სუიციდი (თვითმკვლელობა) ნაწილი VII

გარემოს ბრალია სუიციდის სურვილი
შეცვალე გარემო
აქციე შენი გარემო ისეთად, სადაც სიცოცხლე გენდომებოდა


ყველას ცხოვრება არ არის ისეთი, როგორიც მას უნდა. აქციო ამიტომ უნდა ისეთად, როგორიც გინდა რომ იყოს. რომ გაიგო როგორი გინდა რომ იყოს, დაფიქრდე უნდა მაგაზე.
ბევრმა თვითონაც კი არ იცის, რა გარემოში იქნებოდა უბედნიერესი, არა თუ მისმა მშობლებმა რომლებიც მისი ცხოვრების კურს მიმართავენ გარკვეული კუთხით, ან მთავრობამ რომლის მართული წესებითაც ცხოვრობ.
დაიკიდე ყველა და ყველაფერი, დაფიქრდი იმაზე რა გაქვს ხელთ, ან რა შეგიძლია გქონდეს და მაგ მასალით შენი რეალობა შექმენი თავში. შემდეგ თუ არსებული რეალობა უშლის ხელს შენი რეალობის განხორციელებას, იქნება ეს პოლიტიკური თუ ასე შემდეგ, დაანგრიე ის და შენი რეალობა წამოღმართე. შეიძლება სულ არ უშლიდეს ხელს არაფერი და ისეც შეგეძლოს მისი წამოღმართვა, თუმცა არც ერთი ვარიანტია მეორეზე რამით ნაკლები, როცა გაქვს კურსი და მიზანი რომელიც შენ გინდა, ყოველი ნაბიჯი ბედნიერებითაა აღსავსე შენთვის.

ჩვენ ახლა დაპროგრამებულები ვართ, გვეუბნებიან თუ რა ვიყოთ, გვეუბნებიან თუ რა ვაკეთოთ, ოდნავ მაინც სხვანაირად თუ იქცევი საზოგადოებისგან ეგრევე როგორც გიჟს ისე გიყურებენ. ნუ გააკონტროლებინებ ნურავის თავს, შექმენი შენი რეალობა. არ ხარ ველდებული იცხოვრო იმ რეალობაში სადაც დაიბადე! რეალობას მუდამ ცვლიდნენ! იტორიას გადახედეთ!

ჩვენ დაგვავიწყეს რომ ადამიანის შესაძლებლობები უსაზღვროა, გვაქციეს მონებად , მათ საწველ ძროხებად. ჩვენზე მიდის ყველა სახის ძალადობა რაზეც კი ხელი მიუწვდებათ , რომ რაც შეიძლება მეტად შეგვზღუდონ.
სულაც არაა გასაკვირი სუიციდის სურვილი.
თუმცა როცა დაინახავ ალტერნატიულ გზას, სუიციდის სურვილი ქრება, დაინახე გამოსავალი და შექმენი შენი რეალობა, დააღწიე ძალად შენ თავზე მოხვეულ რეალობას თავი, რომლიდანაც გინდა გაქცევა.

თოვლი_

ვა რას იძახი კაცო ;დ
გარემოს შეცვლა ყველაზე რთული ოპერაციაა ალბათ.
ნუ თუ გაქვს მცდელობის გამოცდილება და მხოლოდ სიტყვებით არ შემოიფარგლები))
უზარმაზარ ენერგიას და დროს მოითხოვს.
ომია ფაქტიურად
* * *

ძალიანც შემოსაზღვრულია.

c.h.I.g.u.r.h.

როცა ისეთ რამეს აკეთებ რაც გსიამოვნებს, რთული არაა შენთვის
მაგალითად შენ ხატვა გსიამოვნებს და ერთი ნახატი წლები ხატო შეგიძლია, სხვისთვის კი ტანჯვა და ჯოჯოხეთი იყოს იგივე შესაძლოა.

დღეიდან ასი წლის შემდეგ გადაფრინდი გონებით, როგორ იცხოვრებდი მაგ ას წელიწადს ისე რომ არ ინანებდი ის წარმოიდგინე.
ანდაც წარმოიდგინე ფული არ არსებობს, რას გააკეთებდი მთელი სიცოცხლე ისეთ სამყაროში სადაც არ არსებობს ფული ?

