ინტროვერტები, ნაწილი VI

melodyman/

აა დაიგრუზე უკვე
ეგ მერე იმას ხომ არ ნიშნავს, რომ მგრძნობიარე ინტროვერტი ხარ? თუ რამე შემოგვემატე

ინტროვერტებო, თქვენს ჩაკეტილობაზე ხაზი გაუსვამთ გარშემომყოფებს? ისე, რომ გული გატკინონ. როგორი გამოცდილება გაქვთ, როგორ იცავთ თავებს

This post has been edited by lurdes on 16 Jul 2013, 23:56

lurdes

კი
დაინტერესებულან თუ რატომ არ ვსაუბრობდი ბევრს და რატომ ვიყავი ჩაკეტილი
მეც ყოველთვის მეგონა,რომ პრობლემა ჩემში იყო.

მაგრამ პრობლემა მათში ყოფილა,ვისთანაც არაკომუნიკაბელური და ჩაკეტილი ვიყავი და არა ჩემში.ამას ცოტა გვიან მივხვდი,მაგრამ არაუშავს.
ნუ ისინიც არც არასდროს დაინტერესებულან,იქნებ იმიტომ არ ვსაუბრობდი,რომ უბრალოდ მათთან საუბარი არ მინდოდა.

იმედია სწორ თემაში ვპოსტავ.

ესეიგი მაინტერესებს აქაური იუზერების აზრი კავშირზე ინტროვერტობას, პერფექციონიზმსა და სოციალურ შფოთვას შორის. თუ ვინმე ფსიქოლოგი ან ფსიქოლოგიის სტუდენტი დაპოსტავს უფრო გამიხარდება.

ნუ პერფექციონიზმს და ინტროვერტობას ალბათ განმარტება არ სჭირდება, სოციალურ შფოთვაზე (იმედია social anxiety-ს ასე ეძახიან ქართველი ფსიქოლოგები თუ არადა ბოდიშს ვიხდი არასწორი თარგმანისთვის ) კი ვიტყვი ერთ ორ სიტყვას. ე.ი. სოციალური შფოთვა არის ადამიანის გადამეტებული ღელვა სოციალურ სიტუაციაში მოხვედრისას, ანუ ადამიანებთან ურთიერთობისას ასეთი პიროვნება ყოველთვიის ნერვიულობს რა შთაბეჭდილებას მოახდენს, რა აზრის არიან მასზე და ა.შ.
ამ ადამიანებს უმეტეს შემთხვევებში აქვთ დაბალი თვითშეფასება ხშირად გაურბიან სხვებთან ურთიერთობას ამჯობინებენ არ დატოვონ კომფორტის ზონა და მოერიდონ სხვებთან კონტაქტს თუმცა შეიძლება ამის სურვილი ჰქონდეთ. არსებობს მოსაზრება რომ სოციალური შფოთვის მიზეზია ეგოცენტრულობა, ანუ ინდივიდს მაგალითაფ ვინმესთან საუბრისას ჰგონია რომ მის ყველა სიტყვას თუ მიმიკას ან ჩაცმულობას მეორე ინდივიდი აფასებს და დასკვნები გამოაქვს პირველზე... მარტივად რომ ვთქვათ ყველა ვინც მსთან კონტაქტში შემოდის მასზეა მთლიანად მომართული.

იმედია გასაგებად დავწერე, შეიძლბა არც იყო საჭირო და უკვე იცოდით

ჩემი კითხვები უფრო კონკრეტულად მდგომარეობს შემდეგში. სოციალური შფოთვა იწვევს პერფექციონიზმს და ინდივიდი იწესებს მაღალ სტანდარტებს, იმ მიზნით ამ სტანდარტების შესრულების შემთხვევაში ჩემზე ცუდ დასკვნას ვერავინ გამოიტანსო თუ პირიქით, პერფექციონისტი ხვდება სოციალურ სიტუაციებში არაკომფორტილ მდგომარეობაში იმის გამო რომ მის მიერვე დაწესებულ სტანდარტებს ვერ აკმაყოფილებს? შეიძლება ამ ყველაფერს სარჩულად ინტროვერტულობა ედოს?

მოკლედ ვიცი რომ ეს პროფესიონალების გასარჩევი უფროა, მაგრამ თქვენი აზრი და უფრო გამოცდილებაც ძალიან მაინტერესებს.

This post has been edited by Van Troy on 17 Jul 2013, 04:06

ძალიან საინტერესო კითხვაა.
პოროფესიონალი არ ვარ (არც სტუდენტი) და თუ შეიძლება მეც გამოვეხმაურები, ვიფიქრებ.

