ვისთან იმეგობრებდი?

უნკას ჩინგაჩგუკის ძესთან, მშვილდის სროლაში ვივარჯიშებდით

და პეპი გრძელიწინდასთან, ერთად მოვრწყავდით წვიმაში ყვავილებს :)

This post has been edited by 160626 on 16 Jul 2026, 23:08

ფული და მისით გამოწვეული შური ზოგჯერ ისე აბრმავებს ადამიანებს, რომ ავიწყდებათ ძალიან მარტივი რამ: ზოგიერთს ურჩევნია ცოცხალი მშობელი ჰყავდეს გვერდით, ვიდრე ის მემკვიდრეობა, რომელიც დაუტოვა. ზოგიერთი ადამიანისთვის საყვარელი ადამიანის სიცოცხლე 100 ათას და მეტ დოლარზე ბევრად უფრო ძვირფასია. საკუთარი სიცოცხლის ნაწილსაც კი დათმობდნენ, ოღონდ საყვარელ ადამიანებთან კიდევ რამდენიმე წელი გაეტარებინათ. რადგან სიცოცხლეში ყველაზე დიდი სიმდიდრე იმ ადამიანების გვერდით ყოფნაა, ვინც გიყვარს და ვისაც უპირობოდ უყვარხარ. ამის ნაცვლად, მათ შეიძლება შეშურდეთ იმ ადამიანების, ვის მეგობრობასაც იჩემებენ.

საერთოდ, უცნაური რამეა მეგობრობა.

ბავშვობიდან გვასწავლიდნენ, რომ მეგობრობა ერთად დროის გატარებაზე მეტია. ის, სულ მცირე, სხვისი ემოციების გაზიარებას გულისხმობს. თუმცა ბავშვობაში ნასწავლი ხშირად სცდება რეალობას, ამიტომაც ზრდასრულობაში ხშირად ვფიქრობთ, რა შეიძლება ჩაითვალოს მეგობრობად?

ჩემთვის მეგობრობა ნიშნავს იმას, რომ როცა მეგობარი რთულ გამოცდილებას გიზიარებს, მის სისუსტეს მის წინააღმდეგ არ იყენებ.

თუ მეგობარი შევიწროების გამოცდილებაზე გელაპარაკება, არ ეკითხები: „იქნებ იმიტომ მოხდა, რომ მოწყვლადი ხარ?“

თუ მეგობარი დაშორებაზე გიყვება და გულნატკენია, არ ეუბნები: „იქნებ არც არასდროს უყვარდი?“

თუ მეგობარს პარტნიორი ჰყავს და ბედნიერია, არ უყურებ ირონიით ან ზიზღით მხოლოდ იმიტომ, რომ შენ თვითონ არ გჯერა სოულმეითების და წლებია მარტო ხარ.

თუ მეგობარს ცხოვრებაში რაღაც კარგი ხდება, მისი ბედნიერება არ უნდა გაღიზიანებდეს მხოლოდ იმიტომ, რომ შენ იმ მომენტში იმავეს ვერ იღებ.

და თუ მეგობრად თვლი, შენი მხრიდან არ უნდა არსებობდეს მუდმივი სურვილი, რომ როცა შენს ცხოვრებაში ყველაფერი ცუდადაა, სხვების ცხოვრებაშიც ცუდად იყოს.

მეგობრობა ჩემთვის არც ის არის, რომ ურთიერთობის საკმაოდ ადრეულ ეტაპზე ადამიანს ფულზე მიანიშნო, როცა მას თვალითაც კი არასდროს შეხვედრიხარ, შემდეგ კი მისი ზრდილობიანი უარი პირად შეურაცხყოფად მიიღო. საჯაროდ იწუწუნო, და უღირს პიროვნებად ჩათვალო.

საბოლოოდ, ყველა იმ ურთიერთობებს თანხმდება, რომლებიც მისთვის მისაღებია. ზოგისთვის ნორმალურია ურთიერთობა, რომელიც ურთიერთპატივისცემაზე, ემპათიაზე და ერთმანეთის წარმატებით გულწრფელ სიხარულზეა დაფუძნებული. ზოგისთვის კი ურთიერთობა შეიძლება იწყებოდეს პოზიტიური ყურადღებით და შემდეგ ნელ-ნელა გადაიზარდოს მუდმივ კონკურენციაში, წყენაში, შურში, დამცირების მცდელობაში და სურვილში, რომ მეორე ადამიანს რაღაც ეტკინოს.

