სუიციდი ნაწილი VIII, თვითმკვლელობა

კი მოუკლავთ.
* * *

მაგაზე ერთი ფილმი გამახსენდა. სამკუთხედი ქვია. ზუსტად ეგრე ხდება იქ

სუიციდზე არ ვფიქრობ, ასაკობრივი მგონია, თუ რამე სერიოზული პრობლემა არ აქვს ადამიანს. 30 წლის რომ გახდები ძირითადად აღარ გაქვს ამის გაკეთების შნო.

იცით ვფიქრობ ხოლმე ცხოვრების არსი რაშია და ვერ ვხვდები მართლა. სიტყვაზე ადამიანმა მიაღწია იმას რაც უნდოდა, თუნდაც კარიერის მხრივ ან პირადში, ყველაფერი აქვს ასე თუ ისე, მაგრამ ვითომ ესაა ბედნიერება? წარმომიდგენია ბევრჯერ ჩემი თავი ასეთ მომენტში და თითქოს რაღაც ძალიან დიდი მაკლია მაინც, თითქოს სადღაც რაღაც დავტოვეთ და ვეღარ ვპოულობთ, სადღაც სხვა სამყაროში.

This post has been edited by ჰოე on 29 Jan 2021, 20:40

დავწერე ზევით, რაშიც არის ცხოვრების აზრი
გაჩერდები - კვდები (ზოგჯერ ფიზიკურადაც)

მიფიქრია, მაგრამ აზრი არ აქვს. კაი, მოვიკალი თავი და რა გარანტია მაქვს, საიდან ვიცი სად გაგრძელდება ჩემი ცნობიერება. ეგ არ მგონია, რომ ასე უკვალოდ ვქრებოდეთ, როგორც ენერგია, სხეულის სიკვდილის შემდეგ. თუ დავუშვებ რომ სხვაგან გავგრძელდები (განზომილება დავარქვათ პირობითად) და არ ვიცი იქ როგორ მიდის დრო, რანაირად ვვითარდები მაშინ შეიძლება რომ იმ ტკივილში გავიჭედო უსასრულოდ რა ტკივილითაც აქ დავსრულდი. რა ვქნა მერე, გამოდის რასაც გავურბივარ, იმისკენ მივრბივარ. თან, არც იქანე მიმიღონ, ვერც აქანე დავბრუნდე ))

გინდა სამოთხე და ჯოჯოხეთი დავარქვათ, გინდა მეორე და მეათასე სიცოცხე - განწირულნი ვართ სიცოცხლისთვის.

This post has been edited by xingqiyi* on 6 Feb 2021, 03:12

ასე პრიმიტიულად არ იქნება სამოთხე და ჯოჯოხეთი. ჩემი აზრით ეს სამყარო სადაც ვიმყოფებით ყველაზე დაბალი დონეა, სადაც ტანჯვა იმდენად დიდი ოდენობით არის რომ ბედნიერებას ვეღარ შევიგრძნობთ, ან შევიგრძნობთ მცირე ულუფებით დრო და დრო. ყველანი ვიტანჯებით, უკლებლივ. არვიცი სიკვდილის შემდეგ სად ვიქნებით, მაგრამ ამაზე უარესში არამგონია აღმოვჩნდეთ. ისე რო დაუკვირდე ჯოჯოხეთია აქაურობა, ყველანაირი საშინელება და საზიზღრობა ხდება. ზუსტად აქაა ჯოჯოხეთი და ახლა. მჯერა რომ არის უზენაესი სამყარო, სადაც არ არსებობს დრო, სიძულვილი, ზიზღი, ტანჯვა, დარდი, წუხილი, ცუდი მოვლენები. ის ყველაფერი რაც გვახრჩობს აქ და გვანადგურებს. ცოცხლად გვხრწნის. ხანდახან მგონია რომ ჩემივე ილუზიაში ვცხოვრობ. იმედი მაქვს ერთხელაც გავაღწევთ აქედან და შევაბიჯებთ ნამდვილ რეალობაში, სადაც სრული სიმშვიდეა. რადგან არ შეიძლება ეს სამყარო იყოს რეალური. ამას ბავშვობიდან ვგრძნობდი. სულ რაღაცაზე ვდარდობდი, სულ სადღაც ვეძებდი ჩემს თავს, სულ მაღელვებდა ამ სამყაროს საზარელი სახე, ამ სამყაროს ვერ ვიღებდი და ვერც ვერასდროს მივიღებ.
* * *
კაბალისტები ამბობენ: როდესაც ჩვენ ამ სამყაროდან ზედა, სულის სამყაროში გადავდივართ, ვხედავთ, რომ ამ სამყაროში ისე ვიყავით, როგორც სიზმარში.

