კითხვა ფსიქოლოგთან

niki-biki:)
მე კი მგონია, რომ მეობის სისუსტეა.

რაც შეიძლება მეტი ცნობიერი აქტის წარმოებით.

luka123
პრინციპში თითქმის ერთი და იგივეა ეს დიაგნოზები )) ზუსტად ჩამოაყალიბე. მადლობა. აი, დავიწყე და ვნახოთ

GentleGirl

ალბათ ეგეც.

მეტნაკლებად. უფრო მაინც ავადმყოფობის.

Silencio
მხოლოდ ვარაუდები

Mactavish*

მესმის, თუმცა ამავე დროს რამდენადაც ვხვდებნი არ მოგწონს ეს აზრები, ამის გამოა რომ გინდა მათგან გათავისუფლება სწორედ ხშირად რაღაც ჩვენთვის უცხოს იმდენად ვითავისებთ რომ ჩვენი გვგონია. ნებისმირ შემთხვევაში შეგიძლია შეცვალო ის რაც არ მოგწონს თუნდაც შენს ორიგინალურ აზრებში თუ შეგრძნებებში. სხვა საქმეა რომ სხვანაირად არ წარმოგიდგენია საკუთარი თავი. ამისთვის შეიძლება შემდეგი რამ გააკეთო, თავდაპირველად წარმოსახვითად დაინახო საკუთარი თავი ამ აზრების გარეშე, უფრო სწორედ ისეთად როგორიც გინდა რომ იყო მომავალში, ნახო როგორ გრძნობ ასე თავს, შესაძლოა ეს დაგეხმაროს. უკეთესი იქბნება რათქმაუნდა თუ ფსიქოლოგთან იმუშავებ ამაზე, პროპფესიონალი უფრო ზუსტად წარმართავს თუნდაც ამ წარმოსახვის და საერთოდ ცვლილების პროცესს

GentleGirl

შესაძლოა იმის შედეგი იყოს ეს, რომ არ გამოხატავ დიდად შენს გრძნობებს და შემდეგ გიგროვდებოდეს და საპნის ოპერებზე ესეთი რეაქცვია გქონდეს. ან შესაძლოა რაღაც ასოციაციას იწვევს კონკრეტულად ესა თუ ის ფილმი
* * *
სამწუხაროდ ჩვენ შეგვიძლია მხოლოდ ვივარაუდოთ უფრო ზუსტი პასუხი ამ პროცესზე თვითდაკვირვებით მიიღება ანუ შენ თვითონვე რას და როგორ გრძნობ

DrJohnes

შეიძლება სხვა მიზეზებიცაა,მაგრამ 95% ეს არის.
ვცდილობდი გამოხატვას,ზოგჯერ ტირილის დღე მოვიწყე,ბალიშის ცემის ან მონოლოგის სარკეში,მაგრამ ამან მგონი უკუშედეგი მომცა.
ნუ ფურცელზე ან ვორდპრესში უკვე აღარც ვცდილობ ვეძებო ემოციისგან დაცლის გზები
ადამიანია საჭირო ამისთვის ალბათ )

niki-biki:)

კომპლექსს შეიძლბა ჰქონდეს მრავალი მიზეზი. მეტ–ნაკლებად ღრმა და ადვილად მოსარები.
მე–ს სისუსტე სხვა რამეა. იდენტიფიკაცია არ მოახდინი დაბალ თვითშეფასებასთან. არ არის აუცილებელი რომ კომპლექსში იყოს გამოხატული.
არაფრის
და რა დაიწყე?...

luka123
რა დავიწყე და :

მე თუ ძლიერია, თვითშეფასებაც მაღლა იწევს ალბათ ხო

GentleGirl

მართალი ხარ
ძალიან მნიშვნელოვანია ვინმესთან გაზიარება, თან იმის დადგენა და განსაზღვრა კონკრეტულად რას განიცდი. ემოციას აქვს თვისება განზოგადდეს და ყველაფერზე გავრცელდეს (ყველაფერზე შეიძლება ტიროდე), მაგრამ არა იმაზე რაც რეალურად გაწუხებს და საიდანაც დაიწყო ყველაფერი, ამიტომ იმ კონკრეტულის მიგნება და მოგვარებაა აუცილებელი, იმ კონკრეტულ კონტექსტში

DrJohnes
აი დიდი ხანი მარტო ყოფნა შენს ფიქრებთან და სიჩუმე ართულებს ყველაფერს,ილუზია და რეალობა გერევა,სად არის მიზეზი შენი მდოგმარეობის და სად არის ბუზი სპილოდ ქცეული )) თურმე მხოლოდ ბედნიერების გაზიარება არაა სწორი,დარდასც სჭირდება გაზიარება რადოენ სამწუხაროც არ უნდა იყოს

