სუიციდი ნაწილი VIII, თვითმკვლელობა

ლეოპარდი
მესმის, მეც დაახლოებით ეგრე ვარ. რაც მინდა არ გამომდის ხოლმე. სადაც არ უნდა ვიყო უცხოდ ვგრძნობ თავს. მაგრამ ეს წყეული იმედი თუ რა ჯანდაბაცაა მაინც არსებობს.

ვწუხვარ ძმაო. საშინელებაა ჯანმრთელობა რომ გერყევა ადამიანს. მითუმეტეს შენ სიტუაციაში, რაც თქვი... ყველაფერი უარესად უფერულდება. მეც ცოტა ხნის წინ გულის პრობლემა აღმომაჩნდა, მარა ისევ და ისევ არ ვიტეხ იხტიბარს.

ეგაა რა, ერთ ნავში ვართ ყველანი; ემპათიის და თანადგომის გარდა არაფერი გვიშველის.

GIGABYTE77

მე განა იმიტომ, რომ არ ვცდილობ ადამიანებთან კონტაქტს, უბრალოდ ურთიერთობების რაღაც ეტაპზე განსაკუთრებით თუ ერთ ადამიანზე მეტთან მიწევს ერთდროულად შეხება, უნდა მაგრძნობინონ "ჩვენიანი არ ხარ". მიუხედავად იმისა, რომ რთული ხასიათი მაქვს, ურთიერთობაში მაინც უშუალო ვარ, დათმობებიც ვიცი, ბევრ რამესაც ვყლაპავ თუ ადამიანი მიყვარს, მაგრამ როგორც კი მე ვიწყებ ჩემი თავის გახსნას ნელნელა, ეგრევე გაუცხოვება და დისტანცირება დგება. შინაგანად დიდი რესურსები მაქვს, მაგრამ ადამიანი სულ საკუთარი თავის ამოქოქვით ხომ არ იქნები, მოთხოვნილება გაქვს მეორე ადამიანთან ჩართულობის. და ამ დროს თუ ვეღარ ვქაჩავ მომენტებში, მერთვება თვითგანადგურების რეჟიმი, უბრალოდ აქამდე ისევ ვახერხებდი ამოყვინთვას, და არ ვიცი რომელ ეტაპზე დავიხრჩობი საბოლოოდ ჩემივე არარელიზებული ემოციებით.

იმედი და ის შინაგანი რესურსი, რომელიც შენში კიდევ რჩება, ზემოთ რაც ვახსენე უკვე.

თან თვითონ დაავადება მართვადია, ხალხი ჩვეულებრივად ცხოვრობს, ოჯახებს ქმნიან. მაგრამ ჩემი თავის მიმართ მაქვს დანაშაულის შეგრძნება, ჩემს თავს ვერჩოდი როცა ცეცხლს ვეთამაშებოდი უკონტროლო და ქაოტური ერთჯერადი სექსით, და ვერ მივხვდი რომ იმაზე ზედმეტს შევეჭიდე, რისი ზიდვაც შემეძლო. არაფერი მაწუხებს, უბრალოდ ფსიქიკა მომეშალა და ყველაზე მეტად მარტოობის შიში გამიღრმავა ამ დაავადებამ.

ჩემს შემთხვევაში გვერდით არ მიდგას არავინ, უბრალოდ მე თვითონაც მიკვირს როგორ და რანაირად, მაგრამ როცა ყველაზე მეტად მიჭირს და ხელებს ჩამოვუშვებ, მაგ დროს უცებ გამვლელივით ჩამივლის ვიღაცა ცხოვრებაში და რაღაც მუხტს გადმომცემს და ისევ ამოვიქოქები. ან შეიძლება უფრო ყურადღებით ვუსმენ გარშემო ადამიანებს და მე თვითონ ჩავავლებ იმას, რასაც მანამდე არ ვუგდებდი ყურს.
კი, სიტყვასაც დიდი ძალა აქვს.

ლეოპარდი

ნაცნობი სიტუაციაა. ჩემთანაც ეგრეა მგონი. რაღაც პერიოდის მერე ყველა გამირბის, თითქოს დიდხანს ვერავინ მიძლებს. არადა არაფერს ვაკლებ ხოლმე, პირიქით, ზედმეტად ახლო და ღიაც კი ვარ ალბათ და ხალხსაც სწორედ ეს აფრთხობს. სიახლოვის და ინტიმურობის განცდა, რაც დღესდღეობით, ასე იშვიათია.
და ჰო, როცა ორ ან მეტ ადამიანთან გიწევს ურთიერთობა უფრო მეტად გრძნობ განსხვავებასაც და იმასაც რომ მხოლოდ შენი ძალისხმევა ამ განსხვავების დასაძლევად არ კმარა.

მოკლედ, დიდი უცნაური რამაა ეს ადამიანობა.

