ზედმეტად ემოციურობა

ხო არიან ზედმეტად ემოციური და მშიშარა ადამიანები რომლებიც კომფლიქტურ სიტუაციას იმაზე 10 ჯერ მეტად აზვიადებენ და ართულებენ ვიდრე სიტუაცია არის.. ხოდა შესაძლებელია თუ არა რომ რაღაც ცუდმა ინფორმაციამ ან შიშმა მასზე იმდენად იმოქმედოს რომ ან ინფარქტი მიიღოს ან გულმა დაარტყას ნერვიულობისგან და აშ.?? ახალგაზრდა ბიჭზე მაქ საუბარი 25 წ.

შესაძლებელი ყველაფერია ამ დედამიწაზე..მითუმეტეს ნერვიულობის და ემცოიურობის ფონზე მამდვილად შეიძლება მსგავსი რამ მოხდეს

ძირითადში ვეთანხმები ამ პოსტს.
ამიტომაცაა, ადამიანმა მაქსიმალურად უნდა აკონტროლო თავისი ემოციები. ამის გაკეთება შესაძლებელია ყველა მოსალოდნელი სიტუაციის წარმოდგენით და მასთან წინასწარ შეგუებით, ან ყველა მოსალოდნელ სიტუაციაში გამოსავლის მოძებნის წინასწარი დაგეგმვით. რთულია, მაგრამ საჭიროა.

რაც არ უნდა გაუწონასწორებელი და ემოციური იყოს, ძნელი დასაჯერებელია 25 წლის ბიჭს მხოლოდ ამის გამო დაემართოს ინფარქტი, ეტყობა გული წესრიგში არ ქონდა ხოლო ნეგატიურმა ემოციამ პროვოცირება გამოიწვია

ამას პანიკიორობაც ჰქვია ისე : )

მე ვარ ძალიან ემოციური, ყველას ადვილად ვეჩვევი, ურთიერთობებს ,ადგილებს და მერე სერიოზულად ვდარდონ ხოლმე განშორებისას, შეიძლება დიდად არ ვიცნობდე ადამიანს,მაგრამ მივეჩვიო ... ძაღლივით ვარ :დ
იმდენად სერიოზულ დისკომფორტს განვიცდი,რომ ზოგჯერ რამოდენიმე კვირაც არ გადამდის.
ოღონდ ამ ყველაფრის დაფარვა ვისწავლე დროსთან ერთად.

უცნობების ამბებს განვიცდი კიდევ ,აი შეიძლება საერთოდ ნანახიც არ მყავდეს და რამე თუ მოხდება,ვერ ვიგებ რატომ,მაგრამ მედარდება,ჩემ ცხოვრებაში იჭრება , ვიგრუზები და ისეთ მცირე დეტალებს წარმოვიდგენ ხოლმე თითქოს მე მოვმკვდარიყავი.

იმდენად ემოციური ვარ,რომ ზოგს თუ გაეღიმება ელემენტარულ ყურადღებაზე, მე ლამის შემიყვარდეს ადამიანი : )))))) აღფრთოვანებას ვერ ვმალავ ხოლმე ...არადა არ ვარ ყურადღებას მოკლებული,ბევრი ხალხი მახვევია გარშემო,მაგრამ ...
ადვილად მწყინს, რაც მე სკოლაში მიტირია : )))))
ელემენტარულ უხეშ ხუმრობაზეც კი მეტირებოდა ხოლმე და დღემდე გამომყვა ეს ყველაფერი ...
უამრავი რამაა რაც დიდ ემოციებს იწვევს ჩემში და ვცდილობ,რომ დავფარო ეს ...
ხალხი ზოგჯერ უცნაურ რეაქციებს ამჟღავნებს ამაზე...


წერის ხასიათზე ვარ : )

This post has been edited by Taisiaa on 16 Oct 2018, 22:58

ამას პანიკიორობაც ჰქვია ისე : )

მე ვარ ძალიან ემოციური, ყველას ადვილად ვეჩვევი, ურთიერთობებს ,ადგილებს და მერე სერიოზულად ვდარდონ ხოლმე განშორებისას, შეიძლება დიდად არ ვიცნობდე ადამიანს,მაგრამ მივეჩვიო ... ძაღლივით ვარ :დ
იმდენად სერიოზულ დისკომფორტს განვიცდი,რომ ზოგჯერ რამოდენიმე კვირაც არ გადამდის.
ოღონდ ამ ყველაფრის დაფარვა ვისწავლე დროსთან ერთად.

უცნობების ამბებს განვიცდი კიდევ ,აი შეიძლება საერთოდ ნანახიც არ მყავდეს და რამე თუ მოხდება,ვერ ვიგებ რატომ,მაგრამ მედარდება,ჩემ ცხოვრებაში იჭრება , ვიგრუზები და ისეთ მცირე დეტალებს წარმოვიდგენ ხოლმე თითქოს მე მოვმკვდარიყავი.

იმდენად ემოციური ვარ,რომ ზოგს თუ გაეღიმება ელემენტარულ ყურადღებაზე, მე ლამის შემიყვარდეს ადამიანი : )))))) აღფრთოვანებას ვერ ვმალავ ხოლმე ...არადა არ ვარ ყურადღებას მოკლებული,ბევრი ხალხი მახვევია გარშემო,მაგრამ ...
ადვილად მწყინს, რაც მე სკოლაში მიტირია : )))))
ელემენტარულ უხეშ ხუმრობაზეც კი მეტირებოდა ხოლმე და დღემდე გამომყვა ეს ყველაფერი ...
უამრავი რამაა რაც დიდ ემოციებს იწვევს ჩემში და ვცდილობ,რომ დავფარო ეს ...
ხალხი ზოგჯერ უცნაურ რეაქციებს ამჟღავნებს ამაზე...


წერის ხასიათზე ვარ : )

მეც ეგრე ვარ ზუსტად.
ოღონდ ეგ შინაგანად გარედან ძალიან უემოციო ადამიანი ვგონივარ და ვერ ვხვდები რატო.