დაგაპროგრამეს რომ მასე გეფიქრა

თოვლი_

ძაან სწორხაზოვნად უყურებ შენ ცხოვრებას და არაა ეგრე.
ფრონტის ხაზებია ათას რამესთან გიწევს ბრძოლა ყოველ დღე, აკეთე რაც გსიამოვნებს და შეხედე მზე ამოვიდა სამყარო ლამაზია ფრაზები არის ლირიკა.

ჩვენ ორივეს სამწუხაროდ არსებობს.
ფულთან ერთად ყოველდღიური ბარიერებიც არსებობს.
ჩვენი წარმოდგენები კიდე წარმოდგენებად რჩება.
უშენოდაც ვიცი რომ იმ სამყაროში არ ვხოვრობთ სადაც უნდა ვცხოვრობდეთ, მაგრამ ეგეთია რეალობა და არწმუნე რამდენიც გინდა თავი რომ დაპროგრამებული ხარ ))

This post has been edited by c.h.I.g.u.r.h. on 29 Sep 2018, 21:44

ჩემი აზრით, გადაღლილობა დიდწილად განსაზღვრავს თვითმკვლელობებს. ალბათ სიკვდილში სიმშვიდეს ეძებს ადამიანი

განარჯობათ, თემა 74 გვერდზეა და უბრალოდ მაინტერესებს ბალანსი როგორია ამ დრომდე დადებითი თუ უარყოფითი?

და რა იცი, იქნებ მართლაც აინტერესებთ და აღელვებთ უცხო ადამიანების ბედი,
ყველა ერთნაირი კი არააა,

მე პირადად სულ ცალ ფეხზე მკიდია უცხო ადამიანები, მაგრამ რეალში რომ ვნახო ვთქვათ
თუ როგორ უჭირს უცხოს თუკი დამევასა შესაძლოა დავეხმარო ჩემდა უნებურად, უბრალოდ
ადამიანს ახასიათებს სხვა ადამიანისთვის დახმარების სურვილი, ზოგჯერ ცხოველებსაც კი

მეცნო ეს მდგომარეობა.
ოჯახის წევრის გარდაცვალების შემდეგ ვიყავი ასე, ორი წელი ფარდა არ გადამიწევია.
სიბნელე შემიყვარდა და მაღიზიანებდა ოდნავი სინათლეც კი ოთახში.

ლამაზ და ნათელ,მზიან დღეებს ვუსურვებ ყველას

1-2 წლის წინათ უნდა დამეწერა ისეთი რამე მაქ გადატანილი საკუთარ თავზე , შინაგანი წნეხი ა.შ. რომ ჩემს ადგილას ყველა მოიკლავდა თავს მეთქი ნეტა დამეწერა იმის შემდეგ უარესი შემემთხვა. ეს არის ყველაფერს რონ კარგავ სხეულის ნაწილებსაც კი არა ფიზიკურ დონეზე არამედ ეთერულ თუ ასტრალურ დონეზე, ფსიქოლოგთან მიდიხარ და ფსიქოლოგიც რომ გეუბნება შიგნით თავში მოკვდი, მოკვდი.



მაპატიეთ მაგრამ მეცინება იმ ადამიანებზე ვინც სიყვარულის ან მატერიალური გაჭირვების გამო იკლავს თავს.

Melimonadze

არ ვიცი. ჩემი აზრი გამოვთქვი უბრალოდ.
შეიძლება აინტერსებთ და ადარდებთ კიდევაც.

ქრონიკული ტკივილი მაქვს უკვე წლებია და ჭამაზე გული მერევა. ვიღაცა ჩემზე ბევრად უარეს დღეშია შეიძლება და არ წუწუნებს. მე მაგრად დავიღალე და მკიდია.

