სუიციდი ნაწილი VIII, თვითმკვლელობა

ეგოისტი რომ ვიყო მეც ვიზამდი, მაგრამ არ ვარ ეგოისტი უფრო სწორედ ვარ,მაგრამ არც იმდენად... რომ ეს ნაბიჯი გადავდგა.

sheni sicocxle shen gekutvnis da tu ar ginda cxovrrba, sxvebuis gamo unda itanjo, ido nivtivit ubeduri da nelnela dalpe? ra uazro logikaa, ubralod tavis martlebaa da meti araferi

manvela888
არის ლოგიკა შენს სიტყვებში.
მართალია , თავის მართელბაა. ალბათ ის არის, რომ საკმარისად არ მინდა სიკვდილი, თორემ გადავდგამდი ამ ნაბიჯს.

როგორ მინდა გამომაღვიძონ და მითხრან " დამშვიდდი, ყველაფერი სიზმარი იყო, ყველაფერი რაც სიმართლე გეგონა, არაფერი მომხდარა რეალურად, არც შეიძლებოდა ეს რეალობა ყოფილიყო. შენ სახლში ხარ, უსაფრთხოდ. მშვიდად იყავი."

manvela888

ეჰ ცხოვრება ალბათ ყველას უნდა, ყოველ შემთხვევაში ისეთი ცხოვრება მაინც, როგორიც ოცნებებში წარმოესხა. მაგრამ რეალობა რომ ამცდარია ამ ოცნებისეულ ცხოვრებას იმიტომ აღარ უნდათ. დაფიქრდი ამაზე.

This post has been edited by forumistvis on 27 Feb 2021, 18:25

რეალობა ისაა, რასაც თქვენ ქმნით.
ნაცვლად იმისა, რომ თეძოები აწიოთ და შექმნათ ისეთი რეალობა, როგორიც გინდათ, დამსხდარხართ აქ და წუწუნებთ თუ როგორი დამპალი რამეა სამყარო. ყველამ საკუთარი თავიდან უნდა დაიწყოს სამყაროს გამოსწორება.

This is the way

Pepper_Crowley
მორალი შენ თავს წაუკითხე.

Pepper_Crowley
არის რაღაცები რასაც ვერ შეცვლი. და ფაქტი ფაქტად რჩება. ხდება რაღაც მოვლენა, რასაც ვერ ცვლი და უნდა მიიღო. დროს უკან ვერ აბრუნებ რო ის არ მომხდარიყო. მერე ამ ყველაფერს ჯაჭვური რეაქცია მიყვება. აქ გამოსწორებაზე არაა ლაპარაკი. არის გამოუსწორებელი ფაქტები. რასაც ვერ შეცვლი. და უნდა მიიღო უბრალოდ და დაივიწყო. ხოდა რო ვერ იღებს ადამიანი და ვერ ეგუება ამათუიმ ფაქტს აი ეგაა ტანჯვა. გასაგებია და მეც ვიცი რომ თუ ვერ გამოვასწორებთ რაღაცას უნდა შევხედოთ სხვა თვალით სხვა კუთხით და მივიღოთ მაგრამ, ესე მარტივია რა თქმა. და ფსიქიკაში ძაან დიდი გადატრიალებებია საჭირო რომ მაგას მიაღწიო და მიმიღწევია კიდევაც მაგრამ დიდი ბრძოლების შემდეგ. ყველაზე დიდი გამარჯვება საკუთარ თავთან გამარჯვებაა გასაგებია. მაგრამ მთელი ცხოვრება რო ამ დედამ*****ულ ბრძოლებში ხარ და ფაქტიურად ვერ ცხოვრობ, აი რა მუღამი აქ ეგეთ ცხოვრებას ვერ ვხვდები. რავიცი ზოგი მაგარი მკიდია ტიპია და ნეტა ეგეთი ვიყო სულ მშურს ეგეთი ხალხის. მშვენიერიაო ცხოვრება. კაი წელიწადში ერთი თვე შეიძლება გამოანათოს და მშვენიერი იყოს. ნუ ჩემთვის.

