კითხვა ფსიქოლოგთან

Hyperzet

ცუდია

Hyperzet
კი მცირედთან,იმათთან ძალიან ახლოს ვარ და ძმურად.აი სხვებთან კონტაქტი კი საერთოდ არანაირი სახის არ მინდა...

Mactavish*

შესაძლოა, შენს გარშემო არ ტრიალებს შესაბამისი საზოგადოება.
ყველაფერს შენს თავს ნუ დაბრალებ.
თანაც, ახლობლებს უპრობლემოდ ეკონტაქტები, როგორც თქვი.

Hyperzet

მართალია.

კი, მდომებია.
გაზრდა ასოცირდება სიძნელეებთან: რომ ადამიანები უნდა აღვიქვა სერიოზულად და შევწყვიტო ცანცარი. ვიყო მკაცრი და ცოტა ცივი. არ ვიყო ისეთი თბილი და მეგობრული და ბავშვური, როგორიც ეხლა ვარ.
ზრდასრული ადამიანების ყოფა კი, არ მომწონს. ვითომ ძალად ამაყები არიან და ჩაკეტილები.

niki-biki:)

როგორ მესმის შენი.
რომ იცოდე, როგორ მესმის.

niki-biki:)

ბავშვობა სილაღესთან და უზრუნველობასთან.
თუმცა ზრდასრულობას აქვს ერთი შესანიშნავი თვისება- დამოუკიდებლობა.
ეს ბავშვს არ აქვს.
აირჩიე, როდის "გაიზრდები" და რა გირჩევნია, იყო თავისუფალი და დამოუკიდებელი თუ დამოკიდებული და ბავშვური თვისებებით

Hyperzet
დიდი მადლობა მაიკო :*

მეშინია დამოუკიდებლობის. ალბათ ნელნელა დავძლევ. აი, ვიწყებ უკვე ნელნელა. და ჩუმად, რომ თვითონაც ვერ მიხვდეს )
ისე, სად გამოიჭირე. ვიცოდი, რომ ეს ძილი რაღაც ძალიან სერიოზულ პროტესტთან იყო კავშირში, მაგრამ მთლად გაზრადს თუ ეხებოდა, რას წარმოვიდგენდი )))))))



*Artless*
ხო. რთული ჩანდა, მაგრამ შესაძლებელი ყოფილა, ხო ხედავ :* :* წამო, ზურგი გამიმაგრე

This post has been edited by niki-biki:) on 14 Jun 2013, 21:50

niki-biki:)
არაფრის. : )

ჩვენი ქვეცნობიერი სულ ასეთ ლაბირინთებს გვიგებს.

niki-biki:)
მეც ვცდილობ ნელ-ნელა.
არც ისე ადვილია. მაგრამ

:*

ავადმყოფური იდეები მაწუხეს,ვხვდები ამას კარგად,ძალიან მინდა მოვიშორო,გამომდის ცოტათი კიდეც,მაგრამ ვერ წარმომიდგენია ამ აზროვნების გარეშე ჩემი თავი,ცარიელი ვრჩები ამის გარეშე და მგონი დარხეული მაქვს? ანუ სურვილი მაქვს,მაგრამ მალევე მიკვდება,ისევე ძველი თავი მირჩევნია,ახალ გაწონასწორებულ და წესიერს.

Mactavish*

ესე ხშირად ხდედბა ადამიანი ან ნევროზიდან ან რაიმე პრობლემას თავს რომ აღწევს შემდეგ ის "ექაჩება" რადგან სხვანაირად, ამ პრობლემის გარეშე ცხოვრება თითქოს არ შეუძლია ადამიანს. შემდეგ ამაზე ვმუშაობთ, რომ ასეთი "ლომკა" მოვხსნათ
დაუფიქრდი - რა სარგებლობას გაძლევს ეს აზრები? და რითი ისურვებდი იმ სიცარიელის ამოვსებას, რომელიც ჩნდება ამ აზრების მოშორების შემდეგ?
შეიძლება მნიშვნელოვანი იყოს ისიც რომ გაარკვიო არამხოლოდ რა სარგებელს ღებულობ არამედ რა უნდა ამ ფიქრებს, რატომ არ განებებენ თავს?

DrJohnes
ეს აზრები და საქციელები ვფიქრობ გათავისებული მაქვს,ჩემია,ორიგინალია...
როგორც ვიცნობ ჩემს თავს ასეთია,სხვანაირი ვერც წარმომიდგენია,ცვლილებებში დიდად მაფერხებს,წარსულის გახსენება,რომელიც ჩემს მიერ,აღარ ხდება დიდიხანია,მაგრამ ხდება:მშობლებისგან,მეგობრებისგან,ახლობლებისგან,რაც ძალიან მაგრად მაბრკოლებს,განახლება გავუკეთო საკუთარ თავს.დავიკიდო?არც ეგ მომწონს უფრო მგრუზავს,როდესაც კონცენტრირებული ვარ გულგრილობაზე,არ მოვუსმინო გარემო გამოვიცვალო,ეგეც არ გამოდის ფიზიკური შესაძლებლობიდან გამომდინარე...

მუდმივი მზადყოფნა ცრემლების გადმოსაყრელად,
უაზრო გულჩვილობა საპნის ოპერა სიტუაციებზე,
სამაგიეროდ ურეაქციობა ნამდვილად სატირალ ამბებზე რისი ბრალია?

GentleGirl

ფსიქოლოგი არ ვარ (აშკარად ), მაგრამ მეც მახასიათებს ხოლმე ეგ და ჩემი დაკვირვებით, რაღაც დასკვნები გამოვიტანე. რამდენად სწორია, ფსიქოლოგმა განსაჯოს მოკლედ, მგონია, რომ წიგნზე, ფილმზე ტირილი მიადვილდება, რადგან ვიცი, რომ ეს არარეალური პრობლემაა. თუ მეტისმეტი იქნა, დავხურავ წიგნს, გადავრთავ სხვა ფილმზე, ა.შ. ანუ ასე ვთქვათ, მაქვს კონტროლი სიტუაციაზე. როცა საქმე რეალურად სატირალ სიტუაციას ეხება, ალბათ გარკვეული თავდაცვის მექანიზმი მოქმედებს, რომელიც ცდილობს, რომ ეს ამბები ძალიან გულთან ახლოს არ მიუშვას, რადგან ვიცი, რომ ჩემი კონტროლი ასეთ რეალურ სიტუაციაზე მინიმალურია.

----
ფსიქოლოგისგან მაინტერესებს, იპოქონდრია სხვებთან მიმართებაში თუ არსებობს? ინტერნეტში ვერაფერს ვპოულობ...

Silencio
საინტერესო და ლოგიკური მოსაზრებაა ნამდვილად.
კიდევ მგონია,რომ ასეთ ცრემლიანობას საფუძვლად უდევ ნერვების გადაღლა სხვდასხვა მიზეზით,რაც მგრძნობიარეს ხდის მათ.

რაც შეეხება იპოქონდრიას სხვებთანმ მიმართებაში,ალბათ ნევროზული აკვიატებაა და სხვა შიშებთან იქნება კომპლექტში,მაგა,ლითად არ დაიღუპოს უბედური შემთვხვევით ოჯახის წევრი... ))