GentleGirl

კი, სრულებით გეთანხმები ყველაფერში თუმცა არც ის მგონია რომ ცუდის გაზიარება უარყოფითი მოვლენა იყოს, არც ფსიქოლოგი და არც სხვა ვინმე ვისაც უზიარებ არ არის იმისთვის რომ კარგ ხასიათზე მოგიყვანოს აუცილებლად (ეს შესაძლოა ეხლა შენ არ გეხება, ზოგადად ვსაუბრობ) არამედ იმისთვისაა რომ უბრალოდ გაუზიარო რაც არ უნდა იყოს ცუდი თუ კარგი და ამ გაზიარების გზით, თვითდაკვირვების გზით ამ საუბრის თუ ურთიერთობის პროცესში იპოვნო გამოსავალი. ზოგს ეს არასწორად მიაჩნია, თუ ისევ მე ჩემით უნდა ვიპოვნო გამოსავალი, სხვა რაღაში მჭიორდებაო (მითუმეტეს ფსიქოლოგი, რომელსაც + კიდე უნდა უხადო), არადა სწორედ ესეთი ფსიქოთერაპიული ურთიერთობა აპოვნინებს ხოლმე ადამიანს შინაგან ძალას და რესურსს, დამიანს ჭირდება სხვა ვისთანაც იურთიერთებს, ეს ბუნებრივი და ადამიანური კანონზომიერებაა

DrJohnes
ცუდის გაზიარება უარყოფითი არაა,მაგრამ თუ შენ დააკანონებ უარყოფითად ხდება ხოლმე...
გაზოარების გზით ბედნიერება იზრდება და დარდი მცირდება,თვითდაკვირვებამ ასე აჩვენა ))
მეგობართან საუაბრი სხვა ტიპისაა,მასთან სიყვარუი გაკავშირებს.
ფსიქოლოგთან საუაბრი კი ბევრად პროდუქტიულია ჩემი აზრით და საუბარში ვერც ხვდები რომ საუაბრის მიზანი შენი ფსიქოლოგიური პრობლემაა,გგონია მეგობარს ესაუბრები.
ეს თეორიულად,პრაქტიკა არ გამივლია ჯერ და სიამოვნებით გავივლიდი ))

GentleGirl

შენ გულისხმობ რომ ასეთი გაზიარება "წუწუნშიგადავიდეს" ეს მართლაც არც თუ ისე კარგია : ))))

კი, მართალია, რათქმაუნდა ფსიქოლოგთან ურთიერთობა სულ სხვაა, თუმცა მეგობრულობის და გარკვეული სიახლოვის გრძნობა ჩნდება, მაგრამ ამავე დროს დისტანციაც არის. რაც სწორედ პროდუქტიულს ხდის საუბარს. მეგობართან შენც სიყვარული გაკავშირებს და მასაც შენთან, ამის გამო ნაკლებობიექტური ხარ, და ვერც იქნები ობიექტური ან ფსიქოლოგის როლში (თუ ხარ ეს მაინცდამაინც სწორი არაა). პროფესიონალი ფსიქოლოგებიც კი არ ვერევით პირად საქმეებში და ახლობლებთან ცნობილია რომ ფსიქოთერაია არ გამოდის, როგორც არ უნდა გინდოდეს. მე ვიტყოდი ფსიქოთერაპიული ურთიერთობები ოპტიმალურია - საკმარისად ახლოა იმისთვის რომ ურთირრთგაგება დამყარდეს და მეორესმხრივ საკმაოდ დისტანტურია იმისთვის რომ "დრამაში" არ გადაიზარდოს, რაც პროდუქტიულს ხდის მას. სხვადასხვა ფსიქოთერაპიულ "ილეთებზე" და მეთოდებზე აღარაფერს ვამბობ

ოკ

"ყველა ცდილობს თავისიანად გაგხადოს,მისნაირი" <- ყველა ამ ფრაზას ამბობს. მოდაშია თუ რა ხდება
მე ვერ ვგრძნობ იმას,რომ ყველა ცდილობს თავისნაირი გამხადოს ალბათ იმიტომ,რომ ბევრ ხალხთან ურთიერთობა არ მიწევს თუ უბრალოდ არ დამდგარა ის შეიძლება ითქვას "დაღვინების" ხანა როცა ხვდები ყველაფერს
ყოველთვის მგონია,რომ რაღაცას ვერ ვხვდები.

ასაკი 20 წლის.

DrJohnes

ან შენ გაქვს კომპლექსი ახლობლებს დაუბუნძურო აურა არადა ურთიერთობები ხომ მულტფილმის დალგებული სახლები არაა,აურას კი ისევ გაუსუფთავებ შემდეგ

+100
თანაც მეგობარი არაა ფსიქო - ლოგი )) ამიტომ გარდაუვალია სუბიექტური აზრები,დახმარება თუ გინდა პრფესიონალს უნდა მიმართო,ხოლო უბრალოდ ემოციებისგან დასაცლელად ვისაც და რასაც გინდა