მაქვს უფლება გადავწყვიტო მე თვითონ სინდის ქეჯნების გარეშე გავაგრძელო თუ არა სიცოცხლე. ჩემს უახლოეს ადამიანებს რო ვკითხე გაქვსო. უცხო რას იფიქრებს მითუმეტეს არ მაინტერესებს. იმედია იმაზეც დამეთანხმებიან რო პანაშვიდები გასვენება და თემები მაგარი სირობაა.

This post has been edited by NinjaRacer on 13 Oct 2018, 03:25

ჩვენი სიცოცხლე ჩვენი უფლებაა. როგორც გვინდა და რასაც გვინდა იმას ვუზამთ.
უცხო კი არა ახლობელი ადამანების აზრიც კი არ მაინტერესებს.
სულ მეფიქრება სუიციდზე. ამის მიზეზი და საფუძველი თითქოს არაა თან. ამ ეტაპზე მაინც.
გავახილე თვალები და ეგრევე მაგაზე წამიღო ფიქრებმა..

NinjaRacer

სიცოცხლეს ყოველთვის აქვს აზრი,თუნდაც ახლობელი ადამიანების გამო ,რომლებიც ახსენე ...
ძალიან ბევრ მცირე დეტალში შეიძლება იპოვო ბედნიერება და სიცოცხლის გაგრძელების სურვილი ...


არ ვიცი ,მე პირადად ძალიან მცირე მყოფნის ბედნიერებისთვის
ვიღაცის ღიმილი ჩემთვის გამიზნული, მზიანი ამინდები , თბილი საღამოები თუნდაც მარტო, კარგი მუსიკა, კარგი ფილმები , უამრავი მცირე დეტალია
რაც მამხიარულებს და მაბედნიერებს ...
ყველას გვქონია ცხოვრებაში რთული პერიოდები და მაშინ დავაფასე რა ძვირფასია ცხოვრება ...
შენ ეტყობა არასდროს ყოფილხარ ცუდი პასუხების მოლოდინში, აი იმ ორ დღეში მივხვდი რა ძალიან დიდი მნიშვნელობა ჰქონია თითოეულ დეტალს ...

აი სამსახურში რომ მივდივარ და კარში მდგარი დაცვა,ასაკიანი კაცია და სულ რაღაცას მეხუმრება : ))))
რავი მე რომ დღეს რამე დამემართოს ,აი ეს ურთიერთობაც კი მომენატრებოდა ორ უცნობ ადამიანს შორის : ))))
თუ დაფიქრდები მიხვდები,რომ შენს ცხოვრებაშიც იქნება მსგავსი დეტალები ...

This post has been edited by Taisiaa on 13 Oct 2018, 09:52

Taisiaa

ყოველთვის ვერ ექნება აზრი. ცხოვრება მარტო ჰაერის ჩასუნთქვა ამოსუნთქვაა არაა ყოველთვის რო ქონდეს სიცოცხლეს აზრი.
ზოგისთვის ცხოვრების აზრი საყვარელი ადამიანია და მის გარეშე ცხადია კარგავს სიცოცხლე აზრს. სიცოცხლე/ცხოვრება სხვარამეა და არსებობა კიდევ სხვარამე. არ ავურიოთ ეს ორი განსხვავებული ცნებები ერთმანეთში.

* * *
ჩემთვის პირადად ცხოვრებას აზრს მუსიკა აძლევს. თითებზე რო რამე მომივიდეს და ვეღარასდროს შევძლო დაკვრა, ჩემთვის უკვე ყოველგვარ აზრს და შინაარსს დაკარგავს ცხოვრება. ვიღაცის გამარჯობა გაგიმარჯობა არ მიშველის, აღარც კარგი ფილმი და საერთოდ ვერავინ და ვერაფერი. ჩემი სიცოცხლე დასრულდება მანდვე და ვიქცევი ფუტლიარად, მოსიარულე გვამად.

მესმის,ყველას აქვს უფლება თავად გადაწყვიტოს იცოცხლოს თუ არა. მაგრამ არსებობენ ადამიანები რომლებსაც შენ აძლევ სიცოცხლის აზრს შენი არსებობით. და თუ ამას ართმევ უბრალოდ ეგოიზმია და ბოროტებაც.