როცა ადამიანის ქცევებში ისეთ რამეებს ვამჩნევ, რასაც ადრე ვერ ვხედავდი, უკვე აღარ მაინტერესებს მისი ლამაზი სიტყვები, ფასადური წახალისება და მუდმივი საუბარი იმაზე, თუ რამდენად კარგი მეგობარია. რადგან ადამიანი სიტყვებზე მეტად, ქცევით ფასდება.

აღარც მუდმივი მსხვერპლის როლის მჯერა, როცა ამ როლის მიღმა სხვა ადამიანების მიმართ ძალიან ცოტა თანაგრძნობაა. ყველას გვაქვს ტრავმები. ყველას გვაქვს ისეთი გამოცდილება, რომელმაც შეიძლება გაგვაბოროტოს, გაგვაბრაზოს ან შეგვცვალოს. მაგრამ საბოლოოდ არჩევანი მაინც ჩვენზეა, რას ვუკეთებთ ამ ტკივილს. ადამიანმა შეიძლება მთელი ოჯახი დაკარგოს და მაინც არ გახდეს სხვების მიმართ სასტიკი. პირიქით, გააცნობიეროს, რამდენად ძვირფასია ის ადამიანები, რომლებიც მის გვერდით დარჩნენ.

არ ველოდები სრულყოფილებას მეგობრებისგან. არც იმას ვამბობ, რომ ადამიანი არასდროს შეცდება ან არასდროს იტყვის რამე ცუდს. მაგრამ არსებობს ზღვარი შეცდომასა და ადამიანის მიმართ ტოქსიკურ დამოკიდებულების ქონას შორის. და როცა ამ ზღვარს ვხედავ, აღარ ვცდილობ ადამიანის შეცვლას, გამართლებას ან მისთვის კიდევ ერთი შანსის მიცემას მხოლოდ იმიტომ, რომ ოდესღაც ჩემთვის საინტერესო იყო.

უბრალოდ ვწყვეტ ურთიერთობას. რადგან ვიცი, როგორი მეგობრობა მინდა ჩემს ცხოვრებაში და როგორი აღარ.
ალბათ, ეს არის ,,დასტოინი დამშვიდობება".

Once you learn to recognize the patterns, the mask eventually falls. And once you see someone clearly, you don't necessarily need revenge, or another confrontation.

Sometimes you simply leave, close the door, and don't look back.

მეგობრობით კი მხოლოდ ნამდვილ ემპათებთან მიმეგობრია და ვიმეგობრებ :love:

ვიძმაკაცებდი ადამიანთან, ვისაც ბუნება უყვარს. ბუნების და პირველყოფილების რომ ესმის. ვინც ჩემთან ერთად წავიდოდა მთებში და ტყეებში. ერთად ვიხეტიალებდით, ერთად მოვიძიებდით თავგადასავლებს.

ისეთთან ვიძმაკაცებდი, ვისაც ბოლომდე გადავუშლიდი გულს და არაფერს დავუმალავდი. არ მჭირდება მეგობარი, რომელთანაც თამაში ან საკუთარი პიროვნების შელამაზება მომიწევს.

სერიოზულ და მშრომელ კაცთან ვიძმაკაცებდი, ვინც ჩემს სამომავლო საქმიანობაში შემომიერთდებოდა. საქმეში მეგობარს დავიყენებდი გვერდით.

ვინც რომანი კონტის იკისრებდა თვეში ორჯერ :babu:

ერთან ვძმაკაცობ უკვე 10 წელზე მეტია, ფსიხუშკაში გავიცანი, დაჟე პენსიის დანიშვნაში დავეხმარე, ტიპს შეუძლია დღეში 10-ჯერ დამირეკოს, ეხლა არ ვუპასუხე, ეს დღეებია, და ცოტა გამებუტა, ისე კაი ბიჭია, ძაან გულიანი, და ჩემნაირი დიაგნოზითაა, თან ამ წამს დია ვხიე, და ვფიქრობ ხო არ შევეხმიანო თქო, არ მიყვარს ადამიანის წყენინება

როგორი კულტურული ბიჭია ეს ამერიკელი.

