დღეს სამსახურში..., Vol. 5

LTC100
საწოლის ქვეშ დაიმალება..
შეეშვი რა...

პ.ს. მადლობა..

?

მართლა რა პროფესის ხარ თუ სადუმლო არა?

სწორი გითხრა
marimarita-ამ.

შეეშვი და გაეშვი.

?

მართლა რა პროფესის ხარ თუ სადუმლო არა?

განსაკუთრებული არაფერი.
უბრალოდ გამახსენდა, თავიდან როგორი გულანთებული ვიყავი.
რუტინა გვავწიყებს ხოლმე ენთუზიაზმს.
კარგია, რომ ჩამეკითხნენ.

ტრენერობის გამოცდილება ვისაც გაქვთ:

თუ არ გეზარებათ, მომიყევით, რა, თქვენი პირველი ჯერის (და არამარტო) შესახებ.
სანამ ე.წ. სტაჟიორები თქვენი მფარველობის ქვეშ იყვნენ, ხშირად ნერვიულობდით მაგ. იმაზე, თუ რამდენად სწორად მიგყავდათ სწავლების პროცესი?
და ა.შ. ნებისმიერი დეტალი მაინტერესებს. რისი თქმაც მოგინდებათ.

*Artless*
ვინც სწავლობს იმატზე ვნერვულობ ,რამე არ შეეშალოთმომავალში.
თუ ვატყობ რომ ალღო ვერ აუღო ვიკიდებ, იმისგან არაფერი გამოვა. 1 საათში მივხვდები გამოვა თუ არა იმისგან რამე, არასოდეს შევმცდარვარ.
ალბათ სფეროსაც გააჩნია

marimarita
ia-viola

LTC100
გახსოვს შენი პირველი ტრენერობა? თუ არ გეზარება, მოყევი რა. შენი მაშინდელი განცდებიანად. ყველაფერი.

*Artless*
ეგეთი ემოციურიც არ ვარ რომ ეგ მახსოვდეს

მგონი ზედმეტად ნერვიულობ. შენ არაფერი გაქვს სანერვიულო, შეეცადე მარტივად აუხსნა ყველაფერი

This post has been edited by LTC100 on 14 Nov 2018, 20:10

სადღაც მოვკარი თვალი, ჭურჭლის რეცხვა და დალაგება ადამიანს განტვირთვაში ეხმარებაო.
ასეა ნამდვილად? თან საინტერესოა, დამლაგებელს სუფთა ჭურჭლის დანახვა თუ გაუხარდება.
თუმცა, არ მინდა იფიქროს, შეიძლება ხელფასის შემცირება უწევთ და ასე მაძლევენ მინიშნებასო.
ამიტომ, მხოლოდ ნაწილს დავრეცხავ, ვითომ დღეს მხოლოდ ერთმა ადამიანმა დალია ყავა

s-n-r
კი, მე მეხმარება ხოლმე.
თუ ძალიან ცუდ ხასიათზე ვარ, წიგნების თაროების დალაგებას ვიწყებ.
იმდენია, ბოლოს ისე ვიღლები, მავიწყდება, რომ ცუდ ხასიათზე ვიყავი.

*Artless*

არ ვიცი რა გითხრა, ვერ მივხვდი უფრო რის მოსმენა გჭირდება.
ჩემს გამოცდილებაზე შემიძლია ვთქვა რომ მყავს „მადლიერი“ სტაჟიორები, არაერთი.
ჩემი მოწოდება ნამდვილად არ არის მენტორობა და ტრენერობა.
დიდ ენერგიას მოითხოვს. მოთმინების უნარს.

ერთი მყავდა დილიდან საღამომდე არ ჭამდა საჭმელს და შიმშილისგან დებილდებოდა, ვეღარ აზროვნებდა, ვეჩხუბებოდი მშიერი აღარ მოხვიდეთქო.

ჩემ თავში არ მეპარება ხოლმე ეჭვი, ვიცი რომ მე მაქსიმუმს ვდებ, ენერგიას და ცოდნას. გამოცდა როცა აქვთ არც მაშინ ვნერვიულობ ხოლმე. მე არ ვარ ამდენად ემოციური

შენი მაქსიმუმი გააკეთე და თანდათან შეხედავ როგორ იგებენ. მიხვდები ამართლებს თუ არა შენი არჩეული მიმართულებები.

თუ ვინმეს რამე გაწუხებთ პირდაპირ მითხარით მათ შორის დამალვასთან დაკავშირებით და თუ ვინმეს აწუხებს ომის დროს ვინ სად იმალებოდა მაგის ფაქტებიც არსებობს

s-n-r
შენც ჭურჭელი არ გარეცხო: ))))
ჩემთან რომ ეგრე არ ეფიქრათ, დალაგებულ კარადას ვყრიდი და მერე ისევ ვალაგებდი ))))ათან სასიამოვნო აღმოჩენებს ვაკეთებდი.. ზოგჯერ იარლიყიანი სამოსი მიპოვია, რომელიც საერთოდ აარ მახსოვდა..))


დღეს გვიანობამდე შემორჩით სამსახირებს?) მე 39 სიცხით ლოგინში ვნებივრობ და ეს კვირაც არ ვივლი სამსახურში: )))

არასდროს უთხრა ადამიანს შენგან არაფერი გამოვა...

გარდა იმისა რომ ამისი მორალური უფლრბა არ გაქვს, გასაჸვალისწინებელია ადამიანის სწრაფვის უნარი დახვეწისკენ და გამვითარებისკენ...

კარგ ტრენერად გაქცევს უნარი ყურებ ჩამოყრილ, ანდა დაბალი შესაძლებლობის მოტივირებულ ადამიანს მისცე ნაპერწკალი რომ თავიდან დაიწყოს, წარსული შეცდომების გათვალისწინებით...

ისაა კიდევ მაგარი მომენტი, როცა ყურებჩამოყრილ და საკუთარ შესაძლებლობებში ეჭვშეტანილ შედარებით ახალ თანამშრომელს, რომელიც წასვლაზეც კი ფიქრობდა, თავს ვერ ვართმევო, მოხოდავ და შეაგულიანებ, გულწრფელად რომ ეტყვი შენს აზრს, რომ პრაქტიკას მოაქვს ცოდნის უმეტესობა და რომ თავიდან ყველას უჭირს და ის ერთადერთი ცუდი გამონაკლისი არაა.
მე თუ მკითხავთ, ახლა კარგი თანამშრომელია და სწორიც ქნა, რომ არ დანებდა.