This post has been edited by Hushta on 17 Jul 2013, 09:12

შემოგემატათ ერთი
პლიუსები მიუწერეთ

ჩემს კლასში ერთი-ორი კაცის გარდა სირი იყო ყველა
ბანკეტზეც არ მინდოდა წასვლა და ძალით წამათრიეს


Van Troy
ორივე
რატომ უნდა გამორიცხავდეს ერთმანეთს?
თანდმევი მოვლენებია როგორც მათემატიკაში გამოკლების ოპერაციისას შეკრება რომსრულდება
ახლა იუზერები უშველებელ პოსტებს დაგიწერენ, მაგრამ აზრი ეგ იქნება ნახავ
გააჩნია შენ რომელ გზას აირჩევ]
თუ გინდა ერთ სტუდენტზე დაკვირვებას დაგიდებ

This post has been edited by Hermyon on 17 Jul 2013, 09:23

Hushta

ყველას აზრი საინტერესოა ჩემთვის

Hermyon

შენთუ მაგას იზამ

melodyman/

მე ჩემთვის ვიცი, რომ პრობლემა მათშია
არ შეუძლიათ ადამიანის ისეთად მიღება, როგორიც არის
და არასდროს დაფიქრებულან, რომ მათთან ურთიერთობა თუ არ მინდა , საკუთარ თავებში იპოვონ მიზეზი

მაგრამ ჩემ შემთხვევაში ცუდი ისაა, რომ არის რამდენიმე ადამიანი, ვინც გულს მტკენს ჩემს ბუნებაზე ხაზგასმით
ამას დამამცირებლად და საერთო წრეში აკეთებენ
პრაქტიკულად კონფლიქტი მაქვს ამის გამო
და თავს ძალიან ცუდად ვგრძნობ

ნუ ეგ ეხა ძალიან სუბიექტურად ნათქვამია. საზოგადოებრივი წყობაქ გვაქვს ასეთი, რომ გარკვეულ ხასიათს უპირატესობას ანიჭებენ... უსამართლობაა ვიცი, მაგრამ ამიტომაც უნდა დაიკიდო სხვები. ყველა მარტოსულად გრძნობს თავს ამაში დარწმუნებული ვარ. დამნაშავე კი ეს სისტემა თუ რაცაა ეგაა.

პრობლემა ცალმხრივი არასდროს არის.
"ჩვენი არ ესმით" -ემოს საუბარს უფრო გავს, ვიდრე ინტროვერტისას.

ხშირია არასწორი შეხედულებების და მითების გავრცელება ასეტ ადამიანებზე, რომ მათ საუბარი არ უყვართ
ან ადამაინების ეშინიათ/ეზიზღEბათ და ა.შ., რაც არ არის მართალი.
გარდა ამისა, ბოლო დროს მოდური გახდა ინტროვერტობა.

მე ასე ვიცი და ასე მესმის, რომ ინტორვერტებს სიამოვნებთ მარტო ყოფნა,
რადგან ასე უფრო კარგად ფიქრობენ, უღრმავდებიან აზრებს და იკვლევენ თავიანთი წარმოსახვის საგნებს
და ეს ბუნებრივია მათთვის.

+1

უბრალოდ არ ცოდნაა, სხვა არაფერი. არ იციან ვინ არიან ინტროვერტები

,Katie

+

ეს არის პრობლემა სწორედ
სამწუხაროდ, დაწვრილებით მომიწევს სიტუაციების გადმოლაგება, რის ხასიათზეც ახლა არ ვარ


This post has been edited by lurdes on 20 Jul 2013, 23:43

ალბათ სხვა განზომილებიდან ან რამე სხვანაირად რომ დაგვანახა ხალხი, შიშით გული გაგვისკდებოდა, იმდენად მარტოა ადამიანი. ირონია კი ის არის, რომ ადამიანს ურთიერთობა სჭირდება, მაგრამ ამასთანავე ის მარტოა. გასაგებია, რომ მარტოობაში ვგულისხმობ გრძნობას მხოლოდ. მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ ადამიანი ურთიერთობას იდეალურად აღიქვამს ან სულ არ აღიქვამს, ხოლო ორმხრივი შეთანხმება ურთულესად მეჩვენება.

melodyman/

გეთანხმები
მაგიტო მეზარება პოსტაობა აქ, ისე მეც ინტროვერტი ვარ ზოგადად, პროსტა არ ვიმჩნევ
^ვიტყუები
ძალიანაც ვიმჩნევდი და 3ივე სკოლაში(3ჯერ გამოვიცვალე სკოლა) ვერ ვიხსნებოდი, გული არ მიმიწევდა მათთან სალაპარაკოდ, თავიდან სულ მეგონა რომ ეს პრობლემა ჩემში იყო, მარა ვცდებოდი. ყველას ჩემგან განსხვავებული შეხედულებები ქონდა, განსხვავებული გემოვნება და სალაპარაკოს ვერ ვნახულობდი მათთან..

This post has been edited by ვუნდერკინდი on 21 Jul 2013, 16:26

Van Troy

კითხვებზე პასუხი არ ვიცი მაგრამ ეგ ძალიან ნაცნობი სიტუაციაა ჩემთვის.
როცა სადმე ვხვდები მეგობრებთან ერთად, ვიცნობ ახალ ადამიანებს სულ მაქვს ისეთი შეგრძნება,რომ არავის მოვეწონები.
ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს ყველა ჩემს წვრილმანს ხედავენ, აკრიტიკებენ და ეს შეიძლება გახდეს მიზეზი იმისა,რომ აღარ მოუნდეთ ჩემთან ურთიერთობის გაგრძელება.
მერე უკვე ვჩუმდები,ვცდილობ ნაკლები ვილაპარაკო როცა იგივე ჩემი მეგობრები გაუჩერებლად საუბრობენ ახალ ნაცნობებთან ახალ თემებზე.
ვფიქრობ,რომ არ გამაჩნია საკუთარი აზრი და რაც უნდა ვთქვა იქნება ყოველთვის არასწორი.
((((