მე ანუ ჩვენ_XX, ემოციების საცავი

აუაუ ხალხი რეებსე წუწუნებს და რეებზე ნერვიულობს, რას ეძახიან პრობლემას რომ ვუყურებ მეღება :))
თქვენ რომ ჩემი გზა გაგევლოთ უმრავლესობას კიარა ალბათ ყველას თოკზე ჩამოკიდებულს გნახავდნენ
25 წლის ასაკში ყველაფერი ვნახე და ყველაფერი განვიცადე, ათჯერ დავეცი და ათჯერვე თავიდან დავიწყე
ყოველ წელს საკუთარი ძმის საფლავზე მიწევს ასვლა
ვიცი რომ შვილი უნდა მყავდეს და არ მყავს
სახლში თუ რამე პრობლემაა ყველაფერი მე მბრალდება ყველასგან
მთელი ახალგაზრდობა აზარტმა მომიგო და გამინადგურა, უძილო ღამეები, საათობით კანკალი და სუიციდის პირას 10000 ჯერ ყოფნა
ცხოვრების ყველაზე დიდი სიყვარულისაგან და საყვარელი ადამიანისაგან უსულო საგანივით ხუი ივო ზნაეტ რამდენჯერ მიგდება, ###ზე დაკიდება, არ დაფასება და სხვებზე გაცვლა
უახლოესი მეგობრების გამოცლა და მათგან გარიყულობის გრძნობა და ზურგს უკან დაცინვა
ეს ყველაფერი და კიდევ 1000 დეტალი რომელიც არ მახსენდება ახლა და ეს ყველაფერი მარტომ გავიარე, არავისთვის მითხოვია დახმარება
ნერვები არც კი ვიცი საერთოდ თუ მაქვს კიდე ან რამე გრძნობის მაგვარი თუ შემრჩა მაგრამ ერთი ის კი ვიცი რომ აწი ცხოვრება ###ს ვერ მომჭამს, ყველაფერი შემიძლია და ყველაფერს მივაღწევ ჩემით, მარტო და ვისაც ჩემში ეჭვი გეპარებოდათ მოგსტყვნიათ პატრონი, ჩემი გზის ნახევარსაც ვერ გაივლით და ცხოვრება სულ მასე პირდაპირი გზა არ იქნება ბევრ მოსახვევში აყლისთავდებით მე კიდე გვერდიდან ბედნიერი და პოზიტივით აღსავსე გიყურებთ :)))

guess what motherfuckers? king is back :love:

ჩავისუნთქე ღრმად ღია ფანჯრებიდან ჰაერი და მივხვდი კიდევ გავზრდილვარ.
ცუდია, როცა იზრდები, მაგრამ გარდაუვალი.
რაც უფრო ცივდები დიდხანს უძლებ ყველაფერს...
მერე ოთახისკენ ვბრუნდები და რეალობას ვუყურებ, ზურგში ისევ სიცივე მჭვალავს.
ყველაფერი ისეა, როგორც არ უნდა იყოს, ან უნდა იყოს...:-)
ყველაფერი ისეა, როგორც დრო განაგებს...

და ისევ ფანჯრისკენ ვბრუნდები, სანახევროდ :-) :-)

სახლიდან აღარ გავდივარ, აღარ ვსწავლობ, აღარ ვმუშაობ, აღარ ვვურთიერთობ - ტიპური დეპრესიააო , ასე მიწერია დასკვნაში. მაგრამ მე ხომ ვიცი, რომ ეს გაღვიძებული ტკივილების, სევდების და მოგონებების დამსახურებაა მხოლოდ და მხოლოდ.
ზამთრის სუსხიან დღეებს დარიჩინიანი პიტნის ჩაის ორთქლზე გამთბარი თითებით ვხვდები, ძველი გაბრიაძისეული დღეების საპატივცემულოდ. თითქმის ორი თვეა ვამბობ, რომ შაბათ - კვირას აუცილებლად შევივლილი , თუმცა ალბათ ბევრი შაბათ- კვირა გაივლის სანამ ამას ვიზამ.
ბოლო კადრად მახსოვს გავრბოდი. სჯობდა უფრო სწრაფად გავქცეულიყავი იქნებ საცეცებში გახლართვას გადავრჩენილიყავი. საპირისპირო შედეგს უიღბლობას დავაბრალებ.
ერთადერთი რაც ჩემს თავში ,, მიყვარს'' სიშტერეა. მხოლოდ მე შეიძლება წუმპიდან ამოსათრევი ადამიანები ყველაზე მეტად შემიყვარდნენ.

ვაი ეხლა რoგორ გავანაწილო ეს დღე? აშკარად ძაან საჭიროა ის ერი საათი
შუაზე ვერ გავიხევი, რომელიმე უნდა დაზარალდეს.... კითხვა -რომელი? ///

იმედია ჯოჯოხეთი არსებობს და ყველა სადაც უადგილო ადგილას თხრის საკუთარ ზედმეტ ცნობისმოყვარეობას იქ მარადისობას გაატარებს :love: :love: :love: :love: :2kiss: :2kiss: :2kiss:

This post has been edited by თოვლი_ on 19 Nov 2016, 16:36

:facepalm: :facepalm:

მინდა დამეძინოს და სადღაც სამი დღე გადაბმულად ვიძინო.

-----------------------------------------------------------------------------

This post has been edited by seta on 19 Nov 2016, 18:17

მედებილებინებახოლმე...........................

თუ ვინმე მკითხავს ბოლოს როდის ვიბღავლე გულიანად პასუხი მზად მაქვს - 2016 წლის 19 ნოემბერი 14 სთ 29 წთ :boli:

არ მჯერა .......................................

გარდი გარდმო,მოდი მადო
......................................................................................

ესეც ასე))

:rolleyes: :2kiss:

You have posted a message with more emoticons that this board allows. Please reduce the number of emoticons you've added to the message :/
ვირტუალურ სივრცეშიც რომ დაგიშლიან ბევრი ემოციიის გამოხატავას
დდშ :popcorn:

სად ხარ ? :weep: :weep:

მე ვარ მძინარე მტვარეტუნახავი
.................................................................................