დიდად არ მიყვარს ეს თემა, მაგრამ სადმე უნდა დავწერო და გავესაუბრო ჩემს თავს.
ბლოგის აღდგენა მინდა, მაგრამ მერე წერაში შემიშლის ხელს... ისევ აქ დავიწყებ
ბუტბუტს, უფრო სწორად, რაღაც სისულელების დაპოსტვას....
არ მეგონა თუ ასეთ დაჭვირთულ გრაფიკს გავუძლებდი! მუშაობას ბავშვობიდან მივეჩვიე, მაგრამ არასოდეს მიმუშავია 16 საათი დღეში და თან 3 სამსახურში; ასევე არასოდეს გამიღვიძი დილის 6 საათზე იმისთვის, რომ სამსახურში ვიყო რვის ნახევარზე. პრინციპში არც ამხელა მანძილი დამიფარავს ყოველდღე.
მე ეს შევძელი! ძალიან კმაყოფილი ვარ ჩემი თავით,და ასევე სასისმოვნოდ გაკვირვებული...
ეს ყველაფერი კარგია, მაგრამ სხვა მხრივ რავიცი რა ვთქვა, თითქმის არაფერი ხდება მნიშვნელოვანი...
მე და მარტობა... როგორი საოცარი დუეტი გახლავთ!
არ შემიძლია , იმის პატიება,რაც მან გამიკეთა. მართლა ვეცადე მის გაგებას, მაგრამ არაფერი გამოვიდა...
ხომ იცოდა, როგორ მიყვარდა; ხომ იცოდა
ჩემთვის ,როგორი ძვირფასი და მნიშვნელოვანი იყო?
რატომ მაგის დედაც, რატომ ?
ახლა ხომ მიწასთან არის გასწორებული და
არარაობად ქცეული...არა მხოლოდ ჩემს თვალში- ეს უნდოდა?
აი, ასე ვფიქრობდი 1თვის წინ ახლა უკვე გიკკდებ, ხოდა როგორც მოვექეცი მაგის გამო სინდისის აღარ მქეჯნის: შენ ეს დაიმსახურე ძუკნავ!
რაც შეეხება იმ სირ სასტავს მეგობრობა მარტო ჭამა- სმა რომ ჰგონიათ- "იდიცე ნახუი"
ახალ წელს მაგრად ვხდები: ფინანსური კუთხით საკიფოდ არა, მაგრამ საკმაოდ ნორმალური შედეგი დავდე! თუმცა ფული არასოდეს იყო ჩემთვის მნიშვნელოვანი, უბრალოდ ამბიციური ვარ ძალიან....
ეს ხომ ვიცით ჩემო თავო!
ნუ რაც შეეხება პირად ურთიერთობებს
რა მაგარ მდგომარეობაში ვარ...
მეცინება უკვე
იმ კაცების არ მესმის ყოველ დღე ან
თვე ახალ ახალი ქალები რომ ყავთ...
არა საჩემო საქმე ეგ ყველაფერი, აი
დილით რომ სახელი არ გახსოვს ქალის იმან რა ემოცია უნდა დაგიტოვოს?
ხოდა, იმიტომ მეცინება ეს დედაფეთქბული
ისევ მარტო რომ ვარ,არადა რა კარგად დაიწყო ყველაფერი, ერთი ეს ბოლო 5 წელია ხომ ვერ მივედი ახალ წლამდე ისე რომ საყვარელი ქალთან ერთად შევხვდე ახალ წელს ისლანდიაში