ინტროვერტები, ნაწილი VI

[*Artless*]

შინაგანად ინტროვერტი ვარ.
აი, გამოხატვის ფორმებით კი... რიავიცი... ხან წავუექსტრავებ, ხან კი წავუინტროვებ. მიდი და გაიგე. ^^

[*Artless*]

*Artless*
ბევრ ადამიანთან ერთად როცა ხარ, ოდესმე დაღლილხარ ისე რომ ხმას ვეღარ იღებ, საშინლად გრძნობ თავს და ერთი სული გაქვს მაგ სიტუაციას მოშორდე და წასვლის მერე ერთი 2 საათი უცნაურად გრძნობ თავს, ეს ყველაფერი უმიზეზოდ.
ხანდახან თუ ხალხთან ურთიერთობის მუღამი არ გაქ ეგ სხვა ბაზარია მგონი ეს სიმპტომები ადვილად შესამჩნევია.

[wolfchant]

wolfchant

[wolfchant]

უჰ, რამდენჯერაც გინდა.
მთლად "საშინლად" შეიძლება არა, მაგრამ საკმაოდ არაკომფორტულად კი არაერთხელ მიგრძვნია თავი. და არამხოლოდ ხალხმრავლობაში. ზოგჯერ რამდენიმე ადამიანიც საკმარისია.
გარკვეული ხნის გასვლის შემდეგ უდიდესი სურვილი მიჩნდება, სასწრაფოდ მოვშორდე მათ და სახლში გავიქცე. ან სადმე სხვაგან განვმარტოვდე.
და ამ დროს შესაძლოა ის ადამიანები ჩემთვის ახლობლები და შინაურები იყვნენ.

თუმცა ზოგჯერ მშვენივრად ვარ, მსიამოვნებს იმ საზოგადოებაში ყოფნა და ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ დაუსრულებლად ვიქნებოდი მათთან და გავატარებდი დროს.

და მიუხედავად ამისა,
wolfchant
როგორ ფიქრობ? ხომ მაინც თქვენიანი ვარ?

[*Artless*]

[*Artless*]

თითქმის სულ ასე ვარ.
დაჟე ამ ფორუმზეც, აგერ 5 წელზე მეტია ვარ ჩემთვის )

[გიარია]

*Artless*
თუ უცნაურ გრძნობაში დეპრესიას გულისხმობ და მაგ მდგომარეობაშI რომ ხარ, უბრალოდ რამის თქმას ვერ ახერხებ და თუ მაინც დააძალე თავს მაინც რაღაც სისულელეს ლაპარაკობ, რისიც შენც გერიდება და რაზეც შეიძლება გაეცინოთ, მაშინ მთლა ერთნაირები ვყოფილვართ

მაგრამ ეს სუფთა შემთხვევითობაა, ხანდახან მემართება ისეთ ადამიანთანაც კი, ვისთანაც ახლოს ვარ, ხანდახან კიდე ძაან ვრცელ საზოგადოებაშიც ზედმეტად აქტიურად ვგრძნობ ხოლმე თავს და მშვენივრადაც ვიქცევი, მაგრამ რაც მეტი ხანი ვჩერდები უკვე ისევ ეგრე მემართება ნელნელა

მაგრამ მნიშვნელოვანია შენიშნო მგონი, რომ ეგეთი მდგომარეობა მარტო მოწყენა არაა, უფუნქციო უნდა ხდებოდე, თითქოს შენი ნაწილი გტოვებს ენერგიის სახით და ის არ ხარ, რაც სინამდვილეში ხარ, მოკლედ მაგ დროს გარემოსთან ურთიერთობა კატასტროფულად დაბლა ეშვება, უბრალოდ ვერ ახერხებ რამენაირად ურთიერთობას ადამიანები კიდე ამას ვერ ხვდებიან და ხშირად უცნაურ პერსონად გთვლიან.

This post has been edited by wolfchant on 31 Oct 2013, 23:03

[გიარია]

[wolfchant]

ოდესმე არა, სულ ესე ვარ... რაც თავი მახსოვს, ე.წ . წვეულებებიდან(დაბადების დღე, ქორწილი და ა,შ)პირველი ყოველთვის მე მოვდივარ, მღლის ხალხმრავალი სიტუაცია... ჩემთვის წყნარად, რამდენიმე ადამიანთან ერთად მირჩევნია მოვილხინო...ინტროვენტებს გაგვიმარჯოს..........

