მე ანუ ჩვენ_XX, ემოციების საცავი

მენატრება

წინასწაარ რომ იცი რომ თუ გახვალ მოიწყენ


რა ცუდიაა

სულ მე ვერ გაგამხიარულებთ
თქვენც უნდა გამამხიარულოთ

აი რა გრძნობა აღარ გამომიცდია

ყველას გაუძლებს კაცი

მონატრების შეგრძნება გაუსაძლისია არაფერი შველის

თოვლი მინდა.
ძალიან ძალიან

» სპოილერის ნახვისთვის დააწკაპუნეთ აქ «

უ-ო #3
მყუდრო ქალაქი. გაუქმებული ლიანდაგი. გარეთ და მაღლა. ორნი, ერთი თავისთვის, მეორეც ამ ერთისთვის. - ადრიანი შემოდგომა.
ხმაურიანი ქალაქი. მეტროს ლიანდაგი. შუაგულში და სხვა სივრცეში. ორნი, ერთი თავისთვის, მეორეც ამ ერთისთვის. - ზამთრის პირი.
ისევ ლიანდაგი. ისევ ორნი. ისევ ერთისთვის. ერთი გაქსუებული. - ზამთარი.
ლიანდაგებს შორის ბორბლები. თითქოს მთელი ეს ორი ერთისათვის სხვა არაფერი იყო, თუ არა ერთი ადგილიდან მეორეზე გაქცევა, სადაც მაინც დაგყვება ის,
ვისაც გაურბი, რადგან თვითონ შენს თავს გაურბიხარ. გვერდით კი ის, მეორე მოგყვება, შენი თავისთვის ხელი ჩაუკიდებია და ერთად მოგსდევენ, თვალებში გიყურებს და გვერდით მოგსდევს ასე.
ლიანდაგიდან ბორბლამდე იყო ლამაზი, სუფთა ატმოსფერო, საკვები და მალამო. იყო, იგრძნო, დასვარა. დასავარა, რადგან სხვას გრძნობდა, სხვას განიცდიდა და ის სხვა სურდა მხოლოდ.
თუნდაც მას არ ეარსება ფიზიკურად, მაინც მხოლოდ ის სურდა, მხოლოდ ის იყო მისთვის და მხოლოდ მისთვის იყო თავადაც.

ფართოდ გაღებული კარი, იმდენად ფართოდ, რომ ეს კარგი ღობესავით შემოახვია და თავის თავში მოქცევა დაუპირა.
სამყარო, რომელიც სულ უფრო და უფრო ღრმავდებოდა, იცვლიდა სახეს, ფერს, ხასიათს.
აოცებდა და აკვირვებდა, ოდნავ ეშინოდა, იმ წყალს გავდა ყრუდ რომ ისმის და უცებ მოვარდებოდა, წალეკავდა.
წალეკავდა, ოღონდ არაფერს დაუშავებდა, თითქოს კიდეც დაარწევდა და გაართობდა თავის ტალღებზე.
უმანკოების ელფერის მიღმა, გუგუნით მომავალი თავდავიწყების შეუჩერებელი ძალა.
განცდა, რომ ვიღაც მას ხელში აიყვანდა და ეს ვიღაც მასზე ძლიერი აღმოჩნდებოდა, თანაც საშიში.
ეს ვიღაც ხომ ის არ იყო, ვისაც განიცდიდა და ვისიც სჯეროდა, თუნდაც არასოდეს ეარსება.
შიში სხვა ადამიანში მოხვედრის და "თავისი ადამიანის" დაკარგვის კი გახდა ვერაგი მოთამაშე და ისიც გარდასახა.
შიშმა გარდაისახა თავისი თავი და გადაინერგა სხვაში, მისი საშუალებით.
...
გაუქმებული ლიანდაგივით მიტოვებული საკუთარი სიმცირე, ხანდახან აკითხავდა, ვერაფერს უხერხებდა.

ის კი მოხდა, ვისიც მუდამ სჯეროდა და ვისაც მუდამ გრძნობდა.
არსებობა და არსება - ნამდვილი, ადამიანი.
სიმართლე და სამართალიც, რომლისთვისაც სურდა და აუცილებელი იყო დაკარგული წმინდა შალის დაბინავება.
....
დრო კი ამოვარდა. მეხსიერებას შემორჩა განცდის სახით.
დროს დროის მონატრება სცოდნია. ძლიერი ნოსტალგია.
დროში დინება, ის საჭიროცაა და იქნებ მშველელიც.
იდინე, დროო, ნებას გაძლევს.
ნებას გაძლევს იყო მისი პირადი ბატონი და აკოცო ისე, როგორც შენ ინებებ.
ნებას გაძლევს.

