დღეს სამსახურში...

დღეს სამსახურში... ნუ სამსახურის გარეთ, მაგრამ სამსახურის მიერ <3
საჭმლისთვის გავედით, ამიყოლიეს ბიჭებმა და ჯანდაბას წავედი ქაბაბზე
მოხუცი კაცი შემოვიდა და ლუდის ფასი იკითხა, მიიღო პასუხი და გინდათო და არა ისე ვიკითხეო
კინაღამ მოვკვდი, თან ვერ ვამბობ დაუსხითთქო, ჩემი ბიჭების მერიდება
და თანამშრომლებმა ერთხმად დაუსხით ლუდი და ქაბაბიც მიეცითო, დასვეს ადგილზე და ახლავე მოგიტანენ ყველაფერსო
ისე გამითბა გული, სიხარულის ცრემლებიც ვღვარე ჩუმად
სადღაც უნდა დამეწერა...
და ისევ თქვენ გაგიზიარეთ თუ რა კარგი ბიჭები მყავს მე ჩემს სამსახურში

NiniaG

აუ გული დამეწვა
კარგად მოქცეულან

სული მხდება ყავის სმით
მშვიდი პარასკევია ჯერ-ჯერობით

marimarita

ძალიან
ბავშვობაში მახსოვს ვიღაც ბებიამ მაღაზიაში 100 გრამი ძეხვი იყიდა იმ დღეს აღებული პენსიით როგორ ენატრებოდა საწყალს ძეხვი, რომ იმ 100 გრამით სურვილი მოეკლა
მაშინ ძალიან პატარა ვიყავი, ფული არ მქონდა, მაგრამ ჩემს მეხსიერებაში დარჩა და სულ მაქვს სურვილი მსგავს შემთხვევას ერთხელ მაინც შევესწრო და გავახარო ის ვინც იქნება <3

NiniaG

ასეთ რაღაცეებზე ცუდად ვხდები ხოლმე

მოკლედ სამსახურიო და... მორიგე ვარ დღეს, თითქოს ერთი ჩვეულებრივი მორიგეობაა. მთელი დღე მუშაობ. შემდეგ ხვდები რომ ძალიან მოგშივდა და თან სუფთა ჰაერზე გასვლა და წამის გაჩერება გჭირდება. თბილად იცვამ და გარეთ გადიხარ. სიმშვიდეა. მაღაზიაც გამომწვევად იყურება. შედიხარ და ისე ათვალიერებ ყველაფერს გეგონება პირველად იყო და რამე ახალი დაგხვდება. ბოლოს ისევ ისე როგორც ყოველთვის უგემურ საჭმელს სჯერდები. უკან ბრუნდები და ატყობ რომ რაღაც უცნაური შეგრძნებები გეუფლება. უყურებ გაშეშებულ საავადმყოფოს და ფიქრობ რატომ ხარ აქ. ფიქრობ იმ თავისუფალ ჰორიზონტზე რომელიც აქ არასდროს დაგხვდება. თან სასიამოვნო გრძნობაც გეუფლება. ვიღაცის ცხოვრებას დადებითისკენ ცვლი. რაღაც უცნაური შეგრძნებაა. თითქოს აქ უნდა იყო და თან არცაა აქ შენი ადგილი. ავდივარ, სამზარეულო და შემდეგ ისევ რეანიმაციაში შევაბიჯებ. დღეს ბევრი პაციენტი არაა და სიწყნარეა, დიდი დიდი ვინმეს სანაცია დასჭირდეს ან სისტემის აწყობა. რეანიმატოლოგები არეული ნაბიჯით ამოწმებენ პაციენტის იზისტატებს. პაციენტიც ცოტა ოხრავს მაგრამ ბოლოს თავადვე აწყნარებს თავის თავს რომ უსაფრთხოდაა და მშვიდდება. ხანდახან სანიტარი თუ შემოვა და წესრიგს დაამყარებს. მეც ავდგები ჩემს საქმეს გავაკეთებ ჩამოვწერ სასიცოცხლო ნიშნების მაჩვენებლებს. მერე წყნარად დავჯდები და ვიფიქრებ ყველაფერზე რისი გაკეთებაც აქ არასდროს იქნება შესაძლებელი. მერე კი ისევ ვამშვიდებ საკუთარ ეგოს რომ ჩემი ადგილი აქაა და ვუბრუნდები იმ მანკიერ წრეს რასაც მორიგეობა ჰქვია... თან თვალს ათულ გავანდეს წიგნისკენ გავაპარებ და ძალიან ძალიან მომინდება გავხდე ქირურგი, რომელიც არასდროს იქნება შემოფარგლული იმ შემოფარგვლასავით რომელსაც ჩარევების დროს იყენებს პაციენტთან. ზედმეტად დიდი თავისუფალი დრო კი მახვედრებს რომ დროა წავიდე, ბევრი საქმე ვაკეთო, ნაკლები ვიფიქრო იმ ყველაფერზე რაც რეალურად შინაგანად მჭამს და მოსვენებას არ მაძლევს. ჩემი ქვეცნობიერი კი ისევ შორსაა ჩემგან, ელის დროს, მომენტს იმისათვის, რომ თავისი თვალსაზრისები, შეხედულებები, სურვილები და მიზნები გამაცნოს... მითხრას რომელი გზაა ჩემი...