მე ასეთი ტიპი ამერიკაში ჯერ არ შემხვედრია.

არადა, ძაან ბევრ ამერიკელს ვიცნობ/მისაუბრია, განსხვავებული სფეროებიდან და სიტუაციებიდან.

გაწონასწორებული პასუხებით, როგორი დიპლომატია, ჩვენი მეტიჩარა და აჟიტირებული წამყვანის ფონზე :)))

ვიმეგობრებდი !
(კი არ ვიდეითებდი, ვიმეგობრებდი) .

https://m.youtube.com/watch?v=0ttH09QwcCg&p...gcJCYsCo7VqN5tD



.

This post has been edited by Match• on 26 Sep 2026, 13:56

ქარავანთან

და ძმა ვიყავით რომელიღაც წინა ცხოვრებაში

:babu:

დავმეგობდი ადამიანთან, რომელიც ჩემი თანამოაზრეა. ერთ ღირებულებებზე ვდგავართ და ძალიან ვაფასებთ ერთმანეთს. ჯერ იუთუბზე ვუსმენდი და სოცქსელებში ვაკვირდებოდი მის აქტიურობას და უკვე მაშინ გავიფიქრე, ამ ადამიანთან ვიმეგობრებდი მეთქი. და მერე ერთ ღონისძიებაზე რეალურად რომ გავიცანი, მანაც გამომიწოდა მეგობრობის ხელი. და მიხარია. :) უბრალოდ თანამოაზრე კი არა, თანამებრძოლიც შევიძინე. მიხარია და მადლიერი ვარ, რომ შევხვდი მას და ძალიან საინტერესო ურთიერთობის დასაწყისში ვარ.

გამოჩნდა კიდევ ერთი ადამიანი ჩემს ცხოვრებაში, რომელმაც მეგობრობის ხელი გამომიწოდა. შორიდან დიდი ხანია მიცნობდა თურმე. და საერთო საქმეში ჩართვასაც მთავაზობს, რადგან შესაფერისად მიმიჩნევს. ოღონდ ეს საქმეები ასევე დიდ ნდობას ეფუძნება და რადგან ადამიანმა გამანდო საქმის გარშემო გარკვეული ფაქტები, მეც ვენდობი მას. მეგობრობა, რომელიც საქმით მყარდება...
თითქოს მეგობარ-ახლობლების ერთი დიდი ტალღა წავიდა ცხოვრებიდან ერთბაშად, დარჩნენ თითებზე ჩამოსათვლელები და რაღაცნაირად ისევ ერთიან ტალღასავით გამოჩნდნენ სხვა მეგობრები.

ვინც წამოვიდოდა, როცა ვეტყოდი, როგორ გამივსო შემოდგომის ქარმა ფერადი ფოთლებით თავი.
ჩემთან ერთად დაჯდებოდა გარეთ, მინდორში, ვეებერთელა ხეების ძირში და უყურებდა გაგიჟებულ ქარს, რომელმაც ვერ გადაწყვიტა შემოდგომის იყოს, ზაფხულის თუ გაზაფხულის. ფოთლებს ხვეტავს, ერთმანეთში ურევს სიცელქეს, სითბოს. თბილ თათარაში ამოვლებული ჭადრის კაკლის სუნი მოაქვს და ნოემბრის სუსხისთვის ძალებს ცდის.

This post has been edited by Dustfinger on 23 Oct 2026, 16:41

ლელას ვოისთან, ანუ თეონა ლეჟავასთან.