[wolfchant]

wolfchant

[marimari]

ეს ყოველთვის არა.
"ხშირად"_არა... აღარ.
თითქმის აღარასდროს.

[marimari]

ამისთვის ჩემთვის ჩვეულებრივი მდგომარეობაც საკმარისია ხოლმე.

[*Artless*]

იცი?
მე უკვე იმის განცდა მაქვს, რომ ზუსტადაც ჩემი ნამდვილი და წინა პლანზე წამოწეული "მე" არის საკუთარ თავთან განმარტოებისა და გარშემო მომხდარ მოვლენებში პასიური მონაწილეობისა და უმეტესად დამკვირვებლის როლის შემსრულებლის მსურველი.
წესით ალბათ განგაშის ზარს უნდა ვცემდე. მაგრამ თითქოს შეგუებული ვარ და "ნორმალურად" მიმაჩნია ეს ამბავი.

This post has been edited by *Artless* on 1 Nov 2013, 12:25

[*Artless*]

[გიარია]

მეც ძირითადად სუფრებზე მემართება

[გიარია]

[wolfchant]

არა მაგაში არ ვგავართ, ჩვეულებრივ განწყობაზე რომ ვარ ხოლმე თითქოს ჩემით ჯდება ჩემში საზოგადოებაში მოქცევის წესები და თავისუფალი ვარ მაშინ.

[wolfchant]

არა მე ეგრე არ ვარ, მომწონს აქტიურობა მაგრამ ხშირად ამას უბრალოდ ვერ ვახერხებ. ისე კი ძაალიან ბევრს ვფიქრობ ხოლმე, განმარტოება ჩემთვისაც აუცილებელია.

marimari

[marimari]

++++++
ქორწილებზე მეტად არაფერი მეჯავრება ისე შეიძლება 1მა ძალიან ახლობელმა ადამიანმაც შემიყვანოს, მაგ დაღლილობაში დეპრესიაში თუ რაცაა, მაგარი უცნაურია და მასაც კი ვეღარაფერი ვუთხრა ნორმალურად, მაგრამ შეიძლება 1მა ქორწილმა ისე ჩაიაროს სუ ჩვეულებრივად ვიყო.
რაზეა დამოკიდებული არც ვიცი, მაგრამ რაც ვნახე ნივთიერებების ბალანსის ცვლილებებს მიაწერენ და ირწმუნებიან, რომ საკმარისია აინტიდეპრესანტი დავლიო შეიძლება ეს პრობლემა მოიხსნასო..
საინტერესო რამეა.

[marimari]

[*Artless*]

არანაირი ანტიდეპრესანტი, უბრალოდ ზოგი არის ინტროვენტი. ზოგი ექსტროვენტი.. ბუნებაში აუცილებელია ბალანსი... ყველა ერთნაირი ვერ იქნება... ჩვენ ასეტებად დავიბადეთ...მივიღოთ ჩვენო თავი ისეტებად, როგორებიც ვართ.. არ ვთვლი, რომ '' რამე მჭირს'' უბრალოდ მიყვარს სიმშვიდე და მღლის ხმაური... გავურბივარ ხმაურიან ადგილებს და ადამიანებს და ვცდილობ ჩემნაირი ინტროვენტები ვიპოვო და მათთან ვიმეგობრო...რა ანტიდეპრესანტი, კარგით რა...ჩვენ ასეტები ვართ და მორჩა..'' სამკურნალო'' რა გვჭირს... კარგით რა..

[*Artless*]

[LivetsSpil]

ან გარემომ გვაქცია ასეთებად.

[LivetsSpil]

*Artless*

[tenochtetlan]

[tenochtetlan]

wolfchant
ყველაზე ღვთისმგმობეეე შენც ინტროვერტი ყოფილხარ, კაია
*Artless*

[*Artless*]

და მაინც...

[*Artless*]

LivetsSpil
ჩემი აზრით, გარემოც თამაშობს როლს.

tenochtetlan

ვახ, კაცოოო.
გამარჯობა, ტენო. სად გადაიკარგე? რა ხანია, აღარ გამიხალისებიხარ.

[wolfchant]

tenochtetlan

[wolfchant]

გადასარევი
ნუ რაღაც პონტში კაია, მარა ეჭვი მაქვს უფრო ნაკლებს რომ ვფიქრობდე და ხალხში უცნაური რაღაცები არ მემართებოდეს ხანდახან უკეთესი იქნებოდა.