ეხლა რომ არ დავწერო ალაბთ რაღაც დამახრჩობს,
არ ვიცი რა ჯანდაბაა ეს რაღაც, მაგრამ იმდენად მამწარებს, ჩემი თავი მეზიზღება
დავიბოღმე, ჯანდაბამდე გზა გქონია შენც და შენს მეორე ნახევარსაც
არ მესმის ამდენი ქედმაღლობა საიდან, რისთვის
კიდევ უფრო მეტად უიღბლოდ ვგრძნობ თავს, უფერულად და უხილავად
დედაშენს სიმსივნე აქვს, ქალი კვდება და შენ ვითომც არაფერი, ისე გკიდია
რაც არ უნდა დაეშავებინა, მაინც არ ვიცი რატომ იქცევი ასე
ოხ მეზიზღბა სამედიცინო, რა ჯანდაბამ ჩამაწერინა ეგ ფაკულტეტი :@
fuck
დამღალა ამდენმა სცენებმა
ეჭვიანობამ და რაღაცის ახსნებმა
რაღა გავაკეთო ამაზე მეტი, რითი გაგრძნობინო რომ ასე ძვირფასი ხარ ჩემთვის,
გამიხარდება თუ ოჯახს დავუნგრევო და სისხლი გამეყინა
ვეღარაფერი გითხარი
((
იქნებ არც იყო სიმართლე მაგრამ who knows
არ იყავი ასეთი
ერთხელაც ძალა აღარ მეყოფა და თავს დაგანებებ
აღარ ვიქნები შენთვის ძლიერი დასაყრდნობი
ჩემი სისუსტეებით კიდევ არამგონია დიდხანს გამიძლო
პარასკევი და კვირა საღამო მიყვარს,
მიყვარს ამ დროს როცა არ ვმუშაობ და შემიძლია სადმე წასვლა
ან სახლში ფილმის ყურება, კითხვა...
ვიყიდი სახლს მთაწმინდაზე და ყოველ პარასკევ საღამოს თბილისს ვუყურებ,
წვიმიანს, თოვლიანს და გაზაფხულის თბილისს,
მერე რა რომ ეს ქალაქი სხვა დანარჩენებზე უფრო ნაცრისფერია
ჩემს ოცნებებს მაინც ავიხდენ,
გადასასვლელზე ჩემს ნივთებს რომ აღმოაჩენენ
ცნობილი ელე ვიქნები
აუცილებლად დავწერ პროექტს ამ ბავშვებისთვის, გპირდები
იმდენ ძალას მაძლევ და ენერგიას, შეიძლება მთები გადავდგა
ჩემით იამაყებ
· 
მე ანუ ჩვენ, ბნელი ეგოს აღზევება
