სუიციდი ნაწილი VIII, თვითმკვლელობა

saeki
აუცილებლად , ისევ ჩვენ თუ დავეხმარებით ერთმანეთს ))


მეზიზღება ყველა ის ადამიანი რომელიც სხვა ინდივიდს გარეგნობის გამო აბულინგებს , თუნდაც მეგობრულად და ხუმრობით... არავინ იცის რეალურად რას განიცდიდა ის ბიჭი, სხვების თვალში მეც ძალიან მხიარული და დადებითი ადამიანი ვარ მაგრამ რეალურად ხშირად ვფიქრობ სუიციდზე ....

სუიციდი არის მკვლელობა (მარკუს მეტაფორიძე)

ყველაზე კომფორტულად და უმტკივნეულოდ როგორ შეიძლება თავი მოვიკლა?

იცხოვრე, ეგ არის ყველაზე კომფორტული სიკვდილი, ნელნელა მოკვდები, ვერც შეამჩნევ ისე.

tamuska

იცხოვრე, ეგ არის ყველაზე კომფორტული სიკვდილი, ნელნელა მოკვდები, ვერც შეამჩნევ ისე.

თავისუფლად შეიძლება ცხოვრება იმდენად არაკომფორტული გაგიხდეს რომ თავის მოკვლა გერჩივნოს და ვერანაირ პრობლემას ვერ ვხედავ რომ მოიკლა

არანაირი სუიციდალური აზრები არ მაქვს ამწუთას, მაგრამ რომ დამიდგეს ეგეთი მომენტი და მომინდეს თავის მოკლვა ვერ ვხედავ პრობლემას

ვერც დავგუგლე ისე, არ წერენ კარგ ტუტორიალებს

წუხელ ლამის გადავტეხე ნავსი
წუხელ ლამის მოვიკალი თავი
ამიყვანა ეშმამ სამრეკლოზე
ჩამორეკა საბოლოო ზარი

ხმა ჩამესმა უფლის სიშორიდან
დამეხსომა იგი ვით იგავი
თემო შენ შიგ ხომ არა გაქვს შვილო
პარიატკაში მოიყვანე თავი

Dodecahedron


კარგია რომ არ გაწუხებს.


არც მე მაწუხებს, თუმცა მაქვს გეგმა ბ და ვიცი კომფორტული გზაც, რომელსაც აქ არ დავწერ, მაგრამ სუიციდის შესაძლებლობას მხოლოდ ერთ შემთხვევაში ვუშვებ რომლის გახმოვანებაც კი არ მინდა. დანარჩენს ყველაფერს გადავიტან და გავუძლებ.


ისედაც ყველა დაწყებულ საქმეს შუა გზაზე ვტოვებ, ცხოვრებას მაინც გავიყვან ბოლოში როგორც მოწესრიგებულ ადამიანს შეშვენის. ამ პროექტს მაინც დავასრულებ და ჩავაბარებ. რომ მოვკვდები, იკითხავენ რა დამსახურება აქვს, რა მიღწევებიო, ჰოდა უპასუხებს ვინმე, ბოლომდე იცხოვრაო და პასმერტნა გმირობის ორდენს მივიღებ, შეიძლება ძეგლიც დამიდგან, ვინ იცის.

შინაგანი გაშეშების და ჩაპიზდეცების დროს დაჟე უფრო რო უნდა ვფიქრობდე სუიციდზე საერთოდ ყველაფრის სურვილი მიქრება და ვერც სუციდზე ვფიქრობ.
უბრალოდ ხარ შინაგანად გაშეშეშებული და კლავიატურაზეც გიჭირს რაიმეს აკრეფა და დაწერა. აზრები ძნელად მოდის თავში და თავსაც ძლივს უყრი.
სრულიად ჩამქრალი, ემოციებისგან გამოცარიელებული გულით.
ნაწერს და შენს შორის გრძნობ რო კავშირი არაა.
"ცარიელი" თითები წერენ ყოველგვარ ემოციებს მოკლებული.
გრძნობ რო ამ დროს სრულიად სხვაგან ხარ შენ და ის რასაც წერ სრულიად სხვაა.

ესაა ყველაზე პიზდეც მდგომარეობა...
სრული არაფრობის და სიცარიელის განცდა.




* * *
სიკვდილის ტოლფასი მდგომარეობა....
და კიდევ მეტად უარესი.

"მე მეშინია იმგვარ სიცოცხლის სიკვდილს რო გავს და უარესია"

რა და როგორ იქნება არვიცი..

მაგრამ დღეს ფოტო გავიმზდე ბოლო დანატოვარისთვის ..

რაღაც ფილმი ჩავრთე
რაღაც კი არა მკვდარი პოეტების საზოგადოება
იქნებ ფილმებშია ხსნა?

ეჰ, ფილმები კარგია, დიდებულია, მარა რეალობას ვერსად წაუხვალ მაინც; თუმცა კი ცოტა ხნით გაქცევა შეიძლება თითქოს.

სხვებს ვამხნევებ და მოტივაციას ვაძლევ, როცა თვითმკვლელობაზე ეფიქრებათ და ამ დროს ჩემი თავისთვის ვერ მიმიცია ცხოვრების მეტი მოტივაცია.
თავის მოკვლაზეც გამეფიქრება ხანდახან ამ უფერულ ცხოვრებაში და თან არ მინდა, რადგან სიცოცხლე და ახლის შემეცნება მეტისმეტად მიყვარს.
მაგრამ როცა ჩემით ყველაფრის დამთავრებას ვერ ვახერხებ, ზოგჯერ როგორ მინდა დავიძინო და აღარ გავიღვიძო...
ხანდახან მეუბნებიან: "მარტოსული ხარ, მაგრამ სამაგიეროდ ძლიერი ხარ." ზოგჯერ მეღიმება, რაში მჭირდება ეს სიძლიერე, თუ გამზიარებელი და მონათესავე სული არ მეყოლება, რომელსაც ყოველთვის ვნატრობდი.
რა მაშინებს ამ ყველაფერში? ალბათ საკუთარი სახის დაკარგვა მაშინებს ამ სიცარიელეში და თვითმკვლელობაზე მხოლოდ იმიტომ მეფიქრება, რომ დავასწრო მოვლენებს და საკუთარი თავი მაინც შევინარჩუნო ისეთი როგორიც ვარ, და სიკვდილამდე არ წავიშალო როგორც პიროვნება.
პარადოქსი ის არის, რომ ლამის ფანატიკურად მჯერა, რომ მაინც გამოჩნდება ადამიანი, ვინც მიმიღებს ისეთს როგორიც ვარ, მომისმენს კი არა და მოსმენის გარეშეც ჩაწვდება რა ხდება ჩემს თავს და მეტყვის რომ მარტო არ ვარ, შევავსებთ ერთმანეთს, რომ გამომიწვდის ხელს, მომცემს საშუალებას გამოვხატო სიყვარული - ის, რისთვისაც გავჩნდი.
მაინც მჯერა...

მესმის ძმაო...

ძალიან ცუდად ვარ. სუიციდზე ფიქრიც კი არ შემიძლია, იმდენად უმწეოდ ვარ.
რაც სიცხეებმა მოიმატა, ძალიან მოვდუნდი და არაფრის თავი არ მაქვს, ნახევრად მძინავს სულ.
მერე ამას ერთვის, სხვადასხვა პრობლემები, ყოველდღიურიც და არა ყოველდღიურიც.

და ფაქტიურად, ჯოჯოხეთი გამოდის.