ნელნელა ვიაზრებ თავის მოკვლაზე ფიქრები წელს რამ გამოიწვია უფრო ძლიერ. ერთი ბიჭი გავიცანი, ტოლები ვართ. თან ძალიან ვგავართ ერთმანეთს აზრებით, შეხედულებებით, გემოვნებით და ა.შ.
მაგრამ ცხოვრების გზით სრულიად განსხვავებულები რომ ვართ:
ის - დაოჯახებული, მოსიყვარულე ქმარი და მამა. მე - მარტოსული, რომელმაც მთელი ცხოვრების განმავლობაში ვერ ვიპოვე ჩემი მეორე ნახევარი.
ის - კარიერულად და თავის პროფესიაში სრულად რეალიზებული და წარმატებული. მე - მიუხედავად იმისა, რომ ვსწავლობდი, ვცდილობდი ჩემი ადგილი მეპოვა და საინტერესო საქმე მეკეთებინა, სრული კრახი რომ განვიცადე და განვითარების პერსპექტივა დამეკეტა.
ის - ფინანსურად შეძლებული და უზრუნველყოფილი, შესაბამისად ყველაფრის ასრულება შეუძლია. მე - აფხაზეთის ომიდან მოყოლებული მათხოვრულ გარემოში გაზრდილი, მთელი ცხოვრება რომ ვცდილობდი მომეცილებინა გაჭირვება, ტყავიდან გავძვერი და მაინც არაფერი გამომივიდა, წელს კი რომ მეგონა აი ახლა გამოვკეთდები მეთქი, ისე უიმედოდ უმუშევარი დავრჩი, რომ დავბრუნდი ისევ მათხოვრობაში.
ის - საზღვარგარეთ ათეულობით ქვეყანაში მოვლილი, უცხოეთში საუკეთესო სასწავლებლებში ნასწავლი, უამრავი რამის მნახველი. მე - მათხოვრად ერთ ადგილას ჩალპობილი, უპერსპექტივო, ვერაფერი რომ ვერ ვნახე ამ ცხოვრებაში და ვიაზრებ, რომ ამ ნაცრისფერ ყოველდღიურობაში ამომხდება სული.
ის - მოსიყვარულე ოჯახით, გულიანი ძმაკაცებით და საინტერესო კოლეგებით გარემოცული. მე - სრულიად მარტო, ერთი ადამიანიც რომ არ მყავს ვინც არათუ ცხოვრებაში ჩემი გამზიარებელი და თანამებრძოლი იქნება, არამედ ჩემს გულს მაინც რომ გადავუშლი ბოლომდე, რომ მომეშვას მაინც.
ის - ზოგადად სრულად რეალიზებული მამაკაცი ყველა სფეროში, სადაც მამაკაცი ტკბება ცხოვრებით. მე - რაც კი მოვსინჯე, ვერაფერში რომ ვერ ვნახე საკუთარი ადგილი, ვერაფერში შევძელი სრულად რეალიზება, ერთი კომპლექსებით და ტრავმებით გამოტენილი ადამიანი ვარ.
ის - შუა ასაკში გადასული ცხოვრებით რომ ტკბება და მომავალს ელოდება. მე - იგივე ასაკში საუკეთესო წლები რომ გავლიე და ვეღარანაირ მომავალს ველოდები.

თან შინაგანად იმდენად მსგავსები ვართ, რომ ჩემთვის ის ბიჭი გავიაზრე როგორც პოტენციური გზა, რა შეიძლებოდა მე გამევლო და რა ვერ ვნახე, წამიერად ჩემი თავი მასთან გავაიგივე და უფრო კარგად ვიგრძენი ჩემი მდგომარეობა.

საკუთარ თანატოლებს რომ უყურებ, ძალაუნებურად კიდევ უფრო კარგად ხვდები რა ფსკერზე ხარ...
და გული მეტკინა, უზომოდ მეტკინა გული ჩემს უაზრო ცხოვრებაზე.
რაღაც მომენტში იმ ბიჭმა მითხრა ვიმეგობროთო. ავარიდე თავი და გავაფუჭე მასთან საუბარი განგებ, ასეთები ჩემნაირს გვერდით არ დაიყენებენ, ვინც მყავდა იმათაც აღარ ვჭირდები წარუმატებელი. და "შენი შინაგანი სამყარო" გაიკეთე ტრაკში - ეს არის საბოლოოდ საკუთარი თავის მიმართ თქმული.

ცხოვრებას ხელახლა ვერ დაიწყებ. აუნაზღაურებელს ვეღარასოდეს აინაზღაურებ...

This post has been edited by ლეოპარდი on 5 Nov 2020, 14:20

რაღაცნაირად გული ჩამწყდა ამ პოსტს რომ ვკითხულობდი. იმედი მაქვს, რომ იპოვი მალე ბედნიერებას. არასოდეს არის გვიანი. ცხოვრებაზე ხელის ჩაქნევა არჩევანია და არა აუცილებლობა, ამიტომაც გირჩევ რომ აირჩიო ბრძოლა. მართლა გულით გისურვებ წარმატებას, როგორც ახლობელ ადამიანს ვუსურვებდი.

VeridisQuo..>

მადლობა.