ძაან გიჟი გოგოა, ვაფრენ :)))))

თუმცა, ბოლომდე დალაგებული თევზები, ჯერ არ შემხედრია :alk: :jump: :jump: :mus: :popcorn:

https://www.facebook.com/reel/1473385754646...S40aB7S9Ucbxw6v

ჩემს ზედა იუზერთან არა ყოველ შემთხვევაში

მგონი ქალების დიდ ნაწილთან მეგობრობა აღარ შემიძლია.
თან არ მინდა განვსაჯო, მაგრამ ტვინი ისე მეხნება, ერთი სული მაქვს შემეშვან.
პრიმიტიული საუბრები: ,,ყოფილი *ლეა, ვიზე დავიქრაშო, ვინ გავჟიმო, შვილების გაზრდა ლოდია, ის ტიპი ისე მიყვარდა და როგორ დამიკიდა, ბაბულიკა-მონარკომანო ტიპებზე ვიქრაშები და მერე მტკივა რომ ასე ცუდად მექცევიან, ორ თვეში ჩემზე ლამაზი და ახალგაზრდა ნაშა როგორ მოიყვანა..."
მუდმივი საუბარი საკუთარ თავზე, სხვისი პრობლემის ვერ მოსმენა.
თან საუბარში ,,სულ არ გეტყობა, რომ ეგეთი განათლებული ხარ, ჩვეულებრივი, ნახალოვკური ბირჟავიკის ენით საუბრობ"
Meanwhile მე, ჩემს თავს ვახსენებ, რომ უნდა ვიყო ემპათიური, გამგები, არ განვსაჯო, პირიქით წავახალისო, სანამ ტიპშას შეუძლია ყოველდღე, გადაბმულად 6 საათი, თავის თავზე და პირადზე ისაუბროს. არცერთ დაქალს არ მოუყოლია ამდენი პირადზე, მითუმეტეს ერთი კვირის გაცნობილი ადამიანისთვის.
ტვინი მომეტყნა, ჩემი პრობლემები მყოფნის, 40წლის, მარტოხელა, შვილებწართმეული დედის გამოწვევებით რომ აღარ დავიმძიმო ყოფა.

Be nice, be kind, be emphatic- ყოველდღე ჩავძახებ ჩემს თავს. ცოტა, რომ გავახილისო, კვირაში სამჯერ მადარტიდან ნამცხვრები ამომაქვს. ჩემთვის ნაყიდ პროდუქტსაც ვუყოფ.
დღეს, თავად მითხრა, ტკბილი მომინდა, მადარტში ხომ არ ჩავიდეთ. ჩავედით, რატომღაც მოელოდა რომ ისევ მე ვიყიდიდი.
მერე ჩემი ახალი ,,პადრუგა", AirBnb-ის ერთი კვირის ჰოსტი, ტექნიკურად მეჩალიჩებოდა, რომ კარფურში პროდუქტები მისთვისაც მეყიდა. რა იცოდა, რომ ჩემი მთავარი red flag-ია, როდესაც ჩემს ფინანსებზე იწევენ, ჩემი სურვილის გარეშე.
That's the last straw, fuck off.

ქალო, 40წლის დამოუკიდებელი ადამიანი ხარ, მე არც შენი ფსიქოთერაპევტი ვარ, არც შენი ქმარი, არც შენი მშობელი და არც შენი გაჟიმვა მინდა, რომ შენი სპონსორი ვიყო.

მაინც რა გათრიგერებს ?!

ნუ გეშინია, არც მე მინდა შენთან მეგობრობა!

This post has been edited by must_have on 26 Oct 2026, 08:11

წლობით ნასმენი პროპაგანდის შედეგი წინადადება.
საკუთარი ბაბლისგან განკიცხვის ფარული შიში.
განსაჯე რაც განსასჯელია, მოგეშვება.

P.S. მე რომ დამეწერა მსგავსი პოსტი, ქალთმოძულეობას შემტენიდით. ეხლა იმაზეც დაფიქრდი, რომ შესაძლოა კონკრეტულად ქალთმოძულე არ იყოს ადამიანი და უბრალოდ ხედავდეს ადამიანის სულის ბნელ ხვეულებში არსებულ ნაგავს :lol:

ბოლოს იმ დასკვნამდეც მიხვალ, რომ "ქალური", "კაცური" და მსგავსი სოლიდარობები ხუინიაა და სოლიდარობა მხოლოდ ჩაგრულს ან მართალ ადამიანს შეიძლება გამოუცხადო და არა იმ არსებას, რომელიც შენნაირი გენიტალიებით დაიბადა და რატომღაც ამით ავტომატურად მოიპოვა შენგან უზადო თანაგრძნობის პრივილეგია და აუცილებლობა.

:lol: