიქრობ რომ იდეალურობისკენ სწრაფვა "ყველაზე მაგარი რაღაცაა".
საიდან გაქვს იდეალურის იდეა და რატომ გგონია ეს ასე.
მოკლედ, ისევ მიზეზებთან მივდივარ, რომელიც ჩვენში უნდა ვეძებოთ.

Hushta

ამ ყველაფერზე ძალიან ბევრი მიფიქრია მეგობარო... გამოცდილებაც მაქვს გარკვეული ოდენობით და საკუთარ თავის გაცნობაც დაწყებული მაქვს... არგუმენტაციის გარეშე ბრმად, საერთოდ არაფერს ვიჯერებ და არავის სიტყვას ვიღებ უდავო ჭეშმარიტებად. კრიტიკული აზროვნება მუდმივად აუცილებელია ყველა საკითხში. მიზეზებზე ფიქრიც საჭიროა, რა თქმა უნდა. მაგრამ არ უნდა დაგვავწიყდეს მიზანზე ფიქრიც, თუ მიზანი არ გვაქვს, მითუმეტეს.

This post has been edited by herooftheday on 14 Jul 2013, 21:48

მე ვფიქრობ საკუთარ თავში გვაქვს სამყაროს გასაღები და რესურსი ვიპოვოთ ის.
მეცნიერებები ადამიანის გარეშე ვერ იარსებედა,ის ჩვენ გამოვიგონეთ,რაც ადამიანის პროდუქტია მასშივე არის,უბრალოდ საჭიროა მისი პოვნა.
არ ვამბობ რომ არაფერი უნდა წაიკითხო,არავის მოუსმინო,მაგრამ ყველაფერი შენი შინაგანი გონის თანახმად უნდა მიიღო.

+1 და სიმორცხვე ჩნდება საკუთარი თავის უარყოფისგან და თვითწრმენის ნაკლებობიდან.

მე ბევრი განსხავებული აზრი მაქვს ახლა, ნელ-ნელა ვყალიბდები,უბრალოდ ზოგი გადავდე... ნუ ძირუული პრინციპები მაქვს,მაგრამ არც იმას გამოვრციხვავ მომავალში შემეცვალოს ეს "ძირეულობები".

იდეალის გაგება პირობითია და ყველას საკუთარი აქვს.

მე კი ამაში ვხედავ ადამიანის სიცოცხლის აზრს.



BELLA-DONNA

ჰეი ჯოი!
უკვე წასული ხარ სავარაუდოდ.გვიან მოველ რათა ეს გული გადამეშალა :უკბილოიუმორი:

This post has been edited by Gentle_Girl on 14 Jul 2013, 22:12

Gentle_Girl

ყოველთვის მზად უნდა იყო აზრის შეცვლისთვის და ამის გამო საკუთარ თავს არ უნდა აკრიტიკებდე.
ჭეშმარიტება არავინ არ იცის, მხოლოდ ის უახლოვდება ვინც ეძებს და ვინც ეძებს ის ყოველთვის ახალ-ახალს აღმოაჩენს.
ამისთვის ვარ აქ, ფორუმზე - გავიგო სიმართლე ჩემში.

herooftheday

მივიღოთ საკუთარი თავი ისეთი როგორებიც ვართ და ეს მოგვცემს ენერგიას შევცვალოთ მასში ის რაც არ მოგვწონს - ეს არის ჩემი ინდივიდუალური მიდგომა რაც გამოვიმუშავე ცოტაოდენი კითხვით და ცოტაოდენი დაკვირვებით.
წვრილმანებშიც კი, არასოდეს არაფერს არ ვუკრძალავ საკუთარ თავს. წორედ ეს მაძლევს ენერგიას არ გავაკეთო ის რაც საჭირო იყო ამეკრძალა.
იმიტომ, რომ როცა რაღაცას უკრძალავ საკუთარ თავს, იქვე გიჩნდება შიში რომ ეს რაღაც აღარასოდეს არ შეგეძლება გაიმეორო და თუ გაიმეორებ, საკუთარი თავის მიმართ გაგიჩნდება ზიზღი და უკმაყოფილება - "ისევ ვერ შევძელი" - აი ეს ორი ურთიერთწინააღმდეგობა ძალიან გვასუსტებს და კიდევ უფრო გვამძიმებს.
(მაგალითებს არა აქვს მნიშვნელობა, თითქმის ნებისმიერი სიტუაცისას ხდება იგივე).
მთავარია ყურადღებით ვუყუროთ საკუთარ თავს და მაქსიმალურად გულწრფელები ვიყოთ საკუთარ თავთან - მოვერიდოთ ფაქტების შეფერადებას - შემსუბუქებას ან დამძიმებას (ამ უკანასკნელს იმიტომ ვაკეთებთ, რომ თვითუკმაყოფილების გვეშინია და გავურბივართ).
რადგან ეს მიდგომა ხშირად წარმოშობს საკუთარი თავის მიმართ უკმაყოფილების განცდას, მაგრამ ეს კიდე ვიმეორებ: წინასწავე უნდა მოვიშოროთ, უნდა გვესმოდეს რომ იდეალურები არ ვართ და ნუ განვიკითხავთ საკუთარ თავს ამის გამო. ნურც სრულყოფას ნუ მოვინდომებთ, თორემ მონდომებაც შიშს ქმნის, რომ ესა და ეს შეიძლება ვერ შევძელოთ. უბრალოდ ვიმოქმედოთ - რაც არ მოგვწონს ის შევცვალოთ დაკვირვებით. არა წინააღმდეგობით, არა დიდი მონდომებით, არა მიზნის მტკიცედ დასახვით და არა საკუთარი თავის დათრგუნვით.
ესაა ჩემი მიდგომა ფსიქოლოგიური პრობლემების მიმართ.

Gentle_Girl

ვიცი რაც უნდა შევცვალო და როგორც,მაგრამ მართალი ხარ,ჯობს შევეშვა და ნაკლებად ვიფიქრო ამაზე,ბუნებრივად უნდა მივიღო ჩემი ხასიათი და ამის გამო წვრილმანებზე არ ვინერვიულო.მითუმეტეს,რომ ამ რაღაცების გამოსწორების დროს საშინლად ვგრძნობ ხოლმე თავს.

75-ე გვერდზე შოპენჰაუერის ნაკვესი იმიტომ დავდე, რომ რასაც გადავხედე პოსტებს დავინახე რო აქ ხალხი უკმაყოფილო იყო საკუთარი თავით.
წაიკითხეთ და დააფასეთ თქვენი თავი ინტროვერტებო.

შოპენჰაუერი არის დაცემულ არწივთა ასაფრენი!

This post has been edited by Hushta on 14 Jul 2013, 23:22

Hushta
წავიკითხე და მომეწონა,თუმცა ოდნავ გადაჭარბებულად მეჩვენა,სულ ოდნავ ;დ

Hushta

ნამდვილად ასეა,ბევრი უნდა გავიგოთ რომ ცოტათი მივუახლოვდეთ.

ცოტა ხმამაღალი ნათქვამია,მარტო ფორუმის იმედად ვერ იქნები


pippa

ხო ჩემთანაც ასე იყო,ბევრს ვფიქრობდი და ვნერვიულობდი ზუსტად ისეთი "ხმაურიანი" რომ არ ვიყავი,როგორც ჩემი მეგობრები.
ერთი პერიოდი ყველა "გიჟი" მეგობარი იკრიბებოდა და მე ვიღლებოდი მათთან,იმის მაგივრად რომ მეთქვა არ მინდა წამოსვლა,ვიმალებოდი სახლში.
1-2 ჯერ ჩემი სუპერ-ექსრტა მეგობარი კიდეც მოვიდა შეწუხებული სახით დახმარება გჭირდებაო....
არადა კარგად ვიყავი,გარდატეხის ასაკის კრიზისი მქონდა + ინ ლავ
ახლა მეცინება,რა უტვინო ბავშვი ვიყავი
იმიტომ ვერ ვამბობდი არ მინდა წამოვიდე თქვენთან ერთად,რომ მეგონა არ წასვლის მიზეზი გამოსასწორებელი მქონდა.
წინა გვერდებზე სწორედ ამაზე იყო საუბარი და მე პირადი მაგალითით დავაგვირგვინე

Gentle_Girl

დისკუსიას და კამათს სერიოზული ძალა აქვს!
სამწუხაროა რომ ცოტაა ასეთი.

Hushta

+1
გეთანხმები,ჭეშმარიტება იბადება კამათში.
მაგრამ მე არ მიყვარს კამათი,სადაც ორივე მხარე ცდილობს მისი სიმართლე დაამკტიცოს, არ სცეს პატივი მეორე მხარის მოსაზრებას,მოკლედ რომ ვთქვა არაჯანსაღი კამათი,
ამიტომ თავს ვარიდებ ყველანაირ კამათს,ფურცელს ვეკამათები ხოლმე ან ვორდპრესს