ჰოე
რა აზრი აქვს იმაზე დარდს რასაც ვერ შეცვლი?
ძალიან მარტივი ავიღოთ... ოდესმე ყველას გარდაგვეცვლება ახლობლები, ან ჩვენ მოვკვდებით. გარდაუვალია და მოცემულობაა. ადამიანის გამო გლოვა ბუნებრივია (გტკივა, გენატრება, გაკლია), მაგრამ ამის გამო ცხოვრებაზე ხელის ჩაქნევა - სისულელე.
მოხდება რაღაც ცუდი? ცუდია, კი. მაგრამ უკვე წარსულია, შენ კიდევ აწმყოში და მომავალში ცხოვრობ. რომელშიც ასევე მოხდება ცუდიც და კარგიც.

და ჰო, მშვენიერია ცხოვრება. განსაკუთებით დღეს, ისეთი კარგი ამინდი იყო.

Pepper_Crowley
რა მაგრად კროცავ ნეტა იცოდე

ასეთი შთაბეჭდილება მრჩება,რომ რაც დრო გადის,მით უფრო უარესი ხდება ცხოვრება.მეგობრებო თქვენც ასე ფიქრობთ თუ ჩემშია პრობლემა?აი 10 წლის წინ ბევრად უკეთესი იყო ცხოვრება ვიდრე ეხლა,ჩემთვის.

კი ცხოვრება ძნელი ხდება სულ უფრო , მაგრამ კეთილი ადამიანები დღესაც და დღემდეც არსებობენ...

KobSak
კი მეც ასე ვფიქრობ და ვგრძნობ. სულ უფროდაუფრო მძიმდება ცხოვრება
* * *
რითია უფრო მარტივი თავის მოკვლა. თოკით? თოკი კარგი იქნებოდა ალბათ

თავს ცოცხალ ლეშად ვგრძნობ ისე მომწყინდა ეს არსებობა

ჩემთვის პირიქით, რაც დრო გადის, ყოფნა ხდება უკეთესი და უკეთესი. თვითონ დროც გადის უფრო ნელა და ნელა. ცხოვრება ცუდი არც არასდროს ყოფილა ჩემთვის. არა იმიტომ, რომ პრობლემები არ მქონია, მაგრამ ჩემი შინაგანი არჩევანი ყოველთვის ცხოვრების სიყვარულზე, აზარტზე და ცნობისმოყვარეობაზე გადიოდა, ჩემდა უნებურად. და ალბათ, გამოცდილებაც ასეთი დაგროვდა, ამიტომ რაც დრო გადის, ხდება უკეთესი და უკეთესი და ვგრძნობ რომ მიდის იქ, სადაც კიდევ უფრო საინტერესო ამბები და შინაარსები გა-მეჩითება.

და ალბათ, როდესაც პესიმისტურ, დათრგუნილ, უმოძრაო შინაგან არჩევანს აგროვებ, წლებთან ერთად უფრო გიმძიმდება. რატომ აგროვებ და გქონდა თუ არა სხვა გამოსავალი და გზა ეს კიდევ ცალკე თემაა, ანუ, რა თქმა უნდა, მე არ ვწერ, ოოო... ყველაფერი ჩვენს ხელთაა, თუ გინდა ცვლილება ამ სამყაროში, თავად იყავი ეეეს ცვლილება და მსგავსი, ამას არ ვწერ და ვერც დავწერ....

ზოგჯერ მინდა ხოლმე ჩაკეტილ ადამიანს მივცე ის მუხტი ჩემიდან, რაც თვითონ გამოიმუშავებს სიცოცხლის უზარმაზარ ენერგიას. ალბათ ყველას აქვს ეგ მუხტი, მთავარია გაბედოს ან თავის დროზე რომ გაებედა? ადონო...........