წავიკითხე შენი ნააზრევი და წარმატებები ძმაო
მშვიდობიანი მორიგეობა.
dasparet

danke ..............................................
* * *
nodari_nx
........................................

dasparet
დაიკიდე..... შენ სამსახურში ხარ და ფულს მაინც გიხდიან მორიგეობაში, მე მთელი ღამე ჭოტივით ვარ ტყუილად და უფასოდ .

siml11
საქმე იმაშია, რომ ჯობია იმის კეთებას რაშიც არ ხარ დარწმუნებული არაფერი აკეთო... მარა ბედს მაინც არ ვუჩივი. უბრალოდ საკუთარ შინაგან მეს მინდა უკეთ ვუგებდე და გზებს ვეძებ, როგორ დავუახლოვდე. თითქოს შეგრძნება მაქვს, სადღაც სხვაგან უნდა ვიყო რა. აი ეგაა ყველაზე ცუდი რაღაც- გაურკვევლობა...

dasparet
თუ შენი საქმე არ გიყვარს კარგი ექიმი ვერ იქნები, ჩვენ კიდევ კარგი ექიმები გვჭირდება, არ გიფიქრია რომ სხვა რამე უნდა აგერჩია? იქნებ არც ეხლაა გვიან?

dasparet

არ მიაქციო მაგ შეგრძნებებს ყურადღება, ეცადე ჯანსაღად იცხოვრო, უაზრო ფიქრებით არ დაიღალო თავი...........კარგ ადგილას ხარ და უნდა მიაწვე ბოლომდე, ეცადე მეტი ეკონტაქტო გარშემომყოფებს როცა მასეთ ფიქრებში და შეგრძნებებში წახვალ და ამით ყურადღებას გადაიტან........პროსტა რამე კონკრეტული სფერო რო გქონდეს ამორჩეული და საკუთარ თავში დარწმუნებული რო იყო რო აი იმ სფეროში მინდა ყოფნაო კიდე სხვა ამბავია, მაგრამ რადგან ასე არაა ამიტომ ვფიქრობ უბრალო დაღლილობის ბრალია შენი ფიქრები, ასე რომ დაიკიდო ჯობია......

ბოზი მოიყვანეს და მთელმა კამანდამ #####ანით
ორი თვე შვებულებას ვიღებ იმდენი ფული გავაკეთეო

ესეც კარგი ისტორიაა

marimarita
ვიცი ცუდად ავხსენი ჩემი მდგომარეობა... მიყვარს ეს საქმე და არც ცუდად გამომდის რამე, პირიქით ბევრს ვშრომობ, რომ პაციენტს რამე არ მოვაკლო, რამე არ დავუშავო, განვვითარდე რადგანაც ვხვდები რაოდენ საპასუხისმგებლოა ჩემი საქმიანობა. პროფესიონალად ჩამოყალიბებაშიც არანაირი რესურსი არ მიშლის ხელს. უბრალოდ ჩემში არის მეორე თუ მესამე მე, რომელსაც ცოტა სხვა ცხოვრება იზიდავს, სხვა საქმიანობა. ორჭოფობს დგას თუ არა სწორ გზაზე, რადგანაც მიაჩნია სადღაც სხვაგანაა მისი ადგილი, სადღაც დიდი ცვლილებების ზღვარზე...
* * *
siml11
ჰო, ალბათ ეგაა გამოსავალი. უბრალოდ საქმეც ისაა რო ხშირად ყველაფერი ზედმეტად კარგადაა, ეს ალბათ ის ფენომენია ადამიანი რო პრობლემების გამოგონებას ძალით იწყებს. ადვილი ჩანს გარედან. უბრალოდ არ მინდა ასაკში ვთქვა უკეთესად შემეძლო მეცხოვრა და ჩემი ადგილი სულ სხვაგან იყო მეთქი რა ...თან ისიცაა რო ხანდახან რაღაცის თქმას ცდილობს ჩემი შინაგანი მე. ხოდა რო არ მოვუსმინო იქნებ უფრო ცუდი აღმოჩნდეს ეს ჩემი მომავლისთვის? ჰო ენივეი მართალია, რაღაც კონკრეტული მაინც უნდა იყოს, ხანდახან კი არის მარა მაინც... გავა დრო და მივხვდები....შევისწავლი უკეთესად საკუთარ თავს. ახლა უბრალოდ მომინდა ის დამეწერა რასაც ვფიქრობდი. ყოველთვის მშველის ხოლმე ეს... თქვენც ნამდვილად შეგიძლიათ ადამიანის დახმარება, ხო ვითომ არაფერი მარა მასეა...

სამსახურიდან წამოვედი :დ
არ ვნანობ , ატანა აღარ მქონდა ამ დესპოტური რეჟიმის :დ