მარტოობის გაანალიზება

ბოლო წლებია საერთოდ დაღმასვლაში ვარ არანაირი სამსახური და სოცილიზაცია , პირდაპირი გაგებით 24 საათი კომპიუტერთან და ჭამა + კომპიუტერული თამაშები და ძილი ბოლო დროს ეს ორი უკანასკნელიც კი მომბეზრდა
გუშინ შევეხმიანე ჩემს რამდენიმე ძალიან ახლო მეგობარს
1 ცოლს მივყვები ექიმთანო ( მერე იყოსო )
2 ეხლა ვმუშაობ მერე გნახავ თუ რამეა
3 ქალაქიდან ვარ გასული საერთოდო , რა ხდებაო ? (მეთქი არაფერი )
საბოლოოდ გაავანალიზე რომ საკმაოდ ჩამოვრჩი ცხოვრების რიტმს ამაზე უფრო "დავიგრუზე" და გადავტრიალი კედლის მხარეს (მთელი დღე მასე ვიყავი )
+ მეოთხე დღეა ანტიდეპრესანტებს ვღებულობ აშლილობის გამო
მოკლედ ადამიანი არ უნდა ჩაეშვა მუთაქად არ უნდა იქცე თორემ შეიძლება ვეღარ გამოხვიდე ესეთი რუტინიდან

ამ @%$^ ფრაზას ვერ ვიტან. თუ არ გცალია რო თქვა ვერა რა ტეხავს?! არა და იცი რო უეჭველი არას ნინავს რას ქვია თურამეა. მეგობრობასაც ისეთი სახე აქ მიღებული ადამიანმა სარგებელი თუ არ ნახა შენგან არც გნახავს.

This post has been edited by DustyKid on 5 Mar 2019, 14:02

DustyKid
არა ცუდი ტიპი ნაღდად არ არის პროსტა მართლა არ ეცალა როგორც ჩანს :დ
ისე გეთანხმები რო ეგ ცუდი ფრაზაა

ყველაზე საშინელი შეგრძნებაა, სახლში დაბრუნებულს სამსახურიდან რომ არავინ გხვდება სახლში. მაგრამ არა, არ უნდა დაეშვა დაღმართში.
მოიძებნება მეგობრები, ვინც მოიცლის და იკონტაქტო ძილამდე. სახლში მოსულზე რომ მარტო საწოისკენ აიღო გეზი დაუფიქრებლად და დაიძინო. არ ცალიათ მეგობრებს? - გაიცანი ახალი ადამიანები.
იმუშავე. მაღაზიაში კონსულტანტად, ოღონდ იმუშავე.

საკუთარ თავს თავად თუ არ უშველი, ნაკლებად არსებობენ ირგვლივ ისეთები, ერთხელ გამოგიწოდონ ხელი, ორჯერ კი არა.

ტაკ შტო, ადექი, გადი, ნახე რა კარგი მზეა. ისეირნე. გაანალიზე რომ ცუდია და შეცვალე რამე სიკარგისკენ

umbr_ella
ზუსტად ეგ არის ცუდი მომენტი
ავდგე ? სად წავიდე ? სულ არ არის მაგის ხალისი რო გარეთ გავიდე ან ვინ უნდა ვნახო ?

Shark1995
მესმის. გავიარე ეგ პერიოდი თვეების წინ.
ჩაიხედე სარკეში. გადი გარეთ. ისეირნე. არ არის აუცილებელი სადმე კონკრეტულ ადგილას იარო. უბრალოდ ადექი და გადი.
არ არის და არც იქნება ხალისი მაგრამ მერე სუნთქვის ხალისი დაგეკარგება. ეგეთებთან კიდევ ბავშვობის მეგობრებიც კი იწყენენ და იქნევენ ხელს. ყველას თავის ცხოვრება აქვს და არ ნაღვლობენ. ან ედარდები, მაგრამ შორიდან. ასე რომ, ადექი და გადი, ისეირნე. კარგი ამინდია გარეთ.

ეწევი? გადი და მაღაზიაში სიგარეტი იყიდე. დაჯექი სადმე სკვერში, მოწიე.
ლუდი დალიე. არ სვავ? მაშინ ბაკურიანი ან სნო იყიდე და დალიე.
სულ ერთია. რამე გააკეთე რო ისეთ დაღმართში არ ჩაეშვა, ამოსვლა რომც გინდოდეს ვერ შეძლო

umbr_ella
ვეცდები დავატანო თავს ძალა აი ადგომის მუღამიც არ მაქვს ხოლმე

Shark1995
ადე. მასე ორგანიზმი დაჩლუნგდება და უარესია, დამიჯერე.
ცხოვრებაში ორჯერ ან სამჯერ გავიარე ეგ გზა. და მართალია ყველა გვერდით მედგა, მაინც ჩემმა თავმა და ძალდატანებამ მიშველა.
არ მინდოდა, არც განწყობა მქონდა, არც გარემო იყო შესაბამისი მაგრამ ავდექი, ვიცოდი რო უარესი იქნებოდა და გავედი. მერე მეორე დღესაც ეგრე ვქენი და ასე, გამოვედი და გამოვიყვანე ჩემი თავი დეპრესიიდან.

ცოლს რომ გაყვებიან,სამსახურს რომ მორჩებიან და ქალაქში რომ დაბრუნდებიან დაგირეკავრნ შენი აზრით?—რას იზამ,ყველა მარტოა...
ერთ დღესაც ამოგივა ყელში და წამოდგები,მარა მაგ მომენტამდე შეიძლება ბევრი დრო გავიდეს,მაგაზე იფიქრე...
ფ.ს ეგეთი არავის ჭირდები:არც მეგობარს და არც ოჯახის წევრს,ბოროტად არ გეუბნები,გავლილი მაქვს მეც ...უბრალოდ ნუ გგონია რომ ბინმე მოვა და წამოგაყენებს,არავინაა შენს წინაშე ვალდებული,ასე რომ შენით უნდა წამოდგე

Shark1995

თუ გასეირნებას გადაწყვეტ, ძველ თბილისში გირჩევდი.
მარტო სასეირნოდ, ყველაზე კარგი და დამამშვიდებელი ადგილი ეგაა.
P.S ინტერნეტით რომ გაიჩინო ახალი მეგობრები? ბევრი კარგი ხალხი შეიძლება შეგხვდეს და გაგახალისოს

შროდინგერისფისო
კი დამირეკავენ მეგობრებში არ არის პრობლემა
უბრალოდ ყველა წინ მიდის ჩემს გარდა :/

Shark1995

ხოდა რაც დრო გავა და ერთ ადგილს დატკეპნი, უარესია მერე. ამიტომ დღესვე ადექი და დღეიდან დაიწყე ბოდიალი

umbr_ella
ეეჰ შეიძლება უკვე გვიანიც არის ყველაფერი

Shark1995
ეგრე თუ გინდა, ეგრეა მაშინ.

Shark1995
ფსიქოლოგი გჭირდება თუ ნამდვილად გინდა გადარჩენა