არ არსებობს ჯოჯოხეთი. დედამიწაზე კარმულ გამოცდილებას ვიღებთ ("სკოლაში დავდივართ"), მერე მივდივართ სახლში (დედამიწაზე ვკვდებით), მერე შემდეგი გაკვეთილი იწყება (ხელახლა ვიბადებით დედამიწაზე) და ა.შ.
სკოლის მოსწავლისთვის სწავლა უსიამოვნო პროცესია ("ჯოჯოხეთია").
სუიციდი ტაბუირებულია, რადგანაც ეს გზა ადრე თუ გვიან მაინც გასავლელია ("ისწავლე, თორემ ცხოვრებაში ვერაფერს მიაღწევ"). თვითმკვლელობა გაკვეთილის გადავადებაა ("საშემოდგომო").

შესაძლოა, მაგრამ სახლში რას გულისხმობ?
* * *
ეს თუ სკოლაა, იმედი მაქვს ბოლო გაკვეთილზე ვზივარ
* * *
დეჟავუც ალბათ ამის გამო ხდება. მაგრამ დასასრული ხომ უნდა იყოს როდესღაც ამ ყველაფრის.

ტრაგედია უგმიროდ შემხვდა ფეისბუქზე და წავიკითხე და მინდა გითხრათ რომ შემ-ზა -რა!
ასე აფექტში მოიკლა მამამ თავი, როდესაც მჭადი თვითონ შეჭამა ისე რომ მშიერ შვილებს არ დაუტოვა.
ოთარ ჭილაძის რომანში, რკინის თეატრი იკლავს თავს თბილისელი მსახიობი, და დაისმის კითხვა - რატომ მოიკლა მამამ თავი?
საერთოდ ადამიანი რატომ იკლავს თავს იოლიც არის გასარკვევად და რთულიც.
მაგალითაად, 27 წლის ასაკში ნათესავმა დაასრულა სიცოცხლე სუიციდით ფუნდამენტური პრობლემები ქონდა, იყო ნარკოდამოკიდებული, უსახლოდ დარჩა და პირადში და ფინანსებში პრობლემები, მაგრამ ცალსახად ძნელია თქმა რომ ამის გამო მოიკლა თავში. ზოგში მგონი ეგ გენეტიკურადაც დევს.

აუ ძაან მინდა თავის დაგდება.
პროსტა ეხლა იმენა ვერ.
ვერც მერე.

მარა სიცოცხლე იმენა აღარ მინდა
დაჟე ფიქრიც მსიამოვნებს ამაზე.
ტვინი მომეტყნა უკვე.

NinjaRacer

იქნებ აქვე დაწერო და საუბარში უფრო სხვა კუთხით შეხედო შენს პრობლემას ან როგორც მინიმუმ დაიცალო მაინც, უარყოფითი გრძნობების ჩაგროვებაც განაპირობებს მაგას.
თავის მოკვლაზე ფიქრისას მიზეზებს რომ ჩაუღრმავდე უფრო...

NinjaRacer

კაი მუსიკაა))

მეც აღარ მინდა, მაგრამ როგორც ჩანს იმის ძალა არ გვაქვს რომ დავასრულოთ...იმით მაინც ვმშვიდდები რომ ერთ დღესაც მოვა სიკვდილი. მე თუ ვერა, დრო მაინც ხო მომიღებს ბოლოს. სიკვდილი რომ არ არსებობდეს ჭკუიდან გადავიდოდი. საშინელებაა ცხოვრება.

ჰოე

რატომ არის საშინელება?

forumistvis

იმიტომ რომ ბევრი საშინელება ხდება. კარგიც ხდება მაგრამ ცოტა. ცუდმა გადაფარა. ამიტომ კარგი აღარ ჩანს. ეხლა არ დაიწყოთ კარგი უნდა დაინახოო და ცხოვრება მაინც მშვენიერიაო. ხოდა კიდე მინდა რაღაც გითხრათ. ამას იმიტომ არ ვამბობ რომ ცუდად ვარ. ამ აზრზე ვარ მაშინაც როცა ძალიან ვარ გახარებული ან ბედნიერი ( ეს უკანასკნელი იშვიათად). სხვათაშორის როცა ბედნიერი ვარ მაშინ უფრო მძაფრად აღვიქვამ რამდენად საშინელია ცხოვრება, პარადოქსულია მაგრამ მაგ დროს უფრო ვაცნობიერებ.

სუიციდზე არა მაგრამ სიკვდილზე ხშირად ვფიქრობ...
უბრალოდ ეგოისტი უნდა იყო ეგ რომ შეასრულო!
მე კი ვერ ვარ ეგოისტი სამწუხაროდ