მთელი ძალით ვცდილობ, რომ საკუთარი სახე შევინარჩუნო. ერთადერთი რესურსი, რითიც ვქაჩავ ასეთ სიტუაციაში და მთელი ცხოვრების განმავლობაში, ეს არის ჩემი გონება. მეტი არაფერი. ფსკერზეც რომ ჩავიდე ფარ-ხმალს არ ვყრი ზემოთ ამოსასვლელად. მაგრამ მოტივაცია მაკლდება სულ უფრო. ვისთვის ან რისთვის? ამ შეკითხვაზე პასუხი არ მაქვს. უბრალოდ "ბრძოლა ბრძოლისთვის" აზრს მოკლებული დევიზია ჩემთვის. ყველა ვცდილობთ მიზნის მიღწევას და როცა ვერ ვაღწევთ მერე თავს ვიმშვიდებთ, აი თვითონ მცდელობის პროცესი მიყვარს და შედეგს რა მნიშვნელობა აქვსო... აქვს მნიშვნელობა.
ასეთ დროს მივდივართ იმ ზღვარზე, როცა უბრალოდ უნდა ვაღიაროთ დიდი მარცხი და მოვკვდეთ. ორი ვარიანტი, ან დაასრულო სიცოცხლე, რაც შედარებით ადვილია, ან კიდევ უფრო რთული შესასრულებელი ვარიანტი: მოკლა საკუთარ თავში ყველაფერი რასაც ატარებ და ახალი არსება გახდე. გამარტივება, საკუთარი ოცნებების, სურვილების ჩაკვლა, უარის თქმა საკუთარ თავზე. ეს ისეთი მწარე და რთულია. არადა სიცოცხლე ითხოვს ამას. გარკვეულ დონეზე პირუტყვის დონეზე დასვლა მომიწევს, გაცხოველება, ზედმეტი ფიქრების და ილუზიების ჩაკეტვა. იდეები ვეღარ მშველის, სუფთა ფიზიკურ დონეზე შესრულებული პრაქტიკა უფრო ეფექტურია, როცა სული დალპა. ძალიან რთულია, ძალიან...

ლეოპარდი

მემგონი უკვე დაკარგული გაქვს სახე და ეგაა

LEVABR

სქესზე ხაზგასმა რა შუაშია.
არც ვმალავ, რომ ზოგადად ბისექსუალი ვარ. თუმცა ზემოთ პოსტში ჩემი სექსუალური ორიენტაცია დიდად არაფერ შუაშია.
ამ ბიჭის მიმართ სექსუალური ლტოლვა არ მიგულისხმია, რაც ვიფიქრე ზემოთ დავწერე შედარებების სახით.

და რაც შენ იგულისხმე, ეგ სულაც არ არის საკუთარი სახის დაკარგვა, თუ საკუთარი სექსის წარმომადგენლის მიმართ სექსუალურ ლტოლვას გულისხმობ. პირიქით, როცა გავიაზრე, რომ ქალების მსგავსად მამაკაცებიც მომწონს, სწორედ მაშინ გავხდი უკეთესი მამაკაცი.

This post has been edited by ლეოპარდი on 6 Nov 2020, 13:48

ნეტა არ მჯეროდეს ჯოჯოხეთის, ეგრევე თავს დავიბრიდავდი, მაგრამ მანამდე რამე დიდ ###ობას ვიზამდი კოლოსალურ ###ობას

გამოსავალი არ არისო რომ ამბობენ...
ვბრაზდები, აბა რა არის გამოსავალი
და რომ მორალისტობენ
რაც გაქვს ის დააფასეო

ჯოჯოხეთი და სამოთხე მორიგი ზღაპარი.

toki viyide
waval ert dgesac...........

რამე ლამაზი სიმღერა არ იცით სუიციდზე?

დოჩანა
შეიძლება არც იყოს, თუ მეტემფსიქოზის შესაძკებლობას დავუშვებთ. ენერგია ხომ არ იკარგება, შესაბამისად უბრალოდ ფორმას შეიცვლი... პრინციპში ზოგისთვის შესაძლოა მაიმც გამოსავლად ითვლებოდეს.
* * *
Minimalist
სუიციდზე რამდენადაა არ ვიცი, მაგრამ ლამაზი ნამდვილადაა
https://youtu.be/WbWhpfXisZw

სიკვდილზე არ იფიქროთ ბრატცი..

ჩვენი ცხოვრება რეალურად ერთი დღეა, ერთი მთლიანი დღე, რომელიც ჩვენი გაღვიძებით იწყება და საღამოს დაძინებით მთავრდება..

ამ ერთ დღეშია მოქცეული მთელი ჩვენი ცხოვრება თავის წარსული სინანულით თუ მომავლის შიშებით..
..

ერთი დღე აქვს თითოეულ ჩვენგანს და ნუ წაართმევთ ამ ერთ დღეს თქვენ თავს, რადგან დადგება დრო, როცა ეს ერთი დღეც აღარ იქნება..

ცხოვრებაზე ძაან მაგარი ფილმია:

https://www.adjaranet.com/movies/20631/Before-I-Fall

This post has been edited by onlyfighter on 22 Nov 2020, 17:10