მე ანუ ჩვენ XXXVIII, 100th Window

ძალიან დაძაბული ვარ
მგონია რომ ვისვენებ და თან ეს დასვენებაც აშკარად ზედმეტია
მემგონი მიდრეკილი ვარ მუდმივად დაკავებული მქონდეს ტვინი რამით


ძაან ტვინი მოიტ*ნა

თანდათან ვიღვიძებ

და ვხვდები, რომ ემოციების დრო და ადგილი არ არის ჩემს ცხოვრებაში.

მეორე დღე.


....................

ვსო

ხვალ წავალ და ვიშოპინგებ


^_^

დამღალა დასტრესილმა საკუთარმა თავმა

---
მთავარია არა ფორმა, არამედ მოძრაობა... რადგან

რადგანაც.

და არა მარტო ფიზიკურში, არამედ ზოგადად ყველაფერში


"ღმერთო, აქამდე სად ვიყავი!" "ბრძნული" აზრები ტატუებად უნდა დავიწერო რომ არ მავიწყდებოდეს და ყურადღებას ვაქცევდე ხშირად


ერთად იქნებ გამოსავალი იყოს

დღეს პირველად გადავწყვიტე მალინის საკრეფად წასვლა

წესი #1
მოკლე სარაფნიდ არ უნდა წახვიდე
ხელები და ფეხები სულ დამისისხლიანდა
პლუს ბებოს საყვარელმა წიწილამ ფეხის თითზე მიკბინა

მაგრამ მაინც კარგია
გრძნობ რომ ცოცხალი ხარ = )))))

მინდაა ♥️
რა სიხასხასეა
.

თუ არ წავედი სარბენად დღეს ვინმეს დავცოფავ და არ მინდა

პირველი სიმღერა, რომელიც JFK_ის აეროპორტიდან გამოსვლის შემდეგ მოვისმინე, შემთხვევით, 2017-ში.

ჩემი ნიუ-იორკთან შეხვედრის საუნდტრეკი..
მიყვარს ))
აი, ეს შეგრძნებები უნდა დავიბრუნო 1 თვეში, ბედნიერების ეიფორია




This post has been edited by °•:-° on 5 Jun 2020, 19:55

ჩიტების ჭიკჭიკზე ჩამომეძინება სადაცაა,
ზაფხულის საღამოა მშვიდი, აივანზე ჩამომიჯდა ჩიტი.

ყვეეეეეეეეეელაზე მაგარი მამა მყავს

ესეიგი ეს ის მომენტია რომ უნდა ისწავლო
როგორ არ უნდა მოუტ#ნა ტვინი ადამიანს
:დ

ტერაკოტა და კროკუსი, ნეტავ არ მენახა... ვუაიმე როგორ მოუხდებოდა ჩემ ბაღს

კვირას დილიდან ვიბუჯარებ

მზაკვარი სხივი როგორ ქირქილებს
ბროწეულებზე;
იმას ჰგონია აქ განზრახ შეხვდნენ
ჩვენი გულები...
ჩქარა წავიდეთ, თორემ სიჩუმით
დაქანცულები
პირს რომ გახსნიან, ალბათ გაგვცემენ
ბროწეულები!

» სპოილერის ნახვისთვის დააწკაპუნეთ აქ «

სულს რაღაც უმიზეზოდ რომ უხარია