This post has been edited by Estrella on 23 Oct 2016, 18:15

" თქვენ მინდობილხართ არსებულ საზოგადოებრივ წყობას და არც კი უფიქრდებით, რომ იგი განწირულია შეცვლისათვის, ისეა მორყეული, და რომ ვერ შეძლებთ განჭვრიტოთ ან აგვარიდოთ ის წყობა, რომელშიც თქვენს შვილებს შეიძლება მოუწიოთ ცხოვრება. დიდებული დაკნინდება, მდიდარი დაკარგავს თავის ავლადიდებას და უპოვარი გახდება, მონარქი კი - ქვეშევრდომი. განა ბედის უკუღმართობები ისეთი იშვიათია, რომ დარწმუნებული იყოთ, ისინი თქვენ არ შეგეხებათ? ჩვენ ვუახლოვდებით კრიზისის ხანას, რევოლუციებისა და გადატრიალებების საუკუნეს. ვის შეუძლია, გიწინასწარმეტყველოთ, რა ბედი გეწევათ მაშინ? რა გადაგხდებათ თავს? ყველაფერი, რაც ადამიანს თავისი ხელით შეუქმნია, მისივე ხელით შეიძლება დაინგრეს. წარუხოცელია მხოლოდ ის, რაც ბუნებას შეუქმნია, ბუნება კი არ შობს არც მდიდრებს, არც დიდებულებს, არც პრინცებს. რას მოიმოქმედებს სიღარიბეში ეს სატრაპი, რომელიც თქვენ დიდებულებისა და ბრწყინვალებისთვის გამოზარდეთ?! რას იზამს ეს მევახშე, რომელსაც ცხოვრება ოქრო-ვერცხლის გარეშე ვერ წარმოუდგენია, ან ეს გაბღენძილი სულელი, ყველაფერი რომ დაუკარგავს და ისიც არ იცის, საკუთარი თავი როგორ გამოიყენოს.
ბედნიერია ის, ვინც ასეთ დროს შეძლებს, მშვიდად გამოეთხოვოს თავის მდგომარეობას, რომელიც მას სულ მალე ისედაც მიატოვებს, მაგრამ დარჩეს ადამიანად, შეინარჩუნოს ღირსება და ასე გაიმარჯვოს ბედისწერაზე. დაე, აქონ და ადიდონ, რამდენიც ნებავთ, ის დამარცხებული მეფე, რომელსაც, ვითარცა ცოფიანს, სურს, თავისი ტახტის ნამსხვრევებს ქვეშ დაიმარხოს. მე კი მძულს ასეთი მბრძანებელი, რადგან ვხედავ, რომ მის ცხოვრებას აზრს მხოლოდ გვირგვინი სძენს და როცა მას კარგავს, სრულ არარაობად იქცევა. ის კი, ვინც გვირგვინს კარგავს და ამ დანაკარგს არად დაგიდევთ, გვირგვინზე აღმატებული ხდება; მეფის ტიტულს, რომლის ტარებაც ასეთივე წარმატებით ლაჩარსაც ძალუძს, ბოროტსაც და შლეგსაც, ის დაკარგავს, სამაგიეროდ, ადამიანის წოდებამდე ამაღლდება, რისი ღირსიც ძალზე ცოტა თუ მოიძებნება".

i made my day ^_^ ისევ მე თუ გამოვადგები ჩემს თავს : ))))

ნუ არ მევასება რა ეს თავისი მდგომარეობით სპეკულირება...
რა საჭიროა ბლაიდ, გეხმარებიან ისედაც, ტრაკზეც ხო არ გაკოცებენ :v ffffff მეზიზღება ყველასთან ურთიერთობა.

ციოდა. იდგა ხელებ გაშლილი, ჩამოყრილი, ცას მიმზერილი. თვალებში ჩაგეხედა - ნაცრისფერი ედგა ქვის მსგავსი. ქვედა ტუჩს ალმური ასდიოდა, დიაფრაგმას რომ ვერ სცდებოდა და ყელამდე ამოსდიოდა. ცის მყინვარება შეეფერა, მხოლოდ გარედან თბებოდა შიგნით დატრიალებული სითბოთი, სიწითლით - ილუზიას უჩენდა ქვას სიცოცხლის.

ნუ რაღაც არასწორია.
ემოციური..............

---------

This post has been edited by უცხოპლანეტელი on 23 Oct 2016, 23:12

შენ კვდები ნელა, როგორც სიო სულდანაბერი
და ცეკვავ ნაზად, როგორც ქარი უკანასკნელი.
შენ უხმობ ღმერთებს ანგელოზთა ლეგიონებით,
შენ თვით სული ხარ ღამის ვნებით შეუვსებელი.

არსებობს. და მე გაჩუქებ, გაგანთავისუფლებ.